03.2

“โปรด”

“...” คนโปรดไม่ได้เอ่ยตอบเพียงแค่หันมองอีกฝ่ายด้วยหางตา ก่อนจะหันกลับไปตั้งใจขับรถ

จู่ ๆ มาก่อนก็เงียบไป ไม่ได้พูดอะไรต่อ ทว่าสายตายังคงจับจ้องเสี้ยวใบหน้าหวานที่ตนมักชอบมองอยู่บ่อย ๆ ตั้งแต่เด็กจนโต

ไอ้ความรู้สึกจุกแน่นหน้าอกแบบนี้มันกลับมาอีกแล้ว

“มีอะไร เรียกแล้วก็ไม่พูด” เสียงหวานเข้มพูดคล้ายกับต่อว่าอยู่กลาย ๆ เพราะเขาก็รอฟังว่าจะพูดอะไรต่อ ทว่าเอาแต่มองนิ่งไม่ยอมพูดออกมาสักที

“กูหิวอะ แวะหาอะไรกินกันก่อนกลับได้ไหม”

“ไม่”

“ร้านนั้นคนเยอะดีนะ กูว่าลองไปกินที่ร้านนั้นก็ได้ คงจะอร่อย”

“ก็กูบอกว่าไม่ไง”

“แต่กูหิว กินเหอะ นะ.. นะโปรด กูหิวเนี่ย”

“ถ้ามึงจะเอาแต่ใจตัวเอง มึงจะถามกูเพื่ออะไร”

“ถามตามมารยาทไปงั้น”

“อย่างมึงเนี่ยเขาเรียกมารยาททราม”

มาก่อนไม่ได้โกรธที่โดนอีกคนต่อว่า ทั้งยังแค่นขำที่ได้เห็นคนโปรดหัวเสียอีกต่างหาก

คนโปรดเปิดไฟเลี้ยว เลี้ยวรถเข้ามาจอดหน้าร้านอาหารตามสั่งที่มาก่อนชี้ก่อนหน้านี้ คนค่อนข้างเยอะพอสมควร คงต้องนั่งรอสักพักกว่าจะได้คิวพวกเขา

แม้จะเป็นร้านอาหารข้างทางแต่เรื่องความสะอาดอยู่ในเกณฑ์ที่ดี มีพนักงานเสิร์ฟที่คอยรับออร์เดอร์ ต้อนรับลูกค้าเป็นอย่างดี

หลังจากมานั่งที่โต๊ะมาก่อนก็เดินไปที่จุดบริการน้ำด้วยตัวเอง ทุกอย่างอยู่ในสายตาของคนโปรดทั้งหมด มองแผ่นหลังกว้างไม่ละสายตา ถึงแม้ว่ามาก่อนจะมีหลาย ๆ อย่างที่เปลี่ยนไปจากที่เขารู้จัก แต่นิสัยอยู่ง่ายกินง่ายยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน แม้ว่าจะมีเงินมากมายสามารถไปนั่งกินที่ร้านอาหารหรูตามห้างก็ยังได้ ทว่าเจ้าตัวเคยบอกกับเขาสมัยที่ยังอยู่ด้วยกันว่าชอบรสชาติอาหารตามร้านแบบนี้มากกว่า

“น้ำเย็น ๆ ครับคุณชาย” มาก่อนวางแก้วน้ำลงตรงหน้าคนโปรด ก่อนจะนั่งลงฝั่งตรงข้าม

“ขอบคุณ”

“ครับ”

ไม่ได้ยินอีกฝ่ายพูดสุภาพแบบนี้มาตั้งนาน พอได้ยินแล้วจั๊กจี้หูยังไงก็ไม่รู้

คนโปรดหยิบมือถือขึ้นมาเลื่อนอ่านข่าวคร่าเวลา คาดว่าคงอีกสักพักข้าวที่สั่งไปถึงจะมาเสิร์ฟ ดูจากคิวที่ยาวเหยียดอยู่หน้าร้าน และลูกค้าที่นั่งแน่นทุกโต๊ะภายในร้าน

เช่นเดียวกับมาก่อนที่หยิบมือถือขึ้นมา ทว่าแทนที่จะเล่นอย่างอื่นกลับเลือกที่จะเปิดกล้องถ่ายรูปภรรยาตัวเองไม่ให้อีกคนรู้ตัว นั่งยิ้มอยู่คนเดียวราวคนบ้า ก่อนที่ไฟหลังกล้องจะสว่างวาบขึ้นมาตอนกดถ่าย

ฉิบหาย! ลืมปิดแฟลช

ใบหน้าสวยเงยหน้าขึ้นมองด้วยความสงสัย ทว่ามาก่อนทำเป็นเบนมือถือไปทางอื่น ตีหน้าซื่อไม่รู้ไม่ชี้ คิดว่าเขาโง่นักหรือยังไง

กว่าจะกลับมาถึงบ้านฟ้าก็มืดพอดี คมโปรดขึ้นห้องไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเพราะรู้สึกเหนียวตัวมาทั้งวัน ส่วนมาก่อนที่กินข้าวไปสามจานรู้สึกแน่นท้องจนเดินขึ้นบันไดไม่ไหว เลือกที่จะนอนแผ่หลาอยู่ตรงโซฟา

ผ่านไปเกือบชั่วโมงมาก่อนยังอยู่ที่เดิม ส่วนคนโปรดอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จก็ลงมาเข้าครัว เตรียมผลไม้กับนมอุ่นขึ้นไปกินระหว่างทำงาน

มาก่อนชะเง้อหน้ามองตามร่างเล็กที่เดินขึ้นห้องไปโดยไม่ทักไม่ทายกัน ทั้งที่เห็นแล้วว่าเขายังอยู่ตรงนี้ ร่างสูงดีดกายลุกขึ้นยืนก่อนจะเดินขึ้นไปชั้นบน อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า พร้อมกับถือหมอนถือผ้าห่มมาเคาะห้องที่อยู่ข้างกัน

“มีอะไร?” ดวงตาเรียวหลุบตามองผ้าห่มกับหมอนในมือมาก่อน

“แอร์ที่ห้องกูไม่ค่อยเย็น คืนนี้ขอนอนด้วยดิ”

“เชิญโซฟาด้านล่างที่มึงนอนเมื่อกี้นู่น”

“มันเล็กนอนไม่สบาย”

“งั้นก็กลับไปนอนทนร้อนที่ห้องมึง”

“แค่คืนเดียวเองโปรด นะ น้า~ อย่าใจร้ายกับกูนักสิวะ”

คำนี้อีกแล้ว ใจร้ายอะไรกันก็แค่ไม่ให้นอนด้วยเขากลายเป็นคนใจร้ายเลยหรือยังไง ที่บอกว่าแอร์ไม่ค่อยเย็นก็ไม่ได้แปลว่ามันไม่เย็นสักหน่อย ปกติก็ใช่ว่าจะเป็นคนขี้ร้อน หาเรื่องมาวุ่นวายกับเขาชัด ๆ

“ได้! นอนห้องกูก็ได้”

“ขอบ---”

“แต่ต้องนอนที่พื้นไม่ใช่บนเตียง”

กำลังจะพูดขอบคุณทว่าไม่ทันจบคำคนโปรดก็แทรกขึ้นมาก่อน

“ให้กูนอนพื้นแข็ง ๆ แบบนั้นเนี่ยนะ เตียงก็กว้างขอนอนด้วยไม่ได้หรือไง?”

“ถ้าเรื่องมากนักก็กลับไปนอนห้องตัวเอง”

คนโปรดเอ่ยเสียงแข็ง ถ้าเอาแต่ใจตัวเองเรื่องมากไม่ฟังเจ้าของห้องเขาก็ไม่ให้นอนด้วยเด็ดขาด ยังไงเสียเขาก็ไม่ตามใจผู้ชายคนนี้แน่!

“ก็ได้ ๆ นอนพื้นก็ได้”

สุดท้ายมาก่อนต้องไปเอาที่นอนปิกนิกมาปูลงข้างเตียง เพราะหากให้นอนพื้นเปล่า ๆ ตื่นมาได้ปวดหลังเมื่อวันนั้นแน่นอน

จริง ๆ เตียงก็กว้างพอที่จะนอนสองคนอย่างไม่อึดอัด แต่ก็นะเดี๋ยวนี้คนโปรดใจแข็งยิ่งกว่าหิน ผิดกับคนโปรดที่เขารู้จักโดยสิ้นเชิง

บ่นอุบอิบอยู่ในใจได้ไม่นานก็ต้องจำใจนอนลงไปเงียบ ๆ เพราะคนโปรดยังต้องทำงานต่อ คงอีกสักพักถึงจะนอน

ชายหนุ่มผุดลุกผุดนั่งเหมือนคนอยู่ไม่สุข แอบมองอีกฝ่ายที่ก้มหน้าก้มตาทำงาน น้อยครั้งที่จะได้เห็นคนโปรดใส่แว่น นั่นเพราะอีกคนมีค่าสายตาปกติดี แต่แว่นที่ใส่คงเป็นเพียงแว่นกรองแสง ตอนที่ยังเป็นแฟนกันคนโปรดมักจะบ่นปวดตาอยู่บ่อยครั้งเวลาทำงานดึก แต่เจ้าตัวไม่ชอบใส่แว่นสักเท่าไรเว้นแต่ทนไม่ไหวแล้วจริง ๆ

หลายวันที่ผ่านมาตั้งแต่ที่เขาไปนั่งเล่นนอนเล่นที่บริษัทคนโปรดทำให้ได้เห็นอีกมุมที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน ลึก ๆ แล้วก็แอบเสียดายเหมือนกันที่ผ่านช่วงเวลาหนึ่งไปเพียงตัวคนเดียวทั้งที่เคยมีอีกคนอยู่ด้วยกันมาเกินครึ่งชีวิต รู้สึกว่าตัวเองพลาดช่วงเวลาดี ๆ ไปอย่างน่าเสียดาย

“จะนอนก็นอนไป มองอะไรนักหนาเสียสมาธิ”

กายหนาสะดุ้งเล็กน้อยสายตาล่อกแล่กไปมาครั้นถูกจับได้ว่ากำลังแอบมอง มีตาทิพย์หรือยังไงกันทั้งที่ไม่ได้ละสายตาออกจากแผ่นกระดาษในมือแต่กลับรู้ว่าเขามองได้ยังไง

“มองอะไร กูไม่ได้มองมึงสักหน่อย กูก็แค่แสบตาเลยนอนไม่หลับ แต่ตอนนี้จะนอนแล้ว”

มาก่อนรีบแก้ต่างให้ตัวเองอย่างละล่ำละลัก ก่อนจะทิ้งตัวลงนอนดึงผ้าห่มมาคลุมโปง ปิดหน้าปิดตานอนหันหน้าเข้าหาเตียง เพื่อที่จะหลบหน้าคนโปรด

ก็แค่เผลอมองไม่ได้ตั้งใจจะแอบมองสักหน่อย!

----- โปรดอย่าหย่าก่อน -----

Talk Talk

จ้าาาาา ไม่ได้แอบมองเลย มองจากดาวอังคารก็จับไม่ได้เลยจ้ะพ่อจ๋า พอจะดูออกกันหรือยังคะว่าใครจะเป็นฝ่ายแพ้ราบคาบกลืนน้ำลายตัวเองก่อน นี่แค่คอนที่สามเอง โธ่ เก็บอาหารไม่เก่งเลยน้าาาา ร้อยล้านพันเหตุผลที่เอามาอ้าง5555555