13

13

กวนตีนก็ต้องได้ตีน

“ฉิบหาย!!”

เจ้าของร้านสบถออกมาทันทีที่เห็นว่าเด็กในร้านตัวเองหัวแตกเพราะโซ่สายสะพายฟาดเข้าเต็ม ๆ

“กรี๊ด!!!!มึง!!!” ครั้นรู้ตัวแล้วว่ามีเลือดไหลออกมาจากหัวตัวเองเธอก็ส่งเสียงกรีดร้องดังลั่นร้านจนผู้คนที่อยู่ในงานหันมาให้ความสนใจ

กีกี้พุ่งตัวจะเข้าไปเอาคืน ทว่าไม่ทันถึงตัวอีกฝ่ายก็ถูกถีบเข้ากลางท้องจนลงไปนอนหงายท้องอยู่บนพื้นเสียก่อน

“พะ พอแล้วโปรด”

มาก่อนรีบเข้ามาห้ามกลัวว่าเด็กที่เขาเอ่ยปากจ้างให้แสดงละครทำให้เมียหึงจะตายคาร้านไปเสียก่อน เพราะมาก่อนรู้ดีว่ามือเมียตีนเมียตัวเองหนักขนาดไหน

“เอามือมึงออกไปจากตัวกู”

“เอ่อ.. กูว่าเราใจเย็นกันก่อนดีไหม”

เจ้าของวันเกิดถึงกับยกมือกุมขมับ ตอนนี้ทุกอย่างเกินควบคุมไปแล้ว ดูเหมือนรุ่นน้องของตัวเองก็คงเดือนดานอยู่ไม่น้อย ทว่าสีหน้าที่แสดงออกมากลับเรียบนิ่งเหมือนเวลาปกติ

น่ากลัวเกินไอ้เหี้ย! ชาตินี้กูขอไม่มีเมียแบบไอ้โปรดเด็ดขาด

“ผมว่าพี่พาเด็กพี่ไปโรงพยาบาลก่อนเถอะ” เชนทร์ออกความเห็นหลังจากเงียบอยู่นาน สภาพหญิงสาวตออนนี้ดูไม่ได้เลยจริง ๆ เป็นภาพที่ดูแล้วรู้สึกเวทนายังไงไม่รู้

คนโปรดหยิบโทรศัพท์ออกจากกระเป๋า Chanel ใบที่เพิ่งฟาดอีกคนหัวแตก พร้อมกับหยิบเงินสดจำนวนหนึ่งใส่กระเป๋าส่งให้เจ้าของวันเกิด

“ขอโทษที่ทำให้หมดสนุกครับพี่บาส กระเป๋าใบนี้ผมให้เป็นของขวัญอีกหนึ่งชิ้นแล้วกัน ส่วนเงินในกระเป๋าถือเป็นค่าพยาบาลให้ผู้หญิงคนนี้ครับ ผมขอตัวกลับก่อนสุขสันต์วันเกิดครับพี่”

ของขัวญวันเกิด? ถามกูยังว่าอยากได้ไหม กูอยากจะจะบ้า!

คนโปรดสาวเท้าเดินกลับมาที่รถไม่สนใจเสียงตะโกนไล่หลังของไอ้ตัวต้นเหตุ

นึกแล้วก็เสียดายกระเป๋าใบนั้นอยู่เหมือนกัน เพิ่งจะได้เอาออกมาใช้วันนี้เป็นครั้งแรก แต่ทว่าจะให้เอามาใช้ต่อหลังจากฟาดหน้าคนอื่นไปแล้วก็คงจะอัปมงคลน่าดู กับไอ้แค่เงินไม่กี่แสนถือเสียว่าทำหล่นหายระหว่างทางก็ได้

เสียงเคาะกระจกรถดังไม่หยุดจนคนโปรดนึกรคาญ ยิ่งเห็นหน้ายิ่งหงุดหงิด ไม่มีอารมณ์จะเสวนาด้วยในตอนนี้ ดวงตาเรียวตวัดมองไปยังชายหนุ่มนอกรถ ก่อนจะสตาร์ทรถและขับออกไปทันที

บอกแล้วว่าไม่กลับมาเจอกันน่ะ.. อาจจะดีที่สุดแล้ว

มาก่อนขับรถตามคนโปรดมาติด ๆ จนกระทั่งรถคันด้านหน้าตีไฟเลี้ยวเข้าจอดข้างทาง แม้จะนึกแปลกใจแต่ก็เลี้ยวมาจอดต่อท้าย ก่อนจะลงจากรถมาดู

เพราะความโกรธยังมีอยู่เต็มอกทำให้คนโปรดรู้สึกว่าตัวเองไม่มีสมาธิในการขับรถ ไหนจะกลิ่นเหล้าที่เปรอะเปือนตามเสื้อผ้านี่อีก ทำให้กลิ่นตลบอบอวลอยู่ในรถจนเริ่มจะวิงเวียนศีรษะ เพราะปกติแล้วเขาไม่ใช่คนดื่มของมึนเมาพวกนี้ อีกทั้งไม่ค่อยถูกกับกลิ่นของมันสักเท่าไร

ทว่าตอนนี้กลับติดเสื้อผ้า เนื้อตัวก็มีแต่กลิ่นเหล้า การที่ต้องหายใจสูดดมกลิ่นเหม็นแบบนี้นาน ๆ ก็ชักจะเริ่มทนไม่ไหวขึ้นทุกที ทั้งที่ไม่ได้ดื่มสักอึกแต่เหมือนกับว่าตัวเองกำลังเมาอยู่อย่างไรอย่างนั้น

ก๊อก ก๊อก ก๊อก!

ดวงตาเรียวเหลือบมองไปนอกรถ พลางถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่าย กระนั้นครั้งนี้ก็ยังยอมลดกระจกรถลงครึ่งหนึ่ง

“เป็นอะไรหรือเปล่า ทำไมมาจอดตรงนี้”

“มึงมีอะไร?” เอ่ยถามกลับไปไม่ได้สนใจที่จะตอบสิ่งที่อีกฝ่ายถาม

“ปลดล็อกประตูให้หน่อย”

“ถ้าไม่มีอะไรก็กลับไปที่รถมึง”

“มึงมึนหัวเหรอ เหม็นเหล้าใช่ไหม”

ถึงแม้คนโปรดไม่ได้ตอบว่าเป็นอะไรก็พอจะเดาได้จากสีหน้า และกลิ่นเหล้าที่โชยออกมาทันทีที่เปิดกระจกรถ

“ไม่ต้องยุ่ง”

“โอ๊ย!” เจ้าของร่างสูงร้องเสียงหลง เพราะเอามือกั้นกระจกรถเอาไว้เมื่ออีกคนต้องการตัดจบด้วยการปิดกระจกหนี

“ทำบ้าอะไรของมึงเนี่ยก่อน เป็นบ้าหรือไง!”

คนที่ยังมีอารมณ์คุกรุ่นอยู่ยิ่งโมโหมากกว่าเดิม กับการกระทำสิ้นคิดของมาก่อน ในเมื่อเขาไม่อยากคุยด้วยก็ควรถอดใจแล้วกลับไปที่รถตัวเองก็สิ้นเรื่อง จะมาทำให้ตัวเองเจ็บตัวทำไม

คนตัวเล็กเปิดประตูลงมาจากรถ ทว่าเท้าเตะพื้นไม่ทันที่จะได้ยืนตั้งตัวดี ๆ ก็เซจนแผ่นหลังไปชนเข้ากับรถ

“โอเคไหมโปรด ไม่ไหวทำไมไม่บอก จะดื้อทำไม”

น้ำเสียงทุ่มนุ่มเอ่ยถามอย่างอ่อนโยน เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อไม่กี่นาทีก่อนหน้านี้ทำให้เขารู้สึกผิดอยูไม่น้อย ที่ทำให้คนโปรดโกรธจนยับยั้งตัวเองไม่ได้ อีกทั้งที่ทำให้ผู้หญิงคนนั้นต้องเข้าโรงพยาบาล

“กูไม่เป็นไร ห่วงมือมึงเถอะ”

“เจ็บแค่นี้กูไม่ตายหรอก”

“...”

“...”

“ไม่เจ็บก็ดี ปล่อย.. กูจะได้กลับบ้าน”

“กลับกับกู สภาพอย่างนี้ได้นอนข้างทางแทนห้องนอนแน่”

มาก่อนอยากจะตบปากตัวเองให้เลือดกลบ แค่พูดดี ๆ อีกคนก็น่าจะฟังกัน แต่นี่กลับพูดจาหมาไม่แดกจนคนตรงหน้าถอนหายใจใส่ราวกับเหลืออด ทว่าไม่ได้พูดอะไรเพียงแค่เปิดประตูรถดับเครื่องหยิบของจำเป็นออกมาก่อนจะล็อกรถ แล้วเดินไปที่รถอีกคัน

เจ้าของรถเดินตามมาเงียบ ๆ ไม่ลืมที่จะโทรเรียกคนขับรถที่บ้านให้มารอเอากุญแจรถที่บ้านตัวเองเพื่อเอารถคนโปรดกลับมาให้

กลับมาถึงบ้านคนตัวเล็กก็เดินเข้าบ้านขึ้นห้องทันที ไม่รอคนที่เพิ่งลงจากรถและกำลังเดินตามมา ล็อกกลอนประตูหนีอีกฝ่ายอย่างอย่างไม่ใยดี

ผ่านไปเกือบสองชั่วโมงมาก่อนยืนอยู่หน้าห้องคนโปรดตั้งแต่อาบน้ำเสร็จราว ๆ ชั่วโมงกว่าเห็นจะได้ ในมือมีกุญแจห้องของอีกฝ่าย ภายในหัวกำลังตบตีกัน ทั้งที่หากเป็นเวลาปกติเขาคงไขเข้าไปโดยไม่คิดอะไรมากมาย ทว่าในตอนนี้เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทำให้มาก่อนคิดเยอะขึ้นมา

ตอนนี้คนโปรดอาจจะหายโกรธไปบ้างแล้ว กลัวว่าถ้าเข้าไปพออีกคนเห็นหน้าเขาจะกลายเป็นว่าไปจุดประกายไฟในอกให้คนโปรดอารมณ์เสียขึ้นมาได้อีก

ภายในอกร้อนรุ่มด้วยความรู้สึกผิด ระหว่างทางที่กลับมาบ้านไม่ได้มีการพูดคุยกันแม้แต่น้อย มาก่อนเพียงอยากจะขอโทษที่ยั่วโมโหอีกฝ่าย เขาไม่คิดว่าคนโปรดจะโกรธถึงขั้นทำร้ายผู้หญิงคนนั้น

เพราะยี่สิบกว่าปีที่รู้จักกันมาคนโปรดไม่ใช่คนที่จะลงไม้ลงมือแบบนี้ แต่ก็อย่างว่าสี่ปีที่เราแยกกันไปมีอะไรที่มาก่อนไม่รู้เกียวกับอีกฝ่ายอีกเยอะเหมือนกัน

สุดท้ายความคิดดื้อดึงก็ชนะความถูกต้อง เขาไขประตูเข้าไปทั้งที่ไม่ได้รับอนุญาตจากคนข้างใน

กลิ่นหอมอ่อน ๆ จากเทียนหอมสมุนไพรที่คนโปรดชอบจุดเวลามีเรื่องไม่สบายใจ เพื่อทำให้ตัวเองผ่อนคลายและนอนหลับง่ายชึ้น กลิ่นคละคลุ้งไปทั่วห้อง เป็นกลิ่นที่มาก่อนเองก็คุ้นเคย เพราะตั้งแต่เลิกกันมาก่อนก็ซื้อมาจุดเป็นประจำเพราะมันทำให้เขารู้สึกเหมือนคนโปรดยังอยู่ด้วยกัน เป็นเพียงการหลอกตัวเองในทุกคืนก็เท่านั้น จนถึงทุกวันนี้เวลาเดินผ่านร้านประจำที่ขายเทียนมาก่อนก็จะซื้อมาเก็บไว้ แม้ว่าจะไม่ได้ใช้มันเลยก็ตาม

แสงไฟจากเทียนหอมพอจะทำให้เห็นร่างบางที่กำลังหลับสนิท เกยก่ายหมอนข้างหันหลังให้ประตู ผ้าห่มผืนหนาถูกปัดไปกองอยู่ตรงที่ว่างอีกฝั่งของเตียง แม้ว่าจะสวมใส่เพียงเสื้อกล้าม กางเกงขาสั้นและถุงเท้าข้อสั้นลายน่ารัก อีกทั้งอุณหภูมิของเครื่องปรับอาการเปิดเอาไว้ที่ยี่สิบสององศา ก็ไม่ได้ทำให้เจ้าตัวรู้สึกหนาวแต่อย่างใด

มาก่อนย่างกายเข้ามาใกล้ ทิ้งตัวลงนอนข้าง ๆ สวมกอดเอวบางเอวไว้หลวม ๆ กดจูบผิวเนื้อบริเวณลาดไหล่แผ่วเบา ซุกศีรษะอยู่หลังต้นคอขาวราวกับกำลังออดอ้อนอีกฝ่าย

“ขอโทษ..”

แม้จะเป็นคำขอโทษที่เบาจนแทบไม่ได้ยินแต่เขาก็ขอโทษจากความรู้สึกผิดจริง ๆ ต่อให้คนที่นอนหลับอยู่จะไม่ได้ยินก็ตาม

มาก่อนรู้ตัวว่าตนเองปากหนัก ในเวลาปกติจะให้พูดให้เอ่ยอะไรออกไปตามใจคิดมันยากราวกับถูกหินถ่วง เหมือนกับกลัวว่าพิกุลจะร่วงออกจากปาก ซึ่งไม่ใช่ว่าเพิ่งจะเป็นช่วงสี่ปีให้หลังมานี้ แต่ทว่าเป็นมาตั้งแต่ยังเป็นเพื่อนกัน จนเลื่อนสถานะมาเป็นแฟนแล้วมาก่อนก็ยังไม่ค่อยได้พูดอะไรออกไปตรง ๆ เวลาอยู่ต่อเหน้าคนโปรด ที่ผ่านมาเขาจะเน้นไปทางการกระทำมากกว่า ซึ่งมันค่อนข้างจะสวนทางกับคำพูดเสียส่วนใหญ่

ต่างจากคนโปรดที่มักจะพูดออกมาตรง ๆ ตามที่ตัวเองรู้สึก ทว่าเจ้าตัวก็ยังคิดถึงใจคนฟังอยู่บ้างเวลาจะพูดจะกล่าวอะไรออกมา แตกต่างจากคนโปรดตอนนี้โดนสิ้นเชิง เพราะแทบทุกครั้งที่ปากเล็กนั่นพ่นคำร้าย ๆ มากมายใส่มาก่อนโดยไม่สนว่าอีกคนจะรู้สึกยังไง

คนตัวเล็กพลิกตัวหันหน้ามาหากัน ขยับกายเข้าหาความอบอุ่น โอบแขนกอดร่างกำยำเอาไว้ราวกับเป็นหมอนข้าง ผิดกันที่หมอนข้างอันนี้ไม่ได้นุ่มนิ่ม มุมปากยกยิ้มเป็นรอยยิ้มเล็ก ๆ แสร้งทำเป็นนอนหลับสนิทไม่รู้เรื่องรู้ราว ทั้งที่ความจริงแล้วเขารู้สึกตัวตั้งแต่ตอนที่อีกฝ่ายไขประตูเข้ามา

เขาก็แค่เหนื่อยและเพลียจนไม่อยากจะต่อล้อต่อเถียงด้วย

ที่กอดก็แค่.. ทำเป็นเนียนว่าหลับสนิทก็เท่านั้น

...

เช้าวันต่อมาคนโปรดออกจากบ้านตั้งแต่เช้าไม่ได้รอให้คนที่ย่องเข้าห้องตัวเองเมื่อคืนตื่น

วันนี้คนโปรดมีนัดคุยงานกับโอบ อีกทั้งทางฝั่งนั้นยังขอให้ไปทานข้าวเช้าด้วยกัน โดยที่เจ้าตัวเป็นคนเลือกร้านส่งมาให้

เป็นร้านอาหารเช้าที่อยู่ห่างจากบริษัทพอสมควร ร่างบางเดินเข้ามาภายในร้านกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ก่อนสายตาจะสะดุดเข้ากับชายหนุ่มอายุไล่เลี่ยกันที่นั่งอยู่ตรงโต๊ะใกล้กับผนังกระจก

“สวัสดีครับคุณโอบ” คนตัวเล็กเอ่ยทักทายลูกค้าของตัวเองที่นั่งจ้องจอมือถืออยู่ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองกัน

“อ้าว! คุณโปรด สวัสดีครับ”

“ขอโทษที่มาช้านะครับ”

“ไม่เป็นไรครับ เชิญนั่งก่อนสิครับ” 

คนโปรดนั่งลงฝั่งตรงข้าม ก่อนที่โอบจะเรียกเด็กเสิร์ฟเพื่อสั่งอาหารหลังจากอีกคนมาถึง

คนโปรดเลือกเป็นข้าวต้มกุ้ง เพราะคิดว่าทานง่ายและรวดเร็ว เสร็จแล้วจะได้เริ่มคุยงานกันเสียที

ระหว่างรออาหารมาเสิร์ฟได้มีบทสนทนาเล็ก ๆ น้อย ๆ เกิดขึ้นเพื่อไม่ให้เงียบเกินไป ซึ่งคนที่เป็นฝ่ายชวนคุยสวนใหญ่แล้วจะเป็นโอบเสียมากกว่า

ไม่ได้สังเกตเลยว่าฝั่งตรงข้ามมีใครคนหนึ่งที่กำลังเฝ้ามองพวกเขาสองคนอยู่นานหลายนาที ก่อนจะถูกถ่ายรูปเป็นหลักฐานอย่างถือวิสาสะ

มาก่อนตื่นขึ้นมาก็ไม่เจอคนที่ตัวเองนอนกอดเมื่อคืนนี้แล้ว ออกไปก็ไม่บอกกันสักคำ แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้นึกน้อยใจอะไร

ระหว่างทานข้าวเช้าที่แม่บ้านเตรียมเอาไว้ให้ก็มีข้อความจากจีซุนที่ส่งเข้ามาพอดี นอกจากคำถามสั้น ๆ ที่ว่าคนในรูปคือคนโปรดหรือเปล่า ยังมีรูปแนบมาอีกด้วย

แน่นอนว่าต่อให้ภาพนั้นจะซูมจนแตกแค่ไหนมาก่อนก็ยังจำคนโปรดได้เป็นอย่างดี และผู้ชายที่นั่งอยู่อีกฝั่งตรงข้ามกับคนโปรดก็ไม่ใช่คนแปลกหน้า เพราะนั่นคือโอบคนที่คนโปรดเคยรับปากว่าจะไม่ยุ่งเกี่ยวด้วย

แต่แล้วทำไมตอนนี้ถึงได้นั่งอยู่ด้วยกัน หากดูไม่ผิดคงเป็นร้านอาหารที่ไหนสักที

ที่รีบออกไปตั้งแต่เช้าเพราะแบบนี้เองสินะ...

เฮอะ! ไอ้คนไม่รักษาคำพูด!

----- โปรดอย่าหย่าก่อน ----

Talk Talk

ขอร้องเถอะ ก่อนต้องใจเย็น ๆ แล้วฟังน้องก่อน  กุมขมับรอได้เลยครับแม่ ๆ