12

12

ไม่มีเพชรแต่มีทอง

ใช้ชีวิตอยู่ในป่าสองวันสองคืนก็พากันกลับบ้านเข้าเมืองอันแสนวุ่นวายต่อ สิ่งแรกที่คนโปรดทำคือการเข้าบริษัท ตอนไปอยู่ในป่าสัญญาณไม่ค่อยดีเท่านักใครติดต่อมาบ้างเขาก็ไม่รู้ ทว่าพอออกมาจากป่าข้อความก็แจ้งเตือนราวกับมีใครตาย

ทั้งที่เป็นวันพักผ่อนแต่พนักงานบางคนยังทำงานที่บ้านอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ส่งงานมาให้เขาตรวจโดยตรง ทั้งยังขอคำปรึกษาเรื่องชุดที่ต้องการแก้ ไหนจะเรื่องวัสดุนำเข้าที่ดูเหมือนจะติดปัญหานิดหน่อย เพราะล็อตล่าสุดที่ส่งมา เนื้อผ้าแตกต่างจากครั้งอื่น ๆ

วันนี้คนโปรดเลือกที่จะนั่งทำงานบริษัทแม้ว่าจะยังเป็นช่วงวันหยุดอยู่ก็ตาม ถึงอย่างนั้นก็มีพนักงานสองสามคนที่ไม่ได้ไปเที่ยวที่ไหนมานั่งทำงานที่นี่เหมือนกัน

ติ๊ง~

มือขาวหยิบมือถือที่วางอยู่ขึ้นมาทั้งที่ตาจดจ้องอยู่กับเอกสารตรงหน้า ก่อนจะละไปอ่านแจ้งเตือนเมื่อครู่ พลางทอดถอนใจใส่ข้อความของคนที่ส่งมา พร้อมกับกดเข้าไปตอบ

Mk : ที่รักกกกกกกกกกก

P : มีอะไร

Mk : เย็นชายังวะ!

P : ถ้าไม่มีอะไรก็ไม่ต้องทักมา กูจะทำงาน

Mk : ไปหาได้ไหม เบื่อ

P : แม่ให้มึงเฝ้าร้านไม่ใช่หรือไง จะสาระแนวิ่งแจ้นมาหากูทำไม

Mk : หยาบคายจังที่รัก กูเสียใจนะ

P : รำคาญ อย่าทักมาจะทำงาน

Mk : งอน!!!!!!!!!

ข้อความล่าสุดที่ส่งไปไม่ขึ้นอ่าน และไม่มีทีท่าว่าปลายทางจะตอบกลับมา มาก่อนถอนหายใจหนัก ฟุบหน้าลงกับตู้กระจกอย่างเบื่อหน้า

วันนี้เขาควรได้นอนอยู่บนเตียงเพื่อพักผ่อนแท้ ๆ แต่กลับต้องมาเฝ้าร้านทองแทนพ่อ เนื่องจากท่านต้องไปทำธุระจะกลับเข้ามาช่วงเย็น ๆ ตอนปิดร้านพอดี ร้านทองอีกสาขาหนึ่งยังปิดได้เพราะแม่ต้องไปกับพ่อ ทว่าร้านนี้ทำไมถึงต้องเปิด แล้วทำไมเขาต้องมาเฝ้าด้วยไม่เข้าใจเลยจริง ๆ

มาก่อนไม่ได้เงินจากการขายทองทั้งสองสาขา แม้จะเป็นร้านที่ใหญ่ที่สุดในย่านนี้ ลูกค้าเข้าวันหนึ่งไม่ต่ำจากสิบคนรายได้ต่อเดือนรวมกันสองร้านก็ไม่ใช่น้อย ๆ แต่เขาก็ไม่ได้ส่วนแบ่งจากมันอยู่ดี

แต่ก็ใช่ว่าไม่ได้เงินตรงนี้แล้วเงินจะขาดมือ เพราะตัวเขาเองก็มีธุรกิจโรงแรมที่ภาคเหนือซึ่งพี่สาวที่เป็นลูกพี่ลูกน้องเป็นผู้จัดการคอยดูแลที่นั่นให้ มาก่อนก็แค่รอรับเงินอย่างเดียว

อีกทั้งที่บ้านมีร้านอาหารอีก 7 สาขาเปิดตามจังหวัดต่าง ๆ มาก่อนได้ส่วนแบ่งเล็ก ๆ น้อยจากมันโดยที่พ่อจะเป็นคนคิดตามเปอร์เซนต์ที่ตกลงกันไว้แต่ละเดือน

มาก่อนลงทุนเล่นหุ้นอยู่หลายตัว ซึ่งได้เงินปันผลจากมันค่อยข้างที่จะเยอะพอสมควร ที่คนโปรดเคยคิดว่าเขาไม่มีงานมีการทำก็ไม่แปลก เพราะเงินส่วนใหญ่จะได้รับมาจากการลงทุนและรอรับเงินเฉย ๆ

ซึ่งมาก่อนไม่เคยคิดที่จะเปิดบริษัททำธุรกิจใหญ่โตแบบคนโปรด นั้นเพราะเขาคิดว่าไม่สามารถดูแลลูกน้องหลายเกือบร้อยคนได้อย่างที่คนโปรดทำ

“สวัสดีครับ” ลูกชายเจ้าของร้านทองดีดตัวลุกขึ้นนั่งตรงทันทีที่ได้ยินเสียงเปิดประตูดังขึ้น

“สวัสดีค่ะ” ลูกค้าสาวสวยเดินเข้ามาในร้านพร้อมรอยยิ้มพร่างพราย กล่าวสวัสดีเจ้าของร้านที่หน้าตาแปลกไปจากครั้งก่อนที่เธอมา “พอดีว่าสร้อยมันขาดค่ะ เลยอยากเปลี่ยนเป็นเส้นใหม่”

“ขอดูหน่อยได้ไหมครับ”

กล่องใส่ทองถูกยื่นมาให้ลูกชายเจ้าของร้าน มาก่อนทำการตรวจเช็คและชั่งน้ำหนักว่าขาดไปบ้างหรือเปล่า แม้ว่าไม่ค่อยได้มาที่ร้านช่วยพ่อกับแม่แต่เรื่องพวกนี้มาก่อนก็ทำได้

เมื่อชั่งแล้วน้ำหนักยังเท่าเดิมไม่ได้ขาดไปมาก่อนจึงแนะนำสร้อยเส้นใหม่ที่คิดว่าน่าจะเข้ากับหญิงสาวตรงหน้า นอกจากความสวยงามแล้วยังเป็นเส้นที่ตันและแน่นขาดยากกว่าเส้นก่อนหน้านี้

“เส้นนี้สวยมากเลยค่ะ”

“สนใจรับเป็นเส้นนี้เลยไหมครับ”

“คุณคิดว่าฉันเหมาะกับเส้นนี้หรือเปล่าคะ?”

“ต้องเหมาะอยู่แล้วครับ ถ้าคุณลูกค้าชอบยังไงก็เหมาะ” คนปากหวานเอ่ยพูดเอาใจลูกค้า

“งั้นฉันเอาเป็นเส้นนี้เลยค่ะ”

“รอสักครู่นะครับ”

มาก่อนเตรียมกล่องเตรียมถุงอะไรออกมาเสร็จสรรพ พร้อมทั้งนามบัตรจากทางร้านใส่ลงในถุงยื่นให้ลูกค้า ไม่ลืมที่จะคิดเงินเต็มจำนวน ไม่มีลดให้แม้ว่าหญิงสาวตรงหน้าจะสวยแค่ไหนก็ตาม

“เอ่อ.. ถ้าอยากขอช่องทางติดต่อคุณไว้ เผื่อทองมีปัญหาได้ไหมคะ?”

“ถ้าทองมีปัญหาเอามาให้ที่ร้านดูได้เลยครับ หรือถ้าไม่สะดวกเดินทางมาอยากสอบถามก่อนสามารถทักแชตมาที่ช่องทางติดต่อในนามบัตรได้เลย”

แม้จะไม่ได้ปฏิเสธไปตามตรง ทว่าคนฟังก็รู้ดีว่าเจ้าของร้านคนนี้ไม่ยอมให้ช่องทางติดต่อของตัวเองง่าย ๆ ก่อนจะเหลือบไปเห็นแหวนที่นิ้วนางข้างซ้าย เพราะอีกคนเพิ่งยกคนมาตั้งราวกับจงใจให้เธอเห็น

“ค่ะ” หญิงสาวได้แต่ยิ้มแห้ง ค้อมหัวให้เล็กน้อยก่อนหันหลังเดินออกไปจากร้าน

มาก่อนได้แต่ถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่าย ยักไหล่กระแอ่มเสียงเอ่ยตำหนิตัวเองอยู่ในใจ

เกิดมาเป็นคนหล่อนี่ลำบากจริง ๆ แบบนี้มันจะแย่เอาสิไอ้ก่อน

เวลาเกือบหกโมงมาก่อนกลับมาถึงบ้านก็เห็นรถของอีกคนจอดอยู่ก่อนแล้ว ร่างสูงโปร่งเดินเข้ามาภายในบ้านหลังใหญ่ กวาดสายตามองไปรอบ ๆ ทว่าไม่เจอผู้อยู่ร่วมชายคาเดียวกัน คาดว่าคงอยู่ห้องนอน

ทันทีที่เดินขึ้นชั้นบนเจ้าของห้องที่อยู่ใกล้กันก็เดินออกมาพอดี พร้อมกับชุดนอนลายทางสีกรมเป็นเสื้อแขนยาวกับกางเกงขาสั้น เสื้อเกือบยาวกว่ากางเกงด้วยซ้ำ

คนโปรดมองหน้าอีกฝ่ายด้วยความสงสัย ครั้นมาก่อนสาดสายตามองมาตั้งแต่หัวจรดเท้า

“มองเหี้ยอะไร”

“เปล่านี่ ว่าแต่มึงอาบน้ำตั้งแต่ยังไม่หกโมงไม่กลัวร้อนตอนดึกหรือไง”

“ร้อนก็อาบใหม่ ยุ่งอะไรกับกู” 

คนตัวเล็กว่าจบก็เดินลงไปชั้นล่างอย่างไม่สนใจคนที่มองตามหลังกัน มาก่อนยกยิ้มมุมปากเพราะท่าทีของคนปากร้าย

ใช้เวลาจัดการตัวเองอยู่ในห้องเกือบยี่สิบนาทีถึงจะลงมาชั้นล่าง กลิ่นหอมของอาหารลอยเตะจมูกมาตั้งแต่หัวบันได

“ทำอะไรกิน”

ใบหน้าหล่อเหลายื่นเข้ามาใกล้ชะโงกมาดูจากทางด้านหลัง ร่างบางขยับตัวออกห่างทันทีราวกับสามีเป็นตัวน่ารังเกียจ

สายตาแม่บ้านสาวสองคู่แอบชำเลืองมองเป็นระยะ ทั้งยังมองหน้ากันส่งยิ้มกรุ่มกริ่มราวกับดูละครหลังข่าวที่พระเอกนางเอกหยอกกัน เธอมักจะเห็นเจ้านายทั้งสองเป็นแบบนี้มาตั้งแต่วันแรกที่ย้ายเขามาอยู่

คนหนึ่งขี้แกล้งอีกคนก็ขี้ด่า ถ้าฝ่ายภรรยาเป็นผู้หญิงคงต้องบอกเลยว่าลูกดกแน่นอนทรงอย่างนี้ ตามละครมีให้เห็นเยอะแยะ ตีกันไปตีกันมาสุดท้ายรักกันปานจะกลืนกิน

“กูมีของมาฝากมึงด้วย”

ระหว่างกินข้าวมาก่อนเอ่ยขึ้น พร้อมหยิบถุงสีแดงออกมาจากกระเป๋าเสื้อ ส่งให้คนโปรด

ถุงทอง?

“แหวนทอง?” คิ้วสวยขมวดติดกัน นี่นะหรือของฝากที่ว่า

“ก็แหวนทอง มึงเห็นเป็นแหวนเพชรหรือไง?” ถามกลับพลางตักข้าวเข้าปาก ที่บ้านขายทองก็เอาทองไปก่อน แหวนเพชรอะไรแบบนั้นเขาไม่มีให้หรอก

“เอามาให้กูทำไม”

“ก็วันนี้กูไปเฝ้าร้านแทนป๊ามาไง เห็นสวยดีเลยหยิบมาให้มึง”

“หยิบมาเฉย ๆ น่ะเหรอ?”

“อืม ถือเป็นค่าแรงของกูวันนี้”

“กูไม่เอา มึงเอาไปคืนพ่อเลยนะ นี่มันขโมยมาชัด ๆ”

“กูไม่ได้ขโมยสักหน่อย กูบอกพ่อแล้ว.. ผ่านกล้องวงจรปิด”

คนพูดตีหน้าซื่อราวกับเป็นเรื่องเล็กน้อย จะให้เขารับของที่อีกคนขโมยมาได้ยังไง ถึงแม้ว่าทองนี่จะเป็นของที่ร้านพ่อตัวเองก็เถอะ

“เอาไปคืนพ่อมึงซะ”

“อะไรวะ คนเขาอุตส่าห์เอามาฝาก”

“กูไม่รับของโจร”

คนโปรดพูดชัดถ้อยชัดคำยืนยันเสียงแข็งว่ายังไงก็ไม่มีทางรับแหวนทองวงนี้ไว้อย่างแน่นอน ไม่รอให้อีกคนได้อ้าปากพูดอะไรต่อคนตัวเล็กเก็บถ้วยเก็บจานไปล้าง ก่อนจะเดินขึ้นห้องนอนทันที

...

หลายวันต่อมา

งานปาตี้วันเกิดของเจ้าของผับหรือรุ่นพี่คนสนิทของมาก่อนและกลุ่มเพื่อนถูกจัดที่ร้านของเจ้าตัว มาก่อนได้รับสายเมื่อเช้านี้ว่าให้มาร่วมกินเลี้ยงด้วยกัน ทั้งยังมีอีกหลายสิบคนที่บาสโทรไปชวน แน่นอนว่าคนสังคมเยอะแบบบาสแทบจะไม่มีใครปฏิเสธ

ภายในสถานบรรเทิงครึกครื้นกว่าวันปกติ เจ้าของงานจัดหนัดกจัดเต็มกับการปิดร้านเลี้ยงพี่ ๆ น้อง ๆ และพ้องเพื่อน คนหน้าใหญ่ไม่สนว่าต้องเสียเงินเท่าไร ขอแค่วันนี้สนุกและมีความสุขก็เป็นพอ

“สุขสันต์วันนะพี่มึง”

“เออ ขอบใจ ไม่คิดว่ามึงจะมีของขวัญมาให้กูนะเนี่ย”

“ของเล็ก ๆ น้อย ๆ แต่รับรองพี่ชอบแน่นอน”

มาก่อนยิ้มกริ่มมั่นใจว่าของขวัญที่ตัวเองเลิกมาถูกใจเจ้าของวันเกิดอย่างแน่นนอน

“วันนี้เต็มที่เลยมึง กูขอเดินไปทักทายคนอื่นก่อนเสร็จแล้วจะไปนั่งด้วย”

คนอายุน้อยกว่าพยักหน้ารับ ก่อนจะเดินไปที่โต๊ะมุมประจำที่มีเพื่อนสนิทสองคนนั่งอยู่ก่อนแล้ว

“ทำไมก่อนมาช้าจังครับ” ทันทีที่เห็นหน้ามาก่อนจีซุนก็เอ่ยถามขึ้น ก่อนหน้านี้นัดเวลากันไว้ดิบดีว่าจะเข้าร้านพร้อมกัน ทว่าอีกคนกลับมาช้าสุด

“ทะเลาะอยู่กับไอ้โปรดอะดิ แม่ง!”

“มึงไปกวนตีนอะไรมันอีกล่ะ?”

เชนทร์ถามขึ้นอย่างรู้นิสัยเพื่อนตัวเอง น้อยครั้งที่คนโปรดจะเป็นฝ่ายเริ่มก่อน ต้องมีสักอย่างนั้นแหละที่ทำให้ทะเลาะกัน และเขาก็คิดว่าต้นเหตุมาจากเพื่อนตัวดี

“มันสิกวนตีนกู”

“ยังไงครับ?”

“กูแค่ไม่ให้มันใส่เสื้อแหวกอกมันก็ดื้อด้านที่จะใส่ ลอยหน้าลอยตาไม่สนใจคำพูดกู” นึกแล้วก็หงุดหงิดขึ้นมาอีกครั้ง กว่าจะได้ออกจากบ้านมัวแต่ทะเลาะกันเรื่องเสื้อที่คนโปรดจะใส่มางานวันเกิดพี่บาส สุดท้ายมาก่อนฟึดฟัดขับรถมาคนเดียว ทั้งที่ตอนแรกตั้งใจจะมาพร้อมกัน

“เขาจะแต่งตัวยังไงแล้วมันทำไม”

“คนไม่มีเมียจะเข้าใจอะไร รอมึงมีเมียก่อนเถอะไอ้เชนทร์แล้วมึงจะเข้าใจกู”

“เข้าใจว่ามึงหวงเมีย หึงเมียน่ะเหรอ?”

“หึงหวงบ้าอะไร กูจะไปหึงหวงมันทำไม ซี้ซั้ว! ไอ้ซุนชงเหล้ามาให้กูดิ๊!”

ท่าทางละล่ำละลักของมาก่อนทำเอาเพื่อทั้งสองคนถึงกับหลุดยิ้ม นอกจากปากหมาแล้วยังปากแข็งอีก ชาตินี้มันสองคนจะได้รักกันดี ๆ อีกตอนไหน

“สวัสดีค่ะ พอดีคุณบาสให้พวกเรามาช่วยดูแลทุกคนค่ะ”

หญิงสาวหน้าตาสะสวยสามคนนุ่งสั้นใส่สายเดียวอวดทรวดทรงองค์เอวอย่างไม่คิดปิดบัง แยกกันไปนั่งข้าง ๆ สามหนุ่มตามคำสั่งของเจ้าของร้าน

ในคราแรกมาก่อนไม่ได้สนใจสาวชงเหล้าที่คอยเอาอกเอาใจตามหน้าที่ของเธอ จนกระทั่งเห็นร่างเล็กคุ้นตายืนคุยอยู่กับเจ้าของวันเกิด เสื้อผ้าที่ใส่มาก็เป็นชุดเดิมที่ทะเลาะกับเขาไป ไอ้เสื้อเชิ้ตสีขาวแหวกอกนั่นอย่าเผลอนะเขาจะแอบเอาไปซ่อนให้หามาใส่อีกไม่เจอเลยคอยดู!

ชายหนุ่มหันไปกระซิบกระซาบกับหญิงสาวข้างกาย ก่อนที่จะพยักหน้าส่งยิ้มให้อย่างรู้งาน

หลังจากนั้นไม่นานคนโปรดก็เดินมาพร้อมกับบาส เจ้าของวันเกิดหน้าเสียนิดหน่อยครั้นเห็นเด็กที่ร้านตัวเองกำลังเกาะแขนสามีของอดีตน้องรหัสตัวเอง

บาสได้แต่ทำหน้าเหล่อหล่าครั้นรุ่นน้องข้างกายไม่พูดอะไรออกมาสักคำ ทำเพียงแค่เดินไปนั่งแทรกระหว่างกลาง ตวัดสายตามองหญิงสาวทั้งยังยกยิ้มอย่างผู้ชนะ

ทว่าเธอเองก็ไม่ยอมแพ้ ลุกขึ้นไปนั่งอีกฝั่งกอดแขนมาก่อนเอาไว้อย่างเดิม ชายหนุ่มที่นั่งอยู่ตรงกลางไม่คิดที่จะสบัดออก นั่งเป็นพระอิฐพระปูนรู้สึกพอใจอยู่ลึก ๆ ที่เห็นการกระทำของคนโปรดราวกับว่ากำลังหึงหวงตัวเอง

เพื่อนร่วมโต๊ะอีกสามคนต่างมองเงียบ ๆ เหมือนกับว่ากำลังชมละครหลังข่าวอยู่อย่างไรอย่างนั้น

“คุณก่อนขา กินขนมไหมคะเดี๋ยวกีกี้ป้อน”

“ครับ” นอกจากไม่ปฏิเสธแล้วยังอ้าปากรับขนมที่หญิงสาวหยิบมาป้อนหน้าตาเฉย

คนตัวเล็กกัดฟันกรอด รู้ทั้งรู้ว่ามาก่อนต้องการกวนประสาทเขาเล่น แต่ทว่าตอนนี้เขาดันหัวเสียขึ้นมาจริง ๆ ที่ทะเลาะกันก่อนหน้านี้ยังไม่ทันเคลียร์กันให้เข้าใจ

“มือไม่มีหรือไง กินเองไม่ได้?”

“ทำไมต้องกินเองล่ะคะ ในเมื่อมีกีกี้อยู่ตรงนี้ทั้งคน กี้จะป้อนคุณก่อนเอง ดีไหมคะ?” เธอตอบกลับคนโปรดทั้งที่ไม่ได้ถามเธอ ส่วนประโยคสุดท้ายเธอถามชายหนุ่มที่ตัวเองกอดแขนอยู่

“ครับ”

ตอบเป็นอยู่คำเดียวมั้งไอ้ห่า!

รู้สึกเหมือนความร้อนจะแล่นพล่านไปทั้งศีรษะ ยิ่งเห็นว่านางกีกี้อะไรนั่นเบียดกายเขาหาสามีจนนมใหญ่ ๆ โดนแขนมาก่อนไม่รู้กี่ครั้งต่อกี้ครั้ง อีกคนก็ยังนั่งเฉยไม่คิดที่จะขยับหนี

“โทษนะครับ พอดีสามีของผมเขาไม่ใช่ฝอยเหล็ก ไม่ต้องเบียดขนาดนั้นก็ได้มั้งครับ หรือถ้ามันคันมากผมช่วยสงเคราะห์ซื้อคารามายให้เอาไหมครับ”

คำว่าสามีถูกเน้นอย่างชัดถ้อยชัดคำ ทุกคำที่คนโปรดพูดเข้าหูคนฟังอย่างชัดเจนไม่มีขาดตกบกพร่อง เล่นเอาหญิงสาวหน้าชาขึ้นมาทันที ว่ากันขนาดนี้คิดว่าเธอจะยอมง่าย ๆ หรือไง

“ไม่ต้องหรอกค่ะ คารามายคงไม่ช่วยให้หายคันเท่าสามีของคุณ”

คำพูดของสาวเจ้าทำให้ทุกคนในโต๊ะมองหน้ากันอย่างเลิ่กลั่ก คิดเอาไว้ในใจว่าคงได้เห็นฉากเด็ดในงานวันเกิดของบาสแน่ ๆ

มาก่อนไม่คิดว่าผู้หญิงคนนี้จะกล้าพูดถึงขนาดนี้ เผลอกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ ที่คุยกันเมื่อกี้เขาไม่ได้ตกลงไว้แบบนี้สักหน่อย เธอกำลังแสดงนอกบท

“แม่คุณรู้คงภูมิใจแย่เลยนะครับที่มีลูกสาวแบบนี้”

“นี่!! ชักจะมากไปแล้วนะ” เธอลุกขึ้นยืนตะเบ็งเสียงใส่อย่างเหลืออด

“ทำไมครับ ผมพูดอะไรผิดเหรอ?” ถ้าคิดว่าคนอย่างคนโปรดจะยอมให้คนอื่นข่มง่าย ๆ คงได้แค่ฝันเท่านั้น เพราะคนอย่างเขาไม่ว่าจะเป็นใครหน้าไหนเขาก็ไม่กลัวทั้งนั้น ในเมื่อทำตัวไม่ให้เกียรติกันก่อน เขาก็ไม่มีความจำเป็นต้องให้เกียรติอีกฝ่าย

“ปากดีแบบนี้ระวังผัวทิ้งเข้าสักวัน!”

“เหรอ?”

สีหน้าเรียบนิ่งไม่สามารถคาดเดาได้ว่ากำลังรู้สึกเช่นใด จะบอกว่าโกรธก็ดูจะไม่ใช่ แต่ถ้าให้บอกว่าไม่โกรธก็ไม่ใช่อีก น้ำเสียงยียวนกับท่าทางที่ดูไม่ได้ทุกข์ร้อนทำหญิงสาวนึกหมั่นไส้อยู่ไม่น้อย คำพูดด่าทอของอีกฝ่ายยังเจ็บแสบอยู่ในใจไม่หาย เมื่อไม่รู้ว่าควรโต้ตอบอีกฝ่ายด้วยคำพูดยังไงจึงหยิบแก้วเหล้าขึ้นมาสาดใส่คนที่นั่งอยู่จนใบหน้าเปียกซก

คนโปรดผ่อนลมหายใจออกมาหนัก ๆ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง กระเป๋าหนังจากแบรนด์ดังที่มึงเพิ่งซื้อมาใหม่เมื่อสองวันที่แล้วถูกยกขึ้นฟาดเข้าที่ใบหน้าสวยเต็มแรง

เขาไม่ใช่คนที่จะทำใครก่อน และแน่นอนว่าหากตกเป็นฝ่ายถูกกระทำเมื่อไร การเอาคืนของเขามันต้องมากกว่าที่ตัวเองโดน

“ฉิบหาย!!” 

----- โปรดอย่าหย่าก่อน -----

Talk Talk

ใครชอบนายเอกนุ่มนิ่ม ยอมพระเอก หลบไปค่ะ เพราะนายเอกคนนี้สู้มือสุดๆ ทำมาทำกลับไม่โกง ไม่ยอมใครเลยคนนี้ กับพระเอกกก็ไม่ยอม ตีกันดีกว่า ดีกันไปทำไม!!!! 

นังตัวดีกับผัวปากมอมท้าทายระบบดีนัก โดนระบบเล่นงานกลับหงายเงิบไปเลยเป็นไงล่ะ5555555