บทที่ 6

ตอนที่ 6

“ผมให้ยืนรออยู่หน้าบ้านครับ” ไฟที่ได้ฟังอย่างนั้นจึงรีบเดินสาวเท้าตรงไปที่ประตูรั้วบ้านทันทีด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความดุดัน

“สวัสดีครับ” เด็กผู้ชายวัยสิบสามขวบที่เห็นใบหน้าหล่อเหลาแต่เต็มไปด้วยความดุดันของไฟจึงรีบยกมือไหว้สวัสดีผู้อาวุโสกว่าอย่างนอบน้อมพร้อมกับกล่าวออกมาอย่างฉะฉาน “ผมมาหาน้ำขิงครับ”

“เป็นเพื่อน?” ไฟเลิกคิ้วเข้มถามพลางจ้องมองเด็กน้อยด้วยสายตาดุดัน

“ครับผม”

“ชื่ออะไร”

“วกวนครับ”

“คนบ้าอะไรชื่อวกวน” เป็นเอดที่พูดแทรกขึ้นมา

“มาทำไม” ไฟถาม

“มาจีบน้ำขิงครับ” คำตอบของเด็กน้อยทำเอามาเฟียหนุ่มหัวร้อนขึ้นมาในทันที

“ล้อเล่นครับ..เป็นเพื่อนน้ำขิงครับ ชะเอมให้มาชวนน้ำขิงไปเล่นที่สวนสาธารณะหลังหมู่บ้านครับ” เด็กชายพูดจาฉะฉานราวกับไม่ได้เกรงกลัวสายตาดุดันของไฟที่มองมาที่ตนเลยสักนิดหนำซ้ำยังชะโงกหน้ามองหาน้ำขิงอีก

“มาทางไหนกลับไปทางนั้น” มาเฟียหนุ่มเอ่ยปากไล่ก่อนจะเดินหันหลังกลับเข้ามาในบ้านแต่ยังไม่ทันที่จะได้ก้าวขาเดินเด็กชายก็ตะโกนเรียกน้ำขิงก่อนทำให้เขาต้องหันกลับมาตวัดตามองเด็กชายหน้ามึนคนนี้อย่างเอาเรื่อง

“น้ำขิง!!น้ำขิงอยู่ในบ้านไหมออกมาหาเราหน่อย!!”

“ลากมันออกไป” มาเฟียหนุ่มหันไปออกคำสั่งกับเหล่าบอดี้การ์ดบริเวณนั้นด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว

“คุณพ่อน้ำขิงทำไมใจร้ายกับเด็ก” เด็กชายกล่าวพลางทำหน้ากระเง้ากระงอด

“พ่อ?” มาเฟียหนุ่มขมวดคิ้วเข้าหากันเป็นปม เขาดูแก่ถึงขั้นเด็กชายตรงหน้าเรียกเขาว่าพ่อเลยหรือ

“คุณพ่อให้น้ำขิงออกไปเล่นกับพวกเราเถอะนะครับ..ผมจะมาส่งน้ำขิงให้ถึงบ้านก่อนหกโมงเย็นครับ” สรรพนามที่เด็กชายใช้เรียกไฟทำเอาเอดและเหล่าบอดี้การ์ดบริเวณนั้นกลั้นขำกันแทบไม่อยู่

“โอ๊ย!ปล่อยผมนะ!” เด็กชายโวยวายเมื่อถูกมาเฟียหนุ่มดึงรั้งคอเสื้อของตนขึ้นอย่างแรงทำให้เท้าเล็กของเด็กชายลอยละล่องอยู่บนอากาศเหนือพื้นกระเบื้องหินอ่อนขึ้นมาตามแรงดึงจากมือใหญ่

“ไม่มีใครบอกรึไงว่าที่นี่บ้านใคร..ที่นี่มันใช่ที่ที่เด็กปากดีอย่างแกจะมาเดินเล่นไหม” ไฟเค้นเสียงลอดไรฟันจ้องเด็กชายอย่างโกรธขึ้ง

“จะบอกแม่!มาเฟียทำร้ายเด็ก!” เด็กชายตะเบ็งเสียงพลางดีดดิ้นพล่านอย่างไม่ยอมแพ้แม้ร่างกายจะลอยละล่องอยู่บนอากาศก็ตาม

“วกวน..” เสียงเล็กของน้ำขิงดังขึ้นจากด้านหลังก่อนจะเดินออกจากคฤหาสน์หรูพร้อมกับพริบพราว

“มีเรื่องอะไรกัน” พริบพราวเอ่ยถามลูกชายที่ตอนนี้ดึงหิ้วคอเสื้อของวกวนจนเท้าลอยละล่อง

“น้ำขิงช่วยเราด้วย พ่อเธอจะทำร้ายเรา”

“พี่ชาย..ปล่อยวกวนลงมานะคะ” น้ำขิงเดินเข้ามาจับท่อนแขนแกร่งของพี่ชายต่างสายเลือดเอาไว้พลางส่งสายตาออดอ้อนจนมาเฟียหนุ่มใจอ่อนยอมปล่อยเด็กชายลง

“น้ำขิงเรากลัวพ่อเธอ..พ่อเธอจะทำร้ายเรา” วกวนเดินอ้อมมากอดหลังของน้ำขิงเอาไว้ทำเอามาเฟียหนุ่มขบกรามแน่นฉุนเฉียวจนกระชากเรียวแขนเล็กของน้ำขิงมาแนบชิดกับลำตัวหนาเขาอย่างแรงทำเอาพริบพราวที่ยืนดูเหตุการณ์อยู่เบิกตาโพลงตกใจไม่น้อย

“ไฟ! ดึงแขนน้องแบบนั้นได้ยังไงถ้าแขนน้องหลุดหักขึ้นมาจะทำยังไง” พริบพราวแหวใส่ลูกชายเสียงเขียวก่อนจะรีบแย่งลูกสาวคนเล็กมายืนข้างหลังของตัวเอง

“มารับลูกสาวป้าไปเล่นด้วยใช่ไหม” พริบพราวหันมาเอ่ยถามเด็กชาย

“ใช่ครับ..เรานัดกันเอาไว้ตั้งแต่เมื่อวานครับ” เด็กชายตอบอย่างฉะฉานเมินเฉยต่อสายตาดุดันของมาเฟียหนุ่ม

“จะไปเล่นที่ไหนกันแล้วจะกลับถึงบ้านกันกี่โมง” พริบพราวถามเด็กชาย

“ไปเล่นที่สวนสาธารณะหลังหมู่บ้านครับ..กลับไม่เกินหกโมงเย็นครับ..ตอนเล่นกันเสร็จวกวนจะมาส่งน้ำขิงให้ถึงหน้าบ้านครับ..กลับไม่เกินหกนาฬิกาจุดศูนย์ศูนย์แน่นอนครับ”

“ชัวร์นะ..เป็นลูกผู้ชายต้องรักษาคำพูดนะรู้ไหม..อย่าพากันไปเถลไถลที่ไหนไกลล่ะเข้าใจไหม”

“ร้บทราบครับ..ปะไปเล่นกันน้ำขิง” วกวนกล่าวชวนเสียงหวานทำให้น้ำขิงหันมาส่งยิ้มหวานให้ผู้เป็นมารดาก่อนจะเดินจูงมือกันเดินตรงไปยังรถจักรยานของเด็กชายที่จอดอยู่หน้าประตูคฤหาสน์

“น้ำขิงนั่งดีๆนะระวังตก..เราจะซิ่งแล้วนะ..กอดเอวเราไว้แน่นๆนะน้ำขิง” น้ำขิงกอดเอววกวนแน่นทำเอามาเฟียหนุ่มที่ยืนมองอยู่ขบกรามแน่นจนสันกรามนูนอย่างไม่สบอารมณ์กับภาพที่เห็น

“น้ำขิงทำไมพ่อของน้ำขิงโหดจัง” เด็กชายเอ่ยถามพลางปั่นจักรยานไปด้วย

“นั่นพี่ชายเรา”

“อ้าวเหรอ..ก็ตอนนั้นเราเห็นพี่ชายเธอมางานวันพ่อที่โรงเรียนเราเลยคิดว่าเป็นพ่อของเธอ”

18 : 10 น.

“น้ำขิงพรุ่งนี้เจอกันที่โรงเรียนนะเราจะนั่งรอที่โต๊ะประจำหน้าโรงเรียนนะ” วกวนกล่าวพลางโบกมือลาน้ำขิงด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

“อืม..เจอกันพรุ่งนี้” น้ำขิงกล่าวพลางโบกมือลาด้วยรอยยิ้มก่อนจะเดินหันหลังเข้ามาภายในคฤหาสน์หรูพร้อมกวาดสายตามองหาผู้เป็นมารดาไปด้วย

“กลับบ้านช้าสิบนาที” น้ำเสียงดุดันดังขึ้นจากด้านหลังทำให้น้ำขิงหันกลับมามองอัตโนมัติ

“พี่ชาย..” น้ำขิงมองมาเฟียหนุ่มตาบ้องแบ๊วทำเอาลิ้นหนาของมาเฟียหนุ่มดันเข้าหากระพุ้งแก้ม

“คิดว่าน่ารักแล้วจะรอดรึไง”

“พี่ชายน้องหิวข้าวแล้ว”

“อย่าเรียกฉันแบบนั้น”

“ไฟ..หนูหิวข้าวแล้ว” สรรพนามใหม่ที่เธอใช้เรียกเขาทำเอามาเฟียหนุ่มพ่นลมหายใจออกมาอย่างแรง

“ปีนเกลียวแต่เด็กเลยนะ”

“ปีนเกลียวคืออะไรเหรอคะ” น้ำขิงถามกลับพลางมองหน้าพี่ชายต่างสายเลือดตาแป๋ว

“ไร้เดียงสาหรือสมองไม่มีรอยหยักวะ”

“น้องไม่ได้โง่” น้ำขิงทำหน้ามุ่ยใส่พี่ชายน้ำตาเริ่มคอลเตรียมความพร้อมที่จะร้องไห้

“พูดนิดพูดหน่อยเป็นอันจะร้องไห้” มาเฟียหนุ่มเอ่ยกระแหนะกระแหนน้องสาวก่อนจะหิ้วลำตัวเธอขึ้นมาทาบบนบ่าแกร่งแล้วเดินขึ้นไปด้านบนของคฤหาสน์เดินตรงไปที่ห้องนอนของเธอ

“ฮือๆ..น้องจะอาบเอง” น้ำขิงปล่อยโฮพลางขยับตัวหนีเมื่อโดนพี่ชายฉีดน้ำใส่พยายามจะจับเธอมาอาบน้ำ

“ฉันจะอาบให้” มือใหญ่กอดรัดร่างเล็กขึ้นมาแนบกับลำตัวหนาเขาอุ้มเธอลงไปนั่งลงในอ่างอาบน้ำจากุชชี่ขนาดใหญ่มือหนานวดคลึงไปตามหน้าอกใหญ่บีบขยำจนเด็กหญิงนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ

“คุณแม่ช่วยหนูด้วย!”

“เรียกแม่ฉันอย่างกับสั่งก๋วยเตี๋ยวเลยนะคิดว่าแม่ฉันเป็นคนรับใช้ของเธอหรือไงถึงเรียกได้ตลอดเวลา”

“ไฟปล่อยน้องนะ..อื้อ!” ยังไม่ทันที่จะได้พูดจบประโยคชายหนุ่มก็กดจูบบดขยี้ริมฝีปากเล็กก่อนฟันคมขบกัดลิ้นเล็กลงโทษที่เธอเรียกชื่อเล่นของเขาราวกับเขาเป็นเพื่อนเล่นวัยเดียวกันกับเธอ

“น้ำขิงเรียกแม่เหรอลูก” พริบพราวเดินเข้ามาหาลูกสาวแต่ก็ต้องชะงักตกใจเมื่อเห็นลูกสาวตัวน้อยนั่งเปลือยกายอยู่ในอ่างอาบน้ำจากุชชี่ขนาดใหญ่โดยที่มีไฟลูกชายคนโตนั่งเปลือยกายท่อนบนอยู่บนขอบอ่าง

“คุณแม่” น้ำขิงเรียกผู้เป็นมารดาด้วยความตกใจ

“ไฟ!..แม่เคยบอกแล้วใช่ไหมว่าน้องเริ่มโตเป็นสาวแล้วจะมาอาบน้ำกับน้องแบบนี้ไม่ได้”

“แค่อาบน้ำแม่จะโวยวายทำไม” ไฟพ่นลมหายใจออกมาอย่างเบื่อหน่ายทุกครั้งที่เขาได้อยู่กับเธอสองต่อสองผู้เป็นมารดามักจะเข้ามาขัดจังหวะทุกครั้ง จนบางครั้งเขาก็คิดที่อยากจะวางยาสลบให้มารดาของเขากินจะได้ไม่ต้องมาขัดขวางความสุขของเขาที่จะได้อยู่กับน้องสาวบุญธรรมอย่างน้ำขิง

“ก็ลูกเป็นผู้ชายแล้วน้องเองก็เป็นผู้หญิงมันสมควรเหรอที่จะอาบน้ำด้วยกัน..น้องไม่ใช่เด็กสองขวบนะน้องโตแล้วนะไฟ” พริบพราวเอ็ดลูกชายเสียงดังทำให้น้ำขิงก้มหน้าสำนึกผิดต่างจากอีกคนที่เป็นตัวก่อเรื่องยังคงนั่งทำหน้าไม่ทุกข์ใจอะไร

“แม่ให้หมั้นกันไว้เลยไหมล่ะจะได้จบๆไป”

“โว้ย..เลิกมารุ่มร่ามกับน้องสักทีรีบลุกออกไปเดี๋ยวนี้เลยก่อนที่พ่อเขาจะเข้ามาเห็น”

“ให้ผมหมั้นกับเธอ”

“ฝันไปเถอะ..ออกไป!” พริบพราวเดินเข้าไปกระชากแขนลูกชายออกมาจากห้องน้ำอย่างแรง เธอเองก็อยากจะได้น้ำขิงมาเป็นลูกสะใภ้แต่น้ำขิงตอนนี้ก็ยังเด็กเกินไปสำหรับจะมีความรักไฟกับน้ำขิงมีช่องว่างระหว่างอายุห่างกันพอสมควรถ้าหากปล่อยให้ไฟมารุ่มร่ามกับน้ำขิงอีกคงจะไม่ดีต่อน้ำขิงเป็นแน่เพราะเธอรู้ดีว่าลูกชายตัวเองเป็นคนยังไง

@วันต่อมา

“พ่อแม่ไอ้เด็กเวรนั่นเป็นใคร”

“แม่ของเด็กคนนั้นเธอชื่อคุณหมุนเวียนครับ ส่วนพ่อชื่อคุณเวียนเทียนทำธุรกิจส่งออกรถยนต์พวกเขาเพิ่งย้ายมาอยู่หมู่บ้านเดียวกับเราเมื่อสามเดือนที่แล้วครับ” เอดมือขวาคนสนิทตอบคำถามของผู้เป็นนายที่นั่งทำงานอยู่ในห้องทำงานใหญ่ของคฤหาสน์

13 : 00 น.

@โรงเรียนนานาชาติxxx

“น้องๆ” นักเรียนชายเกรดสิบสองหนึ่งในกลุ่มตะโกนเรียกกลุ่มเด็กนักเรียนหญิงเกรดเจ็ดเสียงดังทำให้น้ำขิงและเพื่อนๆของเธอต่างหันมามองตามเสียงเรียกนั้นอัตโนมัติ

“น้องกระเป๋าชมพู..ชื่ออะไร” นักเรียนชายเกรดสิบสองเอ่ยถามชื่อของเด็กหญิงหน้าตาจิ้มลิ้มราวกับตุ๊กตาบาร์บี้มีชีวิตที่สะพายกระเป๋าข้างแบรนด์เนมหรูสีชมพูอยู่

“น้ำขิงค่ะ” น้ำขิงตอบ

“น้องอายุเท่าไหร่แล้ว” ชายหนุ่มถาม

“สิบสามขวบค่ะ” น้ำขิงตอบ

“มาเอาขนม..พี่ให้” นักรบเด็กหนุ่มหน้าตาหล่อเหลามีดีกรีเป็นถึงประธานนักเรียนหยิบถุงขนมห่อใหญ่ยื่นให้น้ำขิง ทำให้น้ำขิงต้องเดินเข้ามารับไว้ หากจะปฏิเสธผู้ใหญ่ให้ของก็คงจะดูเสียมารยาทจนเกินไป

“ขอบคุณค่ะ” น้ำขิงกล่าวขอบคุณแล้วจึงหยิบถุงขนมมาถือเอาไว้แต่ทว่าชายหนุ่มกลับไม่ยอมปล่อยถุงขนมให้เธอ

“อีกห้าปีแล้วเจอกัน..อย่าเพิ่งลืมพี่นะ” ชายหนุ่มกล่าวหยอกล้อทำเอาน้ำขิงใบหน้าแดงระเรื่อด้วยความเขินอายด้วยเป็นครั้งแรกที่เธอถูกผู้ชายหยอดแซวซึ่งๆหน้า

“มึงอย่าไปแซวน้องเขาปล่อยให้น้องไปมีอนาคตที่ดีเถอะ” เพื่อนในกลุ่มของเด็กหนุ่มทักท้วงขึ้นอย่างติดตลก

“นะคนสวย..อย่าเพิ่งลืมพี่นะอีกห้าปีเดี๋ยวพี่กลับมาจีบ” น้ำขิงได้แต่ยืนมองชายหนุ่มรุ่นพี่ตาแป๋วไม่ได้ตอบกลับอะไร

“พี่ชื่อนักรบนะ..จำชื่อพี่ไว้ด้วยนะถ้าเจอกันอีกทีอย่าลืมชื่อพี่ล่ะ” นักรบขยิบตาให้น้ำขิงก่อนจะเดินออกไปพร้อมกับเพื่อนๆของเขาอย่างอารมณ์ดี

@ทางด้านของไฟ

“นายครับ” เซนมือซ้ายคนสนิทหันหน้าจอโทรศัพท์มือถือมาให้ผู้เป็นนายที่นั่งอ่านเอกสารสำคัญอยู่ดูภาพถ่ายบนหน้าจอโทรศัพท์ปรากฎภาพถ่ายของน้ำขิงที่ยืนคุยกับผู้ชายอยู่ทำเอามาเฟียหนุ่มขบกรามแน่นจนสันกรามนูนแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมาเขาเลือกที่จะหันกลับมาจดจ่อกับเอกสารสำคัญตรงหน้าต่อ

15 : 55 น.

“แรดแต่เด็กเลยนะ” น้ำเสียงดุดันของไฟดังขึ้นในตอนที่น้ำขิงเปิดประตูเข้ามาภายในห้องนอนของเธอหลังจากที่เพิ่งกลับมาจากโรงเรียน

“พี่ชาย..เข้ามาห้องน้องทำไมคะ” ริมฝีปากเล็กกล่าวถามดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจเท้าเล็กเดินถอยหลังจนติดกับบานประตูห้องนอนเมื่อโดนพี่ชายต่างสายเลือดเดินต้อนจนมุม