5 คนร่วมบ้าน

ชลาธิปเดินจูงมือน้องสาวร่วมบ้านไปจนถึงจุดที่รถยนต์จอดรออยู่ พี่เลี้ยงของเด็กทั้งสองคนเมื่อเห็น เด็กหญิงอยู่ในสภาพไม่น่าดูนักก็รีบลงจากรถเข้ามาดูแล

“คุณอันเป็นอะไรคะ ทำไมเสื้อผ้าถึงเลอะเทอะมอมแมมแบบนี้” ดาวใจรีบหยิบกระดาษทิชชูเปียกออกมาเช็ดเสื้อผ้าให้กับเด็กหญิง

เรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่นันท์ลินีไม่อยากตอบคำถาม ผู้เป็นน้องจึงสะกิดให้เด็กหนุ่มเป็นคนตอบ

“ล้มน่ะครับ สะดุดก้อนหินล้มเลยมอมแมมไปหน่อย” เขารู้ว่านันท์ลินีคงไม่อยากพูดความจริง จึงไม่ได้บอกสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ให้พี่เลี้ยงและคนขับรถรับรู้

“เป็นแบบนั้นเหรอคะ” ดาวใจยังไม่ค่อยเชื่อในสิ่งที่ชลาธิปพูดนัก

“ค่ะ อย่างที่น้ำบอก” นันท์ลินีเออออไปกับอีกฝ่าย

โชคดีที่เขาหัวไว คิดเรื่องโกหกออกมาได้แนบเนียน และยิ่งออกมาจากปากของเด็กหนุ่มคนนี้ใคร ๆ ก็พร้อมจะเชื่อในสิ่งที่เขาพูดหมด

เมื่อเห็นว่าดาวใจเชื่อในสิ่งที่เขาพูด ชลาธิปจึงไม่ได้กล่าวอะไรต่อ เด็กหนุ่มจึงเดินไปขึ้นรถฝั่งที่ตัวเองนั่งประจำ

รถยนต์คันหรูเคลื่อนตัวออกมาจากจุดจอดรถไปเรื่อย ๆ เพราะว่าเด็กทั้งสองคนมาช้าไปราว 20 นาที นั่นก็เพียงพอจะทำให้ ทั้งหมดติดแหงกอยู่บนท้องถนนของเมืองหลวง

นันท์ลินีไม่คิดว่าชลาธิปกับเพื่อนจะมาช่วยเหลือ ทั้งที่เมื่อก่อนเธอกลั่นแกล้งเขาแทบเป็นแทบตาย เด็กหญิงเปิดสมุดเรียนของตนเอง ก่อนจะเขียนอะไรบางอย่างลงไป

‘ขอบคุณ’ นันท์ลินีเขียนเสร็จแล้ว แต่ลังเลว่าควรจะส่งให้กับพี่ชายร่วมบ้านคนนี้หรือเปล่า และดูเหมือนว่าชลาธิปจะรับรู้ความรู้สึก

เพราะรู้สึกว่าน้องสาวร่วมบ้านกำลังทำตัวแปลก ๆ อีกทั้งยังหันมาทางเขาอยู่บ่อย ๆ เด็กหนุ่มจึงหันไปดูว่าเธอกำลังทำอะไร เด็กหญิงในชุดนักเรียนโรงเรียนเอกชน กำลังนั่งก้มหน้าจดอะไรบางอย่างยุกยิกอยู่ในสมุด แสงอาทิตย์สุดท้ายก่อนจะลับขอบฟ้าสาดส่องเข้ามาภายในรถ ทำให้นันท์ลินีดูน่ารักอย่างแปลกประหลาด ถ้ายายเด็กคนนี้ไม่ใช่ยายตัวแสบ ในสายตาของเขา เธอก็นับว่าเป็นเด็กผู้หญิงที่น่ารักมาก ๆ คนหนึ่ง

จู่ ๆ ก็นึกอยากรู้ว่าน้องสาวร่วมบ้านคนนี้กำลังเขียนอะไร เด็กหนุ่มจึงยืดตัวขึ้นไปดู ถึงได้เห็นข้อความสั้น ๆ ที่เธอเขียน

‘ขอบคุณ’

ขอบคุณงั้นเหรอยายเด็กนี่ คิดจะขอบคุณเขางั้นเหรอ

“เขียนวันที่ไว้ด้วย แล้วก็เขียนกำกับเอาไว้ด้วยว่า นี่เป็นการขอบคุณครั้งแรกของอัน” ชลาธิปพูดลอย ๆ

“น้ำ!! ทำไมถึงมาอ่านของของคนอื่นแบบนี้” นันท์ลินีโกรธที่ถูกจับได้

“ก็นั่นจะเขียนให้พี่ไม่ใช่เหรอ” เด็กหนุ่มกอดอกยิ้มมุมปากเล็กน้อย ก่อนจะเห็นว่ายายตัวแสบกำลังเขินจนหน้าแดง

“ปะ..เปล่าสักหน่อย” นันท์ลินีตะกุกตะกักพูดได้ไม่เป็นภาษา

ก่อนที่สุดท้ายเด็กหนุ่มจะคว้าสมุดของนันท์ลินีไปจากมือของเธอ

“ลายมือสวยดีนี่ ตอนเด็ก ๆ ไม่เห็นลายมือสวยแบบนี้เลย” เด็กหนุ่มถือวิสาสะเปิดสมุดเรียนของเด็กหญิง การบ้านหรืองานที่อยู่ด้านในถูกเขียนออกมาได้เป็นระเบียบ มีการระบายสีสวยงามตามแบบที่เธอชอบ เห็นแล้วคิดถึงตอนเด็ก ๆ “ตอนเด็ก ๆ ลายมืออันน่ะเป็นไส้เดือนเลย”

พูดจบเขาก็ฉีกกระดาษสมุดหน้าที่เธอเขียนคำว่าขอบคุณ และจับมันพับยัดใส่กระเป๋าเสื้อนักเรียนของตัวเอง

“น้ำ มาฉีกสมุดของคนอื่นได้ยังไง” นันท์ลินีโวยวาย เด็กหญิงทุบไหล่พี่ชายร่วมบ้านไปหนึ่งที “แล้วนั่นเอาไปทำไม มันเป็นกระดาษของอันนะ”

“ก็เขียนไอ้นี่ให้พี่ไม่ใช่เหรอ”

“เปล่า เพ้อเจ้อละ ไม่ได้เขียนให้น้ำสักหน่อย...” นันท์ลินีหน้าแดงก่อนจะรีบเฉไฉไปเรื่องอื่น “ตั้งใจ...เขียนให้เพื่อนน้ำต่างหาก”

ได้ยินสิ่งที่นันท์ลินีพูดออกมาจากปาก มันทำให้เด็กหนุ่มรู้สึกหงุดหงิดอย่างแปลกประหลาด คนที่ช่วยเธอเอาไว้คือเขาต่างหาก ไอ้หมอนั่นมันมาทีหลังจะไปขอบคุณอะไรเพื่อนของเขากัน

“งั้นเหรอ!” พูดจบเขาก็หยิบกระดาษแผ่นที่ฉีกออกมาเมื่อครู่ส่งคืนให้กับเธอ “เอาคืนไป แล้วก็ไปให้มันเอง” น้ำเสียงของชลาธิปชัดเจนว่ากำลังงอน

“น้ำ” เด็กหญิงเดาทางเขาไม่ถูก ไม่รู้ว่าเขากำลังรู้สึกยังไง อันที่จริงก็ตั้งใจจะให้เขานั่นแหละ แต่เป็นเธอที่ปากแข็งไม่ยอมบอกกับเขาไปตามตรง

ก็ในอดีตเธอน่ะทำนิสัยแย่กับเขาจะตายไป ถ้าจู่ ๆ มาพูดขอบคุณกันตอนนี้ก็ดูเสียฟอร์มไปหน่อย

ทั้งดาวใจและเฉิดชายผู้ที่เป็นคนขับรถ เป็นผู้ที่ผ่านน้ำร้อนมาก่อนมองจากมุมของผู้ใหญ่ ใครก็รู้ว่าเด็กหนุ่มที่โตกว่ากำลังงอน

รถแล่นเข้าสู่ตัวบ้านหลังใหญ่อีกครั้ง ทันทีที่รถจอดเด็กหญิงก็รีบมุ่งหน้ากลับเข้าบ้านในทันที เพราะเธอไม่อยากให้ผู้เป็นบิดาและมารดารู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอบ้าง ร่างเล็กคิดว่าการไม่บอกกับผู้ใหญ่น่าจะดีกว่า จึงรีบวิ่งกลับขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้า และนันท์ลินีมั่นใจว่าอย่างไรชลาธิปก็คงไม่บอกความจริงด้วยเช่นกัน

มื้ออาหารเย็นผ่านไปแล้วเด็กหญิงนั่งอ่านข้อความในกระดาษที่ชลาธิปส่งคืนมาให้เธอ ซ้ำไปซ้ำมา อย่างไรคำขอบคุณนี้เธอก็ตั้งใจจะมอบให้กับเขา เธอนึกถึงคำพูดของเด็กหนุ่มเรื่องที่เขาบอกให้เขียนวันที่กำกับลงไปในกระดาษ มันเป็นอย่างที่เขาพูดจริง ๆ นั่นแหละ ว่านี่เป็นการขอบคุณครั้งแรกของเธอ ตั้งแต่เขาถูกบิดาและมารดาของเธอพามาอยู่ด้วย ซึ่งเธอไม่เคยพูดดีกับเขาเลยสักคำ

ทั้งที่เธอทำร้ายเขาขนาดนั้นแต่ในช่วงเวลาที่เธอกำลังอยู่ในอันตราย เขาก็เป็นคนที่ยื่นมือเข้ามาช่วยเธอเอาไว้ คนตัวเล็กลุกขึ้นเปิดกระเป๋าใส่เครื่องเขียนก่อนจะลงมือตกแต่งกระดาษที่เขียนข้อความนั้นเป็นอย่างดี

นันท์ลินีค่อย ๆ ย่องไปที่ห้องนอนของเด็กหนุ่มรุ่นพี่ รอให้เขาออกจากห้องไปเธอจึงรีบพุ่งตัวเอากระดาษแผ่นนั้นไปวางไว้บนเตียงนอนและรีบพุ่งตัวกลับออกไปทันที