เข้าสู่ระบบบทที่5
การกลับมาของตะวัน
3ปีผ่านไป.....
ทันทีที่เครื่องlanding สองหนุ่มก็ก้าวเดินมาพร้อมเพรียงกัน ทั้งสองไม่ได้บอกครอบครัวว่าจะเดินทางกลับวันนี้เพราะต้องการมาเซอร์ไพรส์ครอบครัว
"คืนนี้ไปเยี่ยมชมร้านไอ้ฟรานหน่อยไหม?" โซ่หันมาถามตะวันที่ยืนสวมแว่นดำแต่สายตาก้มมองหน้าจอโทรศัพท์เพื่อโทรเรียกรถมารับ
"มาถึงก็จะแดกเหล้าเลยหรือไง มึงควรพักผ่อนอยู่กับบ้านบ้าง -_-!"
"พี่เขยครับจากบ้านไปเกือบสิบปีเพื่อไปเรียนแพทย์เฉพาะทาง กว่าจะได้เริ่มงานก็เดือนหน้าเราควรหาความสุขให้ตัวเองบ้าง^^"
ตะวันส่ายหัวเพราะเวลานี้ตนอยากกลับไปนอนบ้านและรับไม่ได้กับสรรพนามที่โซ่ใช้เรียกตนมาตลอด
บ้านปิติภัทรไพศาล
ผมลงจากรถแล้วลากกระเป๋าเข้ามาเสียงป้าอ้อยยังคงเหมือนเดิม ป้ายังโหวกเหวกโวยวายเหมือนเดิมไม่มีเปลี่ยน
"คุณหมออออออ คุณท่านเจ้าขาาาาาา คุณหนูของอ้อยกลับมาแล้วเจ้าค่ะ!!!!!!"
ผมยกมือไหว้ป้าอ้อยและป้าๆ แม่บ้านทุกคน จนแม่ของผมเดินออกมาจากห้องพัก ท่านยิ้มหน้าบ้านอ้าแขนรอรับอ้อมกอดจากผม
"ทำไมกลับมาก่อนกำหนดล่ะตะวัน ไหนว่ากำหนดกลับเดือนหน้าไม่ใช่หรือ"
"ผมสอบผ่านหมดแล้วครับ ส่วนใบประกาศทางมหาวิทยาลัยจะส่งตามมาผมไม่อยากอยู่ที่นั่นนาน -_-"
สีหน้าผมทำให้แม่ผมสงสัยแต่ท่านก็ไม่ได้ถามอะไร แต่รีบหันไปสั่งป้าอ้อยให้เตรียมอาหารไทยที่ผมอ้อนอยากทานมาตลอด ทั้งต้มยำกุ้งน้ำข้น ไข่เจียวแหนม ผัดกะเพราหมู
ระหว่างที่ป้าอ้อยกำลังสั่งงานแม่ครัว ผมก็เดินล้วงกระเป๋ามายังโซนด้านหน้าที่มีไว้สำหรับโชว์รูปผมและเหรียญทองด้านวิชาการ ผมมองรูปถ่ายของผมที่รับรางวัลโดยมีจันทร์เจ้ายืนยิ้มอยู่ข้างๆ แม่ผมเอารูปของเธอตั้งแต่แบเบาะ เธอเดินตามรอยผมมาติดๆ ทั้งได้รับเหรียญวิชาการ แข่งคณิตศาสตร์ เล่นกีฬาวอลเลย์บอลจนได้เป็นตัวแทนของโรงเรียน ได้ถือป้ายโรงเรียน จนกระทั่งเธอรับใบประกาศเรียนจบชั้นมัธยมศึกษาปีที่6
"น้องเรียนจบแล้วตอนนี้สอบติดมหาวิทยาลัยนานาชาติ GTE University น้องเลือกเรียนบริหารเพราะอยากทำธุรกิจเป็นของตัวเอง"
ผมหยิบรูปของเธอในชุดว่ายน้ำขึ้นมาดู แล้วหันไปมองหน้าแม่
"สวยใช่ไหม น้องมีรับงานพรีเซนเตอร์ถ่ายแบบเล็กๆ น้อยๆ น้องหาเงินเองนะตะวัน"
"แล้วทำไมแม่เอารูปแบบนี้มาตั้งโชว์ตรงนี้ครับ -_-!"
"ชุดว่ายน้ำไม่โป๊นะตะวัน ปิดมิดชิดอีกอย่างยังไม่หมดสัญญาถ้ามีถ่ายรายการที่บ้านรูปชุดนี้แบรนด์นี้ก็ยังต้องโชว์ น้องไม่ค่อยออกไปถ่ายนอกสถานที่เพราะน้องไม่มีผู้จัดการส่วนตัว นอกจากคุยกับแม่ปรึกษาแม่เท่านั้น"
“ทำไมผมไม่เคยรู้เลยว่าน้องทำงานแบบนี้ แล้วไอ้โซ่รู้ไหม”
“เรื่องนี้เรากับโซ่ไม่รู้หรอก น้องขอเอาไว้ไม่ให้บอกกลัวว่าเราสองคนจะคิดมาก”
ผมวางรูปไว้ที่เดิมจากนั้นก็เดินสำรวจบ้านจนมาถึงห้องกระจกใสที่ยื่นออกไปด้านข้าง มีสวนดอกกล้วยไม้ของแม่ผม ในห้องน่าจะเป็นห้องที่จันทร์เจ้าใช้ถ่ายแบบ
“ห้องนั้นน้องเอาไว้ทำงานและพักผ่อน ส่วนกล้วยไม้ของแม่เอง”
“แล้วนี่น้องไปไหนครับ”
“ไปซื้อของกับซิน ซินเองก็เรียนที่เดียวกับจันทร์เจ้านะรายนั้นค่อนข้างโกอินเตอร์หน่อยเป็นแฟนคลับจินยองจนตอนนี้ได้ร่วมงานด้วยกันแล้ว ทางเกาหลีก็ทาบทามน้องเหมือนกันแต่น้องปฏิเสธไป น้องกลัวเรื่องเวลา ไม่อยากให้กระทบการเรียน”
ผมพยักหน้าเห็นด้วยกับเธอจนกระทั่งรถสปอร์ตหรูเข้ามาจอด ผมเลยรีบเดินมาดู ไหนแม่บอกว่าน้องไปกับซินไงทำไมมากับผู้ชาย ผมหันไปมองหน้าแม่แต่แม่ผมไม่สนใจเดินดิ่งออกไปเลย
“ภูริอยู่ทานข้าวด้วยกันก่อนไหมลูก”
“คุณน้าสวัสดีครับ ไว้โอกาสหน้าดีกว่าครับพอดีวันนี้ผมมีแคสงาน ผมลาเลยดีกว่าสวัสดีครับ”
ผมยืนล้วงกระเป๋ามองน้องสาวที่ยืนหันหลังให้ผม เธอคงยังไม่รู้ว่าผมมา ถ้ารู้คงดีใจบ้านแตกกระโดดกอดผมแน่ หึ!
“ดูสิใครมา” แม่ผมรีบโอบกอดน้องสาวเข้ามาพอเธอเห็นหน้าผมเท่านั้น ผมก็รีบขยับตัวตั้งหลักรอเธอเข้ามากอด แต่....
“สวัสดีค่ะพี่ตะวัน คุณแม่คะ วันนี้หนูไปเจอคุณป้าสุชาดาที่เคยมาบ้านเราด้วย ท่านเป็นคณะกรรมการบริษัทเครื่องดื่มที่หนูจะได้ถ่ายงานด้วย...”
และเธอก็เดินผ่านหน้าผมไป รู้สึกหน้าชายังไงก็ไม่รู้ ผมเดินตามเข้ามาตอนนี้ป้าอ้อยกำลังจัดโต๊ะอาหาร แต่จันทร์เจ้าก็ยังคุยไม่จบ
“แล้วถ่ายกับใครลูก”
“พี่ภูริค่ะ ทีมงานโทรมาตอนหนูอยู่ห้างพอดีซินเลยให้คนไปส่งหนูที่บริษัทคุณป้าสุชาดา ขากลับพี่ภูริเลยอาสามาส่ง”
“ตาภูรินี่น่ารักจริงๆ”
“มันเป็นใคร?”
“เป็นรุ่นพี่ค่ะ ทำงานในวงการบันเทิง เป็นพี่ชายของรุ่นพี่ที่โรงเรียนมัธยม พี่ตะวันจะอยากรู้ไปทำไมคะ”
“นั่นสิ” แล้วแม่จะมาจี้ให้ผมหน้าแตกทำไม เหอะ
ผมเดินมานั่งทานข้าวสองสาวก็ยังคุยกันถึงเรื่องงาน แม่ผมเนี่ยดูภูมิใจในตัวลูกสาวเหลือเกินแต่ลูกชายจบศัลยแพทย์ออร์โธปิดิกส์ จากอเมริกามานะไม่ตื่นเต้นหรือไง
“นี่ตะวันช่วงนี้ลูกว่างก็มาเป็นผู้จัดการส่วนตัวให้น้องก่อนสิ ดูเรื่องคิว รับงานให้อยู่ในขอบเขต แล้วก็เรื่องเงินน้องแม่จะได้หมดห่วง”
“70/30” นี่คือคำตอบจากผมเอง ทุกอย่างมีต้นทุน
“ค่ะตามนั้น ปกติหนูให้คุณแม่40% แต่พี่ตะวันเอาแค่นั้นก็ได้ค่ะเดี๋ยวหนูเอาสัญญามาให้นะคะ เป็นสัญญาเรื่องการทำงานและการแบ่งเปอร์เซ็นต์ระยะเวลาตามตกลง”
“ไรวะ พี่ขอเท่าแม่”
“ถ้างั้นพี่ตะวันต้องทำหน้าที่ขับรถให้หนูด้วย ดูแลเรื่องอาหารโอเคไหมคะ”
“เยอะ!!”
-----------------------
เดี๋ยวก็รู้ว่าใครจะเยอะกว่าใคร แน่ใจใช่ไหมว่าให้อิพี่เป็นผู้จัดการส่วนตัว แค่รูปถ่ายชุดว่ายน้ำยังบ่นเลย
“แพทย์กระดูก” หรือ “หมอออร์โธฯ” เป็นสาขาเฉพาะทางที่จะต้องทำการวินิจฉัยและรักษาเกี่ยวกับพวกกระดูก ข้อ เส้นเอ็น และกล้ามเนื้อต่างๆ ในร่างกายที่ได้รับบาดเจ็บจากอุบัติเหตุ หรือเหตุต่างๆ จนฉีกขาด เคล็ด เสื่อมฯ ซึ่งศัลยแพทย์กระดูกมีความต้องการสูงมากขึ้นในทุกประเทศทั่วโลก รวมถึงไทยด้วย
บทที่66 SPECIAL ลูกหมูสามตัว ตอนจบ10ปีผ่านไปเป็นดั่งหวังที่ฉันคิดเอาไว้ สายฟ้ากำลังเรียนต่อแพทย์เฉพาะทางควบคู่กับการทำงานที่โรงพยาบาลด้วย เท่าที่ฉันแอบรู้มาจากพี่ตะวันตอนนี้สายฟ้ากำลังแอบเรียนต่อปริญญาโทด้านกฎหมายการแพทย์ด้วย การเรียนรู้ไม่มีที่สิ้นสุดจริงๆ“คุณแม่ขา คุณแม่อยู่ไหนคะ”“อยู่สวนกล้วยไหมกับคุณย่า หนูมีอะไรดาวเหนือ”เสียงวิ่งตึกตึกดังสนั่นหวั่นไหว คุณแม่ส่ายหัวเบาๆ เพราะดาวเหนือแทบไม่มีความเป็นกุลสตรีเลยแม้แต่นิดเดียว“ดาวเหนือย่าบอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าวิ่ง” พอโดนดุก็ทำหน้ายู่เดินมากอดคุณแม่ ยัยดาวเหนือเนี่ยขี้อ้อนเหลือเกิน“มีอะไรลูกคุณพ่อกลับมาหรือยัง”“กลับมาแล้วค่ะกำลังนั่งคุยกับพี่สายฟ้าอยู่”ใช่สิฉันลืมสนิทเลยวันนี้เป็นวันรู้ผลว่าสองสาวจะสอบติดคณะอะไรตื่นเต้นจริงๆ ฉันพาคุณแม่เข้ามาในบ้านแม่บ้านจึงเตรียมยกอาหารเข้ามาเสิร์ฟ“มาแล้วค่ะ พี่สายฟ้าคุณย่าบ่นคิดถึงพี่จะแย่อยู่แล้ว”“ผมก็คิดถึงคุณย่าครับ ช่วงนี้ผมทำงานหนักแถมเรียนหนักด้วยไว้วันหยุดผมจะมาอ้อนคุณย่านะครับ”“อ้อนแต่ย่าเหรอฮะ” คุณปู่ก็ไม่ยอมน้อยหน้านะ แต่เดี๋ยวนะคะปกติก็อยู่โรงพยาบาลด้วยกันไม่ใช่หรือไง“เดือนหน
บทที่65ความสุขที่แท้จริง10ปีผ่านไปสายฟ้ากำลังจะอายุเข้าวัย15ปี ส่วนสองสาวอายุ9ขวบแล้ว ลูกๆ ของฉันมีความสามารถพิเศษแตกต่างกัน สายฟ้าฉายแววคุณหมอตั้งแต่เด็กเรียนเก่งมากได้เกรด4ทุกวิชา พี่ตะวันภูมิใจมากแถมยังบอกว่าลูกเรียนเก่งกว่าเขาตอนเด็กอีก ไม่เสียแรงที่พวกเราสนับสนุนส่วนสาวน้อยเดือนหนาวรายนี้กำลังอยู่ในช่วงลังเล เธอแอบมีความกดดันเรื่องเรียนเพราะพี่ชายปูพื้นฐานมาดีมากเธอจึงอยากพยายามที่จะเก่งให้ได้แบบพี่จนพี่ตะวันถามว่าอนาคตอยากเป็นอะไรเดือนหนาวจะหยุดคิดทุกครั้ง แต่พี่ตะวันไม่เคยกดดันลูกนะเขาบอกลูกๆ เสมอว่าอนาคตเป็นของลูกๆ ไม่ว่าลูกๆ ทั้งสามจะเลือกอะไรให้กับตัวเองเขาพร้อมจะสนับสนุนเต็มที่ตัดมาที่น้องเล็กนิสัยผ่าเหล่าผ่ากอ เอาแต่ใจ ขี้โมโห ชอบโวยวาย นี่อาจจะเป็นกรรมพันธุ์ทางฝั่งฉันก็ได้เพราะเท่าที่ฉันสัมผัสครอบครัวของพี่ตะวันมาไม่มีใครเป็นแบบดาวเหนือสักคนเลย“คุณแม่ครับอาทิตย์หน้าที่โรงเรียนมีจัดกิจกรรมคณิตศาสตร์ แต่อาจจะต้องไปค้างคุณแม่จะอนุญาตไหมครับ”“อยากไปทำกิจกรรมกับเพื่อนๆ ก็ไปสิลูก แม่ไม่ห้ามแต่ต้องดูแลตัวเองให้ดีๆนะอย่าเกเร พ่อกับแม่รักสายฟ้ามากนะครับ”“ผมก็รักคุณแม่ครับ”
บทที่64จบเรื่องวุ่นวายณิชายอมเซ็นใบลาออกด้วยตนเองเพราะถ้าเธอไม่เซ็นเธอจะถูกตั้งคณะกรรมการสอบสวนและดำเนินคดี แม้โซ่จะอยากให้ดำเนินคดีมากแค่ไหนแต่ก็ต้องจำใจทำตามคำสั่งของพ่อกับอา“ทำไมไม่ไล่ออกไปเลย”“นี่ก็ไม่ต่างจากไล่ออกหรอกโซ่” หมอเซนตบไหล่ลูกชายเบาๆ“ใช่ โซ่ไม่ต้องห่วงหรอกจากนี้ไปทุกโรงพยาบาลที่บ้านเราถือหุ้นอยู่จะไม่มีใครรับณิชาเข้าทำงานแน่นอน และคนอย่างณิชาไปทนอยู่โรงพยาบาลรัฐไม่ได้หรอก”นั่นสินะโซ่คิดตามทั้งสองท่านก่อนจะพากันกลับขึ้นมาเยี่ยมจันทร์เจ้า เจ้าสายฟ้าหลับไปแล้วไม่ค่อยงอแงเท่าไหร่ จากนี้ที่ต้องหวงก็คงเป็นนางซินนี่แหละที่อุ้มท้องแฝดเลย5 ปีผ่านไปสายฟ้าอายุครบ4ขวบแล้ววันนี้เป็นวันเกิดของเขา เค้กวันเกิดเป็นรูปตัวการ์ตูนที่เขาชอบ งานวันเกิดที่มีแต่ญาติพี่น้องทุกคนตั้งใจจัดงานนี้เพื่อเจ้าสายฟ้าตัวแสบเลยหมอโซ่กับวันใหม่ก็กำลังมีพยานรักอีกหนึ่งคนคงได้คลอดเร็วๆ นี้ ส่วนนางซินคลอดลูกแล้วได้ทั้งชายหญิง คนโตผู้ชายชื่อตุลา คนเล็กชื่อซีดี ฝาแฝดคู่นี้อยู่ด้วยกันไม่ได้ตีกันตลอดปู่ย่าตายายจึงต้องจับแยกไปเลี้ยงสลับกันส่วนจันทร์เจ้าเธอดูแลตัวเองจนร่างกายแข็งแรงก็ปล่อยให้มีทายาทอีกสอ
บทที่63เรียกสติฉันรู้สึกตัวอีกทีก็ตอนที่เสียงร้องไห้ของพี่ตะวันดังอยู่ข้างหู ดวงตาที่หนักอื้อค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาจนพี่ตะวันรีบเรียกสติฉันและเช็กม่านตา แค่เห็นหน้าเขาฉันก็ร้องไห้สะอื้นทันที“ที่รักไม่ต้องกลัวนะ”“ลูก....”“อาจารย์หมอกำลังช่วยอยู่ ไม่ต้องกลัวนะครับ”ฉันหลับตาลงอีกครั้งจนรู้สึกเหมือนแรงบีบแรงดึงจนร่างกายฉันสั่นสะเทือน ทุกครั้งที่หลังผ้าสีเขียวออกแรงพี่ตะวันจะก้มลงมาจูบหน้าผากเช็ดน้ำตาให้ฉันตลอดอุแว้!! อุแว้!!!!“ฮึก!” ทั้งสองกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่เพียงแค่ได้ยินเสียงของลูกชายจันทร์เจ้าก็เหมือนยกภูเขาออกจากอก ตะวันรีบเข้าไปตัดสายสะดือลูกชายก่อนจะเดินกลับมาหาจันทร์เจ้าที่นอนสะลึมสะลืออยู่บนเตียง“ที่รักลูกแข็งแรงมากเลยครับ”“มาแล้วค่ะน้ำหนัก3100กรัมค่ะหมอตะวัน”ฉันมองหน้าลูกชายที่ยังร้องไม่หยุดพี่ตะวันก็บอกให้ลูกร้องเยอะๆ เสียงของลูกเหมือนทำให้ฉันมีแรงกระตุ้นแต่หนังตาก็ไม่อาจสู้ไหวพี่ตะวันเลยบอกให้ฉันนอนพักผ่อนเสียก่อนตื่นขึ้นมาอีกทีก็ตอนที่ได้ยินเสียงพี่โซ่กับนางซินด่ากัน จนพี่ตะวันต้องไล่ออกไปสองพี่น้องคู่นี้อยู่ด้วยกันก็ตีกันจริงๆ“คุณอาตื่นแล้วค่ะคุณพ่อ” วีนัสนั่งจ้อง
บทที่62ใกล้คลอดเต็มทีเวลาผ่านไปจนตอนนี้ฉัน อายุครรภ์ได้8เดือนกว่า ทุกคนคงจำคุณยายหมอดูคนนั้นได้ใช่ไหม ตอนที่ฉันเป็นลมวูบในห้องน้ำ ดีที่ฉันเกาะประตูเอาไว้และทุบประตูเรียกพี่ตะวัน คืนนั้นฉันถูกหามส่งโรงพยาบาลเพราะพี่ตะวันบอกฉันหน้าซีดมาก ผลการตรวจคือฉันท้องได้9สัปดาห์ คุณพ่อมือใหม่อย่างพี่ตะวันจึงได้หาคุณหมอสูตินรีเวชระดับอาจารย์มาเป็นเจ้าของไข้ฉันเพื่อไม่ให้ฉันคิดมากเรื่องคุณณิชา“นั่งเฉยๆ ครับเดี๋ยวพี่ทาครีมให้”พ่อเทพบุตรของฉัน พี่ตะวันเขาแสนดีจริงๆ ตอนนี้ฉันเดินลำบากนั่งก็ลำบากอาบน้ำเองก็ไม่ได้แต่พี่ตะวันเขารับผิดชอบดูแลฉันทุกอย่างแถมเพนท์เฮ้าส์ชั้นบนของโรงพยาบาลพี่ตะวันก็ปรับปรุงเพื่อรอให้ฉันไปอยู่ในเร็วๆ นี้“เท้าหนูบวมมากเลยค่ะ”"เวลานอนเดี๋ยวพี่เอาหมอนรองให้ครับ ยกเท้าสูงๆ เวลานอนพอช่วยได้ครับ อดทนหน่อยนะอีกอึดใจเดียว” ตะวันยื่นใบหน้าลงไปจูบที่ท้องของจันทร์เจ้าเบาๆ จนเท้าน้อยๆ ถีบปากเขาอย่างแรง“โอ๊ย! เจ็บนะลูก” จันทร์เจ้าใบหน้าเหยเกจนตะวันต้องลูบท้องของเธอเบาๆ“ตัวแสบแม่เจ็บหมดแล้วครับ”ลูกชายของพี่ตะวันหยุดดื้อเลยค่ะทุกคน เขาเชื่อพ่อเขาค่ะ แต่ก็ดีนะคะเชื่อฟังพี่ตะวันได้ดีแน่
บทที่61ชีวิตหลังแต่งงานเชียงใหม่“กรี๊ดดดดด ไม่ยอม!!!”เสียงกรี๊ดของซินดังจนคนนอนอยู่ข้างๆ สะดุ้งตื่นแต่พอมองเห็นรูปไอจีของหมอตะวันกับจันทร์เจ้าที่ลงรูปใบทะเบียนสมรสก็ทิ้งตัวลงอีกรอบ ฝั่งนั้นเขามาเหนือกว่าจริงๆ“ใจเย็นๆ ครับซิน”“ไม่เย็นแล้วค่ะ พี่ตินอะชักช้าเอาแบบนี้ไหมคะเรามาปั่มปั๊มกันต่อเลยลูกจะได้มาเร็วๆ”“พักก่อนดีไหมครับ พึ่งจะได้นอนเมื่อตอนเช้านี่เองนะ มาเชียงใหม่ทั้งทีน่าจะออกไปชมนกชมไม้บ้าง สตรอว์เบอร์รีก็กำลังเก็บเกี่ยว”“ช่างมันค่ะพี่ติน ถ้าเดือนนี้ไม่ท้องซินจะทำโทษพี่ตินเลยคอยดู!!”นางซินขึ้นควบเอวแล้วโยกอย่างเร่าร้อน คนเบื่องล่างที่เอาแต่ปฏิเสธตอนนี้กลับเด้งสะโพกสวนขึ้นเป็นระยะเขาไม่สามารถต่อต้านนางซินได้เลย3เดือนผ่านไปผ่านพ้นการแต่งงานของตะวันและจันทร์เจ้าไปหยกๆ แต่ทั้งสองก็ไม่ได้พ่ายแพ้นะคะเพราะว่าจันทร์เจ้าตั้งครรภ์โดยที่ตัวเองไม่รู้ตัวนับจากอายุครรภ์แล้วเธอน่าจะเริ่มตั้งครรภ์ช่วงสอบ นางซินจึงยอมรับความพ่ายแพ้อย่างเต็มประตูเพราะเชื้อของตินไม่ค่อยแข็งแรง ตะวันกับหมอโซ่จึงแนะนำเรื่องการบำรุง“ไร้น้ำยา ไร้ความฉามาก (สามารถ) ” เสียงแจ๋วๆ ของเด็กตัวกลมดังออกมาจากห้องโถ







