5

รัศมีแขมองดูเงาของตัวเองที่สะท้อนออกมาทางกระจกเงาแบบบานสูง แล้วยิ้มร้ายที่มุมปากอย่างพึงพอใจ เธอตั้งใจจะปั่นหัวให้กล้าตะวันเผ่นไปให้เร็วที่สุด รูปลักษณ์ของสาวเปรี้ยวจี๊ดเข็ดฟันที่เห็นนี้ จะทำให้ผู้ใหญ่หัวโบราณแบบนั้นเบนหน้าหนี และไม่ชอบหน้าเธอ

​หวังใจไว้ว่าจะไม่ชอบหน้าขนาดหนักเสียด้วย กับสภาพแบบนี้ของตน

​ไม่มีผู้ใหญ่ที่ไหน ชอบเด็กสาวแต่งหน้าแต่งตัวสไตล์พังก์ หัวสีชมพูแปร๋นแบบเธอหรอก รัศมีแขหมุนตัวไปมา เธอรวบผมสีชมพูไว้เป็นหางม้าสูง สวมเสื้อกล้ามสีดำรัดรูปเอวลอย อวดช่วงหน้าท้องขาวเนียนวับแวม นึกอุตริเอาแทททูแบบสติกเกอร์แปะทับไว้ตรงบริเวณสะดือ มองเผินๆ เหมือนกับว่าเธอสัก เพิ่มความร้าย...มากขึ้นในสายตาของผู้ใหญ่ ที่ดูจะหัวโบราณแบบกล้าตะวัน

​กางเกงยีนขาเดฟสีดำเอวต่ำพับปลายเป็นห้าส่วน มีรอยขาดตั้งแต่ขาอ่อนจนถึงปลายขา เผยให้เห็นผิวขาววับแวม คาดทับเข็มขัดหนังสีดำสองเส้นไพล่กัน เธอมีเวลาถึงขนาดทาเล็บสีดำทั้งมือและเท้า รวมถึงแต่งหน้า กรีดตาหนา วาดรูปดาวตรงหางตาด้านซ้ายด้วยอายไลน์เนอร์สีดำ แต้มกากเพชรนิดๆ ปัดขนตาดกหนาให้งอนงาม ทาลิปสติกสีน้ำตาลเข้ม ซึ่งเมื่อเธอวาดลิปสติกลงบนริมฝีปากเสร็จ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นพอดี

​รัศมีแขยักคิ้วให้กับตัวเองในกระจกเงา ก่อนจะเดินตรงไปเปิดประตู ทางนั้นเห็นเธอเข้าถึงกับกะพริบตาปริบๆ กันเลยทีเดียว

​“ว่าไงคะ พี่จิ๊บ”

​“เอ่อ...คุณกล้าให้มาตาม ไปที่ห้องสมุดค่ะ”

​“ค่ะ”

เธอยิ้มให้กับพี่เลี้ยง ก่อนจะเดินลงส้นอย่างจงใจกระแทกให้เสียงดังเล่น ไปยังที่กล้าตะวันรออยู่ จันดามองตามแล้วก็ให้หนักใจนัก เพราะเธอเพิ่งจะเผชิญหน้ากับผู้ปกครองคนใหม่ของรัศมีแขมาเมื่อครู่หมาดๆ ใจยังคงเต้นแรงอยู่ด้วยความเกรงเขาอยู่เลย

​งานนี้เห็นทีคุณลูกหมีจะเจอของจริงเข้าเสียแล้ว คุณจันทร์เลือกคนมาปราบลูกสาวได้ถูกคนเสียจริงๆ

​เสียงเคาะประตูดังขึ้นสองที ก่อนจะเปิดเข้ามาอย่างไม่รอให้เขาอนุญาต พร้อมกับคนเปิดที่ยืนทำหน้าเชิดอยู่ตรงประตูกล้าตะวันแทบจะสำลักกาแฟที่กำลังจิบอยู่ เมื่อเห็นรัศมีแขเข้าเต็มตา กับการแต่งตัวแต่งหน้าของเด็กสาว

​“มีอะไรหรือคะน้ากล้า จะแสดงอำนาจบาตรใหญ่อะไรกับเจ้าของบ้านอย่างลูกหมี ก็เชิญว่ามาได้เลยค่ะ”

​“มันเป็นอำนาจที่น้ารับมอบมาจากแม่ของเรา”

เขาพยายามใจเย็น ปรกติแล้วเขามักจะเป็นคนที่ใจเย็นมาก แต่รัศมีแขกำลังจะทำให้เขาอารมณ์เดือดระอุ

​“ว่ามาได้เลยค่ะ จะรับฟัง แต่ไม่รับประกันว่าจะทำตามไหม”

เด็กอวดดียังคงลอยหน้าลอยตาพูดฉอดๆ กล้าตะวันวางแก้วกาแฟลง จ้องเขม็งไปที่เรือนผมสีชมพูประหลาด ก่อนจะไล่มองเครื่องหน้าหวานจิ้มลิ้ม ที่ตอนนี้ถูกแต่งแต้มจนเข้มจัด

​ใบหน้าหวานนั่นยิ่งดูสวยแปลกตา และเป็นสาวเสียยิ่งกว่าอายุของตนเอง ไหนจะเสื้อกล้ามพอดีตัวที่อวดบริเวณหน้าอกอิ่มอูมนั่นอีก เอวคอดเล็กที่เขาแทบจะรวบมือเดียวได้ กางเกงยีนนั่นก็ฟิตเสียจนเขาเดาขนาดสะโพกของรัศมีแขได้ว่าไม่น่าจะเกินสามสิบหก

​คุณพระ!

​กล้าตะวันเพิ่งจะมองเห็นอะไรบางอย่างบริเวณหน้าท้องของสาวน้อย ก่อนจะลอบถอนใจ แม่สาวแสบเต็มขั้น เลยสินะ ลูกสาวของพิมพ์จันทร์

​“ก่อนอื่น อันดับแรก ลูกหมีจะต้องกลับเข้าไปเรียนที่มหาวิทยาลัยเดิมที่ดรอปไว้ เทอมหน้า”

​“ลูกหมีไม่อยากเรียน มันไม่เหมาะกับลูกหมี ลูกหมีไม่ชอบนิเทศ”

​“แล้วทำไมตอนแรกเอนท์เข้าไปล่ะ ถ้าไม่ชอบ”

กล้าตะวันถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง เขาวิ่งเต้น จัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว รอเพียงแค่เจ้าตัวทำตัวให้เหมือนผู้เหมือนคนอื่นเขา สวมเครื่องแบบนิสิต แล้วกลับเข้าไปเรียน

​ “จู่ๆ ก็นึกไม่ชอบ”

เธอยักไหล่ ยืนเชิดอยู่แบบนั้น จนกล้าตะวันต้องกระแอม

​“นั่งลงสิ มายืนค้ำหัวผู้ใหญ่แบบนี้ไม่ดีเลย”

​“ลูกหมีไม่อยากนั่ง”

เสียงหวานนั้นว่า กล้าตะวันมองเธอด้วยสายตาที่คนงานที่ไร่ชาของเขาต้องขยาด แต่แม่เด็กคนนี้กลับกล้าต่อตามองเขาอย่างท้าทาย

​“ถ้าไม่ชอบนิเทศอยากเรียนอะไร”

​“ไม่รู้”

คำตอบนั้น ทำให้คนที่เก็บอารมณ์เก่งเป็นนิตย์ ใจเย็นเชียบราวน้ำแข็ง ตอนนี้กำลังเริ่มร้อนระอุ

​“ไปคิดมาว่าอยากเรียนอะไร จะยังไงเราก็ต้องไปเรียนให้จบปริญญาตรีไว้ก่อน ถ้าจะเรียนโท เรียนเอกต่ออีก ก็ค่อยว่ากัน”

​“แล้วถ้าลูกหมีไม่เรียนล่ะ น้ากล้า จะทำอะไรลูกหมีรึเปล่า?”

​“คิดว่าน้าจะปล่อยให้ลูกหมีทำตามอำเภอใจได้รึเปล่า?”

คำถามย้อนกลับนั้น เล่นเอาคนที่กำลังท้าทายคนสูงวัยกว่า อึ้งไปเล็กน้อย เพราะไม่คิดว่าจะถูกเขายอกย้อนเอา

​“แล้วน้ากล้าจะทำอะไรลูกหมีล่ะคะ มีสิทธิ์อะไรเหรอ?”

​“สิทธิ์น้าได้จากแม่ของเรามาเต็มที่”

ร่างสูงนั้นลุกขึ้นยืนเต็มความสูงของตนเอง ก้าวพรวดเดียวถึงตัวเธอ รัศมีแขตั้งตัวไม่ทันเพราะไม่คิดว่าเขาจะทำแบบนั้น มือหนากระชากร่างบางเข้ามาหาตัว รวบเธอด้วยสองแขน แล้วแบกเธอขึ้นบ่า ก่อนจะเริ่มใช้สิทธิ์ของตน!

​เพียะ! เพียะ! เพียะ!

​เสียงเนื้อปะทะเนื้อหนักๆ ที่บริเวณสะโพก เล่นเอาเธอถึงกับร้องกรี๊ดๆ ออกมาด้วยความเจ็บปวดปนตกใจ เมื่อเขาปล่อยเธอลงพื้น รัศมีแขก็ขาอ่อนทรุดลงกองกับพื้น สะดุ้งน้อยๆ เมื่อสะโพกทิ้งตัวลงกับพื้น เจ็บ...มันเจ็บจนเธอน้ำตาซึม คนอะไรมือหนักมาก ไม่เคยมีใครตีเธอแบบนี้มาก่อน เธอกัดริมฝีปากที่สั่นระริก มองเขาด้วยใบหน้าที่นองน้ำตาเพราะกลั้นไม่อยู่ กล้าตะวันมองแล้วยิ้มน้อยๆ นัยน์ตาคู่คมนั้นช่างโหดร้ายนัก!

​“สิทธิ์แรก เด็กดื้อก็ต้องตี”

​“น้ากล้า!”

​“ถ้าพูดจาไม่ดีกับผู้ใหญ่อีก ก็ต้องเจอแบบนี้อีก”

​เขาทรุดตัวลงนั่งต่อหน้าเธอ รอยยิ้มนั่นยิ่งทำให้รัศมีแขเจ็บใจเธอปาดน้ำตาป้อยๆ เหมือนเด็กเล็กๆ ใบหน้างดงามยังคงเชิดให้กับเขาอย่างไม่ยอมแพ้ เจ็บตรงบริเวณสะโพกตุบๆ คาดว่ามันคงจะแดงช้ำเลยทีเดียว มือของเขาใหญ่ ตัวก็ใหญ่ แถมยังแรงแบบไม่ผ่อนปรนสักนิด ในการลงโทษเธอ

​ “ไปคิดเสีย ว่าอยากเรียนอะไร แล้วระหว่างที่กำลังรอมหาวิทยาลัยเปิด เราจะต้องไปที่ไร่พบตะวันของน้า ต่อไปนี้น้าคือผู้ปกครองของเรา น้าอยู่ไหน เราก็ต้องอยู่ที่นั้น น้าจะจับเราดัดนิสัยให้เป็นผู้เป็นคน ไม่ใช่เป็นเด็กร้ายกาจดื้อด้านแบบนี้ รัศมีแข จะลองดีกับน้าก็ได้นะ น้ารับประกันว่า โทษของเด็กอวดดี จะยิ่งกว่าการโดนตีแบบนี้แน่นอน”

​“น้ากล้าไม่ใช่พ่อ ไม่มีสิทธิ์จะมาทำอะไรแบบนี้กับลูกหมี”

แม้จะกลัวเขาจนเสียงสั่น แต่เธอก็ยังไม่วายปากกล้า กล้าตะวันที่ลุกขึ้นยืน หันมาหัวเราะหึ แล้วชี้นิ้วไปที่อกตนเอง

​“น้าจะเป็นยิ่งกว่าพ่อของเธอ รัศมีแข จำไว้!”

​ร่างสูงเดินออกไปจากห้องแล้ว ทิ้งให้เด็กสาวมองตามหลังด้วยสายตาอาฆาต น้ำตาเม็ดโตๆ ยังคงรินไหล เจ็บทั้งกายและใจ ที่ถูกทำหยามแบบนี้เป็นหนแรก

​เขากล้าดียังไง?

​แล้วจะได้รู้กัน ว่าคนอย่างรัศมีแขไม่ได้ให้มาหยามกันได้ง่ายดายแบบนี้

​กล้าตะวันมองที่ฝ่ามือของตนเอง มันเจ็บชานิดๆ ไม่ต้องคิดเลยว่าคนที่โดนเขาฟาดเอานั้น จะมีรอยแดงไปอีกนาน เผลอๆ อาจจะช้ำเลยก็เป็นได้ พลางถอนใจน้อยๆ หรี่ตาลงเมื่อนึกถึงใบหน้างดงามนองน้ำตา ที่เงยมองเขา

​จบลงด้วยการจับฟาดจริงๆ สินะ...

​เขาถอนใจอีกครั้ง โทรศัพท์มือถือในกระเป๋าสั่นเบาๆ เป็นสัญญาณว่ามีคนโทรเข้ามา กล้าตะวันกดรับ เลขานุการของเขาที่ไร่พบตะวัน โทรมารายงานเรื่องเกี่ยวกับงานต่างๆ เขาต้องรีบกลับแล้ว และต้องลากแม่เด็กดื้อนี่ไปด้วย

​ไม่เบาเลยทีเดียวล่ะ ลูกสาวของพิมพ์จันทร์

​“ผมจะทำให้ดีที่สุดนะจันทร์”

​เขาพึมพำเบาๆ พลางเงยมองไปบนท้องฟ้า ราวกับจะฝากไปถึงคนบนนั้น ที่อาจจะกำลังเฝ้ามองเขาและบุตรสาวอยู่อย่างฝากความหวัง ว่ากล้าตะวันจะช่วยทำให้บุตรสาวของเธอกลายเป็นคนใหม่ เป็นไม้อ่อนที่ยังดัดได้ และพร้อมกับการออกสู่โลกกว้างไปดำเนินชีวิตด้วยตนเอง