4

​“น้ากล้า...”

เสียงหวานนั้นเอ่ยอย่างลังเลเล็กน้อย เป็นการเริ่มต้นบทสนทนา หลังจากที่เธอและเขาออกมาจากสถานที่พักต่างอากาศตรงนั้นแล้ว เธอปรายตามองเขาที่กำลังทำหน้าที่สารถีขับรถ กล้าตะวัน...เธอจำเขาได้แม่นแล้วตอนนี้ แน่นอนว่ารัศมีแขจำคนรักของแม่เธอได้ทุกคน

​ใบหน้าด้านข้างของเขา รกครึ้มไปด้วยหนวดเครา รวมถึงแว่นกันแดดที่บดบังไปเกือบครึ่ง ทำให้เขายิ่งดูน่าหวาดเกรงนัก ยังกับโจรห้าร้อยก็ไม่ปาน รัศมีแขคิดในใจ เธอจำเขาได้เลาๆ ว่าหน้าตาเขาดีมาก เสียแต่ว่าตาดุนัก จนเธอกลัว เขาเคยซื้อตุ๊กตาหมีตัวโตสีชมพูมาให้เธอในวันเกิดครบรอบสิบปี ตอนนี้มันก็ยังตั้งเด่นอยู่ในห้องเธอ และเป็นตุ๊กตาตัวโปรดของเธอเสียด้วย เพราะมารดาบอกว่าท่านเป็นคนเลือกให้เธอเอง นั่นแหละเหตุผลที่  รัศมีแขเก็บมันไว้และรักมันมาก

​แม้เพียงแค่ของที่ท่านบอกว่าเลือกให้เธอยังรักถึงเพียงนี้ แล้วถ้าเป็นของที่ท่านตั้งใจให้ รัศมีแขจะรักมากขนาดไหนกันหนอ...

​“น้ากล้าจะมาเป็นผู้ปกครองของลูกหมี มันหมายความว่ายังไงคะ”

​“แม่ของเรา ทำพินัยกรรม ยกเราให้น้า”

คำพูดของเขา ยิ่งทำให้รัศมีแขทำหน้ายุ่ง เธอคิ้วขมวด มองเขาอย่างสงสัย

​“ยกให้?”

​“ยกให้น้าดูแลควบคุมพฤติกรรมเรา จนกว่าจะครบอายุเบญจเพส”

​ “แม่คิดอะไรถึงได้ทำแบบนี้” เสียงของเธอแหลมสูงขึ้นมาอย่างไม่พอใจ

“ลูกหมีโตเกินกว่าจะมีผู้ปกครองแล้ว ลูกหมีไม่ยอมค่ะ”

​“ไม่ยอม”

เสียงทุ้มทวนคำเธอ พร้อมกับหัวเราะหึเสียงหัวเราะนั้น  ยียวนนักสำหรับคนฟัง ที่กำลังมองเขาด้วยแววตาจะกินเลือดกินเนื้อ ปรกติเธอก็ไม่ใคร่ชอบผู้ชายของมารดาอยู่แล้ว แต่มาแบบนี้ เธอยิ่งเกลียดเป็นพิเศษ

​“คงจะไม่ได้หรอกนะลูกหมี เพราะพินัยกรรมระบุไว้ ว่าน้าจะเป็นคนดูแลทรัพย์สินทุกอย่างของเรา การเบิกจ่ายต้องผ่านน้า และน้าจะควบคุมทุกอย่างทุกบาทของเราด้วยตัวน้าเอง ถ้าไม่ยอม ลูกหมีพร้อมที่จะออกบินเอง น้าก็ไม่ว่าอะไรนะ”

​“หา!”

​“ออกจากบ้าน น้าอนุญาตให้มีเสื้อผ้าติดตัวไปได้ แต่ข้าวของมีค่าทุกชิ้นห้ามเอาไป เพราะมันเป็นมรดกที่จันทร์เขายกให้เรา”

​“อ้อ...ลูกหมีพอจะรู้แล้ว”

นิ่งไปครู่ เสียงหวานก็ดังขึ้นมาอีกหน จากคนที่นั่งข้างเขา เธอนิ่งและอึ้งไปครู่ใหญ่เลยทีเดียว เมื่อเขาเอ่ยประโยคนั้นจบลง

​“รู้อะไร?”

​ “รู้ว่าทำไมน้ากล้า ถึงได้มารับหน้าที่เป็นผู้ปกครองของลูกหมี”

น้ำเสียงนั้นเหยียดเยาะ ดูถูก แม้จะดังมาจากปากของเด็กวัยเพียงสิบเก้า แต่กล้าตะวันฟังแล้วก็ร้อนวูบขึ้นมาด้วยโทสะ เขาพยายามข่มกลั้นมันลงไป ต้องเยือกเย็นให้ถึงที่สุด ถึงจะกำราบเด็กร้ายคนนี้ได้อยู่

​“รู้ก็ดีแล้ว”

เขาไม่แก้ความเข้าใจผิดนั้น และแน่ใจว่ารัศมีแขต้องคิดไปไกลถึงขั้นไหน

“แล้วน้าก็จะทำทุกอย่าง เพื่อให้พิมพ์จันทร์ได้สมหวัง เพื่อคำขอสุดท้ายก่อนตาย ว่าอยากเห็นลูกสาวเป็นผู้เป็นคน เหมาะกับที่จะเป็นทายาทสืบทอดทุกสิ่งของพรหมทัศนา”

​“ค่ะ”

​เธอหันหน้าหนีเขาเสีย ไปมองทิวทัศน์ข้างทาง ใจร้อนปุดไปด้วยความโกรธกริ้ว อ้อ...ยอมรับง่ายดายเสียด้วยสิ ว่าก้าวเข้ามาเป็นผู้ปกครองของเธอเพราะอะไร

​เงิน เงินมหาศาลอย่างไรเล่า ที่ทำให้เขายอมทำหน้าที่นี้ เธอรู้ว่าตัวเองทำตัวแบบไหน แบบชนิดที่ว่าโดนเรียกลับหลังว่าอะไร และเธอก็ตั้งใจจะทำมันต่อไปอย่างจะท้าทายบุรุษที่กำลังนั่งอยู่ข้างเธอตอนนี้

​ให้มันรู้ไปสิ!

​ว่าเธอจะกำจัดเขาไปจากชีวิตเธอไม่ได้!

​เล่นกับใครไม่เล่น อย่าริมาเล่นกับ รัศมีแข พรหมทัศนา

​รถแลนด์โรเวอร์คันใหญ่แล่นเข้าสู่อาณาบริเวณของบ้านพรหมทัศนา บ้านหลังใหญ่สร้างตามสถาปัตยกรรมยุโรป ทาสีเหลืองอ่อน หลังคาเป็นสีน้ำเงินเข้ม มีไม้น้อยใหญ่ปลูกไว้ร่มรื่น โดยเฉพาะต้นกัลปพฤกษ์ ซึ่งคุณตาของเธอชอบมาก และปลูกมันไว้หลายต้น ตอนนี้ออกดอกพราวสีชมพูสะพรั่งสวย เพราะถึงฤดูออกดอกของมันในช่วงนี้

​ชิงช้าไม้ถูกผูกไว้ใต้ต้นไม้ใหญ่ต้นนี้ เป็นที่ซึ่งเธอชอบไปนั่งเล่น กับพี่เลี้ยงคนโปรด รัศมีจันทร์มองทุกสิ่งเหมือนกับมีภาพรำลึกซ้อนทับ แล้วกะพริบตาไล่หยาดน้ำตา ตอนนี้คนที่รักเธอไม่ว่าจะเป็นคุณตา หรือว่าพี่เลี้ยงอุ่นก็เสียไปหมดแล้ว ทิ้งความทรงจำที่อบอวลไปด้วยความรักไว้ให้เธอได้มีความสุขในวัยเยาว์เพียงแค่ไม่กี่ปี

​ช่วงชีวิตหลังจากที่เสียคนที่รักเธอไปหมดแล้ว รัศมีแขมองว่ามันช่างเคว้งคว้างและมืดหม่นนัก คนที่เธอรักและเรียกหามาตลอดชีวิตอย่างมารดา ท่านไม่มีเวลาให้เธอสักเพียงน้อย ท่านยังคงหนีเธอไปใช้เวลากับบรรดาชายคนรักทั้งหลาย คนแล้ว คนเล่า บุตรสาวอย่างเธอได้เพียงเศษเสี้ยวแห่งเวลา และเศษเสี้ยวแห่งความรัก

​‘แกเหมือนพ่อจนเกินไป’

​นี่คือสิ่งที่ท่านมักจะพูดใส่หน้าเธอ รัศมีจันทร์กัดริมฝีปากแน่น เหมือนพ่อ? ใช่ เธออาจจะมีนัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มคล้ายกับภาสกร แต่ไม่ว่าจะเป็นใบหน้ารูปหัวใจจิ้มลิ้ม ริมฝีปากรูปกระจับสีชมพู เธอได้สิ่งนี้มาละม้ายคล้ายมารดา ทำไมท่านถึงไม่มองข้ามไปบ้าง ว่าเธอเองก็มีส่วนเหมือนท่าน ไม่ได้เหมือนบิดาไปเสียทุกสิ่ง แถมคนส่วนใหญ่ก็มักจะชมว่าเธอเหมือนท่านมาก โดยเฉพาะเรือนผมตรงดำยาวสลวย นั่นแหละที่ทำให้เธอไปย้อมมันเป็นสีชมพูเสีย เหมือนจะอยากขบถกับท่าน เมื่อมีใครต่อใครชม

​บางทีรัศมีแขก็อยากจะใส่คอนแทคเลนส์สี ปิดบังสีนัยน์ตาของตัวเองเสีย เผื่อว่ามารดาจะว่ามันไม่เหมือนบิดาของเธอบ้าง คิดแล้วก็อยากจะหัวเราะหยันให้ดังๆ นัก คนที่เธอพยายามอย่างยิ่งที่จะให้รัก จากเธอไปในเวลาอันรวดเร็ว และความพยายามของรัศมีแขเองก็เริ่มจะเป็นรูปเป็นร่าง เพราะท่านบอกเองว่าถ้าเธอคว้าเกียรตินิยมมาได้ในการเรียนมหาวิทยาลัย ท่านจะภูมิใจและจะรักเธอมาก ว่าเธอมีเลือดอันฉลาดหลักแหลมของ พรหมทัศนาเหมือนนามสกุลที่เธอใช้ ไม่เหมือนกับ         จงจุฑานนท์ ที่บิดาใช้อยู่

​“กลับมาแล้วหรือคะคุณลูกหมี”

เสียงอันคุ้นเคยเรียกอย่างยินดี พร้อมกับร่างผอมบางของหญิงวัยสามสิบปลายที่วิ่งเข้ามาต้อนรับ นี่คงจะเป็นคนสุดท้ายกระมัง ที่ยังรักเธอ รัศมีแขอ้าแขนออก ให้ทางนั้นกอดรัดอย่างเต็มที่ นอกจากกอดแล้ว เธอยังได้น้ำตาเปียกๆ แถมมาอีกด้วย จนต้องหัวเราะเบาๆ พลางปาดเช็ดน้ำตาให้

​“พี่จิ๊บ ร้องไห้ทำไม”

​“พี่ ฮือๆๆ”

​“โธ่...”

รัศมีแขกอดพี่เลี้ยงแน่น เธอเองก็ต้องฝืนไม่ร้องไห้ออกมา จะมีใครสักคนที่รักเธอแบบนี้ จันดาเช็ดน้ำตาป้อยๆ เหมือนกับเด็กเล็กๆ แล้วสูดน้ำมูก ตามองข้ามเด็กสาว ไปยังบุคคลร่างสูงที่เดินตามหลังมาติดๆ พลางขมวดคิ้วอย่างฉงน เพราะไม่เคยเห็นหน้าค่าตาชายคนนี้มาก่อนเลย

​“ทุกอย่างเรียบร้อยดีไหมพี่จิ๊บ ลูกหมีหนีไปเที่ยวไม่กี่วันเอง พี่จิ๊บทำเหมือนกับลูกหมีหายไปเป็นเดือน”

​“เรียบร้อยดีค่ะ คุณทนายมาจัดการเรื่องเงินเดือนของพวกคนรับใช้ แล้วก็พวกค่าใช้จ่ายในบ้านให้เรียบร้อย”

คำตอบของจันดา ทำให้รัศมีแขกัดริมฝีปาก รู้สึกผิดที่ตนเองไปเที่ยวเล่นสนุก ละเลยเรื่องสำคัญในบ้านที่เธอควรจะอยู่จัดการ

​แต่จะยังไง เธอก็ยังเป็นเด็กนี่นา....เด็ก ที่ยังต้องมีผู้ปกครองเสียด้วย

​“จริงสินะคะ คุณแม่เสียไปแบบนี้ เอ่อ...ทุกอย่าง ควรจะเป็นหน้าที่ของลูกหมี”

​“หน้าที่ของลูกหมีมีแค่เรียนหนังสือ”

เสียงทุ้มด้านหลังเอ่ยดังขึ้น จันดามองสบตากับเธอเหมือนจะถามกลายๆ รัศมีแขเกาะแขนพี่เลี้ยงไว้เป็นเหมือนขวัญ แล้วหันไปตอบเสียงสะบัด

​“อากล้าไม่มีสิทธิ์จะมายุ่งก้าวก่าย เกี่ยวกับเรื่องในบ้านของลูกหมี”

​“อามีสิทธิ์ทุกเรื่อง รวมถึงเรื่องในบ้านนี้ด้วย พรุ่งนี้ คุณธวัชจะเข้ามาชี้แจง และให้ลูกหมีลงชื่อในเอกสาร”

​“...”

​“อาจะพักอยู่ที่นี่ด้วย จนกว่าทุกอย่างจะเรียบร้อย”

กล้าตะวันว่า แล้วมองหน้าจันดาที่กำลังมองเขาตาเป๋ง

​ “ชื่ออะไรครับ”

​“คะ?”

จันดายังคงงงๆ ที่จู่ๆ ถูกถามเอาแบบนั้น กล้าตะวันเลยต้องทวนอีกรอบ นั่นแหละเธอถึงรู้ว่าเขากำลังคุยและถามชื่อเธอ

​“คุณชื่ออะไร แล้วที่นี่มีคนอยู่ทั้งหมดกี่คน เรียกทุกคนมาหาผมด้วยที่ห้องโถง ผมจะแนะนำตัว และสอบถามงานว่าทุกคนทำอะไรยังไง จะได้จัดระเบียบของบ้านได้”

​“เอ่อ...ชื่อจันดาค่ะ”

​“จันดา ไปเรียกทุกคนมาประชุมกับผมที่ห้องโถง”

กล้าตะวันออกคำสั่ง เขาก้มมองดูนาฬิกาที่ข้อมือ

​“ขอด่วนหน่อย ไม่เกินสามสิบนาที ทุกคนต้องพร้อม ทำอะไรอยู่ก็ให้วางมือก่อน ตอนนี้ที่นี่คงไม่มีงานอะไรให้ทำมากนักหรอก เพราะเหลือเจ้านายของบ้านแค่คนเดียว”

​“คะ”

จันดาลนลานออกไปทำตามคำสั่งของกล้าตะวัน แม้เขาจะเป็นเพียงคนแปลกหน้า แต่อะไรบางอย่างที่แผ่อิทธิพลมาจากชายผู้นี้ ทำให้เธอทำตามคำสั่งโดยไม่ยาก

​“เราเองก็มีเรื่องจะต้องคุยกันยาว ลูกหมี น้าให้เราไปพักผ่อนก่อน คุยกับทุกคนเรียบร้อยแล้ว จะเรียกเราเข้ามาคุยด้วย ตอนนี้ขึ้นห้องไปเสีย”

น้ำเสียงนั้นบอกถึงอำนาจของเขา รัศมีแขทำได้เพียงแค่ฮึดฮัด แล้วก็สะบัดหน้าหนี เธอเดินตึงๆ หนีขึ้นไปยังชั้นสอง ทิ้งให้กล้าตะวันมองตาม

​เด็ก...

​คนในบ้านไม่เท่าไหร่หรอก ดูจะเข้าใจกันง่ายดายอยู่ เพราะเขาไม่คิดจะเปลี่ยนแปลงอะไรมากนัก แต่กับเด็กที่เป็นเจ้าของบ้านตอนนี้นี่สิ เขาจะทำอย่างไรกับหล่อนดีนะ

​หวังว่าการคุยกันวันนี้ จะไม่ต้องลงเอยด้วยการจับเด็กนี่พาดตักฟาดก้นเอาหรอกนะ กล้าตะวัน...