บทที่ 4 ขอไลน์เด็กดื้อ

บทที่ 4 ขอไลน์เด็กดื้อ

เช้าวันจันทร์ที่แสนวุ่นวายในเมืองนครปฐมเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง แสงแดดอ่อนละมุนทาบทอลงบนผิวถนนลาดยางหน้าร้านสะดวกซื้อเจ้าเดิม มุมเสาไฟต้นเดิมที่กลายเป็นจุดเช็กอินประจำของใครบางคนไปเสียแล้ว

ลีโอ ในลุคที่ดูสบายตาขึ้นด้วยเสื้อฮู้ดสีเทาเข้มทับเสื้อกล้ามสีดำ กางเกงยีนส์สีซีดทรงกระบอกกับรองเท้าบู๊ตหนังคู่เก่ง เส้นผมถูกเซตมาลวกๆ แต่กลับรับกับใบหน้าคมเข้มได้อย่างไร้ที่ติ ในมือหนามีถุงกระดาษสีน้ำตาลที่บรรจุทั้งขนมและชาเขียวรสโปรดที่เขารู้ดีว่า 'เป้าหมาย' ของเขาไม่มีทางปฏิเสธลง

เขารู้ดีว่าตารางเรียนวันจันทร์ของไอซ์เริ่มเช้ากว่าปกติ และจุดแวะพักเดียวของเด็กขี้เกียจตื่นมาหาของเช้ากินที่บ้านก็คือเซเว่นแห่งนี้

เพียงไม่กี่นาทีต่อมา ร่างโปร่งในชุดนักศึกษาที่ดูสะอาดตาก็ปรากฏตัวขึ้น ไอซ์เดินสะพายเป้พาดบ่าข้างเดียว ริมฝีปากบางเม้มแน่นเป็นเส้นตรงทันทีที่สายตาปะทะเข้ากับร่างสูงใหญ่ที่ยืนเด่นหราอยู่ระยะไกล

“อีกแล้วเรอะ...” ไอซ์พึมพำกับตัวเองก่อนจะพรูลมหายใจยาวเหยียดอย่างอ่อนใจ

ลีโอไม่รอช้า เขาขยับกายก้าวเข้าไปหาพร้อมรอยยิ้มกรุ่มกริ่มที่มุมปาก ยื่นถุงขนมส่งให้เหมือนทุกวันที่ผ่านมา แต่ครั้งนี้เขากลับเอ่ยประโยคที่ทำให้คนฟังถึงกับชะงักกึก

“วันนี้พี่ไม่ได้จะมาให้แค่ขนมนะ... พี่มาขอไลน์ด้วย”ไอซ์ขมวดคิ้วมุ่นจนแทบเป็นปมทันที

“ไม่ให้! ยังไงก็ไม่ให้! พี่จะตามติดชีวิตผมไปถึงไหนเนี่ย เป็นสตอล์กเกอร์หรือไง!?”

ลีโอยกมือขึ้นสองข้างพลางหัวเราะเบาๆ ท่าทางของเขาดูขี้เล่นและเข้าหาได้ง่ายขึ้นจนความน่ากลัวในคราบช่างสักจางหายไปแทบหมดสิ้น เขาโน้มตัวลงมาหาคนตัวเล็กกว่าอีกนิด ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่จริงจังขึ้นแต่แฝงไปด้วยความเว้าวอน

“ขอไลน์หน่อยสิครับ... อยากคุยด้วยจริงๆ และที่สำคัญ... อยากจีบด้วยครับ”

คำสารภาพที่ตรงไปตรงมาและไม่อ้อมค้อมทำเอาไอซ์หน้าร้อนวูบ ใบหน้าขาวจัดขึ้นสีระเรื่อลามไปถึงใบหูอย่างรวดเร็ว เด็กหนุ่มเบือนหน้าหนีไปทางอื่น กัดฟันแน่นเพื่อข่มความประหม่า ก่อนจะควักมือถือออกมาจากกระเป๋ากางเกงแล้วยื่นส่งให้คนตรงหน้าแบบหงุดหงิดกลบเกลื่อน

“เออ! เอาไปก็ได้! แต่อย่ามาส่งอะไรแปลกๆ มาล่ะ ไม่งั้นผมบล็อกจริงๆ ด้วย!”

ลีโอรีบรับมือถือมาไว้ในมืออย่างกระตือรือร้น นิ้วเรียวยาวบรรจงพิมพ์ไอดีของตัวเองลงไปอย่างรวดเร็ว ก่อนจะยื่นกลับคืนให้เจ้าของพร้อมรอยยิ้มที่กว้างจนแทบจะฉีกถึงใบหู แววตาคมกริบฉายแววผู้ชนะอย่างปิดไม่มิด

ไอซ์คว้ามือถือกลับมาไว้กับตัวแล้วรีบเดินจ้ำอ้าวหนีเข้าเซเว่นไปทันทีโดยไม่แม้แต่จะกล่าวลา ทิ้งให้ช่างสักหนุ่มยืนค้างอยู่ที่เดิมพร้อมกับก้อนเนื้อในอกซ้ายที่เต้นแรงจนแทบระเบิด

.

.

.

ช่วงพักเที่ยง ณ โรงอาหารคณะคอมพิวเตอร์ที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอาหารและเสียงจ้อกแจ้กจอแจ แก๊งเพื่อนซี้สี่สหายยังคงจับจองโต๊ะตัวเดิม ทว่าวันนี้ ประเด็นหลักในวงสนทนากลับทำเอาคนเล่าหน้าดำหน้าแดงยิ่งกว่าส้มตำพริกสิบเม็ดที่วางอยู่ตรงหน้า

“พวกมึงเชื่อมั้ย... วันนี้อีตานั่นอุกอาจมาก มาดักขอไลน์กูอ่ะ! กูแบบ... ไม่อยากให้เลยเว้ย! เมื่อเช้าด่าสวนไปชุดใหญ่ด้วย!” ไอซ์โวยวายฟัดเหวี่ยงพลางใช้ช้อนเขี่ยข้าวในจานอย่างไม่สบอารมณ์

โม หลุดหัวเราะเสียงใสพลางจ้องหน้าเพื่อนรักอย่างจับผิด

“แล้วสรุปว่าไงจ๊ะ สุดท้ายให้เขามั้ยล่ะ?”

“...ให้” ไอซ์ตอบกลับเสียงอ้อมแอ้มในลำคอ พลางหลุบตาต่ำหลบสายตาเพื่อน

“แหนะ! อย่าคิดว่าพวกกูไม่เห็นนะมึง หน้าแดงแปร๊ดเป็นลูกตำลึงสุกเลยนะนั่น!” ตั้ม ได้ทีรีบยื่นมือมาขยี้หัวเพื่อนตัวเล็กเบาๆ อย่างหมั่นไส้

“เอาน่ามึง... ก็ดีแล้วนี่ พี่เขาก็ไม่ได้ทำอะไรเสียหาย ออกจะจีบแบบแมนๆ ชัดเจนดีจะตายไป สมัยนี้หาคนจริงใจแบบนี้ยากนะเว้ย” ออกัส เสริมพลางเคี้ยวข้าวตุ้ยๆ แววตาแฝงไปด้วยรอยยิ้มที่รู้ทัน

“เหอะ! พวกมึงชอบเข้าไปได้ไงนักหนา คนสักเต็มตัวแบบนั้น ตัวก็ใหญ่ยักษ์อย่างกับหมี ขับชอปเปอร์เสียงดังหนวกหูอีก! เห็นแล้วใจคอไม่ดีเว้ย น่ากลัวจะตาย...” ไอซ์หยุดชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพึมพำประโยคสุดท้ายที่สวนทางกับความเป็นจริงสุดๆ

“...ไม่หล่อเลยด้วยซ้ำ!”คำพูดนั้นทำเอาเพื่อนทั้งโต๊ะนิ่งกึกไปสามวินาที ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะออกมาพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย แม้แต่โมที่กำลังดื่มน้ำยังเกือบพ่นออกมา

“จ้าาา ไม่หล่อเลยจ้าาา แต่เห็นมึงแอบมองรอยสักแขนเขาตาค้างเลยนะเมื่อวานน่ะ!” ตั้มแซวปิดท้าย ทิ้งให้ไอซ์นั่งฟึดฟัดอยู่คนเดียว

ทุกคนขำกันจนพอหอมปากหอมคอ ก่อนจะลุกย้ายก้นไปขึ้นเรียนคาบบ่าย ทิ้งให้เด็กหนุ่มหน้าใสเดินก้มหน้าจ้องมือถือในกระเป๋ากางเกงอย่างสับสน... ใจหนึ่งก็กลัวแจ้งเตือนจะดัง แต่อีกใจหนึ่งกลับเผลอเช็กดูตลอดว่ามี ‘ใครบางคน’ ทักมาหรือยัง

.

.

.

ยามเย็นที่ลมเอื่อยเริ่มพัดพาไล่ความร้อนระอุ แดดร่มลมตกทาบทับไปตามตรอกซอกซอย ไอซ์เดินประคองกองหนังสือเรียนหนาเตอะพลางหิ้วถุงของพะรุงพะรังจนไหล่บางลู่ลงอย่างเห็นได้ชัด และเป็นความตั้งใจหรือความบังเอิญก็สุดแท้แต่... เขาต้องเดินผ่านหน้าร้าน Leo Ink อีกครั้ง

ภายในร้านที่เปิดไฟสลัว ลีโอเพิ่งส่งลูกค้าคนล่าสุดเสร็จพอดี เขาเงยหน้าขึ้นมาเห็นร่างเล็กที่เดินตัวเอียงเพราะหนักของเข้าพอดี ช่างสักหนุ่มไม่รอช้า รีบถอดถุงมือยางแล้วก้าวพรวดออกมาหาด้วยความเป็นห่วง

“มา... เดี๋ยวพี่ช่วยถือ” ลีโอไม่รอคำอนุญาต เขาเอื้อมมือหนาไปแบ่งเบาภาระจากมือของไอซ์ทันที

ไอซ์ชะงักไปเล็กน้อย ความอบอุ่นจากปลายนิ้วที่สัมผัสกันโดยบังเอิญทำให้เขาหน้าร้อนซ่าน แต่ด้วยความเหนื่อยล้าเกินกว่าจะประจันหน้า เขาจึงยอมปล่อยถุงในมือให้คนตัวโตกว่า

“ก็ได้... แค่ช่วยถือนะ ไม่ต้องพูดมากด้วย รำคาญ!”

ตลอดเส้นทางสั้นๆ ที่ทอดยาวไปสู่ร้านข้าวมันไก่ ลีโอก้าวเดินด้วยจังหวะที่สม่ำเสมออยู่ข้างกายไอซ์ เขาไม่ได้ชวนคุยตามที่อีกฝ่ายสั่ง แต่กลับใช้ความเงียบนั้นลอบมองใบหน้าด้านข้างของเด็กหนุ่มเป็นระยะ มองเห็นแพขนตายาวและปลายจมูกรั้นที่เชิดขึ้นอย่างดื้อดึง

“มองอะไรนักหนา! คนนะไม่ใช่ปลากัด มองจนจะท้องอยู่แล้วเนี่ย!” ไอซ์หันมาขวับพูดเสียงแข็งใส่ แววตาประหม่าภายใต้กรอบแว่นดูวูบไหวอย่างเห็นได้ชัด

ลีโอหลุดหัวเราะในลำคอเบาๆ เขาไม่ได้โต้ตอบอะไรกลับไป เพียงแค่ส่งรอยยิ้มละมุนที่ดูอบอุ่นอย่างประหลาด แล้วก้าวเดินต่อไปข้างๆ กันอย่างมั่นคง

ทว่า... บรรยากาศสีชมพูจางๆ กลับถูกตัดฉับทันทีที่มาถึงหน้าร้าน “ชัยข้าวมันไก่” เมื่อร่างท้วมของลุงชัยยืนเท้าเอวรออยู่ด้วยสีหน้านิ่งขรึม ราวกับพญายมที่มารอรับวิญญาณ สายตาคมกริบของผู้เป็นพ่อจ้องเขม็งไปยังช่างสักร่างยักษ์ที่เดินเคียงข้างลูกชายมา

“เอ็งมาวุ่นวายอะไรกับลูกข้าอีก... ไอ้ลีโอ” เสียงทุ้มเข้มของลุงชัยประกาศกร้าว บรรยากาศรอบข้างเย็นยะเยือกขึ้นมาทันที

ลีโอรีบวางของลงบนโต๊ะไม้หินอ่อนอย่างเบามือ แล้วยกมือไหว้ผู้ใหญ่ด้วยท่าทางนอบน้อมที่สุดเท่าที่คนรอยสักเต็มแขนจะทำได้ ลุงชัยพยักหน้าให้เพียงนิดตามมารยาท ก่อนจะหันไปสั่งลูกชายเสียงดุ

“ไอซ์... รีบเอาของเข้าไปเก็บข้างบน แล้วลงมาช่วยเตี่ยขายข้าว ลูกค้าจะเข้าแล้ว!”

“ครับเตี่ย...” ไอซ์พยักหน้ารับคำอย่างรวดเร็ว เขาเหลือบมองลีโอแวบหนึ่งด้วยสายตาที่บอกไม่ถูก ก่อนจะกึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้าไปในบ้าน ทิ้งให้ลีโอยืนมองตามจนแผ่นหลังเล็กหายลับเข้าไปในตัวตึก

ลีโอหมุนตัวกลับเตรียมจะเดินจากไป ท่ามกลางสายตาของลุงชัยที่ยังคงจ้องเขม็งตามหลังมา... เขารู้ดีว่า 'ด่านพ่อตา' หินกว่าที่คิด แต่ก็นั่นแหละ อะไรที่ได้มาง่ายๆ มันก็คงไม่ภูมิใจเท่ากับการพิสูจน์ตัวเองให้คนทั้งบ้านเห็นหรอกจริงไหม?

ท่ามกลางความเงียบสงัดของยามค่ำคืน ลีโอทิ้งแผ่นหลังกว้างลงบนโซฟาหนังสีเข้มภายในร้านสัก แสงไฟสลัวจากด้านนอกที่ลอดผ่านกระจกเข้ามาทาบทับใบหน้าคมเข้มให้ดูอ่อนโยนลงกว่ายามกลางวัน มือหนายังคงกำโทรศัพท์เครื่องบางไว้แน่น ดวงตาคมทอดมองหน้าต่างแชตของ ‘ไอซ์’ ที่เขากดเข้ากดออกอยู่หลายสิบรอบด้วยหัวใจที่ว้าวุ่น

ได้ไลน์มาครองในมือทั้งที... หากปล่อยให้คืนนี้ผ่านไปโดยไม่ทักไปทักทายคนในความคิดถึง ก็คงไม่ใช่คนอย่างลีโอ

เขาเม้มปากอย่างประหม่า ก่อนจะค่อยๆ บรรจงพิมพ์ข้อความสั้นๆ ทยอยส่งไปประหนึ่งกลัวว่าตัวอักษรจะทำให้คนปลายทางรำคาญ

💬Leo_Ink : “ทำไรอยู่ครับ”

💬Leo_Ink : “นอนยังครับ”

💬Leo_Ink : “พรุ่งนี้อยากกินอะไรไหมครับ เดี๋ยวพี่ซื้อให้”

วินาทีผ่านไปเป็นนาที ความเงียบงันจากอีกฝั่งทำให้ลีโอเริ่มนั่งไม่ติดที่ เขาถอนหายใจยาวพลางลูบหน้าตัวเองเบาๆ ความกังวลเริ่มเกาะกินใจ ทว่าความดื้อรั้นที่มีมากกว่ากลับสั่งให้เขาขยับปลายนิ้วส่งข้อความชุดที่สองตามไปติดๆ

💬Leo_Ink : “ทานข้าวยังครับ”

💬Leo_Ink : “เรียนเหนื่อยไหมครับ”

ในขณะเดียวกัน ณ ห้องนอนชั้นบนของร้านข้าวมันไก่ ไอซ์นอนคว่ำหน้าซุกอยู่ใต้ผ้านวมผืนหนา แสงไฟจากหน้าจอมือถือที่เด้งรัวสว่างวาบสะท้อนเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่พยายามข่มหลับแต่กลับทำไม่ได้ เขานอนพลิกตัวไปมาด้วยความกระสับกระส่าย เสียงแจ้งเตือนแต่ละครั้งเหมือนค้อนเล็กๆ ที่เคาะลงบนหัวใจจนสั่นคลอน

สุดท้ายเด็กหนุ่มก็ทนไม่ไหว เขาคว้ามือถือขึ้นมาถอนหายใจแรงๆ ใส่หน้าจอ ก่อนจะรัวนิ้วตอบกลับไปด้วยข้อความที่พยายามให้ดูหงุดหงิดที่สุด

💬Ice_Cy :“พี่ว่างมากนักเหรอ ถึงได้คอยกวนอยู่ได้ทั้งวัน! น่ารำคาญจะตาย พอกันที!”

เมื่อข้อความปรากฏคำว่า ‘อ่านแล้ว’ ทันที ลีโอที่นั่งลุ้นอยู่บนโซฟากลับหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ อย่างนึกเอ็นดู เขาจินตนาการเห็นภาพใบหน้าขาวๆ ที่กำลังงอง้ำและดวงตาที่ขวางใส่โทรศัพท์ออกได้อย่างชัดเจน ความหงุดหงิดของไอซ์กลายเป็นยาดีที่ทำให้เขาหายเหนื่อยเป็นปลิดทิ้ง เขาพิมพ์ข้อความทิ้งท้ายด้วยรอยยิ้ม

💬Leo_Ink : “ฝันดีนะครับ พรุ่งนี้เจอกันนะ :)”

ไอซ์จ้องมองข้อความสั้นๆ นั้นพลางเม้มปากแน่น หัวใจเจ้ากรรมดันเต้นรัวขึ้นมาจนน่ากลัว เขาตัดสินใจโยนโทรศัพท์ทิ้งไปบนที่นอนฝั่งที่ว่าง แล้วคว้าหมอนขึ้นมาฟาดหน้าตัวเองซ้ำๆ เพื่อดับความร้อนผ่าวที่ลามไปทั่วแก้มใส

“คนบ้าอะไร... ตื๊อไม่เลิกเลยวะ!”เขาสบถเบาๆ กับความว่างเปล่า ทว่าภายใต้ความมืดที่มีเพียงแสงจันทร์สลัวลอดผ่านผ้าม่าน มุมปากเล็กๆ กลับค่อยๆ กระตุกยิ้มกว้างออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ เป็นรอยยิ้มละมุนที่แฝงไปด้วยความรู้สึกแปลกใหม่... ความรู้สึกของการถูกใครบางคนใส่ใจอย่างดื้อดึง ซึ่งเจ้าตัวยังไม่ทันได้รู้ตัวเลยด้วยซ้ำว่ากำแพงที่สร้างไว้เริ่มพังทลายลงทีละน้อย