บทที่ 3 ตื้อเด็ก

บทที่ 3 ตื้อเด็ก

เช้าวันใหม่ในนครปฐมเริ่มต้นขึ้นอย่างเนิบนาบ แสงแดดอุ่นจัดทอดผ่านร้านรวงริมทางที่เริ่มทยอยเปิดประตูรับอรุณ ทว่าท่ามกลางจังหวะการใช้ชีวิตที่เชื่องช้าของเมืองเก่า กลับมีใครบางคนที่ไม่เคยยอมแพ้ต่อโชคชะตา หรือแม้แต่ฝีปากกล้าๆ ของเด็กนักศึกษาคนเดิม

‘ลีโอ’ ยังคงยืนปักหลักอยู่ที่เดิม... หน้าร้าน Leo Ink ของเขาเอง ร่างสูงกำยำในชุดเสื้อยืดสีดำพอดีตัวยืนพิงวงกบประตูไม้ มือหนึ่งถือถุงขนมเจ้าประจำที่บรรจงเลือกมาอย่างดี ส่วนอีกมือยกแก้วกาแฟขึ้นจิบอย่างเชื่องช้า ดวงตาคมปลาบทอดมองไปตามแนวถนนอย่างใจเย็น ราวกับว่าการรอคอยใครบางคนคือภารกิจสำคัญที่สุดของเช้านี้

ไม่นานนัก เงาร่างที่แสนคุ้นตาก็ปรากฏสู่สายตา ไอซ์เดินกึ่งวิ่งมาในชุดนักศึกษา เสื้อเชิ้ตขาวสะอาดสะอ้านตัดกับเป้สะพายสีดำใบเก่ง เขาก้มหน้าก้มตาเดินจ้ำอ้าวด้วยความเร็วที่เพิ่มขึ้นกว่าปกติ ราวกับตั้งโปรแกรมไว้อย่างดีว่าจะหลีกเลี่ยงการสบตากับสิ่งกีดขวางที่แสนวุ่นวายใจ

ทว่า... ยังไม่ทันจะพ้นหน้าอาณาเขตของร้านสัก ร่างสูงใหญ่ของลีโอก็ขยับกายออกมาขวางทางไว้อย่างนิ่มนวล พร้อมกับยื่นถุงขนมใบเดิมส่งให้เหมือนที่ทำทุกวัน

“ไอซ์... วันนี้มีเค้กชาเขียวแบบใหม่ด้วยนะ ลองดูหน่อยไหมครับ?”น้ำเสียงทุ้มต่ำนั้นนุ่มนวลอย่างที่สุด แววตาที่จ้องมองมาสะท้อนความจริงใจจนดูขัดกับรอยสักและมาดขรึมภายนอกอย่างสิ้นเชิง

ไอซ์ชะงักกึกพลางระบายลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่ เขาเบะปากเล็กน้อยก่อนจะแหวใส่แบบไม่เกรงใจ

“พี่ยังไม่เบื่ออีกเหรอ? ผมด่าพี่ทุกวัน พี่ยังกล้าโผล่หน้ามาให้เห็นอีกเหรอวะ!”

ลีโอไม่เพียงไม่โกรธ เขากลับยกยิ้มเล็กๆ ที่มุมปาก พลางหัวเราะในลำคออย่างนึกเอ็นดู เขาเอียงคอมองเด็กหนุ่มตรงหน้าด้วยสายตากวนประสาทเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำเอาคนฟังถึงกับของขึ้น

“หยุดด่าพี่สักแป๊บได้ไหม... ดุเหมือนหมาเลยนะเราน่ะ”

“ไอ้พี่บ้า! พี่มันโรคจิตเหรอวะ!”ไอซ์แทบจะเหวี่ยงเป้สะพายใส่หน้าคนตัวโต ดวงตาคู่สวยภายใต้กรอบแว่นวาวโรจน์ราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ ใบหน้าขาวเนียนเห่อแดงซ่านด้วยความโมโหที่ปนเปไปกับความขัดใจ

“ด่าก็แล้ว ไล่ก็แล้ว ยังจะตามตื๊ออยู่นั่นแหละ! ถ้าไม่หยุดนะ ผมจะโทรแจ้งตำรวจจริงๆ ด้วย!”

“โอเคๆ พี่ไม่กวนแล้ว ใจเย็นๆ ก่อน” ลีโอยกมือขึ้นสองข้างเป็นเชิงยอมแพ้ แต่ก็ไม่วายยื่นถุงขนมส่งให้ถึงมือ

“รับไปเถอะ พี่ซื้อมาให้จริงๆ เดี๋ยวจะไปเรียนสายเอานะ”

ไอซ์เม้มปากแน่นจนห่อเลือด สายตาจ้องมองถุงขนมสลับกับหน้าหล่อๆ ของคนตรงหน้าอย่างชั่งใจ สุดท้ายเขาก็คว้ามันไปอย่างหงุดหงิดพลางกระชากแรงๆ จนถุงพลาสติกส่งเสียงดังกรอบแกรบ ก่อนจะรีบเดินจ้ำอ้าวจากไปโดยไม่หันกลับมามองแม้แต่นิดเดียว

ทิ้งไว้เพียงเสียงตะโกนไล่หลังในใจ... และรอยยิ้มกว้างที่ค่อยๆ ผุดขึ้นบนใบหน้าของชายหนุ่มร่างยักษ์ ผู้ซึ่งเริ่มจะมองเห็นทางชนะใจ ‘เจ้าของหัวใจ’ ในไม่ช้านี้

ลีโอยืนนิ่งค้างอยู่ในท่วงท่าเดิม สายตาคมปลาบทอดมองตามแผ่นหลังเล็กที่ยังคงเดินจ้ำอ้าวหนีเขาไปอย่างไม่คิดชีวิต จนกระทั่งร่างของเด็กหนุ่มลับหายไปที่หัวมุมถนน เขาถึงได้ระบายลมหายใจออกมาพรืดใหญ่พลางส่ายหัวน้อยๆ พร้อมกับหลุดหัวเราะเบาๆ ในลำคออย่างห้ามไม่อยู่

“ดุจริงๆ เลยเว้ย... เด็กคนนี้”

เขางึมงำกับตัวเอง แววตาที่เคยนิ่งขรึมยามอยู่ต่อหน้าลูกค้า บัดนี้กลับพราวระยับไปด้วยความเอ็นดูที่เปี่ยมล้น ลีโอยกแก้วกาแฟขึ้นจิบอีกครั้ง รสขมของคาเฟอีนดูจะหวานละมุนขึ้นมาถนัดตาเพียงเพราะได้เห็นใบหน้าแง่งอนของเจ้าของฉายาเด็กดื้อเมื่อครู่

เขาไม่ได้โกรธที่ถูกด่า ไม่ได้เคืองที่ถูกไล่ เพราะเขารู้ดีว่าภายใต้หน้ากากที่พยายามทำเป็นเก่งและดุเหมือนลูกแมวขู่ขวัญนั้น ไอซ์ยังคงเป็นไอซ์คนเดิม คนที่เขาเคยสัญญาไว้กับตัวเองว่าจะต้องกลับมาปกป้องและดูแลให้ได้

ชายหนุ่มหมุนตัวเดินกลับเข้าไปในร้านสักที่มืดสลัว แสงไฟสลัวเรืองรองจับไปที่ลวดลายบนผนัง แต่ในหัวของเขากลับวางแผนไปถึงเช้าวันพรุ่งนี้แล้ว... ว่าจะหาขนมรสชาติไหนมาง้อลูกหมาขี้โมโหตัวนี้ดี

ช่วงพักกลางวันภายในโรงอาหารที่คลาคล่ำไปด้วยผู้คน เสียงช้อนกระทบจานสลับกับเสียงพูดคุยจ้อกแจ้กของนักศึกษาดังระงมไปทั่วบริเวณ ทว่าที่โต๊ะม้านั่งหินอ่อนตัวเก่ง แก๊งเพื่อนสนิททั้ง โม ตั้ม และออกัส กลับกำลังตั้งอกตั้งใจฟัง "วีรกรรมเช้านี้" จากปากของหนุ่มคอมพิวเตอร์หน้าใสประจำกลุ่มอย่างใจจดใจจ่อ

“กูเจอมันอีกแล้วอะ!”ไอซ์โพล่งขึ้นมาด้วยน้ำเสียงขุ่นมัวพลางกระแทกตัวลงนั่งบนม้านั่งอย่างเสียไม่ได้ ใบหน้าหวานงอง้ำพกเอาความหงุดหงิดมาเต็มกระเป๋า

“ขนมกับน้ำชาเขียวอีกตามเคย แล้วกูก็ด่าแม่งไปชุดใหญ่อีกเหมือนเดิม!”

“โอ๊ยยย... มึงนี่มันปากแซ่บสม่ำเสมอจริงๆ เลยนะไอ้ไอซ์”โมพูดกลั้วหัวเราะพลางใช้มือเท้าคาง มองเพื่อนรักด้วยสายตาขบขัน

“เขานี่ก็ความอดทนสูงชะมัด เป็นกูโดนมึงด่าเปิงขนาดนั้นคงเลิกมาดักรอไปนานแล้ว”

“ก็นั่นดิ แต่กูว่าเขาก็น่ารักดีนะเว้ย มึงดูดิ... เอาขนมที่มึงชอบมาประเคนให้ทุกวันเป๊ะๆ แบบนี้ สายเปย์ที่จริงใจชัดๆ” ออกัสเสริมทัพพลางหัวเราะร่วน แววตาสื่อความหมายบางอย่างที่ไอซ์มองไม่เห็น

“น่ารักบ้าอะไรล่ะ! หน้าก็โหดเหมือนยากูซ่าหลุดมาจากหนังญี่ปุ่น ยืนถือถุงขนมกุ๊กกิ๊กแต่ลายสักที่แขนจะลามมาถึงหน้าอยู่แล้วเนี่ย! เห็นแล้วกูขนลุกชะมัด!” ไอซ์บ่นอุบพลางเบะปากอย่างหงุดหงิด มือเรียวเผลอขยำชายเสื้อนักศึกษาจนยับย่น

“แหนะๆๆ... ด่าเก่งขนาดนี้ เขินล่ะสิ?” ตั้มที่นั่งเงียบอยู่นานรีบขยับยิ้มยั่ว พลางเอียงคอจับผิดเพื่อน

“เขินพ่อมึงสิ!”ไอซ์สวนกลับทันควันแทบไม่ต้องเสียเวลาคิด ใบหน้าขาวจัดเห่อแดงลามไปจนถึงใบหูอย่างห้ามไม่อยู่ เขาพยายามทำตัวให้ดูดุดันที่สุดเพื่อกลบเกลื่อนความสับสน ทว่าในซอกลึกของความรู้สึกที่เจ้าตัวไม่กล้าแม้แต่จะสำรวจ... กลับมีความรู้สึกดีใจสายหนึ่งวูบผ่านขึ้นมาอย่างประหลาด

ไอแดดยามบ่ายที่เริ่มอ่อนแสงลงสะท้อนผ่านหน้าต่างห้องเรียน แต่บรรยากาศในกลุ่มเพื่อนกลับร้อนระอุขึ้นมาอีกครั้ง เมื่อเพื่อนตัวแสบทั้งสามรุมล้อมไอซ์ไว้ตรงกลางพร้อมแผนการที่ดูจะมีเบื้องลึกเบื้องหลัง

“ไอซ์... ไปสักกันมั้ยมึง? กูเห็นร้านสักตรงตลาดมีโปรเด็ดว่ะ มา 2 แถม 1!”ตั้มโพล่งขึ้นด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นเกินเหตุ พลางขยิบตาให้โมและออกัสอย่างมีนัยสำคัญ

“ไม่ไปอะ กูต้องกลับไปช่วยเตี่ยกับม๊าสับไก่ขายของ แค่นี้ก็เหนื่อยจะแย่แล้ว” ไอซ์ปฏิเสธทันควันพลางเก็บหนังสือใส่กระเป๋าพัลวัน ใจหนึ่งเขาก็หวั่นๆ ว่า ‘ร้านสักตรงตลาด’ ที่เพื่อนว่า มันจะเป็นร้านเดียวกับที่เขาเพิ่งหนีมาเมื่อเช้าหรือเปล่า

“เอาน่ามึง! ถือว่าไปเป็นเพื่อนพวกกูหน่อย ถ้ามึงยอมไปนะ... เดี๋ยวกูเลี้ยงขนมมึงเองเลย เอาแบบเหมาหมดตู้เย็นรสที่มึงชอบทุกอย่าง!”

โมรีบเสริมทัพพลางชูนิ้วสาบานด้วยสีหน้าจริงจัง ราวกับว่าขนมเหล่านั้นคือเครื่องเซ่นไหว้ที่จะทำให้ไอซ์ยอมใจอ่อน

“บ้าไปแล้วพวกมึงเนี่ย...”ไอซ์พึมพำเสียงแผ่ว ใบหน้าหวานงอง้ำด้วยความลังเลใจ แม้ปากจะบอกว่าไม่อยากไป แต่คำว่าขนมฟรีเต็มตู้เย็นมันช่างเย้ายวนใจเด็กขี้ตะกละอย่างเขาเสียเหลือเกิน สุดท้ายเด็กหนุ่มก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะยอมจำนนต่อแรงกดดันและของกิน

“เออๆ! ไปก็ไป แค่ไปนั่งเฝ้าพวกมึงนะเว้ย ห้ามมาบังคับกูสักเด็ดขาด!”เขายอมตกลงโดยที่ไม่รู้เลยว่า เพื่อนทั้งสามแอบลอบยิ้มให้กันอย่างผู้ชนะ แผนการพาลูกแมวไปส่งถึงถ้ำเสือหนุ่ม กำลังจะเริ่มต้นขึ้นในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้านี้แล้ว

ภายในร้าน Leo Ink กลิ่นสะอาดของแอลกอฮอล์อบอวลจางๆ ผสมกับกลิ่นอายอาร์ตๆ ของงานศิลปะบนผนัง เสียงเครื่องสักดังหึ่งๆ เป็นจังหวะสม่ำเสมอสร้างบรรยากาศขรึมขลัง ทันทีที่แก๊งเพื่อนเดินเข้าไป ลีโอในชุดผ้ากันเปื้อนสีดำและถุงมือยางสีดำครึ่งมือก็เดินออกมาจากโซนด้านหลัง ร่างสูงสง่าในลุคช่างสักมือโปรทำเอาเพื่อนๆ ของไอซ์ถึงกับแอบซี้ดปากในความเท่

ทว่าเมื่อสายตาคมปลาบปะทะเข้ากับร่างเล็กของไอซ์ ประกายไฟแห่งความดีใจก็วาบขึ้นในดวงตาทันที แม้จะพยายามรักษามาดนิ่งขรึมเอาไว้

“มาทำอะไรที่นี่?” เขาถามด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าหัวใจภายใต้แผงอกแกร่งกลับรัวกระหน่ำยิ่งกว่าเสียงเครื่องสักเสียอีก

ไอซ์รีบหันไปขยิบตาแล้วกระซิบเสียงขุ่นกับเพื่อน

“คนนี้แหละมึง... ที่เอาขนมมาให้กูทุกวัน!”

เพื่อนๆ หัวเราะพรวดออกมาพร้อมกันอย่างไม่ได้นัดหมาย

“มึงก็กลัวเกินเหตุละไอ้ไอซ์ พี่เขาก็แค่ช่างสักเว้ย ไม่ได้ถือมีดปังตอมาไล่แทงมึงสักหน่อย!”

ลีโอหลุดขำเล็กน้อยกับความช่างมโนของเด็กดื้อ ก่อนจะผายมือเชิญทุกคน

“ใครจะสักตำแหน่งไหน เลือกห้องตามช่างได้เลยครับ เข้าห้องใครห้องมันได้เลยนะ”

สิ้นคำ ทุกคนก็แยกย้ายกันไปตามห้องสัก ทิ้งให้ไอซ์นั่งแกร่วรออยู่ที่โซฟากลางร้านเพียงลำพัง ความเงียบและแอร์เย็นฉ่ำทำให้หนังตาของคนที่เพิ่งผ่านคาบเรียนบ่ายเริ่มหนักอึ้ง สุดท้ายเด็กหนุ่มก็เผลอหลับพิงพนักเก้าอี้ไปโดยไม่รู้ตัว

ลีโอเดินออกมาจากห้องทำงานเพื่อจะไปหยิบอุปกรณ์เพิ่มเติม แต่แล้วเขาก็ต้องหยุดกึก เมื่อเห็นภาพตรงหน้า... ไอซ์กำลังหลับปุ๋ย ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอ ริมฝีปากเล็กๆ เม้มเข้าหากันน้อยๆ เหมือนเด็กที่กำลังฝันร้าย ลีโอค่อยๆ ย่อตัวลงนั่งยันเข่าข้างหนึ่งกับพื้น ลอบมองใบหน้าไร้การป้องกันนั้นด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความโหยหา

‘โตขึ้นเยอะเลยแฮะ... แต่ปากก็ยังแซ่บเหมือนเดิมไม่มีเปลี่ยน’ เขานึกในใจพลางยกยิ้มจางๆ ก่อนจะตัดใจลุกขึ้นหมายจะเดินเลี่ยงไปเงียบๆ

ทว่าจังหวะนั้นเอง ไอซ์กลับสะดุ้งลืมตาตื่นขึ้นมาพอดี! ดวงตาคู่ใสเบิกกว้างเมื่อเห็นร่างสูงใหญ่ยืนค้ำหัวอยู่ในระยะประชิด

“พ...พี่มีอะไรอะ!?” ไอซ์ถามตะกุกตะกัก

ลีโอสะดุ้งนิดหน่อยแต่ตีเนียนเก่ง เขารีบขยับตัวทำเป็นเดินผ่านไปอย่างรวดเร็ว

“เปล่า... เดินมาเอาของเฉยๆ” เขาว่าพลางเดินเข้าห้องไปช้าๆ ทิ้งให้ไอซ์มองตามหลังด้วยสายตาหวาดระแวงสุดขีด

ไอซ์นั่งกะพริบตาถี่ๆ เพื่อเรียกสติ หัวใจยังเต้นโครมครามจากอาการตกใจเมื่อครู่ เขามองตามแผ่นหลังกว้างของลีโอที่หายลับเข้าไปในห้องสักด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก กลิ่นน้ำหอมเย็นๆ ผสมกลิ่นบุหรี่จางๆ ของอีกฝ่ายยังอบอวลอยู่ใกล้จมูกจนเขารู้สึกหน้าร้อนวูบวาบ

“เดินมาเอาของอะไรของเขา... ทางนั้นมันทางไปห้องน้ำไม่ใช่เหรอวะ”ไอซ์พึมพำกับตัวเองพลางขยับแว่นสายตาให้เข้าที่ เขารู้สึกเหมือนถูกสายตาคู่นั้นจ้องมองอยู่เนิ่นนานตอนที่เขาหลับ แววตาที่เขาเผลอเห็นแวบหนึ่งก่อนที่อีกฝ่ายจะตีเนียนเดินหนีไป มันดู... อ่อนโยนจนน่าขนลุก

เวลาผ่านไปร่วมชั่วโมงจนเพื่อนๆ ของเขาทยอยเดินออกมาจากห้องสักพร้อมรอยยิ้มพอใจและรอยสักใหม่เอี่ยม ลีโอเดินตามออกมาเป็นคนสุดท้าย เขาถอดถุงมือยางออกพลางเสยผมที่ปรกหน้าผากขึ้น ท่าทางเช็ดมือด้วยผ้าขนหนูสีดำนั่นทำให้เขาดูดุดันและมีเสน่ห์จนไอซ์ต้องรีบเบือนหน้าหนีและก่อนที่แก๊งเพื่อนจะพากันเดินออกจากร้าน ลีโอที่ยืนพิงกรอบประตูอยู่ก็ส่งยิ้มกว้างที่ดูเจ้าเล่ห์ที่สุดเท่าที่ไอซ์เคยเห็นมา

“ถ้าวันไหนอยากสัก... มาหาพี่ได้เลยนะ” เขาเว้นจังหวะให้ไอซ์หันมามอง ก่อนจะทิ้งระเบิดลูกใหญ่กลางร้าน

“พี่สักให้ฟรี... แต่ขอพี่หอมแก้มทีหนึ่งนะ”

“ฮิ้วววววววว!”เสียงโห่ฮาของไอ้ตั้มกับไอ้โมดังลั่นร้านทันที แม้แต่ออกัสยังขำจนตัวโยน ลูกน้องในร้านสักต่างพากันผิวปากวี๊ดวิ้วแซวเจ้านายตัวเองอย่างสนุกสนาน

“พี่แม่ง!! ไอ้พี่บ้า! ไอ้คนฉวยโอกาส!”ไอซ์ตะโกนด่าลั่นจนหน้าแดงเถือกไปถึงใบหู เขาเริ่มรัวคำด่าใส่ลีโอไม่ยั้งเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอายที่พุ่งทะลุปรอท

แต่ลีโอกลับทำเพียงแค่ยืนยิ้มกริ่มอย่างไม่สะทกสะท้าน แววตาคมกริบคู่นั้นจ้องมองมาที่แก้มใสของไอซ์ราวกับกำลังหมายมั่นปั้นมือว่า... สักวันเขาจะต้องได้ 'ค่าสัก' เป็นหอมฟอดใหญ่จริงๆ

“ไปโว้ยพวกมึง! กลับ! ร้านนี้มันร้านโรคจิต!”

ไอซ์รีบคว้าเป้แล้วกึ่งเดินกึ่งวิ่งนำเพื่อนออกจากร้านไปทันที ทิ้งเสียงหัวเราะทุ้มต่ำของลีโอให้ไล่หลังมาตามลมเย็นๆ ของยามเย็นวันนั้น

บรรยากาศหน้าร้าน Leo Ink ยามดึกสงัดถูกโอบล้อมด้วยแสงไฟสีส้มสลัวจากหลอดนีออนที่กะพริบถี่ๆ กลิ่นอายของน้ำหมึกและยาฆ่าเชื้อถูกเจือจางด้วยกลิ่นเหล้าเย็นจัดและเสียงหัวเราะของกลุ่มชายฉกรรจ์ โอ๊ต โต้ง และมิก เพื่อนสนิทของลีโอนั่งล้อมวงกันอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวเตี้ย สภาพแต่ละคนดูผ่อนคลายหลังจบคิวงานที่เหน็ดเหนื่อยมาทั้งวัน

“มึงนี่ทนเก่งชิบหายเลยนะไอ้ลีโอ เด็กมันด่าจะแดกหัวอยู่ละ มึงยังยืนยิ้มหน้าบานอยู่ได้ กูนึกว่ามึงโดนของ” โต้ง พูดพลางขำจนไหล่สั่น มือก็รินเหล้าใส่แก้วส่งให้เพื่อนรัก

ลีโอรับแก้วมาถือไว้แต่ไม่ได้ดื่มทันที เขานั่งพิงพนักเก้าอี้ ทอดสายตามองข้ามไปยังถนนที่ว่างเปล่าพลางระบายลมหายใจออกมาเบาๆ มุมปากหยักยกยิ้มอย่างคนที่ตกอยู่ในห้วงความคิดก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบง่ายแต่หนักแน่น

“ก็กูชอบน้อง... กูชอบมาตั้งแต่เด็กแล้วเว้ย”

คำสารภาพตรงๆ ทำเอาเพื่อนทั้งวงชะงักไปชั่วครู่ ลีโอกระดกเบียร์เข้าปากช้าๆ

ปล่อยให้ความทรงจำในอดีตไหลย้อนกลับมาเหมือนภาพฟิล์มเก่าๆ เขาจำได้ดีถึงวันแรกที่เดินเข้าไปกินข้าวมันไก่ร้านลุงชัย ภาพเด็กผู้ชายตัวเล็กแก้มยุ้ยอายุราว 8 ขวบที่วิ่งวุ่นช่วยงานเตี่ยด้วยท่าทางเก้งก้างแต่ก็น่าเอ็นดูจนเขาไม่อาจละสายตาได้

ด้วยความหมั่นเขี้ยวตามประสาเด็กวัยรุ่นคึกคะนอง ลีโอในตอนนั้นเผลอยื่นมือไปบีบแก้มขาวๆ นั้นเต็มแรงจนขึ้นรอยนิ้ว ผลที่ได้คือเสียงร้องไห้จ้าที่ดังลั่นไปสามบ้านแปดบ้าน และนั่นคือจุดเริ่มต้นที่ทำให้ลุงชัยผู้หวงลูกชายสุดชีวิตเริ่มตราหน้าลีโอว่าเป็น 'ไอ้ตัวแสบ' ที่ไม่ควรให้เข้าใกล้ลูกชายเขาอีกตั้งแต่นั้นมา

ลีโอหัวเราะเบาๆ เมื่อนึกถึงวีรกรรมความซวยของตัวเองในวันวาน เขาเงยหน้ามองท้องฟ้ายามค่ำคืนที่มีดาวประดับอยู่ประปราย

“น่ารักเหมือนเดิมจริงๆ ว่ะ... ถึงจะด่าเก่งขึ้นกว่าตอนเด็กเยอะก็เถอะ”เสียงหัวเราะทุ้มต่ำของลีโอค่อยๆ แทรกซึมเข้าไปในวงสนทนา

ท่ามกลางความเงียบงันของค่ำคืนธรรมดาในเมืองนครปฐม ใครจะรู้ว่าช่างสักหนุ่มร่างใหญ่คนนี้ยังคงเฝ้ารอความรักอย่างดื้อรั้น

ในขณะที่ห่างออกไปไม่กี่ซอย... ใครอีกคนกำลังนอนพลิกตัวไปมาอยู่บนเตียง มือเผลอหยิบถุงขนมขึ้นมาจ้องมองด้วยใจที่เริ่มสั่นไหวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน