ตอนที่ 14 หยุดนะนนท์

ลมเย็นยามเย็นพัดเฉื่อยผ่านลานกว้างหน้าคณะ แสงอาทิตย์ที่กำลังตกดินทอดยาวบนพื้นจนเป็นสีทองหม่นเตอร์ลากกระเป๋าเป้ใบเล็กไปตามทางเดินอย่างไร้อารมณ์นัก

แววตาเหม่อลอยราวกับไม่อยู่กับปัจจุบัน เตอร์ไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองถอนหายใจไปกี่ครั้งตั้งแต่เลิกคลาสมา

วันนี้น้ำใสก็ไม่มาเรียน...ทำให้วันนี้ทั้งวันเขาต้องอยู่คนเดียวท่ามกลางความเงียบที่อึดอัดแปลก ๆ แต่ถึงจะเงียบขนาดนั้นก็ยังดีกว่าต้องฝืนหัวเราะหรือพูดคุยกับใครตั้งแต่ต้องมาอยู่ในร่างวิคเตอร์เขาแทบไม่ได้มีเวลาเป็นตัวของตัวเองเลย

เสียงเครื่องยนต์คุ้นหูดังขึ้นเบา ๆ จากด้านหน้าเตอร์ชะงัก หันไปตามเสียงแล้วก็เห็นรถสปอร์ตสีดำมันปลาบแล่นเข้ามาช้า ๆ ก่อนจะจอดเทียบตรงทางเดินร่มไม้

ประตูฝั่งคนขับเปิดออกคนที่ก้าวลงมาคือนนท์ ชายหนุ่มในเสื้อเชิ้ตสีดำพอดีตัวกางเกงขายาวทรงเนี้ยบสวมแว่นกันแดดสีเข้ม มือหนึ่งล้วงกระเป๋า อีกมือกอดอกพิงรถอย่างตั้งใจราวกับจะถ่ายโฆษณาน้ำหอม

“เล่นใหญ่ไปไหนวะ…” เตอร์ถึงกับหลุดหัวเราะในลำคอเขาพึมพำเบา ๆ กับตัวเองพลางเดินเข้าไป

นนท์ถอดแว่นออกอย่างช้า ๆ แววตาคมใต้กรอบคิ้วเข้มทอดมองเขาอย่างนิ่ง ๆ แต่ในความนิ่งนั้นกลับมีอะไรบางอย่างแฝงอยู่คล้ายคนกำลังพิจารณาเหยื่อมากกว่าคนที่รอว่าที่เจ้าสาว

“ช้านะวันนี้” เสียงทุ้มเรียบพูดพลางขยับตัวออกจากรถแล้วเดินอ้อมมาฝั่งตรงข้ามก่อนจะเปิดประตูให้ มือหนาจับขอบประตูแน่นจนเห็นเส้นเลือดที่หลังมือพาดชัด

“อือ…” เตอร์เลิกคิ้วแปลกใจ เขาไม่ได้ตอบอะไรนอกจากพยักหน้าเบา ๆ แล้วก้าวขึ้นรถไปเงียบ ๆ ยังไม่ทันจะรู้ตัวด้วยซ้ำว่าหัวใจเต้นแปลก ๆ ตั้งแต่เห็นสายตาคู่นั้น

สายตาที่โคตรไม่น่าไว้ใจ…

ระหว่างทางไม่มีบทสนทนาใดนอกจากเสียงเครื่องยนต์กับเพลงเบา ๆ ที่คลออยู่ในลำโพง รถเคลื่อนไปตามถนนใหญ่แสงเมืองยามค่ำสะท้อนกระจกหน้าเป็นเงาสีทองอมส้ม

เตอร์เหลือบมองหน้านนท์เป็นพัก ๆ อย่างไม่รู้ตัวคนข้าง ๆ ยังคงขับนิ่ง สายตาจดจ่ออยู่กับถนนมือจับพวงมาลัยมั่นคงจนเห็นกล้ามแขนตึงเครียด

เขาหันกลับมามองข้างทางอีกครั้งพยายามไม่คิดอะไรแต่ในอกกลับรู้สึกอึดอัดอย่างประหลาด ไม่นานรถก็เลี้ยวเข้ามายังโรงแรมหรูใจกลางเมือง แสงไฟหน้าล็อบบี้สว่างตาเมื่อประตูรถเปิดออก เตอร์ก้าวลงจากรถแล้วเงยหน้ามองอาคารสูงตรงหน้าหรูหราจนแทบกลืนหายกับฟ้า

“โห…” เขาหลุดเสียงเบา ๆ ด้วยความตะลึงกับสถานที่จัดงานแต่งงาน

“นี่มันโรงแรมระดับห้าดาวเลยเหรอ”

ดอกไม้สีขาวและสีฟ้าถูกจัดเรียงทั่วโถงสูงโปร่ง ไล่เฉดกันราวกับหมอกบนยอดเขา พื้นหินอ่อนสะท้อนเงาไฟระยิบระยับเหมือนภาพฝัน

“ถ้าเห็นของจริงวันงาน คงตกใจมากกว่านี้” นนท์เดินเข้ามาข้าง ๆ เอ่ยเสียงเรียบ

“ขนาดแค่นี้ก็สุดแล้ว นี่จะจัดแต่งหรืองานประกวดนางงามวะเนี่ย” เตอร์หัวเราะนิด ๆ

อีกฝ่ายไม่ตอบมีเพียงรอยยิ้มมุมปากที่ผุดขึ้นเบา ๆ แล้วค่อยพาเขาเดินดูรอบ ๆ อย่างไม่รีบร้อน

“ไปดูห้องพักก่อนสิ คืนวันงานต้องค้างที่นี่” เมื่อมาถึงหน้าลิฟต์นนท์หันมาพูดเหมือนเอ่ยตามหน้าที่

 “ต้องค้างที่นี่ด้วยเหรอ” เตอร์ขมวดคิ้วทันที

“อืม จบงานดึก กลับไม่ทันหรอก”

น้ำเสียงนั้นนิ่งชัดแต่ทุ้มลึกจนคนฟังใจสั่นโดยไม่รู้ตัว เตอร์ได้แต่ถอนหายใจเบา ๆ แล้วพยักหน้าจำใจตามเข้าไปในลิฟต์เงียบ ๆ ขณะประตูลิฟต์ค่อย ๆ ปิดลง

 แกร๊ก...เสียงประตูห้องดังก่อนที่แสงไฟนวลอุ่นจากเพดานจะเปิดขึ้นเผยให้เห็นห้องพักกว้างโอ่โถง เตอร์ชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อก้าวเข้าไปดวงตาไล่มองไปรอบ ๆ อย่างอดทึ่งไม่ได้

ผ้าม่านสีครีมทองพลิ้วเบา ๆ จากลมแอร์พื้นพรมหนานุ่มน่าจมเท้า เฟอร์นิเจอร์ไม้สีเข้มวางอย่างมีระเบียบทุกชิ้น มีกลิ่นหอมละมุนของลาเวนเดอร์ลอยในอากาศ

“สวย หรูหรา สมราคาคืนละแสนจริง ๆ” เตอร์พูดขึ้นเบา ๆ พลางกอดอก เหม่อมองเพดานสูงที่ติดโคมไฟระย้าเล็ก ๆ อยู่ตรงกลาง ใบหน้าเต็มไปด้วยแววพอใจปนเหนื่อยใจ

เตอร์ไม่เคยคิดเลยว่าจะได้เข้าพักในที่แบบนี้ นนท์เดินเข้าไปที่ตู้เย็นข้างผนังเปิดมันออกอย่างสบายมือ ก่อนหยิบขวดไวน์แดงออกมา

“ดื่มไวน์สักหน่อยก่อนกลับไหม” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยเรียบ ๆ แต่แฝงด้วยเจตนาอะไรบางอย่างที่เตอร์จับไม่ทัน

เตอร์หันมามองอีกฝ่ายขณะนั้นเองที่ภาพตรงหน้าทำให้หัวใจสะดุด นนท์ถือขวดไวน์ในมือข้างหนึ่งอีกข้างถือแก้วใสสองใบเดินเข้ามาช้า ๆ ใต้แสงไฟสีส้มอ่อนที่จับลงบนใบหน้าคมนั้นพอดี

“ไม่ดีกว่า ผมไม่ค่อย…ดื่ม” เตอร์พูดอ้อมแอ้มพยายามเบือนสายตา แต่เสียงเปิดจุกไวน์ดังป๊อกก็ดึงความสนใจกลับมา กลิ่นหอมจาง ๆ ของผลไม้สุกลอยแตะจมูกทันที

“ลองดูหน่อยสิ” นนท์เอ่ยพลางเทไวน์ลงในแก้วเสียงน้ำไวน์รินดังเบา ๆ ราวกับจงใจกลบความเงียบในห้อง

“เออ...ก็ได้ ลองสักหน่อย” เตอร์นิ่งไปอึดใจก่อนถอนหายใจแล้วนั่งลงที่ปลายเตียง ท่าทางเหมือนยอมจำนนกับสถานการณ์ ส่วนนนท์ก็นั่งฝั่งตรงข้าม บนเก้าอี้ข้างเตียงวางตัวนิ่งแต่สายตากลับจับจ้องไม่วาง

“ลองดู” นนท์ยื่นแก้วให้

เตอร์รับมาอย่างระวังยกขึ้นจิบช้า ๆ ของเหลวสีทับทิมแตะปลายลิ้นแล้วไหลผ่านคอ นุ่ม ละมุน หอมหวาน ไม่แสบ ไม่ขมเหมือนเหล้าขาวที่เคยดื่มหลังซ้อมมวยในชีวิตเก่า

“โห…อร่อยว่ะ” เตอร์เบิกตากว้างเล็กน้อยอย่างไม่ตั้งใจ เขาหลุดพูดออกมาอย่างจริงใจจนนนท์หัวเราะในลำคอ

“เห็นไหม บอกแล้ว” เสียงทุ้มข้างหน้าตอบพลางยกแก้วขึ้นจิบบ้าง แววตานิ่งแต่แฝงรอยยิ้มที่มุมปากอย่างคนได้เปรียบ

เวลาค่อย ๆ ละลายไปในเสียงพูดคุยเบา ๆ และไวน์ที่พร่องลงทีละแก้ว เตอร์ดื่มมากกว่าครึ่งขวดได้ เขาเริ่มหน้าแดงระเรื่อดวงตาเริ่มขุ่นพร่าเขาเอนหลังพิงเตียง หลับตาครู่หนึ่งเหมือนจะพักแต่ริมฝีปากกลับคลี่ยิ้มบาง ๆ อย่างเผลอตัว

นนท์วางแก้วของตัวเองลงบนโต๊ะเฝ้ามองภาพตรงหน้าเงียบ ๆ สายตาของเขาไม่แข็งกร้าวเหมือนเคย แต่สายตาเริ่มจับต้องมองไล่มองคนตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้า

“อร่อยไหม” นนท์ถามเสียงต่ำ

เตอร์หัวเราะแผ่ว ๆ ไม่ตอบปล่อยตัวเอนลงกับเตียงเต็มแรง ผมยุ่งเล็กน้อยปรกหน้าผาก ดวงหน้าขาวขึ้นสีชมพูระเรื่อของฤทธิ์แอลกอฮอล์จากไวน์ที่ดื่มไป

นนท์มองนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนยกยิ้มมุมปากอย่างแผ่วเบาเขาก้าวเข้าไปใกล้ช้า ๆ นั่งลงข้างเตียง แสงจากโคมไฟหัวเตียงสาดลงบนเสี้ยวหน้าเรียวของเตอร์พอดี

มือหนาค่อย ๆ ยกขึ้นแตะที่ต้นขาอีกฝ่ายเบา ๆ สัมผัสนั้นช้าและแผ่วเหมือนกลัวว่าอีกคนจะตื่นรู้

“เข้าหอคืนนี้…ก่อนแต่งไหม” นนท์ไม่พูดเปล่าค่อย ๆ ขึ้นคร่อมร่างของวิคเตอร์พร้อมกับจรดริมฝีปากลงไปช้า ๆ แต่ก็เพียงเล็กน้อยก็กลืนกินริมฝีปากบางอย่างกระหาย

“อึก อื้อ” คิ้วของเตอร์ขมวดเข้าหากันเพราะยังไม่มีสติมากแต่วงแขนกับโอบรัดคอแกร่งเอาไว้แน่น

จูบอ้อยอิ่งของนนท์ไม่ได้รีบร้อนแต่ค่อยๆแตะลงริมฝีปากบางของเตอร์จนอีกฝ่ายเผลอใจไปตามอารมณ์ที่ถูกปลุกเร้าขึ้นอย่างอย่างลืมตัว ร่างบอบบางขยับตัวเข้าหานนท์อย่างไม่รู้ตัวเอง เตอร์จูบตอบนนท์ตามสัญชาตญาณที่ร่างกายตอบสนอง

เตอร์ปล่อยให้นนท์ถอดเสื้อของเขาออก ผิวขาวเนียนของวิคเตอร์ทำให้นนท์ละสายตาไม่ได้ นนท์ไม่เคยจินตนาการมาก่อนว่าใต้ร่มผ้าวิคเตอร์จะสวยมากขนาดนี้ ตอนนี้ไฟในกายของทั้งคู่กำลังลุกโชน มือของนนท์ไล้ไปตามแผ่นอกของเตอร์ นิ้วเรียวยาวสัมผัสยอดอกอย่างแผ่วเบา ทำให้เตอร์สะดุ้งรับสัมผัสที่เขาไม่เคยรับรู้มาก่อน

"อื้อ..." เตอร์ครางเบาๆ

นนท์ยิ้มเจ้าเล่ห์ เขาผละจูบจากเตอร์แล้วก้มลงจูบที่ซอกคอขาว ขบเม้มเบาๆแต่ลงน้ำหนักบางจุด ทิ้งรอยจูบแดงจากนั้นไซร้ริมฝีปากจูบลงมาผ่านที่หน้าอก อกของเตอร์ยกขึ้นมารับจูบของนนท์โดยอัตโนมัติ

"หยุดนะนนท์...อื้อ" เตอร์บอกนนท์อย่างไม่จริงจัง

“ร่างกายมึงไม่ปฏิเสธเลยนะ” นนท์กระซิบ มือของเขาเลื่อนลงต่ำ หยุดอยู่ที่ขอบกางเกงของเตอร์