องค์ราชทายาท จอมป่วน ลิขิตรัก เจ้าชาย ปีกนกสีน้ำเงิน

องค์ราชทายาท จอมป่วน ลิขิตรัก เจ้าชาย ปีกนกสีน้ำเงิน

last updateTerakhir Diperbarui : 2025-05-12
Oleh:  LirigrhogTamat
Bahasa: Thai
goodnovel18goodnovel
Belum ada penilaian
20Bab
1.1KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

หนังเรื่องเมือง มีอยู่ 1 เมือง เขาเล่ากันว่า มื้อนี้เป็นเมืองที่ทำอาหารกินเจริญรุ่งเรืองที่สุด เป็นเมืองที่เจ้าชาย สีน้ำเงินอยู่ ชายนี้ได้โดนต้องคำสาป เกี่ยวกับความรัก ดังนั้น เขาโดนสาปให้กลายเป็น คนจนยากไร้ เขาจึงคิดว่า การโดนดูถูกเหยียดอย่างนั้น ซึ่งมันเป็น ความรู้สึกที่แย่ สำหรับตัวเขา เท่านั้นจึงได้ หาค้นหาคิดวิธีโดยการไปทำบุญร่วมมนุษย์และกลบเกลื่อนกินหลายของตัวเองโดยที่ไม่ให้ประชาชนหรือชาวบ้านรู้ว่าเขาเป็นผู้ใดตามนั้นเขาจึงคิดว่าการไปอยู่บนโลกมนุษย์นั้นจึงทำให้เขารู้สึกว่า เขาคงยังพอมีความหวังที่จะหารักแท้หรือคู่แท้ เขาคิดว่า การปลอมตัวเป็นชาวบ้าน ธรรมดา 1 คน ซึ่ง ไปรับราชการโดยการ ไปสอบสงวน เหมือนคนธรรมดาทั่วไป ดังนั้นเขาจึงไปสอบสงวนสิทธิ์อย่างที่ดังกล่าวแล้วเขานั้นจึงได้เข้าพระราชวังในแคว้นเมืองญี่ปุ่น เขานั้นได้ไป เข้าเฝ้าฮ่องเต้หรือองค์จักรพรรดิ ของไทยแขวนที่ชน เท่านั้รงทราบว่า ถ้าเขา ขอให้น้องเต้ ลงมีราชโองการกตลาดในอำเภอในเมืองแขวงยี่ชุน หลัง๑ถ ดังนั้นเขาจึงให้ประการพร ในการสอบสงวนสิทธิ์ ดังนั้น ติด

Lihat lebih banyak

Bab 1

ตอนที่ 1

NARRATIVE

Tears ran down Paige's face as she stared weakly around the white painted room. She could hear the sounds of footsteps along the corridor she wouldn't be walking out to again, the bustling and honking sounds of vehicles along the streets fifteen floors down. She smiled tearingly when she felt Harriet's hand on her face, wiping away the tears with a little hanky in between her fingers.

'It's okay Paige, you have to stop crying,' Harriet said pitifully, using her free hand to wipe the tears rolling down her own cheeks.

Paige sighed heavily, the pain from her earlier Ceasarean operation still hurt terribly. She smiled and placed a kiss one more time, on the forehead of her little treasure, the sleeping beauty cooed and stirred in Paige's arms and she couldn't withhold herself from letting out a pleased chuckle. Harriet beamed as she watch the adorable mother and daughter.

'She's so adorable and looks just like me, doesn't she?' Paige said, looking over at her best friend. Harriet smiled as she looked from mother to daughter, seeing the unhidden resemblance between both.

'Sure she does, Paige. Although I think Jamie would object to that if he were here.' She teased. The vibrant look in her silver eyes and the cheeky grin on her face disappeared, as her face fell at the mention of her husband's name.

If only I could unite with him again and watch him explode with glee once he sees our beautiful baby girl...If only I could live to watch her grow through life's inevitable stages... She thought

'I'm sorry,' Harriet apologized immediately, on noticing Paige's change of mood.

'You don't have to be Harry, it's not your fault.' She smiled warmly. While trying to turn on her side, she felt her head spinning and just as she was about to collapse back into the bed, Harriet immediately supported her, and was about to help her lay on the bed when Paige's warm hand grasp hers.

'Harry, you musn't forget your promise.' She looked down at the sleeping baby in her arms. 'Take care of her for me Harry, I don't have much time again as the poison has eaten too deep in my system.' Harriet broke into tears that instant as she collapsed onto the bare floor. Paige swallowed painfully while she bit on her dry lower lip as tears continue to roll freely, down her cheeks.

Slowly she stared at her baby one more time, and gently brush her fingers along her succulent, tender skin. Leaning over, she placed a kiss for the final time on her cheeks and forehead while she wished she could pause time for a moment.

She inhaled and exhaled deeply, knowing her time was up and she needed to let her go.

'Harriet please help me lie down,' she requested of her friend. Harriet quickly responded and did as she requested.

Paige closed her eyes as she pressed the child to herself, wanting to hold unto her until her very last moment. And with her last strength and breath, she hummed a song to the child who slept soundly, oblivious of the impending doom looming ahead of her.

Finally, Paige gave in as the cold hands of death took hold of her. But before she breath her last, she opened her eyes and sent one last pleading gaze, Harriet's way.

22 YEARS LATER;

SCARLETT

The door opened and I raised my gaze from my luggage towards the door only to find Mom standing behind my room door as she stared worriedly at me.

'Can't you stay? Do you really have to go?' She asked for the umpteenth time this morning.

I sighed, as I stretch to my full length from my initial crouched position over my luggage. I push away the strands of black hair from my face and looked at her. With my hips cocked sideways, I place a hand on my waist as a weary smile spread over my lips.

'Oh Mommy, not again!' I exhaled heavily when she gave me puppy eyes. Striding over in my flipflops, I pull her with me to sit on my bed.

'It's only a tour Mom, two months tour in Birmingham and I'll be back to you.' I tried to coax her. She stared at me reluctantly.

'Mom stop being such a baby.' I teased while wiggling her plump cheeks. She chuckled and raised her hands to mine. Taking them in hers, she placed her palm over them affectionately and smiled at me.

'Baby, you've never been to the UK and do you know how Birmingham is? What if you get lost while there and you aren't able to find your way back to me? I could die of panic.' She whined.

Oh boy! I roll my eyes mentally.

'Reason why there's something called a GPS Mom, besides I'm not a young teenage girl trying to find her way around. I'm a grown ass twenty two years college graduate. I can definitely take care of myself anywhere I am in the world so stop worrying over silly ideas.'

'Okay Scarlett, I trust you baby.' She finally agreed and I smiled. 'But you must return immediately your tour's over okay?'

'Sure Mommy. I can't trade my world best woman for anything in this world.' I said confidently and assuringly. Mom smiled sadly as she soothe my fingers with her thumb. I hugged her for a minute. 'It's time to go Mom, Skylar's waiting at the airport.' I said from her shoulders. Mom stroke my back severally before she finally released me.

Minutes later, I kissed Mom, the dog and our duplex goodbye before boarding a private cab to the airport.

*********

'Yo girlie!' Skylar shrieked immediately she sighted me. I turn my head towards the lobby just in time to see her racing to me, her luggage right behind her while her long wavy brown hair, danced with the wind.

'Woah! Easy girl.' I said as she engulfed me in a tight embrace, almost pushing us to the floor.

'Uhh...Sky?' I called.

'Yes Sugarplum,' she snuggle my cheeks with her eyes shut.

'We going down!' I said from her back.

'Oops!' She gasped and quickly balanced us and then she giggled.

'Sorry, didn't notice.' She grinned.

'Yeah I know.' I nod as I adjust my beanie.

Sky has a thing for hugging people she's close to or sometimes, even strangers, provided she's cool with them especially when they dress so good or smell good. She's just so free spirited and I love her for being her. I hope nothing ever changes this side of her.

'You smell good sugar, how was the ride here?' She said.

'Thank you Sky, the drive here was fine. You smell good too.' I said. She nodded and I noticed the mischievous grin on he cheeks.

'Had to sneak, or rather steal Cole's latest perfume. I'm sure he wouldn't mind.' She giggle.

I chuckled as a mental image of Cole screaming their home down on discovering Skylar's theft came to mind. As an older brother, it's easy for him to just let go or ignore but Cole wouldn't and Sky was just ever ready to torment his pitiable life.

'It's a surprise your Mom didn't follow you down here. How did you do, girl?' She suddenly asked as we both begin to walk towards the TSA checkpoint.

'Girl, I had to come up with the perfect reason to make her stay back.' I shake my head at the memory.

Mom's such an overprotective and a dotting mother. I don't think there's ever anyone more protective of their own than her.

'I know right,' Skylar chuckled. 'You ready for some hangout with freaking hot UK dudes?' She sang and I roll my eyes.

'Jeez! Sky, we going on a tour not some hookup,' I said.

'Oh puhlease, my tour wouldn't be a tour without the perfect touch of the right ingredients in form of some sexy hunks.' She gushed. I found myself laughing so hard over that.

What am I ever gonna do without Sky in my life?

Oops! Never wanna imagine that...

Well, well Birmingham, be ready for us!

NARRATIVE>>>

He had his back to the door while he sat in his office chair, head bowed and lost in thought. His tall frame, evident from the length of his reclined legs. Several stripes of gray, graced his auburn hair.

'Mr Chairman,' A younger man called worriedly as he stood before the gray haired, his back slightly bowed in respect.

'Tell me,' the man replied as he ran a hand over his thin beard.

'Yes Sir,' the other bowed and immediately stated his findings. 'From our research, we learnt she boarded the plane to UK today.'

'Very well Finley, you've done well. She made things easier for us. Keep an eye on her and remember to remain discreet about this.' He said while his fingers leisurely stroke his beard.

'Yes, Sir Chairman.' The young man said. He gave a quick bow and soon exited the massive office.

Once alone, the gray haired man let out a heavy sigh and continued in his reminiscence which was however short lived as a middle aged lady cat-walked in.

'Darlying, you were here. I've been searching all over for you.' She began, her painted red lips pressed into a thin smile. 'Imogen told me you wouldn't see her. I want to know why...'

'Not now, Harriet. Not now!' He swiftly interrupted. 'I'm already stressed as it is, I can't add a fully grown woman's nagging to my already exhausting list.' He deadpanned.

Harriet's thin smile changed into a frown immediately but just as she was about to lash out her grievances, the man stood up and walked out quickly on her, much to her consternation.

As she watched his retreating figure, her anger rose more and after some moments of gritting and biting her lips, she smirked.

A slow, intentional smirk.

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
20 Bab
ตอนที่ 1
ณแขวงเมืองลู่ รูยี่เป็นเมืองที่สวยงามลูกยี่เป็นเมืองที่ มีแต่ความอุดมสมบูรณ์ เต็มไปด้วย สายน้ำและลำธาร เมืองลู่ยี่ เป็นเมืองที่ชาวปีศาจนก ฉันได้มี ประมุข คอยดูแลในทั่วใต้หล้า หรือจ เรียกอีกอย่างนึงก็คือ ราชานกปีกสีน้ำเงิน เขาเป็นองค์ราชัน ที่หน้าตางดงาม แต่ เป็นคนที่ มีจิตใจดี ของอ้อมอารีต่อประชาชนของ แขวงเมือง ลู่ยี่เป็นอย่างมากเขาเป็นองค์ราชัน ที่ปกครองนับคนหมื่นแสน ดังนั้น จึงไม่มีใครรู้ว่าเขาเป็นผู้ ต้องคำสาป ของการ ต้องคำสาปเนื้อคู่ จึงทำให้เขานั้นมีหน้าตาที่น่าเกลียดและอัปลักษณ์ โดยทำให้ใครหลายคนรู้สึกเกรงกลัวเพราะหน้าตาขององค์ราชัน ราชันนั้นไม่เคยเผยโฉมหน้าให้เห็นพระองค์ราชันนั้น ไม่อยากเปิดเผยหน้าตาของตัวเองแต่สำหรับความเป็นจริงองค์ราชันนั้นมีหน้าตาที่ งดงาม เช่นลาวกับเทพบุตร แต่ตัวเขานั้นโดนคำสาป และมนต์ดำ ที่ติดตัวมาแต่เกิดดังนั้นเขาจึง อยากจะหาวิธี ที่จะลบล้างคำศัพท์ของตัวเอง ดังนั้นเขาจึงได้ทราบจากทางพ่อแม่ของเขาก่อนเพราะแม่ของเขาจะจากโลกนี้ไปว่าเขาต้องตามหาคู่รักแท้ให้เจอถ้าไม่เช่นนั้นตัวเขาก็จะลบล้างคำสาปนี้ต่อไปไม่ได้ตลอดชีวิตเขาก็จะอยู่ในร่างปีศาจหน้าตาน่าเกลียดน่ากล
Baca selengkapnya
ตอนที่ 2
หลังจากที่องค์ราชทายาท ได้วิ่งออกจากห้อง ท่านปลัดในอำเภอหรือองค์ราชันดังนั้นเขาจึงวิ่งเข้าไปอยู่ในห้องของเธอเอง แล้วนึกถึง สิ่งที่องค์รัชทายาทหรือโดนกระทำมาสักพักนี้ และได้นึกถึง หน้าขององค์ราชัน หรือชั้นปลัด ที่ได้สู่ตัวเองในเมื่อสักพักนี้ เขาจึงรู้สึกเขินอาย พูดอะไรไม่ออก แต่คิดภายในสิ่งที่ว่าองค์ราชันนั้น ได้ตกหลุมรักเขาจริงๆใช่ไหมเนี่ย ดังนั้น ของรัชทายาทจึงได้โพสต์ข่าวเอ่ยขึ้นมาย่า ณพระตำหนักองค์รัชทายาท เฉินหมิงอ้าว เฮ้ย เจ้าบ้านนี้มันทำอะไรกับข้าละเนี่ย ทำไมข้ารู้สึกเขินอายแบบนี้ อะไรกัน อย่าบอกนะว่าข้าตกหลุมรักเจ้าบ้านี่ ที่จริงมั้งไม่จริงไม่จริงไม่จริงไม่จริง ถ้า ไอ้คนบ้า น้อย เท่าถูกฆ่าเช่นนี้ ข้าจะให้เจ้าชดใช้ คอยดูเถอะเราจะซื้อภาระกิจข้าราชการเจ้าคนแรกเลย น้อยแน่ หนิงอัน เป็นอะไรหรือพะยะค่ะองค์รัชทายาทไม่ทราบว่าองค์รัชทายาท รู้สึก หน้าแดงเช่นนั้นหรือพะยะค่ะ ไม่ ทราบว่าองค์รัชทายาทไปกินอะไรมาหรือพยัคฆ์ค่ะไปกินรังแตนที่ไหนมาหรือพะยะค่ะทำไมโอ๊ตจะถ่ายยากถึงหน้าแดงเช่นนั้นเหมือนลูกมะเขือเทศเลย ฮ่าๆๆ เฉินหมิงอ้าว ไมค์ราคาแพงขนาดนั้นเลยหรือ เจ้าอย่ามารอข้าเล่นนะ แล้
Baca selengkapnya
ตอนที่ 3
หลังจากที่เขาทั้งสองคนก็ได้มีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกันหลังจากนั้นเขาก็รีบเร่ง แจกจ่ายข้าวของ ให้กับชาวบ้านและชาวราษฎรทั้งหลายดังนั้นองค์รัชทายาท และท่านปลัดนั้นก็ได้ต่างคนต่างมองหน้าหากันและกันเขามั่นใจถึงกันและกันส่งใจถึงกันดังนั้น เขาจึงรีบเร่งทำภารกิจนี้ให้สำเร็จลุล่วง แล้วหลังจากนั้นเขาถึงได้กล่าวเอ่ยพูดขึ้นมากันว่าหลังจาก เ เฉินอี้หมิง หมิงอ้าว เจ้าเหนื่อยหรือไม่ ถ้าเจ้าไม่ไหว เขาว่าเจ้าพักก่อนไหม ดูรู้สึกเหมือนเจ้าเหนื่อยๆนะ ถ้าคิดว่าถ้าเราเดินต่อไปหรือเดินทางต่อไปเจ้าคงเหนื่อยล้าแน่ ข้าคิดว่าเราตั้งแคมป์พักกันที่นี่ก่อนก็แล้วกันฟ้าฝนก็ใกล้มืดค่ำจะตกแล้วพวกเจ้าคิดว่าอย่างไรพวกทหารทั้งหลาย เจ้าคิดว่า ข้าควรตั้งแคมป์ที่นี่อีกสักคืนดีหรือไม่ ถ้าดูคิดว่า ดูเหมือนเจ้านายของพวกเจ้าหรือองค์รัชทายาทของพวกเจ้า ดูเหมือนจะเป็นไข้นะ ถ้าคิดว่า ควรพักที่นี่ก่อนซะจะดีกว่า แล้วดูอาการองค์รัชทายาทของพวกเจ้าก่อน ถ้าขืนเดินต่อไปถ้าคิดว่าคงไม่ดีแน่ เฉินหมิงอ้าว ไม่เป็นไร ถ้าทนได้ ข้าว่าเราควรเดินทางต่อไปเถอะ ถ้าอยากให้ถึงพระราชวังไวๆนะ ข้าไม่อยากให้มีเนื้อเรื่องอะไรต้องติดขัด เฉินอี้ หนิง
Baca selengkapnya
ตอนที่ 4
หลังจากที่ องค์ราชทายาทได้ทรงทราบว่าเจ้าหญิงเมอร์ซี่งั้นได้แต่งเขามากับวัดสว่างมีของตัวเองดังกล่าวนั้นตัวเองจึงรู้สึกไม่พอใจกับสิ่งที่องค์หญิงได้พูดเอาไว้ว่าคืนนี้พระสว่างมีเอกจะไปนอนกับองค์หญิง ดังนั้นองค์จะทายาทจึงไม่พอพระทัยและเดินเข้าห้อง จึงทำให้ เจ้าหญิงหรือซีนั้น ต้องหัวเราะยิ้มที่มุมปากออกมา หัวเราะดังอย่างสะใจ เขาคิดว่า องค์รัชทายาทนั้น ต้องได้ทะเลาะ กับองค์ ราชันแน่นอนเพราะองค์ราชันนั้น น่าจะไม่พอใจในสิ่งที่องค์รัชทายาททำ กิริยาไม่ดีกับเขาแน่ ดังนั้นเธอจึงหัวเราะอย่างมีลักษณะ เหมยซี เหมือนเอ๋อ เจ้าคิดว่า องค์รัชทายาทผู้ที่จะมาเป็นของเราในอนาคต ของ พระสวามี เอกนั้น เจ้าว่าจะเป็นเช่นไร ถ้ายุแยงตะแคงรั่ว ให้เขาสองคนถูกคอแตกหักกันแล้วหันมารักคนอย่างข้าเจ้าคิดว่า จะเป็นไปได้ไหมว่าเขาจะสนใจข้ามากกว่าเพราะค่านั้นมีองค์รัชทายาทตัวน้อยๆให้เขาได้เขากลับอาจจะเมินหน้าหนี โอ๊ตสุดท้ายญาติก็ได้นะ จะว่าไหม ฮ่าๆๆ ช่างตลกน่าขำสิ้นดี ถ้าได้แต่งเข้ามาเป็นสะใภ้ที่นี่แล้ว อย่าคิดนะ ว่าข้าจะทำอะไรฉันไม่ได้ ถึงท่านจะได้ขึ้นชื่อว่า เป็นพระชายาเอกก็จริง ถึงถ้าจะเป็นพระ ยาลอง ข้าก็ไม่ได้อย่างน้อยห
Baca selengkapnya
ตอนที่ 5
หลังจากที่ทั้งองครักษ์หลังชุนและแม่หมอหลินชุนมาดังนั้นเขาจึง พาแม่หมอที่เป็นลูกเวชไสยศาสตร์เข้าไปในจวนและพระตำหนักของพัทยาลองทันทีดังนั้นเขาจึงกล่าวว่า แม่หมอ แม่หมอใจเย็นตรงนี้รอก่อน ถ้าจะไปทุนพัทยาก่อนว่าแม่หมอนั้นค่านำพามาแล้วถ้าอยากให้ท่านรอคาดณจุดหน้าห้องก่อนถ้าเบิกผ่านเขาไปคนจะสงสัยเอาได้ ดังนั้นเขาจึงพูดขึ้นมาเช่นนั้นเขาจึงเดินเข้าไปยังห้องของพัทยาและ ไปทูลให้พัทยาลองทราบว่าแม่มดหรือแม่หมอที่เขาจ้า พระตำหนักพระไชยาร้อง งมานั้นได้มาถึงหน้าห้องแล้วดังนั้นเขาจึงแจ้งใ ห้พระไชยาลองทราบทันที หยางชุน พัทยาลองพยัคฆา ตไม่ทราบว่าพัทยาลอง ตอนนี้สะดวกหรือไม่เพราะว่ากระหม่อมได้ทรงพาแม่หมอผู้มีเวชไสยศาสตร์มาแล้วพะยะค่ะ ไม่ทราบว่าพัทยาลองจะให้กระหม่อมนำเขาพาเข้ามาเลยไหมคะ ถ้าเรามัวแต่รีรอช้าจะมีผู้คนที่นี่ในพระราชวังจะสังเกตและสงสัยเอาได้และระยะค่ะว่าหน้าเป็นผู้ใดและน่ามาหาผู้ใดถ้านางไปพูดว่า เป็นหมอผีหรือ มาใส่ระเวชศาสตร์เช่นนี้พวกเราได้กันแน่พะยะค่ะ หมื่นสี่ ได้ๆงั้นเจ้านำนางเข้ามาเร็ว อย่าให้นางได้เพ่งพายพูดอะไรออกไปให้ผู้คนได้รับรู้ก็แล้วกันถ้านางพึ่งพายอะไรออกไปแล้วฆ่านายทิ้ง
Baca selengkapnya
ตอนที่ 6
หลังจากที่องครักษ์ทั้งสองของทั้งองค์พระชายาเอกและ องค์ราชันย์จึงได้ ดำเนินการ ลักพาตัว ท่านนักพจน์เพื่อที่จะไปเจอพระไชยาเอกหรือองค์รัชทายาทในห้องทันทีและได้ปรึกษาคุยกันว่าอยากให้เขาจงช่วย เกี่ยวกับเรื่อง ท่านนายอำเภอทันที ณพระตำหนักองค์รัชทายาทหรือพระยาเอก เฉินหยงอี้ อะไรกันเนี่ยพวกท่านพวกท่านคือใครพวกท่านเป็นใครกันเนี่ย เฮ้ยถึงข้าจะมีวิชาอาคมแต่พวกข้า ก็ไม่สามารถสู้พวกท่านต่อกรพวกท่าน 2 คนได้เลยนะ แล้วห้องนี้เป็นห้องที่ไหน แล้วที่นี่เป็นห้องของผู้ใดแล้วเจ้าสองคน มาจับตัวข้าไปทำไมกันแล้วเนี่ยโธ่เอ้ย บ้าจริง พวกเจ้าไม่รู้หรือไงว่าข้าเป็นผู้ใด ข้าเป็นถึงกับท่านนักพรตเชียวนะ แล้วพวกท่านมาจับตัวข้าไว้ทำไมกันละเนี่ยโธ่พระเจ้าไม่รู้หรอ ว่าข้าน่ะ เป็นเพื่อนของนายท่านของเจ้านะ ปล่อยแค่เดี๋ยวนี้นะ ถ้าไม่ปล่อยล่ะก็ จะฆ่าออกไปนะตีพวกเจ้าแน่ เฮ้ย จริงเว้ย ทันใดนั้นเขาทั้งสองคนซึ่งเคยเป็นเพื่อนรักกันเขาสองคนนั้นได้ตบตีโต๊ะทุกต่อย แย่งชิงกันดังนั้นเขาสองคนจึงมีปากเสียงกันโดยที่ ทะเลาะกันเรื่องไม่เป็นเรื่อง ดังนั้นองครักษ์ทั้งสองจึงนำ ให้ องค์รัชทายาทนั้นได้หลบเข้าไปก่อน และปล่อยให้สองคนนี้ท
Baca selengkapnya
ตอนที่ 7
( จากความเดิมตอนที่แล้ว หลังจากที่องค์ราชัน หรือท่านนายอำเภอ ก็ได้ไม่นิ่งนอนใจแต่เจ็บ ใจอยู่ในอกเพราะเขาเห็นคนรักของตัวเองนั้นจะไปเป็นของผู้อื่น เขาจึงรู้สึกเจ็บปวดใจ โดยที่ไม่รู้สาเหตุ แต่ถ้าว่าไปตัวเขาเองก็เคยรู้สึกที่จริงจังเช่นกัน หลังจากที่ มี พัทยาลอง ซึ่งพระชายาเหล่านั้นได้ทรงพระตั้งครรภ์ให้กับ ว่าที่ฮ่องเต้ เช่นองค์ราชันนั้น ดังนั้น เขาจึงไม่ค่อยสนใจแต่หลังจากที่รู้ความว่า พระชายาเอกนั้นกำลังจะ ดึงเพื่อนสนิทของตัวเองนั้นมาเป็นพระอานุแทนตัวเองดังนั้นตัวเองจึงเจ็บปวดใจยิ่ง รักและทำหน้าซึมและเดินออกไป และเดินกลับไปยัง ห้องพักของตัวเองพระตำหนักของตัวเอง นั้นเสียการเสียงานโดยไม่รู้ตัว ซึ่งทำให้โดนห้องแต่ตำหนิเอาได้ เขาระงับอารมณ์เป็นเวลา 2 วัน และอะไรอดตายอยากกินเหล้าเมามายโดยไม่สนใจผู้ใด เขาไม่คิดว่าเขาจะต้องเป็นแบบนี้เพราะเหตุเกิดจากตัวของเขาเอง ดังนั้น เขาก็ยังไม่รู้สาเหตุว่าทำไม เขาถึงเจ็บปวดใจอยู่ๆก็เจ็บที่ใจ โดยที่เขานั้นก็ได้สอบถามองครักษ์ของตัวเอง แต่องครักษ์ของตัวเองนั้นก็จะคอยตามสืบให้อยู่ตลอด ดังนั้น เขาจึงนอนหลับไปและนึกถึงเรื่องเก่าๆ ที่เคยอยู่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมากับพร
Baca selengkapnya
ตอนทิ่8
ดังนั้น พระไชยารองจึงได้ไม่เอะใจอะไร ที่อยู่ๆ ท่านนายอำเภอ ได้มาหา ตัวเองที่ห้อง โดยไม่สงสัยอันใด ดังนั้นตัวเองจึงถามเกี่ยวกับเรื่อง พระโอรสของตัวเองว่า จะให้ชื่อลูกอะไร ดังนั้น ท่านนายอำเภอตัวปลอมซึ่งได้สร้างพูดขึ้นว่า พระครรภ์ ทรงเป็นอะไร มากหรือเปล่า ดูแลดีหรือไม่ ตัวเองเสแสร้ง ทำเป็นดูแลและใส่ใจ แต่จริงๆแล้ว คนที่รู้เรื่องนี้ทั้งหมด ได้ทราบหมดแล้ว แม้กระทั่งท่านนายอำเภอที่โดนคุณใส่มนต์ดำก็ได้คายออกไป แต่กลับไปอยู่กับพระไชยาเองดังเดิม ดังนั้นถ้าใช่ยารองจึงไม่ทราบเลยว่าคนที่เป็นตัวปลอมนั้น คือเป็น ซึ่งเป็น ลูกศิษย์ของ หลวงพี่นั่นเอง เขาสามารถ แปลงกายเป็นโฉมผู้ใดก็ได้ ดังนั้น เขาจึงคิดว่า การช่วยเหลือครั้งนี้สมเหตุสมผล การแก้แค้นทำให้คนนึงตายใจ และทำให้ล่วงรู้ว่าเด็กในท้องนั้นไม่ใช่ลูกของท่านนายอำเภอแต่อย่างใดดังนั้นเขาจึงสร้างทำเป็นท่านนายอำเภอหลอกถามอะไรหลายๆอย่างกับพัชราลอง เฉยๆ ตัว ปลอม ของพี่หนิง เออจริงสิน้องหญิง เห็นเจ้าบอกว่า เจ้าไม่สบายไม่ใช่หรือ เห็นเจ้าบอกว่า เจ้าเจ็บท้องหรือ ข้าจึงเดินมาดูเจ้า เพราะข้ากลัวเกรงว่าลูกของข้า จะเป็นอันตราย ถ้าคิดว่าเจ้า เพื่อบอกอาการให้ข้า
Baca selengkapnya
ตอนที่ 9
หย่งอี้ หลังจากนั้นหลังจากที่ข้าได้รู้ว่า อาชญาเอกหรือองค์รัชทายาทของเจ้า ได้โดนพระไชยาลองทำร้าย ถ้าข้าเข้าไปไม่ทัน เพราะใช้ยาอื่นนั้นได้กินน้ำซุปนั้นหมดถ้วยแน่ เฉินอี้หนิง เรื่องนี้เป็นความจริงอย่างนั้นเหรอ หยูอี้ ถ้าเป็นเช่นนั้น ข้าควรจะทำอย่างไรกับนางดี เพราะตอนนี้นางมีใยแม่หมอนั่น ขอให้ช่วยเหลือหนุนหลังอยู่ ข้าคิดว่า สิ่งที่ข้าทำร้ายพระชายาเอกในวันนั้นข้าตบตีพัทยาอื่นในวันนั้นรวมเป็นฝีมือของนางใช่หรือไม่ ถ้าพิจารณาเปลี่ยนใจไม่ได้อย่างนั้นหรือทำให้นางไม่ทำร้ายคนไม่ได้อย่างนั้นหรือ เฉินหยูอี้ ไม่ได้นางร้ายจากคนที่คิด นาง เจ้าที่จะ ได้แต่เป็นพระแม่แผ่นดิน แต่ไม่สนผู้ใดไม่สนประชาชนสนแต่อำนาจ ทำให้คนอื่นเกรงขามตัวเองและคิดจะลบล้างฮ่องเต้องค์นี้องค์ปัจจุบันและคิดจะปลงพระชนม์องค์รัชทายาทผู้เป็นพระชายาเอกของเจ้า นางคิดจะครองราชบัลลังก์เพียงแต่ผู้เดียว และให้เจ้าเป็นสวามี และจงรักภักดีต่อนางเพียงผู้เดียว ดังนั้นนางจึงทำทุกสิ่งทุกอย่าง เพื่อ อำนาจและยศศักดิ์ศรีของนาง ดังนั้นนางจึงต้องทำลายทุกสิ่งทุกอย่าง รวมที่อยู่ข้างกายนางให้ล้วนมีแต่เจ้ากับแผ่นดินนี้เท่าน ต้องการยึดอำนาจของพ่อ
Baca selengkapnya
ตอนที่ 10
พระตำหนักองค์ราชทายาท เฉินหินอ้าว นั่นใครน่ะ เจ้าออกมาเดี๋ยวนี้นะ ไม่อย่างนั้น ข้าสั่งประหารชีวิตเจ้าแน่ จริงๆนะ เจ้าไม่ออกใช่ไหม โทรออกมาเดี๋ยวนี้นะ โชคมีธุระอันใด เจ้าถึงมาหาข้าเช่นนี้ ยามดึกยามดึกเช่นนี้ ใครสั่งให้เจ้ามากัน เอามาเดี๋ยวนี้นะ เจ้าคนบ้า เจ้าเป็นคนร้ายใช่หรือไม่ ถ้าไม่ใช่ จงเผยตัวออกมาเดี๋ยวนี้ ( ทันใดนั้นมีชายร่างชุดดำ วิ่งเข้ามาหา พระไชยาเอก ถึงกับในห้อง ซึ่งทำให้พระไชยาเอกจึงได้ตกใจเป็นอย่างมาก แต่ละว่าใช้ร่างดำคนนั้นที่ใส่ชุดม่วงนั้นถ้าใช้ยาเอก ทรงไม่ทราบเลยว่าเป็นผู้ใดแต่น้ำเสียงนั้นเขาแทบจับไม่ได้ว่าเป็นผู้ใดเพราะเขานั้น โดนปิดปากอยู่ทันที จึงทำให้พระใช้ยาเองนั้นตกเป็นวิกังวลว่ามีโจรเข้าสถานที่ของตัวเองดังนั้นจึงตะโกนร้องเรียกให้องครักษ์และเราทหาร มาช่วยเขาทันที แต่แล้วเริ่มไม่คาดคิดเพราะใช้ชุดดำนั้นดันปิดปากถ้าใช้ยาเอกไว้ ดังนั้น ชุดดำ ที่ใส่ไอ้โม่งนั้นไว้ ก็เปิดหน้าขึ้น เขานั้นจึงรีบร้อนรนกลัวพระชายาเอก จะเสียงดังเพ่งออกไป ดังนั้นเขาจึง ถูกปากเค้าใช้ยาเอง โดยไม่คาดคิดอีกครั้ง อย่างอ่อนโยน และโอบกอดก็ใช้ยาเอกโดยที่ทำให้พระชายาเองนั้นพูดอะไรไม่ออกทั้งสายตา
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status