ตอนที่ 13 ถูกท้าทาย

เสียงเบสจากลำโพงดังจนพื้นห้องสั่นแสงไฟสีแดงม่วงกะพริบวาบสลับกันอย่างบ้าคลั่ง กลิ่นแอลกอฮอล์และเหงื่อของผู้คนในผับผสมปนเปกันจนอบอวลในอากาศ

บนชั้นวีไอพีด้านบนสุด นนท์เอนหลังพิงโซฟาหนังสีดำ ดวงตาคมกริบมองลงไปยังฝูงชนที่กำลังเต้นกันอย่างไร้สติ เขาถือแก้วไวน์สีเข้มในมือหมุนวนช้า ๆ จนของเหลวในนั้นสะท้อนกับแสงไฟระยิบระยับเป็นสีเลือด

แต่ในหัวของเขาไม่ได้อยู่ที่นี่เลย

ภาพเดียวที่ยังฝังแน่นคือภาพริมฝีปากของวิคเตอร์ตอนที่เขาโน้มตัวเข้าไปจูบอย่างแรง

ริมฝีปากนั้นแข็งตึงดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ เสียงหอบกระชั้นและแรงผลักเต็มแรงที่ยังจำได้ดี มันกลับกลายเป็นภาพที่วนเวียนไม่หยุด จนนนท์ยกมุมปากยิ้มอย่างเย้ยหยันในความคิดของตัวเอง

“ยิ้มอะไรของมึงวะ ไอ้นนท์” เสียงธามเพื่อนสนิทที่นั่งข้าง ๆ เอ่ยขึ้นพลางเทเหล้าใส่แก้วของตัวเอง

นนท์เหลือบตามองไม่ตอบเขายกแก้วขึ้นดื่มไวน์จิบหนึ่ง แสงไฟสะท้อนบนผิวแก้วและใบหน้าเรียวคมของเขาจนดูเหมือนภาพวาดในโทนมืด

“อีกสามวันกูต้องแต่งงานแล้ว... เลยรู้สึกขำนิดหน่อย” เสียงพูดของเขาเรียบเฉยแต่รอยยิ้มที่มุมปากกลับมีแววขมขื่น

“ขำเหี้ยอะไร กูเห็นแต่หน้าเครียด ๆ ของมึงตั้งแต่รู้ข่าวแล้ว” ธามหัวเราะในลำคอเบา ๆ

“ที่บ้านบอกว่าสองปีไง สัญญาแต่งสองปี”

“กูเลยคิดว่า...แค่สองปีเอง มันคงไม่ยากอะไร” นนท์หัวเราะตามในลำคอดวงตานิ่งเย็น

“สองปีที่ต้องอยู่กับคนที่มึงไม่ได้รักเนี่ยนะ” ธามถามต่อ น้ำเสียงปนแปลกใจแต่ก็เต็มไปด้วยความเป็นห่วง

“กูไม่ได้รักมันอยู่แล้วแถมยังเกลียดมันด้วย”

“มึงอย่าบอกว่ายังแค้นที่น้องมันวางยาจะรวบมึงตอนนั้นนะ” ธามที่พอจะรู้เหตุผลของนนท์เพราะเขาถูกนนท์โทรให้จัดการสาวมาให้ในวันนั้น

“ จะว่างั้นก็ได้ แต่แต่ง ๆ ไปงั้นแหละพอครบกำหนดก็คงจบ” นนท์หันมามองเพื่อนตรง ๆ ริมฝีปากยกยิ้มช้า ๆ

เขาวางแก้วลงบนโต๊ะกระจกเบื้องหน้าแล้วเอนตัวพิงพนักอีกครั้ง แสงไฟสีแดงสะท้อนในดวงตาที่เยือกเย็นราวกับไม่มีความรู้สึก

แต่ในความเงียบของรอยยิ้มกลับมีบางอย่างที่ไม่น่าจะเรียกได้ว่า…ว่างเปล่า นนท์ก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน

ตั้งแต่วันที่นนท์ไปเยี่ยมวิคเตอร์ที่โรงพยาบาล สายตาของวิคเตอร์ที่มองเขาดูเปลี่ยนไปและเขารู้สึกว่าถูกท้าทาย ทำให้เขาอยากเอาชนะสายตาคู่นั้นมาก นั่นจึงเป็นจุดเริ่มต้นที่เขากลับไปตอบตกลงกับคุณปู่ว่าจะแต่งงานกับวิคเตอร์

“วิคเตอร์ก็ไม่ใช่สเปกกูอยู่แล้ว” นนท์พูดต่อเสียงเรียบแต่ก่อนจบประโยค รอยยิ้มเล็ก ๆ ก็ผุดขึ้นตรงมุมปากอีกครั้งเหมือนกำลังหลอกตัวเองเสียมากกว่า

ธามมองเพื่อนนิ่ง ๆ เขารู้จักนนท์ดี รู้ว่าผู้ชายคนนี้มักพูดในสิ่งที่ตรงข้ามกับสิ่งที่คิด และรอยยิ้มของเขาในตอนนี้มันไม่ใช่รอยยิ้มของคนที่ไม่รู้สึกอะไรเลย

มันเป็นรอยยิ้มของคนที่ “ติดใจ” อะไรบางอย่างมากกว่า

เสียงดนตรีดังกลบทุกสิ่งแต่ในหัวของนนท์กลับมีแต่เสียงหอบของคนในความทรงจำ เสียงคำพูดที่ลอดออกมาจากริมฝีปากบางของวิคเตอร์นั้น

“มึงจะทำเหี้ยอะไรอีก!”

จนนนท์เผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว

เช้าวันถัดมา

กลิ่นข้าวต้มร้อนลอยอวลในอากาศผสมกับแสงแดดอ่อนที่ส่องลอดม่านเข้ามาในห้องอาหาร บ้านหลังใหญ่ของครอบครัววิคเตอร์เงียบเกินกว่าจะเรียกว่าปกติ เสียงช้อนกระทบถ้วยเป็นเสียงเดียวที่ดังอยู่บนโต๊ะ

เตอร์ในร่างของวิคเตอร์นั่งอยู่ฝั่งหนึ่งสีหน้าตึงเครียดตั้งแต่เริ่มมื้ออาหาร เขาก้มหน้ากินช้า ๆ มือที่ถือช้อนสั่นน้อย ๆ ทั้งจากความประหม่าหรือความกลัวก็ไม่รู้ ส่วนตรงข้ามคือนนท์ที่นั่งพิงพนักเก้าอี้ไม้เสียงครืดเบา ๆ ทุกครั้งที่เขาขยับตัว

นนท์มองอีกฝ่ายไม่วางตาสังเกตทุกอากัปกิริยาทั้งผมที่ยาวขึ้นเล็กน้อย ผิวที่ดูคล้ำกว่าก่อนหน้านี้นิดหน่อยหรือแม้แต่แววตาที่ไม่เหมือนเดิม ดวงตาที่เคยมั่นใจตอนนี้กลับเต็มไปด้วยความหวาดระแวง

“วันนี้ได้ข่าวว่านนท์จะพาน้องไปดูสถานที่จัดงานแต่งใช่ไหมลูก” เสียงของแม่วิคเตอร์ดังขึ้นจากปลายโต๊ะน้ำเสียงอ่อนโยนเหมือนเดิม

“ครับคุณน้า เดี๋ยวทานเสร็จแล้วจะออกไปเลยครับ” นนท์หันไปยกยิ้มบางพยักหน้าช้า ๆ

“ดีจ้ะ แม่ฝากดูแลน้องด้วยนะลูก ช่วงนี้น้องเครียดเรื่องงานแต่ง”

“ครับ” นนท์ตอบรับเรียบ ๆ แล้วหันกลับมามองคนตรงหน้าอีกครั้ง

เตอร์ก้มหน้ากินอย่างเงียบ ๆ ไม่ยอมสบตา มือขยับเร็วเหมือนอยากให้มื้อนี้จบไว ๆ

นนท์เอนตัวเล็กน้อยเท้าคางมองอีกฝ่ายแววตานั้นแฝงรอยขบขันจาง ๆ เหมือนกำลังดูคนที่ดิ้นไม่หลุดจากกับดักที่เขาวางไว้

“กินเสร็จแล้วไปได้หรือยังครับน้องวิคเตอร์” เสียงหัวเราะในลำคอของเขาเบาแต่ชัด

คำพูดเรียบ ๆ แต่เต็มไปด้วยแรงกดดันจนเตอร์ชะงักช้อนในมือ เขาเงยหน้าขึ้นช้า ๆ สบตาอีกฝ่ายด้วยสายตาเขม็งใบหน้าเคร่งเครียด ริมฝีปากเม้มแน่นเหมือนอยากพูดอะไรแต่ก็กลืนกลับลงไป

นนท์มองสบตากลับนิ่ง ๆ รอยยิ้มบางยังติดอยู่ตรงมุมปาก เหมือนกำลังท้าทายโดยไม่ต้องออกเสียง

สุดท้ายเตอร์ก็เลือกจะเงียบเขาก้มหน้ากินต่อเร็ว ๆ แล้วลุกขึ้นทันทีที่หมดคำสุดท้าย ขาเก้าอี้เสียดสีกับพื้นเสียงดังเอี๊ยดก่อนเจ้าตัวจะเดินออกไปโดยไม่หันกลับมา ได้แต่คิดในใจ

‘น้องวิคเตอร์งั้นเหรอ ต่อหน้าผู้ใหญ่พูดจาดีนะมึง’

นนท์มองตามเงานั้นที่หายไปตรงประตูแววตาเขาแปรเปลี่ยนเล็กน้อย จากความเยาะหยันเป็นความสนใจที่ยากจะอธิบาย

“หนีอีกแล้วเหรอ...” เขาพึมพำกับตัวเองเสียงแผ่วเบาแทบกลืนไปกับเสียงช้อนในมือ

แต่รอยยิ้มเล็ก ๆ ที่มุมปากนั้นกลับยังไม่หาย เหมือนคนที่รู้แน่ว่าไม่ว่าจะหนียังไง… สุดท้ายอีกฝ่ายก็ต้องกลับมาอยู่ในเกมของเขาอยู่ดี

รถยุโรปสีดำขลับแล่นฝ่าถนนสายเงียบของย่านชานเมือง เสียงเครื่องยนต์ต่ำชิดกับพื้นราวกับจะข่มทุกเสียงรอบข้างให้หายไปจากโลกใบนี้ เหลือเพียงเสียงหายใจของคนสองคนที่นั่งอยู่ภายในรถเท่านั้น

เตอร์นั่งพิงกระจกฝั่งข้างคนขับแสร้งหลับตาปล่อยตัวให้เอนพิงเบาะหนังเย็น ๆ แต่ในอกกลับเต้นแรงราวกับหัวใจจะทะลุออกมา เขารู้สึกถึงสายตาของคนข้าง ๆ มองมาเป็นระยะเหมือนจะเผาใบหน้าของเขาให้ละลายอยู่ตรงนั้น

นนท์ขับรถด้วยท่าทีเรียบเฉยมือข้างหนึ่งจับพวงมาลัยแน่น อีกข้างวางบนเกียร์นิ่ง ๆ แสงแดดยามสายลอดผ่านกระจกมาขีดรอยบนใบหน้าเฉียบคม

ดวงตาใต้ขนตายาวคู่นั้นเหลือบมองคนที่ทำเป็นหลับอยู่ไม่ห่าง ทุกครั้งที่มองริมฝีปากเขาก็เผลอยกขึ้นน้อย ๆ อย่างห้ามไม่อยู่

‘ยังคิดจะหนีกูอีกเหรอ’ เสียงในหัวของนนท์ดังขึ้นเบา ๆ แต่เขาไม่ได้พูดออกมา เพียงหายใจลึก ยิ่งขับก็ยิ่งรู้สึกถึงความอึดอัดที่ไม่รู้มาจากไหน

รอยจูบของวันนั้น... ริมฝีปากที่สะบัดหนี สายตาเบิกกว้างเหมือนกลัวตายมันวนกลับมาในหัวไม่หยุด

เสียงเพลงจากวิทยุคลอเบา ๆ เหมือนจะเย้ยว่าความเงียบในรถนั้นชัดเจนเกินไป เตอร์ขยับตัวนิดหนึ่งทำทีเหมือนละเมอแต่จริง ๆ คือทนแรงจ้องของอีกฝ่ายไม่ไหว เขาไม่รู้ว่าตัวเองกำมือไว้แน่นตั้งแต่เมื่อไหร่ปลายนิ้วชื้นเหงื่อ

“ถึงแล้ว” เสียงทุ้มของนนท์พูดขึ้นช้า ๆ พร้อมแรงเบรคเบา ๆ ที่ทำให้ตัวของเตอร์เอนมาข้างหน้า

เขาลืมตาขึ้นเห็นว่ารถจอดหน้าตึกคณะของวิคเตอร์พอดี แสงแดดสะท้อนกระจกจนแสบตา เตอร์รีบคว้ากระเป๋าเตรียมจะเปิดประตูลงไปโดยไม่พูดอะไรทั้งนั้น

แต่ยังไม่ทันได้จับที่เปิดประตูรถ เสียงลมหายใจร้อนจัดก็รินรดลงข้างแก้ม เตอร์ชะงักลมหายใจติดคอก่อนจะค่อย ๆ หันหน้าแล้วก็พบว่าปลายจมูกของนนท์อยู่ห่างจากของเขาไม่ถึงหนึ่งคืบ

ระยะห่างนั้นมันใกล้จนรู้สึกได้ถึงกลิ่นไวน์เจือจางกับกลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ ที่ติดบนตัวอีกฝ่าย แววตาคมนั้นกดลงตรงหน้าเต็ม ๆ ไม่มีคำพูดใด ๆ มีเพียงรอยยิ้มที่คล้ายจะเยาะคล้ายจะหยอก

หัวใจของเตอร์เต้นโครมมือที่ถือกระเป๋าสั่นเล็กน้อย เขาขยับปากช้า ๆ ก่อนจะคว้าปกเสื้ออีกฝ่ายแล้วผลักออกเต็มแรง

“ทำห่าอะไรของมึงอีกเนี่ย!”

น้ำเสียงสั่นนิด ๆ ทั้งโกรธทั้งตกใจแต่ในความจริง... มันมีอย่างอื่นแฝงอยู่ ความกลัว หรืออาจจะอย่างที่เขาไม่อยากยอมรับเลยสักนิด

นนท์เอนตัวกลับไปแต่ยังไม่ละสายตาเขาไม่พูดอะไรเพียงมองคนตรงหน้าอยู่นิ่ง ๆ สายตานั้นนิ่งเกินไปเหมือนกำลังอ่านใจเขาทีละชั้น

ริมฝีปากของนนท์ค่อย ๆ ยกขึ้นอีกครั้งมุมปากแตะรอยยิ้มเย็นเฉียบที่ไม่รู้ว่าเรียกว่าอะไรได้บ้าง มันไม่ใช่ความขำแต่มันคือความพอใจที่เห็นสีหน้าของวิคเตอร์

“รอกูหน้าคณะเหมือนเดิม...เดี๋ยวกูมารับ” น้ำเสียงเรียบไม่มีแววอารมณ์ใด ๆ แต่กลับทำให้หัวใจของเตอร์หดลงอย่างไม่เข้าใจ

เตอร์เบือนหน้าหนีไม่อยากสบตากัดฟันแน่นจนกรามขึ้น เสียงคำพูดนั้นยังคงก้องอยู่ในหัวเหมือนคำสั่ง

เขาผลักประตูลงจากรถอย่างแรงจนเกิดเสียง ปัง! ดังลั่น คนแถวนั้นบางส่วนหันมามอง แต่เตอร์ไม่สนใจแม้แต่น้อยเขาก้าวเร็ว ๆ ไปทางคณะพยายามทำให้ฝีเท้าไม่สั่นเทา

ภายในรถ นนท์ยังคงนั่งนิ่งอยู่ในท่าเดิมเขายกมือขึ้นแตะปลายจมูกตัวเองเบา ๆ เหมือนจะจดจำสัมผัสเมื่อครู่ ดวงตาคมที่ทอดมองผ่านกระจกไปยังร่างนั้นค่อย ๆ แปรเปลี่ยนจากเรียบเฉยเป็นเจือรอยร้อนแรงที่ยากจะปิดบัง

เสียงทุ้มแผ่วเบาแทบจะกลืนไปกับเสียงเครื่องยนต์ที่สตาร์ทขึ้นอีกครั้ง เขาเหยียบคันเร่งช้า ๆ รถแล่นออกจากหน้าคณะ

“หึ... เดี๋ยวคืนนี้มึงได้เจอกูแน่”