ตอนที่ 5 ผัวเก่าหรือไง

ขาของวิคเตอร์ก้าวออกจากซอยอย่างไร้เรี่ยวแรงเหมือนคนหมดไฟในชีวิต ใบหน้าขาวซีดไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ เลยทั้งที่ในดวงตาคู่นั้นกลับแฝงไว้ด้วยความเศร้าลึกจนคนมองยังรู้สึกอึดอัด นนท์ที่เดินตามหลังมาห่าง ๆ ถึงกับขมวดคิ้วพลางเหล่มองร่างสูงที่เดินนำหน้าไปอย่างไร้จุดหมาย

“เป็นอะไรของมันวะ” นนท์พึมพำเบา ๆ ริมฝีปากหยักขยับช้า ๆ ขณะมือสอดเข้าในกระเป๋ากางเกงก้าวเดินตามอีกฝ่ายไปแบบไม่เร่ง ไม่ช้า

แต่เต็มไปด้วยท่าทีเท่ ๆ ตามสไตล์ของเขาเองทั้งที่ตอนนี้ไม่สนเลยว่าสถานที่ที่ยืนอยู่คือซอยสลัมแคบ ๆ ที่เต็มไปด้วยกลิ่นอับและเสียงจอแจ

พอเดินมาถึงปากซอยเสียงรถเมล์วิ่งผ่านบนถนนใหญ่ดังขึ้นลอย ๆ วิคเตอร์หรือที่ตอนนี้คือเตอร์หยุดมองทางแยกก่อนจะหันไปทางซ้าย เขาเหมือนมีเป้าหมายบางอย่างในใจต่างจากนนท์ที่กำลังจะเดินไปอีกทางเพราะรถของเขาจอดอยู่ฝั่งตรงข้าม

สายตาคมของนนท์เหลือบมาเห็นพอดีว่าคนตรงหน้ากำลังจะเดินออกไปอีกทางเขาขมวดคิ้วทันทีก่อนจะยกมือคว้าแขนอีกฝ่ายไว้แน่น

“มึงจะไปไหน” เสียงเข้มลอดออกมาจากริมฝีปากอย่างหงุดหงิด

เสียงนั้นทำให้เตอร์ชะงักไปนิดเขาหันมามองดวงตาที่มักแข็งกร้าวตอนนี้กลับเต็มไปด้วยความเศร้า ความว่างเปล่า และความเคว้งคว้างจนคนเห็นอย่างนนท์ยังเผลอหลุบตามองนิดหนึ่ง ความนิ่งของอีกฝ่ายมันไม่ปกติเอาซะเลย

“เป็นห่าอะไร...ญาติมึงก็ไม่ใช่” นนท์ถอนหายใจพรืด

“ทำไม...ผัวเก่าหรือไง”

คำพูดนั้นเหมือนมีดที่กรีดลงบนแผลเปิดในใจของเตอร์ เขาเม้มริมฝีปากแน่นแววตาแดงขึ้นเล็กน้อย หายใจแรงกว่าเดิม ความเสียใจที่กดไว้พุ่งขึ้นมาพร้อมความโกรธ

เขาไม่รู้ตัวเลยว่ากำมือแน่นจนเส้นเลือดปูดก่อนหมัดข้างขวาพุ่งเข้าหาแก้มของนนท์อย่างไม่ลังเล ในใจร่ำร้อง ‘ตัวกูเองเว้ย...’

ผั๊วะ!

เสียงกระทบเนื้อดังชัดจนคนที่เดินผ่านยังหันมามอง นนท์เซถอยหลังสองก้าวหน้าหันตามแรงหมัด ใบหน้าเงยขึ้นช้า ๆ ดวงตาคมเข้มจ้องกลับด้วยแววที่เดือดจัด ความตกใจแวบผ่านในแววตาเพียงวินาทีก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความกราดเกรี้ยว

นนท์ยกมือขึ้นเช็ดเลือดที่มุมปากอย่างช้า ๆ แล้วหัวเราะหึในลำคอ เสียงหัวเราะนั้นเย็นเฉียบจนคนฟังยังขนลุก

“สงสัยจะผัวเก่าสินะ ถึงได้โกรธขนาดนี้...” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงประชดพลางกระชากแขนของวิคเตอร์ดึงเข้ามาใกล้จนระยะห่างเหลือแค่ไม่กี่คืบ แขนอีกข้างโอบรัดรอบเอวบางโดยไม่ทันให้ตั้งตัว

“ทำไม ผัวตายแล้วมึงจะตายตามหรือไง ห๊ะ!”

น้ำเสียงดิบเถื่อนและเย้ยหยันชัดเจนเตอร์ที่อยู่ในร่างของวิคเตอร์พยายามขืนตัวออกทันที

ใบหน้าเรียวยกขึ้นจ้องอีกฝ่ายด้วยแววตาที่ทั้งโกรธทั้งเสียใจ เตอร์ผลักอกแกร่งนั้นสุดแรงจนเสียงฝีเท้ากระทบพื้นดังตึก

“อย่ามายุ่ง!” น้ำเสียงของเตอร์สั่นแต่แข็งพอจะทำให้คนฟังสะอึก

นนท์ยืนนิ่งไปครู่หนึ่งมองคนตรงหน้าด้วยแววตาที่ซับซ้อน เขาไม่เข้าใจเลยว่าทำไมวิคเตอร์ถึงเปลี่ยนไปขนาดนี้ ปกติไอ้คนนี้ขี้กลัวจะตาย ด่านิดหน่อยก็แทบร้อง

แต่วันนี้...ทั้งต่อปากต่อคำ ทั้งชกเขาไม่ยั้ง

เตอร์หันหลังให้เดินตรงไปยังป้ายรถเมล์ที่อยู่อีกฟากเขาไม่อยากพูด ไม่อยากมอง ไม่อยากอธิบายอะไรทั้งนั้น เสียงฝีเท้าของเขาหนักและช้าแต่มั่นคงเหมือนคนที่มีเป้าหมายในหัวชัดเจน

เขาจะไปวัดที่เก็บ…อัฐิของตัวเอง

นนท์มองตามด้วยสีหน้าเรียบนิ่งมือยังเช็ดเลือดที่มุมปากอยู่พลางหัวเราะในลำคอเบา ๆ

“หมัดแม่งหนักชิบหาย...” นนท์พึมพำออกมาคิ้วยังขมวดแน่นด้วยความสงสัย

“วิคเตอร์...ไปฝึกมวยมาตอนไหนวะปกติอ่อนแอชิบหาย ด่านิดหน่อยก็จะร้องอยู่แล้ว...”

นนท์ส่ายหน้าเบา ๆ แล้วก้าวขายาว ๆ ตามหลังอีกฝ่ายไปโดยไม่พูดอะไรต่อความหงุดหงิดและความอยากรู้ปะปนอยู่ในอกอย่างประหลาด

สายตาคมยังจับจ้องแผ่นหลังของวิคเตอร์ที่เดินนำอยู่ข้างหน้าแผ่นหลังที่ดูเหมือนจะมีอะไรบางอย่างซ่อนอยู่ใต้ความเงียบและความเศร้านั้นและในหัวของนนท์ตอนนี้มีแต่คำถามว่า

“วันนี้...มึงเป็นบ้าอะไร วิคเตอร์” นนท์ตะโกนถามวิคเตอร์ แต่เขากลับไม่รู้เลยว่าคนตรงหน้าที่เขาเรียกอยู่นั้น...ไม่ใช่วิคเตอร์คนเดิมอีกต่อไปแล้ว

น้ำตาที่กลั้นไว้ไม่อยู่ไหลพรั่งพรูอาบแก้มจนเปียกชุ่มวิคเตอร์หรือ “เตอร์” ในร่างนี้ทรุดตัวลงนั่งพับเพียบอยู่ตรงหน้าโกศอัฐิ เสียงสวดมนต์ในโบสถ์ด้านข้างดังแผ่วลึกแต่กลับทำให้ความเงียบในใจเขายิ่งหนักอึ้ง

ตรงหน้าคือรูปถ่ายของตัวเองในชุดนักมวยที่เคยยิ้มกว้างเต็มปากเต็มคำรูปนั้นถ่ายหลังจากแข่งชนะไฟต์สุดท้ายในชีวิต เขาจำได้ทุกแผล ทุกหยดเหงื่อ ทุกเสียงตะโกนของคนดูแต่ตอนนี้สิ่งเหล่านั้นไม่มีค่าอะไรเลย

เพราะเจ้าของร่างในรูป...ถูกเผาไปแล้ว

เตอร์ที่อยู่ในร่างนี้ยกมือขึ้นกอดตัวเองแน่นแผ่นหลังสั่นเทาเหมือนคนจะขาดใจ หัวเข่ากระแทกพื้นเบา ๆ ขณะก้มหน้าลง น้ำตาไหลซึมผ่านนิ้วมือ

เขาอยากกรีดร้องอยากตะโกนว่าคนในรูปยังอยู่ตรงนี้ยังไม่ไปไหน แต่เสียงในลำคอกลับขาดหายมีเพียงเสียงสะอื้นที่หลุดออกมาเป็นจังหวะ

“กู...จะทำยังไงต่อวะ หนทางจะกลับร่างตัวเองก็กลับไม่ได้แล้ว” เสียงแตกพร่ากลืนหายไปในลมหายใจ

หัวสมองของเขาว่างเปล่าคิดไม่ออกแม้แต่จะก้าวต่อไปทางไหนจะกลับไปที่ไหนก็ไม่มีแล้วจะบอกใครก็ไม่ได้เพราะคงไม่มีใครเชื่อว่าวิญญาณอย่างเขาจะมาอยู่ในร่างคนอื่น

สายตาจากอีกมุมหนึ่งของวัดกำลังจับจ้องอยู่ ชายร่างสูงในเสื้อเชิ้ตนักศึกษาสีขาวพับแขนกางเกงขายาวแบรนด์เนมและแว่นกันแดดแพงระยับยืนพิงกำแพงโบสถ์อยู่ห่าง ๆ ริมฝีปากของนนท์กระตุกยิ้มเหยียดน้อย ๆ เมื่อเห็นอีกยืนคนร้องไห้อยู่

“เหอะ...คงรักมากเลยสินะ ไอ้คนในโกศนั่น” เสียงที่เปล่งออกมามีน้ำเสียงประชดปนเย็นชา

เขาไม่ได้ตั้งใจจะพูดให้ใครได้ยินแต่ในใจมันขัดหูขัดตาเกินไปที่เห็นว่าที่เจ้าสาวของตัวเองร้องไห้ให้ผู้ชายอีกคน นนท์เอนหลังพิงผนังพ่นลมหายใจยาวออกมาฟังเสียงสะอื้นเงียบ ๆ ที่ดังเป็นระยะมันบีบคอเขาแปลก ๆ แต่ก็ไม่รู้ทำไมถึงไม่ยอมเดินหนี

เวลาผ่านไปราวชั่วโมงเสียงฝีเท้าเบา ๆ ดังเข้ามาใกล้ วิคเตอร์เดินออกมาจากศาลาในวัด ดวงตาแดงก่ำบวมช้ำริมฝีปากสั่นนิด ๆ เพราะเพิ่งหยุดร้องไห้ได้ไม่กี่นาทีมือที่ถือกระเป๋าผ้าสีเทาแน่นสั่นเล็กน้อย

นนท์มองอีกฝ่ายตั้งแต่หัวจรดเท้าแววตาคมนิ่งแต่มีอะไรบางอย่างซ่อนอยู่ในนั้น

“อาลัยอาวรณ์อัฐิผัวจบแล้วเหรอ” เขาพูดด้วยเสียงเรียบเหมือนคนพูดลอย ๆ แต่เจตนาชัดเจนว่ากำลังหาเรื่อง

วิคเตอร์ชะงักมองเขานิ่ง ๆ โดยไม่ตอบอะไรแค่หายใจแรงขึ้นนิดเดียวก่อนจะเบือนหน้าหนีเดินผ่านไปเหมือนไม่ได้ยิน

รอยยิ้มมุมปากของนนท์ยิ่งยกขึ้นเขาชอบเวลาคนโดนปั่นแล้วนิ่งไม่พูด มันเหมือนเขาชนะในเกมเล็ก ๆ ที่ตัวเองตั้งขึ้นมา

ทั้งสองเดินเงียบ ๆ ออกมาทางเดิมเสียงฝีเท้าของพวกเขาเคล้ากับเสียงจั๊กจั่นและกลิ่นควันธูปในอากาศยามเย็น เมื่อถึงลานจอดรถ นนท์กดรีโมตปลดล็อกรถหรู เสียงปิ๊ปดังขึ้นก่อนเขาจะดึงประตูฝั่งคนขับเปิดส่วนวิคเตอร์ก็เปิดฝั่งข้างคนขับแล้วนั่งลงอย่างเงียบ ๆ

ภายในรถเงียบจนได้ยินเสียงแอร์ทำงานเบา ๆ วิคเตอร์นั่งพิงเบาะ ก้มหน้ามองมือตัวเองที่กำแน่นบางครั้งปลายนิ้วก็สั่น เหมือนพยายามกดความรู้สึกบางอย่างไว้ไม่ให้ออกมาทางแววตา

นนท์เหลือบมองข้าง ๆ เห็นใบหน้าซีด ๆ ที่ไร้เครื่องสำอางนั้นเต็มไปด้วยร่องรอยความเหนื่อยล้า แววตานั่นดูเศร้า...เศร้าจนเขาเองยังรู้สึกงงว่าจะเศร้าอะไรแต่ก็ยังคงทำเสียงเย็นไว้

“พรุ่งนี้กูจะไปรับหลังเลิกเรียน” นนท์พูดขึ้นเสียงเรียบ ๆ ทั้งที่ยังมองถนนตรงหน้า

วิคเตอร์หันมามองนิดหนึ่งดวงตาเต็มไปด้วยความสับสนและระแวง ก่อนจะถามเสียงเบา

“ไปไหน”

“ปู่กูสั่ง...” นนท์เหยียดยิ้มมุมปากกระตุกขึ้นนิด ๆ เขาหันมามองอีกฝ่ายแวบหนึ่งก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงกวน ๆ

“กูไม่ได้พิศวาทมึงหรอก…อย่าคิดไปเอง” เตอร์ที่ได้ยินแบบนั้นก็เบือนหน้าหนีไปมองหน้าต่างแทน

นอกจากจะเสียใจที่ร่างถูกเผาแล้ว…ยังต้องมาทนอยู่กับคนประสาทแดกหลงตัวเองอีก

ชีวิตกูทำไมเศร้าจังวะ…