ตอนที่ 4 ตามหาร่างตัวเอง

ภายในรถมีเพียงเสียงเครื่องยนต์ที่ดังคลออยู่เบา ๆ กับจังหวะหายใจของคนสองคนที่ไม่คิดจะพูดอะไรออกมา ต่างคนต่างจมอยู่ในความคิดของตัวเอง

โดยเฉพาะ “เตอร์” ที่นั่งตัวตรงมือวางบนตักอย่างเกร็ง เขาเหลือบมองเสี้ยวหน้าคนขับที่ดูตั้งใจจ้องถนนราวกับไม่อยากมองหน้าเขาเลยสักนิด

เตอร์ตั้งจีพีเอชที่หมายที่เขาต้องการจะไปให้นนท์ดูแผนที่นนท์นั่งหน้าตึงขมวดคิ้วแน่นจนแทบเป็นเส้นเดียว พวงมาลัยในมือถูกจับแน่นราวกับกำลังข่มอารมณ์อะไรบางอย่างไว้ เขาไม่พูด ไม่เหลือบตา ไม่แม้แต่จะถอนหายใจ ทั้งที่รถติดอยู่บนถนนเส้นที่ขึ้นชื่อว่าแน่นที่สุดของเมือง

เสียงบีบแตรจากรถคันข้างหลังดังลั่นทำให้เตอร์สะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะมองไปทางหน้าต่างเห็นแถวรถยาวเหยียดไปสุดสายตา

“จะมาทางนี้ทำไมวะ” เตอร์บ่นพึมพำออกมาเสียงแหบแต่ชัดพอให้อีกคนได้ยิน เนื่องจากนนท์ไม่ได้ไปตามจีพีเอชที่เตอร์ตั้งให้ นนท์เหลือบตามองนิดเดียวมุมปากกระตุกอย่างหงุดหงิด

“มึงอย่าบ่นได้ไหม ขับรถอยู่ไม่เห็นเหรอว่ารถมันติด” เสียงของเขาทุ้มต่ำและขุ่นราวกับจะกัดกันทุกคำ

“จอดให้ลงตรงนี้ก็ได้” เตอร์พูดขึ้นพลางมองออกไปนอกหน้าต่าง ไม่ได้สบตาแต่เสียงนั้นเต็มไปด้วยความรำคาญปนเย็นชา

“คิดจะประชดกูหรือไง ห๊ะ!” นนท์หันขวับมาทันทีเสียงตะคอกดังก้องในรถจนเงียบกริบไปทั้งคัน

เตอร์หันหน้ากลับมาช้า ๆ ดวงตาคมกริบมองอีกฝ่ายตรง ๆ ไม่มีแววหวาดกลัว ไม่มีแม้แต่การหลบเลี่ยง มีเพียงสายตาเรียบเฉย...แต่เย็นชาและน่ากลัวอย่างประหลาด

ราวกับเขาไม่ได้เป็นเด็กหนุ่มน่ารักที่ใคร ๆ รู้จัก แต่เป็นคนแปลกหน้าที่พร้อมจะสวนกลับได้ทุกเมื่อ

นนท์ชะงักแววตาที่เคยแข็งกร้าวพลันนิ่งไปครู่หนึ่ง ความรู้สึกแปลก ๆ แล่นผ่านอกจนต้องเบือนหน้ากลับไปสนใจถนนแทน

นนท์ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมแค่ถูกมอง...ถึงรู้สึกเหมือนโดนกดดันจนพูดไม่ออก

บรรยากาศในรถกลับมาเงียบอีกครั้งมีเพียงเสียงเครื่องยนต์ที่เดินเบา ๆ กับเสียงจังหวะไฟเลี้ยวที่ดังติ๊ก...ติ๊ก...เป็นระยะ เตอร์พิงหลังกับเบาะพยายามสูดลมหายใจลึกเพื่อสงบความคิดที่วนอยู่ในหัว

ความทรงจำเมื่อคืนก่อนที่เขาถูกรถชนแวบเข้ามาในหัวอีกครั้ง ทั้งเสียงเบรก เสียงคนกรีดร้อง ความรู้สึกเจ็บร้าวก่อนภาพจะดับวูบ

จนกระทั่งถึงช่วงป้ายรถเมล์เตอร์เผลอขยับมือไปแตะหลังมือของนนท์ที่ยังจับพวงมาลัยไว้แน่น เขาไม่ได้ตั้งใจ แค่จะชี้ออกไปทางหน้าต่างแต่กลับสัมผัสโดนพอดี

นนท์สะดุ้งเล็กน้อยดึงมือกลับโดยอัตโนมัต ก่อนจะหันไปขมวดคิ้วใส่

“ทำอะไรของมึง”

“จอดตรงนี้แหละ” เตอร์พูดขึ้นทันทีสายตาจับจ้องไปข้างนอกเหมือนมองหาบางอย่าง

“อะไรของมึงอีกวะ”

“จอดตรงนี้” เสียงของเตอร์หนักแน่นกว่าเดิม ดวงตาคู่นั้นฉายแววแน่วแน่จนคนขับรู้ว่าต่อให้เถียงไปก็เปล่าประโยชน์

นนท์สบถเบา ๆ พลางเหยียบเบรกแรงกว่าปกติรถกระตุกเล็กน้อยก่อนจะหยุดตรงข้างทาง

“แม่ง แต่ตรงนี้มันจอดไม่...”

ยังไม่ทันจะพูดจบเตอร์ก็เปิดประตูลงไปแล้วทันที เขาเดินฉับออกไปโดยไม่หันกลับมา

“แม่ง คิดจะลงก็ลง มึงไม่คิดหรือไงว่าตรงนี้มันจอดไม่ได้!” เสียงของนนท์ดังไล่หลังแต่เตอร์ไม่ได้หันกลับมามองเลยแม้แต่น้อย

ลมเย็นจากรถที่แล่นผ่านพัดแรงจนเส้นผมของเขาปลิวกระจาย เตอร์ยืนอยู่ตรงป้ายรถเมล์ ดวงตากวาดมองไปรอบ ๆ ทุกอย่างเหมือนเดิม ทั้งร้านน้ำชาเก่า ๆ ข้างป้าย คนขายที่นั่งก้มหน้าเล่นโทรศัพท์ เสียงเครื่องยนต์ที่ดังแว่ว ๆ

แต่หัวใจของเขากลับเต้นแรงขึ้นอย่างประหลาดเพราะตรงนี้...คือที่ที่เขาอยู่ที่สุดท้าย

เสียงรถเมล์ที่แล่นผ่านถนนดังคลออยู่ไม่ไกลเตอร์ยืนอยู่ตรงป้ายด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง มือยังคงซุกอยู่ในกระเป๋ากางเกงเหมือนคนกำลังคิดอะไรบางอย่างที่ลึกจนไม่มีใครเข้าถึง แต่ยังไม่ทันได้ขยับไปไหนแขนของเขาก็ถูกกระชากอย่างแรงจากด้านหลังจนตัวแทบเซ

“ทำบ้าอะไรของมึงเมื่อกี้ ห๊ะ!” เสียงเข้มดังขึ้นใกล้หูน้ำเสียงนั้นแม้ไม่ดังมากเพราะผู้คนแถวนั้นพลุกพล่าน แต่แววกรุ่นของความโกรธชัดเจนจนเตอร์ต้องหันไปมอง

ใบหน้าคมของนนท์อยู่ใกล้แค่คืบคิ้วเข้มขมวดแน่นดวงตาแข็งกร้าวจนดูน่ากลัว ริมฝีปากเม้มเป็นเส้นตรงเตอร์มองนิ่งอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะสะบัดแขนออกเต็มแรงจนหลุดจากมือของอีกฝ่าย

“อย่ามาจับกู” น้ำเสียงเย็นเรียบพูดเสร็จก็หมุนตัวเดินออกไปโดยไม่แม้แต่จะเหลียวกลับมามอง

นนท์กัดฟันแน่นเส้นเลือดตรงขมับเต้นตุบ ๆ เขาไม่รู้ว่าตัวเองหงุดหงิดเพราะอะไร ระหว่างที่อีกคนพูดหรือเพราะสายตาเย็นชานั่นกันแน่ และเขาฟังไม่ผิดวิคเตอร์เรียกตัวเองว่า ‘กู’กับเขา ซึ่งนนท์ไม่เคยได้ยินมาก่อน

“เฮ้ย! วิคเตอร์ มึงจะไปไหนวะ!” เขาตะโกนตามแต่คนตรงหน้ากลับไม่หยุด

เตอร์เดินเร่งฝีเท้าเข้าไปในซอยเล็กข้างป้ายรถเมล์ก้าวยาวและเร็วราวกับคุ้นเคยกับเส้นทางเป็นอย่างดี เสียงรองเท้ากระทบพื้นปูนดังสม่ำเสมอ ขาแกร่งของเขาเหยียบลงแน่นทุกก้าวราวกับแบกรับอะไรไว้ในใจ

นนท์จำใจต้องเดินตามเข้ามาเขาเดินกอดอกมืออีกข้างเท้าเอว มองซ้ายขวาด้วยสีหน้าไม่พอใจสุดขีด ซอยนี้แคบและรกกว่าที่คิด กลิ่นชื้นของน้ำขังปะปนกับกลิ่นอาหารจากบ้านข้างทางทำให้คิ้วของเขาขมวดแน่นกว่าเดิม

“มึงมาทำไมที่นี่วะ...สกปรกก็สกปรก” เขาพูดออกมาเสียงแข็งอย่างรังเกียจ

เตอร์หยุดเท้าทันที หันกลับมามองคนพูดนิ่ง ๆ แววตาเรียบแต่ลึกเย็นราวกับคมมีด ไม่มีคำตอบใด ๆ จากเขา มีเพียงแววตาที่เหมือนจะพูดว่า

‘ที่นี่...คือที่ของกู ไม่ใช่ของมึง’ ก่อนที่เตอร์จะหันหลังเดินต่อไป

เตอร์ในร่างของวิคเตอร์เดินอย่างกับจำทางได้ทุกซอกซอยทั้งที่วิคเตอร์ตัวจริงไม่ควรจะรู้จักที่แบบนี้เลย บ้านหลังเล็กที่อยู่เรียงรายสองฝั่งทางสภาพเก่าโทรม ฝาผนังขึ้นสนิม บางหลังก็ใช้สังกะสีแทนกำแพง

แต่เตอร์กลับเดินตรงไปเรื่อย ๆ จนมาหยุดอยู่หน้าบ้านไม้เก่าหลังหนึ่งที่สีลอกจนเห็นเนื้อไม้ด้านใน

เตอร์ยืนมองอยู่นานแววตาเริ่มมีบางอย่างสั่นไหวมุมปากขยับเหมือนจะพูดอะไรแต่ก็ไม่เอื้อนออกมา ในที่สุดเขาก็ยกมือขึ้นแตะประตูไม้เบา ๆ ความรู้สึกบางอย่างตีขึ้นมาจนหายใจติดขัด

 “มาทำอะไรกันน่ะ” ยังไม่ทันได้เคาะ เสียงของหญิงสูงวัยก็ดังขึ้นจากบ้านข้าง ๆ

เตอร์หันไปทันทีก่อนจะเห็นหญิงร่างท้วมในเสื้อกล้ามสีซีดกับผ้าถุงเก่า ๆ เดินออกมาจากรั้วบ้าน ดวงหน้าเปื้อนรอยยิ้มใจดีแบบคนในชุมชน เขารู้จักทันทีป้ามะลิเพื่อนบ้านข้างบ้านของเขาเอง

“เออ...มาหาเตอร์ครับ” เตอร์พูดตะกุกตะกักพยายามกลั้นเสียงสั่นแต่แววตากลับมีประกายแปลก ๆ

“เตอร์อยู่ไหมครับ”

ป้ามะลิที่ตอนแรกยังยิ้มอยู่กลับค่อย ๆ หุบยิ้มลงสีหน้าค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นเศร้า แววตาหม่นลงอย่างเห็นได้ชัดก่อนจะพูดเสียงแผ่ว

“เตอร์มัน...ตายไปเมื่อเดือนที่แล้วนี่เองจ้ะ”

คำพูดนั้นเหมือนฟ้าผ่าลงมากลางอกเตอร์ยืนนิ่งใบหน้าชาวาบเหมือนเลือดไหลออกหมดทั้งตัว เขาขยับปากไม่ออกดวงตาเบิกเล็กน้อยสายตาเหมือนหลุดจากร่างไปชั่วขณะ

“อัฐิอยู่ที่วัดถัดจากซอยนี้ไปสองซอย” ป้ามะลิพูดต่อ น้ำเสียงแผ่วลงกว่าเดิม

“น่าสงสารนะ รถชนตายทั้งที่ยังหนุ่มแท้ ๆ”

เสียงสุดท้ายที่ลอดเข้าหูนั้นเหมือนมีดบาด เขาหลุบตาลงช้า ๆ ความรู้สึกหน่วงแน่นแล่นเข้าจุกในอก มือทั้งสองกำแน่นจนเล็บจิกฝ่ามือ

นนท์ยืนนิ่งอยู่ข้าง ๆ มองหน้าวิคเตอร์ที่ตอนนี้สีหน้าซีดเผือดดวงตาที่เคยนิ่งกลับสั่นระริกจนแปลกใจ

“มึง...เป็นอะไรหรือเปล่า วิคเตอร์”

เตอร์เงยหน้าขึ้นมาช้า ๆ ดวงตาคู่นั้นมีทั้งความตกใจและเจ็บปวดปนอยู่ในทีเดียวกัน เขาพยายามจะพูดแต่เสียงกลับแหบพร่าออกมาแค่เบา ๆ

“ไม่...ไม่จริง” ถ้าร่างเตอร์ถูกเผาแล้ว และวิญญาณเจ้าของร่างอยู่ไหน ไม่มีร่างของเขสอีกต่อไปแล้ว เตอร์ทั้งตกใจสับสนพรางคิดในใจ

‘จะทำยังไงดี’