ตอนที่ 6 ทำเป็นหวงเนื้อหวงตัว

รถสปอร์ตสีดำคันหรูแล่นเข้ามาจอดเทียบหน้ารั้วเหล็กสูงของบ้านสไตล์โมเดิร์นที่โอ่อ่าราวคฤหาสน์ แสงไฟในสวนหน้าบ้านสะท้อนเงาใบไม้ที่ไหวเบา ๆ ไปตามแรงลมยามเย็น

เสียงเครื่องยนต์ดับลงพร้อมลมหายใจแผ่วของวิคเตอร์หรือก็คือเตอร์ที่อยู่ในร่างนี้ เขาที่กำลังเอื้อมมือจะเปิดประตูลงแต่ยังไม่ทันได้แตะมือหนาอุ่น ๆ ของนนท์ก็เอื้อมมากุมข้อมือไว้แน่นจนเขาสะดุ้ง

แรงดึงเบา ๆ ทำให้เตอร์หันกลับไปมองโดยอัตโนมัติแล้วก็ต้องชะงักเพราะใบหน้าคมจัดของนนท์อยู่ใกล้แค่เอื้อม ลมหายใจอุ่น ๆ เป่ารดข้างแก้มจนหัวใจเขาเต้นสะดุดโดยไม่รู้ตัวเตอร์รีบเอนตัวหนีจนหัวไปชนกระจกประตูดัง “กึก” เบา ๆ

“ทำเป็นรังเกียจกูนักนะ” เสียงทุ้มต่ำพูดช้า ๆ พลางยกยิ้มมุมปากอย่างเยาะ

“ปกติอ่อยแทบจะนอนให้กูเอาอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ”

คำพูดนั้นทำให้เตอร์นิ่งไปครู่หนึ่งเขาขมวดคิ้วแน่นในทันที ใบหน้าเรียวสะท้อนแววสับสนปนขุ่นเคืองเขาได้แต่คิดในใจ…

‘วิคเตอร์มันเคยทำอะไรขนาดนั้นเลยเหรอวะ...หลงคนปากหมาแบบนี้ได้ยังไง’

เตอร์พยายามสะบัดมือออกแต่ไม่สำเร็จจึงมองตรงกลับไปด้วยสายตาเรียบ ๆ ไม่พูดสักคำ ความเงียบของเขากลับทำให้นนท์รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังโดนเมิน นนท์โน้มตัวเข้ามาใกล้กว่าเดิม แววตาคมใต้กรอบแว่นกันแดดสะท้อนความจงใจจะยั่ว

“พรุ่งนี้หลังเลิกเรียน...รอกูหน้าคณะ” เสียงนั้นพูดช้า ๆ ใกล้หูจนเตอร์ต้องหายใจลึก

“ปู่กูให้พามึงไปตัดชุดเจ้าสาว”

ลมหายใจของนนท์อยู่ใกล้จนรู้สึกได้ถึงกลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ ผสมกลิ่นควันบุหรี่ที่ติดตัวเขามานาน เตอร์กลั้นใจนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบเพียงคำสั้น ๆ ด้วยเสียงเรียบที่พยายามไม่สั่น เตอร์เหมือนกับไม่เป็นตัวของตัวเองเมื่ออยู่ในร่างนี้

“ครับ...”

แล้วมือก็เปิดประตูรถทันทีโดยไม่หันกลับมามองแม้แต่น้อยเขาก้าวลงจากรถอย่างรวดเร็ว เดินตรงไปยังประตูบ้านที่แม่บ้านเปิดรอไว้โดยไม่พูดลาไม่แม้แต่จะหันมามองอีกคนสักแวบ

นนท์มองตามร่างนั้นจนลับสายตาแววตาที่เคยนิ่งเริ่มเปลี่ยนไปเป็นหงุดหงิดขุ่นมัว เขากัดฟันแน่นจนกรามขึ้นสันเสียงเครื่องยนต์ดังขึ้นอีกครั้งพร้อมคำสบถเบา ๆ ผ่านไรฟัน

“มึงนี่มัน...”

ภายในบ้านบรรยากาศเย็นสบายจากเครื่องปรับอากาศตัดกับความอบอุ่นของแสงไฟสีเหลืองนวลที่ตกกระทบโต๊ะอาหารไม้ยาวกลางห้อง เตอร์เดินเข้ามาอย่างเก้ ๆ กัง ๆ เมื่อเห็นผู้ชายกับผู้หญิงวัยกลางคนกำลังนั่งรออยู่

ทั้งคู่เป็นพ่อแม่ของวิคเตอร์หันมาพร้อมรอยยิ้มแต่ก็ชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็นลูกชายเดินเข้ามาพร้อมยกมือไหว้

“สวัสดีครับ...” เสียงของเตอร์เบาและเรียบเขาก้มหัวเล็กน้อยก่อนจะเงยหน้าขึ้นยิ้มบาง ๆ

สายตาของพ่อแม่สื่อแววประหลาดใจชัดเจนก่อนจะยกมือรับไหว้และส่งรอยยิ้มแหย ๆ กลับมา

“วันนี้...นึกยังไงถึงจะมากินข้าวเย็นกับพ่อแม่ล่ะลูก” แม่พูดด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูแปลกใจปนดีใจ

เตอร์ชะงักไปนิดความเงียบชั่ววินาทีทำให้เขาใจเต้นเขาเพิ่งนึกได้ว่า “วิคเตอร์ตัวจริง” คงไม่ใช่คนที่มานั่งกินข้าวกับพ่อแม่บ่อย ๆ เหมือนอย่างเขาในชีวิตก่อน เขาจึงยิ้มบาง ๆ แก้เก้อก่อนตอบเบา ๆ

“พอดี...หิวน่ะครับเลยอยากกินข้าวที่บ้านบ้าง” คำตอบง่าย ๆ นั้นกลับทำให้ผู้เป็นแม่ยิ้มกว้างน้ำเสียงสั่นนิด ๆ

“แม่ดีใจมากเลยนะที่วิคเตอร์ของแม่ยอมทานข้าวด้วย”

มือของแม่เอื้อมมากุมมือเขาไว้เบา ๆ ความอบอุ่นนั้นแผ่ซ่านขึ้นมาจนเตอร์รู้สึกจุกในอก เขายิ้มตอบพลางพยักหน้าเล็กน้อย

“งั้นมาทานกันเลยดีกว่า ตักข้าวเลย” เสียงของพ่อพูดขึ้นพร้อมรอยยิ้มใจดี

แม่บ้านเดินเข้ามาตักข้าวใส่จานให้ เตอร์มองภาพตรงหน้าอย่างเงียบ ๆ พ่อแม่ที่ยิ้มให้กันแววตาอบอุ่นแบบที่เขาไม่ได้เห็นมานานตั้งแต่พ่อแม่ของเขาในชีวิตก่อนยังมีชีวิตอยู่

เขาก้มหน้าลงคีบข้าวคำเล็ก ๆ ขึ้นมากินช้า ๆ รอยยิ้มบางปรากฏบนใบหน้าโดยไม่รู้ตัว หัวใจที่หนักอึ้งทั้งวันเหมือนได้รับการปลอบโยน

‘วิคเตอร์...มึงนี่แม่งแย่จริง ๆ วะ’ เขาคิดในใจพลางเหลือบมองพ่อแม่ของวิคเตอร์ที่หัวเราะคุยกันเบา ๆ

‘ชีวิตดีขนาดนี้...แต่มึงกลับปล่อยให้ท่านเหงาได้ยังไงกัน’

เช้าวันต่อมาแสงแดดลอดผ่านผ้าม่านสีครีมเข้ามาในห้องนอน เตอร์ที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จกำลังยืนส่องกระจกเขายกมือดึงชายเสื้อเชิ้ตให้คลายออกเล็กน้อยก่อนกลัดกระดุมตรงอกให้แน่นกว่าเดิม สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เหมือนจะรวบรวมความกล้าอีกครั้งก่อนเดินออกจากห้อง

“แม่ง...แค่ชุดก็อายจะตายแล้ว” เขาบ่นพึมพำกับตัวเองพลางมองเงาในกระจก ชุดนักศึกษาที่เขาใส่วันนี้ไม่ได้รัดรูปเหมือนทุกวันเพราะเมื่อคืนเขาใช้เวลานั่งแกะด้าย ปรับขอบเสื้อให้หลวมขึ้นจนแทบจะกลายเป็นชุดใหม่

ทั้งหมดก็เพราะไม่อยากให้มันแนบเนื้อจนเห็นอะไรต่อมิอะไรเหมือนของวิคเตอร์คนที่เขาต้องอยู่ในร่างตอนนี้ ส่วนการตั้งใจจะซื้อชุดใหม่หลังเรียนเสร็จเมื่อวานก็มีอันต้องไปตามหาร่างตัวเอง วันนี้จึงยังต้องพึ่งชุดเดิมของวิคเตอร์อยู่

เตอร์เดินลงบันไดด้วยสีหน้าเรียบ ๆ พยายามปรับสีหน้าให้ดูสบายใจเหมือนเดิม แต่พอหันไปเห็นคนที่นั่งอยู่โต๊ะอาหารพร้อมพ่อแม่ของวิคเตอร์เขาก็แทบหยุดหายใจ...

นนท์นั่งอยู่ตรงนั้นด้วยรอยยิ้มมุมปากเหมือนเจ้าตัวไม่มีอะไรต้องกังวลโลกทั้งใบของเตอร์เหมือนหยุดหมุนไปชั่วขณะ

เขากลืนน้ำลายฝืนยกยิ้มเล็ก ๆ แล้วค่อย ๆ เดินเข้าไปนั่งตรงข้าง ๆ คนที่ไม่อยากเจอที่สุดในตอนนี้มือกำช้อนจับชามโจ๊กแน่นจนปลายนิ้วซีด

“วิคเตอร์...” เสียงพ่อดังขึ้นพร้อมรอยยิ้มอบอุ่น

“เมื่อเช้าเห็นพี่นนท์บอกว่าคุณปู่ชาญวิทย์ให้ไปตัดชุดเจ้าสาวเหรอลูก”

เตอร์ชะงักคำว่าเจ้าสาวทำเขาแทบสำลักลมหายใจต้องรีบยิ้มแห้ง ๆ กลบเกลื่อนก่อนพยักหน้าเบา ๆ

“ดีเลย...อีกไม่กี่สัปดาห์ก็จะได้เป็นทองแผ่นเดียวกันแล้ว” พ่อพูดเสียงเรียบแต่เต็มไปด้วยความพอใจ

เตอร์ฝืนยิ้มแต่ในใจกลับแน่นเหมือนมีก้อนอะไรจุกอยู่ที่อก เขาไม่รู้เลยว่าควรจะยินดีกับใครในเมื่อเขาไม่ใช่วิคเตอร์…แต่ต้องมานั่งอยู่ตรงนี้แทน

“แล้วนนท์จะไปตัดพร้อมกันใช่ไหมลูก” แม่หันไปถามนนท์ด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“ครับ ไปด้วยกันครับจะได้สั่งตัดทีเดียว”

“ไหนบอกจะไปหลังเลิกเรียน”

“ช่วงเช้าพี่นนท์ว่าง หนูก็ว่างไม่ใช่เหรอครับ”

‘หา...หนู ใครคือหนู’ เตอร์เหลือบตามองชายหนุ่มข้าง ๆ ที่พูดไปยิ้มไปด้วยสีหน้าผ่อนคลายทั้งที่ตัวเองกลับรู้สึกอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก เตอร์เลือกจะก้มหน้าตักโจ๊กเข้าปากเงียบ ๆ ไม่อยากตอบอะไรอีก เตอร์ได้แต่คิดว่า

‘นนท์เจ้าเล่ห์มากที่ต่อหน้าพ่อแม่ของวิคเตอร์เรียกแทนตัวแบบนั้น ทั้งที่ปกติมีแต่กูมึง’

หลังมื้อเช้ารถสปอร์ตของนนท์แล่นออกจากบ้านด้วยความเร็วคงที่ เสียงเพลงเบา ๆ คลออยู่ในรถเตอร์นั่งพิงกระจกมองออกไปข้างนอกอย่างเหม่อลอยความคิดมากมายวนเวียนอยู่ในหัว

‘เขาตายไปแล้วร่างจริงของเขาก็ถูกเผาไปแล้ว แล้วแบบนี้...เขาจะต้องติดอยู่ในร่างนี้ตลอดไปเหรอ’

เอี๊ยด!

เสียงเบรกดังเอี๊ยดทำเอาเตอร์ตัวกระตุกรถหยุดกะทันหันจนหัวแทบโขกกระจกจนเขาหันขวับไปมองหน้าคนขับทันที

“มึงลงตรงนี้แหละ ไปเองได้ไหม” นนท์พูดพลางเอนหลังพิงเบาะอย่างสบายอารมณ์

“อะไรของมึงอีกเนี่ย” เตอร์ขมวดคิ้ว

“กูจะไปรับเด็กของกู วันนี้กูไม่มีเรียนจะไปเดินห้าง” นนท์ตอบพลางยักคิ้วเหมือนไม่ได้แคร์อะไร

เตอร์มองค้อนก่อนหลุดถอนหายใจเขาไม่ได้เกิดมาในครอบครัวรวยเหมือนพวกนี้ ชีวิตก่อนตายของเขาเต็มไปด้วยการดิ้นรนต้องต่อยมวยหลังเลิกเรียน หาเงินส่งตัวเองเรียน

ขณะที่คนพวกนี้กลับใช้ชีวิตแบบไม่ต้องคิดอะไรมาก วัน ๆ ก็มีรถ มีเงิน มีทุกอย่างพร้อม

“ทำไม! ”

“ทำหน้าแบบนั้น…ไม่พอใจเหรอไง” นนท์หันมามองพร้อมยิ้มมุมปากแบบกวนประสาท แววตาคมของอีกฝ่ายมีแววเยาะหยันนิด ๆ

เตอร์กลอกตาถอนหายใจเสียงดังแต่ยังไม่ทันจะพูดอะไรอีกฝ่ายก็พูดต่อ

“คนแบบมึงไม่มีสิทธิ์ไม่พอใจกูหรอก ลงไปซะตอนเย็นกูจะไปรอหน้าคณะ”

“ไม่ต้องมารับ ไปรับเด็กมึงเถอะ กูรับเอง”

เมื่อเตอร์พูดจบ นนท์ก็เอื้อมมือมาเปิดประตูข้างคนขับพลางโน้มหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจแทบจะปะทะกัน เตอร์รีบเบี่ยงหน้าหนีแทบจะชนกระจกเหงื่อเย็นซึมขึ้นตรงขมับ

“ทำเป็นหวงเนื้อหวงตัว…” นนท์หัวเราะเบา ๆ ก่อนกระซิบเสียงต่ำใกล้หู

“กูไม่เอามึงอยู่แล้ว” นนท์ยังคงตอกย้ำอีกครั้ง

“อย่างกับกูจะเอามึง มึงคิดใหม่เถอะ” เตอร์บอกนนท์เสียงเข้ม

เตอร์เม้มปากแน่นแววตาแข็งขึ้นเล็กน้อยก่อนคว้ากระเป๋าออกจากรถโดยไม่พูดอะไรอีก เสียงประตูปิดดัง ปัง! ทิ้งให้นนท์หัวเราะเบา ๆ ตามหลังอย่างชอบใจ

เขายืนอยู่ริมฟุตบาทสูดลมหายใจลึก ๆ พยายามตั้งสติ ทั้งหน้าแดงทั้งหงุดหงิดสุดท้ายก็ได้แต่พึมพำในลำคอเสียงเบา

“ไอ้บ้านี่...วันหนึ่งกูจะต่อยมึงให้หน้าหงายอีกครั้งแน่”

เตอร์ที่หงุดหงิดมากที่ถูกให้ลงจากรถแบบนั้น รถที่บ้านวิคเตอร์มีหลายคันแต่ทำไมวิคเตอร์ไม่ทำใบขับขี่ เนื่องจากในกระเป๋าสตางค์ของวิคเตอร์ไม่มีใบขับขี่เลย

‘เพราะอะไรวะวิคเตอร์ถึงไม่ขับรถ’