ตอนที่ 9 บอกให้ออกไปไง

“ปากเก่งดี...แต่ถ้าโดนกูจริง ๆ จะยังพูดได้แบบนี้ไหม”

“กูเริ่มจะหมดความอดทนกับมึงแล้วนะนนท์”

“ห๊ะ มึงว่าไงนะ”

“เปลี่ยนเสร็จแล้วก็ออกไปสิวะ บอกให้ออกไปไง” เตอร์พูดเสียงขุ่นก้มหน้าจัดสูทในมือเพื่อเบนความสนใจแต่แทนที่นนท์จะขยับออกเขากลับยืนพิงกำแพงเฉย ๆ มือหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกง ส่วนอีกมือกอดอกแววตานิ่งเรียบแต่แฝงรอยยิ้มมุมปากที่ชวนให้ของขึ้น

“ไม่ออก...อยากเห็นเรือนร่างของคนหวงเนื้อหวงตัวหน่อยไม่ได้เหรอ” น้ำเสียงเรียบเยือกเย็นแต่เจือแววกวนเต็มร้อย

“มึงอยากโดนกระทืบมากใช่มั้ย!” เตอร์ถึงกับเท้าเอวหันขวับมามองดวงตาเรียววาวขึ้น

“พูดจาแบบนี้ มึงคือวิคเตอร์จริงๆใช่ไหมวะ หึ” นนท์หัวเราะในลำคอเบา ๆ สายตายังไม่ละไปจากใบหน้าคนตรงหน้า

คำพูดนั้นทำให้เตอร์ชะงักนิดหนึ่งราวกับถูกสะกิดอะไรในใจ เขากลืนน้ำลายลงคอก่อนรีบกลบเกลื่อนด้วยสีหน้ารำคาญ

“อย่ามายุ่งกับกูนักได้มั้ย!” น้ำเสียงแข็งขืนพร้อมกับมือที่ผลักอกอีกฝ่ายออกเต็มแรง

ปัง! ประตูปิดเสียงดังลั่นจนผนังสั่น เตอร์ยืนนิ่งอยู่กลางห้องถอนหายใจเฮือกใหญ่เหมือนจะระบายความอัดอั้นในอกออกมาทั้งหมดมือข้างหนึ่งยกขึ้นขยี้ผมอย่างหงุดหงิด

“โธ่เว้ย...แค่ตื่นมาอยู่ในร่างคนอื่นก็พอแล้ว”

“นี่ยังต้องมาเจอไอ้เหี้ยโรคจิตอีกเหรอเนี่ย!” เขาคิดในใจอย่างเดือดดาลและอยากพอกันกักับเหตุผลที่เตอร์อดทน

ตอนแรกเตอร์พยายามอดทนเพื่อทำให้เจ้าของร่างนี้ได้แต่งงานตามที่หวังไว้เพราะวิคเตอร์รักนนท์มาก เตอร์ประเมินจากการที่เขาเข้าถึงโซเซี่ยลของวิคเตอร์ และทางบ้านของวิคเตอร์กำลังมีปัญหาเรื่องธุรกิจ ที่เตอร์ตามหาร่างของตัวเอง เผื่อว่าวิคเตอร์จะติดอยู่ในร่างเขา และเขาจะแต่งงานกับนนท์เพื่อรอเวลาให้มีการสลับร่างอีกทีแต่มันไม่เป็นไปเหมือนละครเลยเพราะร่างของเตอร์ถูกเผาไปแล้ว วิญญาณของวิคเตอร์อาจจะตายไปด้วย

พอเงียบลงสักพักเขาก็ส่ายหัวแรง ๆ เหมือนพยายามปัดภาพเมื่อครู่ทิ้ง ก่อนจะรีบถอดเสื้อที่ใส่อยู่เปลี่ยนเป็นชุดสูทใหม่อย่างหงุดหงิด ใบหน้าที่สะท้อนในกระจกดูทั้งเบื่อทั้งสับสน

ไม่กี่นาทีต่อมาเขายืนอยู่หน้ากระจกเต็มตัวสูทสีขาวงาช้างฟิตพอดีเผยช่วงเอวคอดกับไหล่แคบจนต้องถอนหายใจ

“โธ่เว้ย ทำไมร่างนี้มันบอบบางขนาดนี้เนี่ย...” เตอร์พึมพำเสียงเบาพลางหมุนตัวดูด้านข้าง ใบหน้าของวิคเตอร์ในกระจกดูเรียบเนียนผิวขาวอมชมพูจนเตอร์เองยังอดรู้สึกแปลกไม่ได้

เตอร์ออกจากห้องลองชุด พนักงานสาวรีบเข้ามาตรวจความเรียบร้อยให้ทันทีพร้อมถือสายวัดในมือ

ด้านหน้านั้นนนท์ยังคงยืนอยู่ที่เดิมพิงผนังมือหนึ่งล้วงกระเป๋าอีกมือถือโทรศัพท์แต่ไม่ได้กดดูอะไร สายตาเขาเลื่อนขึ้นมาอย่างช้า ๆ ก่อนจะหยุดนิ่งที่ร่างของวิคเตอร์ในสูทขาว

ความเงียบในอากาศทำให้เตอร์รู้สึกเหมือนมีบางอย่างเปลี่ยนไป ดวงตาคมคู่นั้นมองเขานิ่งจนน่าหวาดดวงหน้าเรียบเย็นที่เคยดูเย่อหยิ่งกลับมีแววบางอย่างที่อ่านไม่ออก

นนท์กลั้นหายใจไปชั่วขณะวิคเตอร์ในชุดนี้ดูงามสง่าอย่างประหลาด ผมสีดำเหลือบเทาอ่อนเป็นประกาย ขับให้ต้นคอขาวเด่นขึ้น แววตาของอีกฝ่ายแม้จะเต็มไปด้วยความเบื่อหน่ายแต่กลับดูมีเสน่ห์จนเขาเผลอคิดในใจ

โคตรสวย...

นนท์รีบสะบัดหัวน้อย ๆ ไล่ความคิดนั้นออกแต่หัวใจกลับเต้นแรงอย่างไม่มีเหตุผล เตอร์เดินตรงไปหาพนักงานไม่ได้สนใจสายตาที่มองตามอยู่ข้างหลัง

“ตรงช่วงอกหลวมไปนิดครับ รบกวนเก็บเข้าหน่อย” เตอร์พูดเสียงเรียบ

พนักงานพยักหน้าแล้วยกสายวัดขึ้นมาพันรอบตัวเขายืนนิ่งให้อีกฝ่ายจัดการตามขั้นตอน แต่ไม่รู้เลยว่าทุกอิริยาบถเล็กน้อยของเขากำลังถูกจับตามองอยู่ทุกวินาที 

ตั้งแต่ปลายนิ้วที่ขยับเส้นผมที่ตกมาปรกหน้าไปจนถึงจังหวะลมหายใจที่แน่นขึ้นตอนพนักงานแตะข้างเอว

ในหัวนนท์กลับพร่าไปหมดทำไมวันนี้รู้สึกเหมือนเห็นเขาเป็นอีกคน...แต่สวยกว่าที่เคยเห็นทุกครั้ง

นนท์เบือนหน้าออกช้า ๆ พยายามปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นปกติแต่ก็รู้ดีว่าหัวใจตัวเองเริ่มจะไม่เหมือนเดิม

“คุณนนท์หล่อมากค่ะ ชุดสูทสีดำ”

“ผมอยากได้ชุดแบบเขา” นนท์ชี้ไปที่วิคเตอร์ที่กำลังวัดตัวเพื่อปรับไซส์เข้า

“ได้เลยค่ะ เชิญทางนี้นะคะ มาลองกัน”

นนท์เข้าไปเปลี่ยนชุดใหม่และทั้งคู่ก็ออกมาให้พนักงานดูความเรียบร้อย จากนั้นเป็นนนท์ที่คว้ามือของเตอร์เอาไว้

“เดี๋ยว...อย่าเพิ่งเปลี่ยนชุด”

“ทำไมอีกล่ะ” เตอร์ถามอย่างส่งสัย

“กูต้องเก็บหลักฐานส่งให้ปู่ดู มึงถ่ายรูปทำหน้าดีหน่อย” นนท์หยิบโทรศัพท์ออกมาถ่ายเซลฟี่ตัวเองและวิคเตอร์ ให้พนักงานถ่ายหลายรูปจนพอใจจึงปล่อยให้วิคเตอร์เดินไปเปลี่ยนชุด

“พี่นนท์ถ่ายรูปกับแพรวนะคะ”

“แพรวต้องรู้นะครับว่าอยู่จุดไหน อย่าล้ำเส้นครับ” นนท์บอกกับแพรวอย่างไร้เยื่อใยหลังจากนั้นเขาก็เข้าไปเปลี่ยนชุด

หลังลองชุดเสร็จทั้งคู่กลับไปเปลี่ยนชุดปกติพนักงานเดินตามมาส่งถึงหน้าประตูร้าน เตอร์เดินนำออกมาก่อนโดยไม่พูดอะไรหน้าตายังดูนิ่งแต่ในใจกลับอยากหนีให้ไกลที่สุด ส่วนนนท์เดินตามมาช้า ๆ ถือถุงชุดไว้ในมือ

“พี่นนท์คะ เดี๋ยวไปส่งแพรวที่คอนโดหน่อยนะคะ” แพรวที่ช้อปของจากร้านข้าง ๆ เดินมาหาพร้อมรอยยิ้มหวาน เธอพูดเสียงนุ่มมือแตะเบา ๆ ที่แขนชายหนุ่ม

“ได้สิ” นนท์ตอบเรียบก่อนหันไปพูดกับเตอร์ที่ยืนอีกฝั่ง

“ผมกลับเองได้ครับ” เตอร์อยากกลับเองเพราะไม่อยากไปกับ

“ไม่...กลับด้วยกันนี่แหละ มึงจะให้กูถูกด่าหรือไง”

เตอร์เหลือบมองนิดหนึ่งไม่พูดอะไรแค่พยักหน้าแล้วเดินไปนั่งเบาะหลังเหมือนเดิม มือกอดอกพิงหัวกับกระจกรถเหม่อมองออกไปข้างทางอย่างไม่อยากรับรู้อะไรทั้งนั้น

นนท์เดินอ้อมมาฝั่งคนขับสายตาเหลือบไปทางกระจกมองหลังเห็นร่างบางคนนั้นนั่งนิ่งอยู่เบื้องหลัง เขาไม่รู้ว่าทำไมแค่ภาพนั้นถึงทำให้ใจเขาไม่สงบ

บนรถบรรยากาศยังคงอึดอัดเหมือนตอนขามาไม่มีผิด เสียงเพลงคลอเบา ๆ จากลำโพงไม่ได้ช่วยให้สถานการณ์ดีขึ้นเลยแม้แต่น้อย

แพรวนั่งเบาะหน้าหันคุยกับนนท์เสียงหวานตลอดทางทั้งเสียงหัวเราะเบา ๆ ทั้งคำพูดออดอ้อนที่ฟังยังไงก็จงใจอ่อยเต็มที่ ส่วนเตอร์ที่นั่งอยู่เบาะหลังกลับนิ่งสนิท

เขานั่งไขว่ห้างกอดอกแน่นแววตาเรียบเฉยเหมือนคนไม่รู้สึกรู้สามือข้างหนึ่งเคาะปลายนิ้วกับพนักเบา ๆ ตามจังหวะเพลงแต่ทุกครั้งที่เสียงหัวเราะของแพรวดังขึ้น

เตอร์ก็รู้สึกเหมือนโดนอะไรบางอย่างกระตุกหัวใจแรง ๆ อย่างหงุดหงิดจนต้องเบือนหน้าหนีไปทางหน้าต่าง ‘ทำไมถึงต้องหงุดหงิดนะ...ไม่ชอบเลย’

ในกระจกหน้ารถสะท้อนเงาหน้าของวิคเตอร์กลับมาหาเตอร์ ใบหน้าหล่อหวานที่เขาไม่เคยคุ้น เหมือนคนแปลกหน้าที่เขายังไม่รู้ว่าจะวางตัวยังไงดีในร่างนี้

พอรถเลี้ยวเข้ามาจอดหน้าคอนโดหรูแพรวหันมายิ้มหวาน พลางเอนตัวมาทางนนท์

“ขับรถกลับดี ๆ นะคะพี่นนท์” เสียงของเธอนุ่มละมุนแทบจะกลืนกับลมหายใจ

“ครับ” นนท์หันไปมองเธอเล็กน้อยรอยยิ้มบาง ๆ ผุดขึ้นที่มุมปาก  เขาตอบสั้น ๆ น้ำเสียงเรียบแต่สุภาพแล้วขับรถออกไปโดยไม่พูดอะไรอีก

เตอร์มองภาพนั้นผ่านกระจกเห็นแพรวยืนส่งรถอยู่หน้าทางเข้า ใบหน้าเธอยังมีรอยยิ้มติดอยู่รอยยิ้มที่ทำให้เขาอยากถอนหายใจเสียงดัง ๆ แต่ก็ทำได้แค่ส่ายหัวเบา ๆ และมองออกนอกหน้าต่างต่อ

ทันทีที่รถเคลื่อนออกจากคอนโดความเงียบก็กลับมาอีกครั้ง เหมือนทุกอย่างหยุดนิ่งไปพร้อมเสียงเครื่องยนต์ที่เดินเบา ๆ

นนท์มองกระจกหลังเห็นวิคเตอร์นั่งกอดอกสีหน้าไม่สบอารมณ์เหมือนเดิม เขาเลิกคิ้วนิดหนึ่งยกมุมปากขึ้นน้อย ๆ อย่างนึกสนุก

“หึงกูอยู่หรือไง” น้ำเสียงกวน ๆ ของนนท์ดังขึ้นพร้อมรอยยิ้มมุมปากที่ไม่ปิดบังความจงใจเลย

“ว่าไงนะ” เตอร์เงยหน้าขึ้นทันทีน้ำเสียงนั้นแข็งจนแทบสะท้อนกลับ

“ก็เห็นทำหน้าหงุดหงิดตลอดตอนแพรวอยู่” นนท์พูดต่อโดยไม่มองกระจกแต่แววตายังมีรอยขำ

“มึงบ้าเปล่า จะให้ผู้ชายอย่างกูไปหึงผู้หญิงเนี่ยนะ ประสาท!” เตอร์ตอบกลับเสียงดังแถมกลอกตาอย่างหงุดหงิด

“อ้าว...น้ำเสียงแบบนี้ มันไม่เหมือนวิคเตอร์คนเดิมเลยนะ” นนท์หัวเราะในลำคอเบา ๆ

 “เลิกพูดเรื่องปัญญาอ่อนสักห้านาทีได้ไหมกูปวดหัว” เตอร์หันขวับกลับไปทันทีดวงตาวาวขึ้น น้ำเสียงนั้นนิ่งแต่น้ำหนักชัดเจนพอจะทำให้อีกฝ่ายเงียบไป

นนท์นิ่งไปวินาทีหนึ่งมองภาพในกระจกหลังอย่างพิจารณา ดวงตาเรียวคมของเขาเริ่มเต็มไปด้วยความสงสัย กับท่าทางที่เปลี่ยนจากหน้ามือไปหลังมือได้ขนาดนี้

“ก็น่าสนุกดี…หึ เก่งให้ได้ตลอดนะวิคเตอร์”

รถแล่นไปเรื่อย ๆ จนถนนด้านหน้าเริ่มโล่งมีเพียงไฟถนนส่องแสงส้มสลัว นนท์ขับช้าลงเรื่อย ๆ จนสุดท้ายจอดเทียบข้างทางโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย

เสียงเบรกดังเบา ๆ ก่อนที่ทุกอย่างจะเงียบสนิทมีเพียงเสียงลมหายใจของทั้งคู่ในห้องโดยสารแคบ ๆ

“มึงจะจอดทำไม” เตอร์ขมวดคิ้ว

นนท์ไม่ตอบทันทีเขาปลดเข็มขัดนิรภัยออกอย่างช้า ๆ แล้วหันมามองตรง ดวงตาคมของเขาสบเข้ากับสายตาของวิคเตอร์ในเงาสลัวนั้นแววตาที่นิ่งแต่มีบางอย่างซ่อนอยู่ใต้ความเงียบ

“มึงจะทำอะไร...” เตอร์เริ่มระแวง

ไม่มีคำตอบนนท์แค่ขยับตัวจากเบาะหน้าพลิกตัวข้ามพนักเบาะมาหาอีกฝั่งอย่างง่ายดาย

“มึงจะบ้าเหรอ ออกไปนะ!” เตอร์ร้องขึ้นเสียงเข้มขึ้นทุกที

แต่คนที่อยู่ตรงหน้ายังคงโน้มตัวเข้ามาใกล้ระยะห่างระหว่างใบหน้าทั้งสองลดลงจนได้กลิ่นน้ำหอมของอีกฝ่ายชัดเจน กลิ่นอ่อน ๆ ของไม้และหนังผสมกันจนหัวใจเต้นแรงโดยไม่รู้ตัว

“นนท์! กูบอกให้ออกไปไง!” เตอร์ตวาดเสียงดังพลางยกมือยันอกอีกฝ่ายไว้

ตุบ.....

“วิคเตอร์.....”