Partager

ตอนที่ 9 บอกให้ออกไปไง

last update Date de publication: 2026-01-08 14:29:43

“ปากเก่งดี...แต่ถ้าโดนกูจริง ๆ จะยังพูดได้แบบนี้ไหม”

“กูเริ่มจะหมดความอดทนกับมึงแล้วนะนนท์”

“ห๊ะ มึงว่าไงนะ”

“เปลี่ยนเสร็จแล้วก็ออกไปสิวะ บอกให้ออกไปไง” เตอร์พูดเสียงขุ่นก้มหน้าจัดสูทในมือเพื่อเบนความสนใจแต่แทนที่นนท์จะขยับออกเขากลับยืนพิงกำแพงเฉย ๆ มือหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกง ส่วนอีกมือกอดอกแววตานิ่งเรียบแต่แฝงรอยยิ้มมุมปากที่ชวนให้ของขึ้น

“ไม่ออก...อยากเห็นเรือนร่างของคนหวงเนื้อหวงตัวหน่อยไม่ได้เหรอ” น้ำเสียงเรียบเยือกเย็นแต่เจือแววกวนเต็มร้อย

“มึงอยากโดนกระทืบมากใช่มั้ย!” เตอร์ถึงกับเท้าเอวหันขวับมามองดวงตาเรียววาวขึ้น

“พูดจาแบบนี้ มึงคือวิคเตอร์จริงๆใช่ไหมวะ หึ” นนท์หัวเราะในลำคอเบา ๆ สายตายังไม่ละไปจากใบหน้าคนตรงหน้า

คำพูดนั้นทำให้เตอร์ชะงักนิดหนึ่งราวกับถูกสะกิดอะไรในใจ เขากลืนน้ำลายลงคอก่อนรีบกลบเกลื่อนด้วยสีหน้ารำคาญ

“อย่ามายุ่งกับกูนักได้มั้ย!” น้ำเสียงแข็งขืนพร้อมกับมือที่ผลักอกอีกฝ่ายออกเต็มแรง

ปัง! ประตูปิดเสียงดังลั่นจนผนังสั่น เตอร์ยืนนิ่งอยู่กลางห้องถอนหายใจเฮือกใหญ่เหมือนจะระบายความอัดอั้นในอกออกมาทั้งหมดมือข้างหนึ่งยกขึ้นขยี้ผมอย่างหงุดหงิด

“โธ่เว้ย...แค่ตื่นมาอยู่ในร่างคนอื่นก็พอแล้ว”

“นี่ยังต้องมาเจอไอ้เหี้ยโรคจิตอีกเหรอเนี่ย!” เขาคิดในใจอย่างเดือดดาลและอยากพอกันกักับเหตุผลที่เตอร์อดทน

ตอนแรกเตอร์พยายามอดทนเพื่อทำให้เจ้าของร่างนี้ได้แต่งงานตามที่หวังไว้เพราะวิคเตอร์รักนนท์มาก เตอร์ประเมินจากการที่เขาเข้าถึงโซเซี่ยลของวิคเตอร์ และทางบ้านของวิคเตอร์กำลังมีปัญหาเรื่องธุรกิจ ที่เตอร์ตามหาร่างของตัวเอง เผื่อว่าวิคเตอร์จะติดอยู่ในร่างเขา และเขาจะแต่งงานกับนนท์เพื่อรอเวลาให้มีการสลับร่างอีกทีแต่มันไม่เป็นไปเหมือนละครเลยเพราะร่างของเตอร์ถูกเผาไปแล้ว วิญญาณของวิคเตอร์อาจจะตายไปด้วย

พอเงียบลงสักพักเขาก็ส่ายหัวแรง ๆ เหมือนพยายามปัดภาพเมื่อครู่ทิ้ง ก่อนจะรีบถอดเสื้อที่ใส่อยู่เปลี่ยนเป็นชุดสูทใหม่อย่างหงุดหงิด ใบหน้าที่สะท้อนในกระจกดูทั้งเบื่อทั้งสับสน

ไม่กี่นาทีต่อมาเขายืนอยู่หน้ากระจกเต็มตัวสูทสีขาวงาช้างฟิตพอดีเผยช่วงเอวคอดกับไหล่แคบจนต้องถอนหายใจ

“โธ่เว้ย ทำไมร่างนี้มันบอบบางขนาดนี้เนี่ย...” เตอร์พึมพำเสียงเบาพลางหมุนตัวดูด้านข้าง ใบหน้าของวิคเตอร์ในกระจกดูเรียบเนียนผิวขาวอมชมพูจนเตอร์เองยังอดรู้สึกแปลกไม่ได้

เตอร์ออกจากห้องลองชุด พนักงานสาวรีบเข้ามาตรวจความเรียบร้อยให้ทันทีพร้อมถือสายวัดในมือ

ด้านหน้านั้นนนท์ยังคงยืนอยู่ที่เดิมพิงผนังมือหนึ่งล้วงกระเป๋าอีกมือถือโทรศัพท์แต่ไม่ได้กดดูอะไร สายตาเขาเลื่อนขึ้นมาอย่างช้า ๆ ก่อนจะหยุดนิ่งที่ร่างของวิคเตอร์ในสูทขาว

ความเงียบในอากาศทำให้เตอร์รู้สึกเหมือนมีบางอย่างเปลี่ยนไป ดวงตาคมคู่นั้นมองเขานิ่งจนน่าหวาดดวงหน้าเรียบเย็นที่เคยดูเย่อหยิ่งกลับมีแววบางอย่างที่อ่านไม่ออก

นนท์กลั้นหายใจไปชั่วขณะวิคเตอร์ในชุดนี้ดูงามสง่าอย่างประหลาด ผมสีดำเหลือบเทาอ่อนเป็นประกาย ขับให้ต้นคอขาวเด่นขึ้น แววตาของอีกฝ่ายแม้จะเต็มไปด้วยความเบื่อหน่ายแต่กลับดูมีเสน่ห์จนเขาเผลอคิดในใจ

โคตรสวย...

นนท์รีบสะบัดหัวน้อย ๆ ไล่ความคิดนั้นออกแต่หัวใจกลับเต้นแรงอย่างไม่มีเหตุผล เตอร์เดินตรงไปหาพนักงานไม่ได้สนใจสายตาที่มองตามอยู่ข้างหลัง

“ตรงช่วงอกหลวมไปนิดครับ รบกวนเก็บเข้าหน่อย” เตอร์พูดเสียงเรียบ

พนักงานพยักหน้าแล้วยกสายวัดขึ้นมาพันรอบตัวเขายืนนิ่งให้อีกฝ่ายจัดการตามขั้นตอน แต่ไม่รู้เลยว่าทุกอิริยาบถเล็กน้อยของเขากำลังถูกจับตามองอยู่ทุกวินาที 

ตั้งแต่ปลายนิ้วที่ขยับเส้นผมที่ตกมาปรกหน้าไปจนถึงจังหวะลมหายใจที่แน่นขึ้นตอนพนักงานแตะข้างเอว

ในหัวนนท์กลับพร่าไปหมดทำไมวันนี้รู้สึกเหมือนเห็นเขาเป็นอีกคน...แต่สวยกว่าที่เคยเห็นทุกครั้ง

นนท์เบือนหน้าออกช้า ๆ พยายามปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นปกติแต่ก็รู้ดีว่าหัวใจตัวเองเริ่มจะไม่เหมือนเดิม

“คุณนนท์หล่อมากค่ะ ชุดสูทสีดำ”

“ผมอยากได้ชุดแบบเขา” นนท์ชี้ไปที่วิคเตอร์ที่กำลังวัดตัวเพื่อปรับไซส์เข้า

“ได้เลยค่ะ เชิญทางนี้นะคะ มาลองกัน”

นนท์เข้าไปเปลี่ยนชุดใหม่และทั้งคู่ก็ออกมาให้พนักงานดูความเรียบร้อย จากนั้นเป็นนนท์ที่คว้ามือของเตอร์เอาไว้

“เดี๋ยว...อย่าเพิ่งเปลี่ยนชุด”

“ทำไมอีกล่ะ” เตอร์ถามอย่างส่งสัย

“กูต้องเก็บหลักฐานส่งให้ปู่ดู มึงถ่ายรูปทำหน้าดีหน่อย” นนท์หยิบโทรศัพท์ออกมาถ่ายเซลฟี่ตัวเองและวิคเตอร์ ให้พนักงานถ่ายหลายรูปจนพอใจจึงปล่อยให้วิคเตอร์เดินไปเปลี่ยนชุด

“พี่นนท์ถ่ายรูปกับแพรวนะคะ”

“แพรวต้องรู้นะครับว่าอยู่จุดไหน อย่าล้ำเส้นครับ” นนท์บอกกับแพรวอย่างไร้เยื่อใยหลังจากนั้นเขาก็เข้าไปเปลี่ยนชุด

หลังลองชุดเสร็จทั้งคู่กลับไปเปลี่ยนชุดปกติพนักงานเดินตามมาส่งถึงหน้าประตูร้าน เตอร์เดินนำออกมาก่อนโดยไม่พูดอะไรหน้าตายังดูนิ่งแต่ในใจกลับอยากหนีให้ไกลที่สุด ส่วนนนท์เดินตามมาช้า ๆ ถือถุงชุดไว้ในมือ

“พี่นนท์คะ เดี๋ยวไปส่งแพรวที่คอนโดหน่อยนะคะ” แพรวที่ช้อปของจากร้านข้าง ๆ เดินมาหาพร้อมรอยยิ้มหวาน เธอพูดเสียงนุ่มมือแตะเบา ๆ ที่แขนชายหนุ่ม

“ได้สิ” นนท์ตอบเรียบก่อนหันไปพูดกับเตอร์ที่ยืนอีกฝั่ง

“ผมกลับเองได้ครับ” เตอร์อยากกลับเองเพราะไม่อยากไปกับ

“ไม่...กลับด้วยกันนี่แหละ มึงจะให้กูถูกด่าหรือไง”

เตอร์เหลือบมองนิดหนึ่งไม่พูดอะไรแค่พยักหน้าแล้วเดินไปนั่งเบาะหลังเหมือนเดิม มือกอดอกพิงหัวกับกระจกรถเหม่อมองออกไปข้างทางอย่างไม่อยากรับรู้อะไรทั้งนั้น

นนท์เดินอ้อมมาฝั่งคนขับสายตาเหลือบไปทางกระจกมองหลังเห็นร่างบางคนนั้นนั่งนิ่งอยู่เบื้องหลัง เขาไม่รู้ว่าทำไมแค่ภาพนั้นถึงทำให้ใจเขาไม่สงบ

บนรถบรรยากาศยังคงอึดอัดเหมือนตอนขามาไม่มีผิด เสียงเพลงคลอเบา ๆ จากลำโพงไม่ได้ช่วยให้สถานการณ์ดีขึ้นเลยแม้แต่น้อย

แพรวนั่งเบาะหน้าหันคุยกับนนท์เสียงหวานตลอดทางทั้งเสียงหัวเราะเบา ๆ ทั้งคำพูดออดอ้อนที่ฟังยังไงก็จงใจอ่อยเต็มที่ ส่วนเตอร์ที่นั่งอยู่เบาะหลังกลับนิ่งสนิท

เขานั่งไขว่ห้างกอดอกแน่นแววตาเรียบเฉยเหมือนคนไม่รู้สึกรู้สามือข้างหนึ่งเคาะปลายนิ้วกับพนักเบา ๆ ตามจังหวะเพลงแต่ทุกครั้งที่เสียงหัวเราะของแพรวดังขึ้น

เตอร์ก็รู้สึกเหมือนโดนอะไรบางอย่างกระตุกหัวใจแรง ๆ อย่างหงุดหงิดจนต้องเบือนหน้าหนีไปทางหน้าต่าง ‘ทำไมถึงต้องหงุดหงิดนะ...ไม่ชอบเลย’

ในกระจกหน้ารถสะท้อนเงาหน้าของวิคเตอร์กลับมาหาเตอร์ ใบหน้าหล่อหวานที่เขาไม่เคยคุ้น เหมือนคนแปลกหน้าที่เขายังไม่รู้ว่าจะวางตัวยังไงดีในร่างนี้

พอรถเลี้ยวเข้ามาจอดหน้าคอนโดหรูแพรวหันมายิ้มหวาน พลางเอนตัวมาทางนนท์

“ขับรถกลับดี ๆ นะคะพี่นนท์” เสียงของเธอนุ่มละมุนแทบจะกลืนกับลมหายใจ

“ครับ” นนท์หันไปมองเธอเล็กน้อยรอยยิ้มบาง ๆ ผุดขึ้นที่มุมปาก  เขาตอบสั้น ๆ น้ำเสียงเรียบแต่สุภาพแล้วขับรถออกไปโดยไม่พูดอะไรอีก

เตอร์มองภาพนั้นผ่านกระจกเห็นแพรวยืนส่งรถอยู่หน้าทางเข้า ใบหน้าเธอยังมีรอยยิ้มติดอยู่รอยยิ้มที่ทำให้เขาอยากถอนหายใจเสียงดัง ๆ แต่ก็ทำได้แค่ส่ายหัวเบา ๆ และมองออกนอกหน้าต่างต่อ

ทันทีที่รถเคลื่อนออกจากคอนโดความเงียบก็กลับมาอีกครั้ง เหมือนทุกอย่างหยุดนิ่งไปพร้อมเสียงเครื่องยนต์ที่เดินเบา ๆ

นนท์มองกระจกหลังเห็นวิคเตอร์นั่งกอดอกสีหน้าไม่สบอารมณ์เหมือนเดิม เขาเลิกคิ้วนิดหนึ่งยกมุมปากขึ้นน้อย ๆ อย่างนึกสนุก

“หึงกูอยู่หรือไง” น้ำเสียงกวน ๆ ของนนท์ดังขึ้นพร้อมรอยยิ้มมุมปากที่ไม่ปิดบังความจงใจเลย

“ว่าไงนะ” เตอร์เงยหน้าขึ้นทันทีน้ำเสียงนั้นแข็งจนแทบสะท้อนกลับ

“ก็เห็นทำหน้าหงุดหงิดตลอดตอนแพรวอยู่” นนท์พูดต่อโดยไม่มองกระจกแต่แววตายังมีรอยขำ

“มึงบ้าเปล่า จะให้ผู้ชายอย่างกูไปหึงผู้หญิงเนี่ยนะ ประสาท!” เตอร์ตอบกลับเสียงดังแถมกลอกตาอย่างหงุดหงิด

“อ้าว...น้ำเสียงแบบนี้ มันไม่เหมือนวิคเตอร์คนเดิมเลยนะ” นนท์หัวเราะในลำคอเบา ๆ

 “เลิกพูดเรื่องปัญญาอ่อนสักห้านาทีได้ไหมกูปวดหัว” เตอร์หันขวับกลับไปทันทีดวงตาวาวขึ้น น้ำเสียงนั้นนิ่งแต่น้ำหนักชัดเจนพอจะทำให้อีกฝ่ายเงียบไป

นนท์นิ่งไปวินาทีหนึ่งมองภาพในกระจกหลังอย่างพิจารณา ดวงตาเรียวคมของเขาเริ่มเต็มไปด้วยความสงสัย กับท่าทางที่เปลี่ยนจากหน้ามือไปหลังมือได้ขนาดนี้

“ก็น่าสนุกดี…หึ เก่งให้ได้ตลอดนะวิคเตอร์”

รถแล่นไปเรื่อย ๆ จนถนนด้านหน้าเริ่มโล่งมีเพียงไฟถนนส่องแสงส้มสลัว นนท์ขับช้าลงเรื่อย ๆ จนสุดท้ายจอดเทียบข้างทางโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย

เสียงเบรกดังเบา ๆ ก่อนที่ทุกอย่างจะเงียบสนิทมีเพียงเสียงลมหายใจของทั้งคู่ในห้องโดยสารแคบ ๆ

“มึงจะจอดทำไม” เตอร์ขมวดคิ้ว

นนท์ไม่ตอบทันทีเขาปลดเข็มขัดนิรภัยออกอย่างช้า ๆ แล้วหันมามองตรง ดวงตาคมของเขาสบเข้ากับสายตาของวิคเตอร์ในเงาสลัวนั้นแววตาที่นิ่งแต่มีบางอย่างซ่อนอยู่ใต้ความเงียบ

“มึงจะทำอะไร...” เตอร์เริ่มระแวง

ไม่มีคำตอบนนท์แค่ขยับตัวจากเบาะหน้าพลิกตัวข้ามพนักเบาะมาหาอีกฝั่งอย่างง่ายดาย

“มึงจะบ้าเหรอ ออกไปนะ!” เตอร์ร้องขึ้นเสียงเข้มขึ้นทุกที

แต่คนที่อยู่ตรงหน้ายังคงโน้มตัวเข้ามาใกล้ระยะห่างระหว่างใบหน้าทั้งสองลดลงจนได้กลิ่นน้ำหอมของอีกฝ่ายชัดเจน กลิ่นอ่อน ๆ ของไม้และหนังผสมกันจนหัวใจเต้นแรงโดยไม่รู้ตัว

“นนท์! กูบอกให้ออกไปไง!” เตอร์ตวาดเสียงดังพลางยกมือยันอกอีกฝ่ายไว้

ตุบ.....

“วิคเตอร์.....”

Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application

Dernier chapitre

  • ใจเย็นครับพี่...วิคเตอร์คนนี้ไม่ใช่คนเดิม   ตอนพิเศษ 5 ลงโทษคนดื้อ NC

    นนท์เอามือโอบเอวเตอร์แน่น ประคองออกจากแดนซ์ฟลอร์แบบไม่สนสายตาคนในผับที่เริ่มหันมามองตามแล้วกระซิบกัน“เห้ย เดี๋ยว ๆ กูยังไม่เมานะ” เตอร์เดินงง ๆ นนท์หันมามองใกล้มากจนแทบจะแตะหน้ากากเสียงทุ้มกดต่ำจนขนลุก“กูรู้… แต่กูก็จะพาเมียกูออกไปแบบนี้แหละ”“จะหึงอะไรนักวะ กูก็มากับมึงมากับกับเพื่อน” เตอร์บ่นเบา ๆ เหมือนงอน“กูก็จะหวงแบบนี้แหละ… เมียกู ไม่อยากให้ใครมองทั้งนั้น ” นนท์ยื่นหน้าเข้าไปใกล้หูจนลมหายใจร้อน ๆ กระทบผิวเตอร์หน้าแดงเป็นมะเขือเทศ แม้พยายามไม่ยิ้มก็ยิ้มจนแก้มปริ ถูกผัวลากออกจากฟลอร์อย่างคนแพ้แต่ยอมแพ้ด้วยความเต็มใจด้านหลังน้ำใสส่งไลน์ทันที…สติ๊กเกอร์โชคดีนะเพื่อนพร้อมหน้าเจ้าเล่ห์…เตอร์เห็นตอนขึ้นรถก็ได้แต่สบถในใจ…คืนนี้กูโดนแน่…เตอร์ทำอะไรไม่ถูกเพราะเขาไม่ได้คิดว่าจะทำให้นนท์หึงขนาดนี้ ร่างสูงดันตัวเตอร์เข้าไปในรถเบาๆแล้วเขากดสตาร์ทพร้อมเปิดแอร์เย็นฉ่ำไว้รอ ก่อนที่จะเดินอ้อมเข้ามาในรถฝั่งคนขับแล้วปรับเบาะถอยออกจนสุด ก่อนจะรั้งตัวเตอร์ขึ้นมานั่งตักตัวเอง“มึงจะทำอะไรนนท์” นนท์ทำตาโตใส่เตอร์แบบกวนๆแล้วยิ้มเจ้าเล่ห์“ไม่บอกแต่ขอจูบหน่อย ”นนท์ประกบริมฝีปากของเตอร์อย่างอย่าง

  • ใจเย็นครับพี่...วิคเตอร์คนนี้ไม่ใช่คนเดิม   ตอนพิเศษ 4 คืนนี้กูโดนแน่

    ไฟสีส้มสลับม่วงกระพริบเป็นจังหวะเหมือนหัวใจที่เต้นรัวช่วงใกล้ปล่อยผี ตรงชั้นสองของผับกำลังวุ่นพอ ๆ กับสนามรบ พนักงานหลายคนยืนห้อยฟักทองพลาสติกสลับหัวกะโหลกเชือกผูกไฟ LED จนทั่วฝ้าเพดานเหมือนเป็นรังของซอมบี้ EDM สักตัว นนท์ยืนกอดอกพิงราวกั้น มองลงไปด้วยสายตาแบบ…ถ้าใครติดไฟผิดตำแหน่งกูจะเดินไปจัดเองแล้วนะธามเดินขึ้นบันไดมาพร้อมเสียงบันไดไม้ดังอ๊อดแอ๊ด มือถือในมือยังเปิดภาพฮาโลวีนอยู่ เขาเดินมาหยุดข้าง ๆ นนท์แบบสบาย ๆ“นี่ ตามที่คุยกันนะเว้ย โครงหัวกะโหลกต้องอยู่ฝั่ง EDM เพราะมันมีไฟสโตรบ ไม่งั้นภาพรวมจะเละ”“เออ เดี๋ยวเพิ่มธีมลอยกระทงไปด้วยเลยมั้ยวะ รวมกันไปเลย ฮาโลวีน EDM กับลอยกระทง จัดหนักไป” นนท์พยักหน้าช้า ๆ เหมือนกำลังสแกนอีกสิบจุดในหัว“เห้ย เออว่ะ เข้าท่า!”ธามหันขวับมามองทำตาโตแล้วทำหน้าเหมือนค้นพบอเมริกาใหม่อีกรอบก่อนหัวเราะฮึ ๆ“แนวจัด”ทั้งคู่ยืนกอดอกพร้อมกันเหมือนเป็นหัวหน้าฝ่ายตรวจคุณภาพผีหลุดโลก พนักงานมองแบบเกร็ง ๆ แต่ก็พยายามติดของต่อ…ระหว่างกำลังตรวจผี ธามก็ทำเสียงจริงจังขึ้นมาซะงั้น“มึง… ลูกสาวมึงเป็นไงวะ เห็นว่าเข้าโรงพยาบาล” นนท์หันไปมอง ขมวดคิ้วแน่น“ก็ไข้หวัดธร

  • ใจเย็นครับพี่...วิคเตอร์คนนี้ไม่ใช่คนเดิม   ตอนพิเศษ 3 เวียนว่ายตายเกิด

    หนึ่งปีผ่านไปอย่างรวดเร็วจนแทบไม่รู้ตัว ชีวิตหลังมีลูกเหมือนถูกปั่นจนวันเวลาวิ่งเร็วขึ้นครึ่งหนึ่ง เสียงหัวเราะเด็ก เสียงงอแง ไหนจะงาน ไหนจะการเลี้ยงดู เข้ามาปะปนกันจนเหนื่อยแต่สุขแบบบอกไม่ถูกวันนี้เป็นวันเข้าพรรษา อากาศร้อนอบอ้าวเล็ก ๆ แต่ลมก็ยังพอพัดช่วยให้ไม่อึดอัดนัก หน้าโบสถ์คนเดินกันแน่น เสียงแม่ค้าขายดอกไม้ เสียงเด็กวิ่ง เสียงระฆังวัดที่ดังแผ่ว ๆ อยู่ไกล ๆ ทำให้บรรยากาศดูคึกคักแบบที่เห็นแล้วรู้สึกชื่นใจนนท์อุ้มลูกชายวัยเกือบสองขวบเนตั้นขึ้นมาประคองบนสะโพก เด็กน้อยแก้มกลม ผมเส้นนิ่มยาวปิดหูเล็กน้อย ใส่เสื้อยืดลายการ์ตูนกับกางเกงขาสั้นที่เขาชอบนักหนา อยู่ในท่าเกาะคอพ่อพลางมองไปรอบ ๆ แบบตาใสเป็นพิเศษ“เดินดี ๆ นะครับตัวแสบ” นนท์ก้มลงพูดกับลูก พลางใช้มืออีกข้างลูบหัวเบา ๆอีกด้านหนึ่งของครอบครัวเล็ก ๆ นี้ เตอร์เดินนำอยู่ ข้างแขนมีพานดอกไม้ ธูปเทียนสำหรับไหว้พระครบชุด หน้าตาเขาดูสดใสกว่าปีที่ผ่านมา เหมือนความเหนื่อยล้าหลายอย่างถูกแทนที่ด้วยความสงบที่ค่อย ๆ ก่อตัวขึ้น“เร็ว ๆ มานี่ เดี๋ยวคนแน่น” เขาหันมาบอกด้วยรอยยิ้มอ่อน ๆ ที่มีแต่ตอนอยู่กับนนท์และลูกเท่านั้นทั้งสามเดินผ่านหน้าวั

  • ใจเย็นครับพี่...วิคเตอร์คนนี้ไม่ใช่คนเดิม   ตอนพิเศษ 2 คนใจร้าย

    เสียงแป้นคีย์บอร์ดดังถี่เหมือนเครื่องจักรที่กำลังเร่งรอบแปะ ๆ ไม่หยุด ทุกตัวอักษรที่ถูกพิมพ์เหมือนพุ่งออกมาปะทะอากาศหนัก ๆแสงจากหน้าจอคอมส่องเข้าหน้าของนนท์จนเห็นใต้ตาคล้ำเป็นปื้น ผมที่เคยจัดทรงเรียบร้อยตอนเช้าตอนนี้ชี้มั่วไปหมด ริมฝีปากเม้มตึง ขากระตุกอยู่ใต้โต๊ะเพราะความเครียดที่สะสมมาหลายสัปดาห์แปดเดือนแล้วหลังมีลูกแต่กลับรู้สึกว่าทุกวันมันเหนื่อยขึ้นเรื่อย ๆ เนื่องจากเตอร์ได้กลับไปเรียนอีกครั้ง โดยเฉพาะช่วงนี้จะเป็นช่วงเริ่มฝึกงานและโปรเจกต์ที่ดันประจวบเหมาะมากองพร้อมกันจนเหมือนชีวิตไม่มีปุ่มหยุดหายใจเตอร์นั่งอุ้มลูกอยู่ที่โซฟาใกล้ ๆ แค่ระยะเอื้อมถึง เขามองนนท์ด้วยสายตาเป็นห่วงจนหัวใจตัวเองอึดอัดไปหมด เด็กน้อยในอ้อมแขนเพิ่งกินนมเสร็จหน้าแดงนิด ๆ ง่วงนอนกำลังจะหลับ แต่เตอร์กลับไม่กล้าจะลุกเพราะกลัวรบกวนคนตรงนั้นที่ทำงานจนไหล่แข็งไปหมดเขาเองก็เหนื่อยเหมือนกัน…เขาก็อดนอน…เขาก็อยากได้คำถามว่า “ไหวไหม” บ้างเหมือนกัน… เตอร์คิดแต่ไม่พูดออกไป เขาไม่อยากเป็นภาระให้นนท์ในช่วงที่อีกฝ่ายเครียดจนแทบระเบิดอยู่แล้วเมื่อเด็กหลับสนิท เตอร์ก็ลุกขึ้นอย่างเบามือที่สุด เขาค่อย ๆ วางลูกลงในแปล ผ้

  • ใจเย็นครับพี่...วิคเตอร์คนนี้ไม่ใช่คนเดิม   ตอนพิเศษ 1 พ่อแม่มือใหม่

    กลางดึกเงียบสนิทจนเหมือนมีเพียงแสงไฟสีเหลืองนวลจากโคมเล็กข้างเตียงที่ส่องไหว ๆ ตามแรงลมแอร์อ่อน ๆ และเสียงเดียวที่ดังฝ่าเงามืดขึ้นมา“แอ้ แอ้ แอ้”เสียงร้องใส ๆ ของเจ้าตัวเล็กวัยหนึ่งเดือนดังแทรกเข้ามาในหูนนท์เหมือนเสียงไซเรนปลุกตามสัญชาตญาณ พอได้ยินแบบนั้น ร่างที่เพิ่งหลับได้ไม่ถึงสามชั่วโมงก็เหมือนถูกกดปุ่มเปิด ใช้เวลาไม่ถึงวินาที นนท์ก็กระพริบตาช้า ๆ ขึ้นมาเปลือกตาหนักราวกับมีทรายกดทับอยู่ข้างใน ทั้งร่างเหนื่อยล้าจนเหมือนถูกขโมยพลังไปครึ่งชีวิต แต่เมื่อเสียง “แอ้ แอ้” ดังขึ้นอีกคำเขาก็ถอนหายใจยาวแล้วพยายามยันแขนลุกขึ้นช้า ๆ ร่างโยกนิด ๆ เหมือนคนเมาเพราะยังไม่ตื่นเต็มที่“โอ๋ โอ๋…ลูกครับ”“พ่อเพิ่งหลับเองนะ…” เขาบ่นในคอแบบไม่มีแรงบ่นเหมือนทุกคืนที่ผ่านมาพอลุกนั่งได้ก็หันไปมองอีกฟากของเตียงก็เห็นเตอร์นอนคว่ำหน้าแนบหมอนไปซีกหนึ่ง แขนทั้งสองข้างกอดหมอนข้างไว้เหมือนเด็กน้อยหลับลึกจนไม่ขยับแม้แต่นิดเดียว ผมยุ่งเล็กน้อยกระจายบนหมอน หายใจสม่ำเสมอราวกับไม่รู้เลยว่าลูกกำลังโวยอยู่ตรงนั้น“ครับ…หลับสบายเลยนะ” นนท์กระซิบหงอย ๆ ทั้งหมั่นไส้และเอ็นดูปนกันก่อนจะก้มลงหอมแก้มเตอร์เบาๆอย่างไม่คิ

  • ใจเย็นครับพี่...วิคเตอร์คนนี้ไม่ใช่คนเดิม   ตอนที่ 37 ขอชื่นใจหน่อยนะ NC (ตอนจบ)

    เช้าวันต่อมา หลังจากทานอาหารเช้าที่บ้านของวิคเตอร์แล้ว นนท์ก็ขอพาวิคเตอร์กลับมาอยู่ที่คอนโดกับเขา ความตื่นเต้นเริ่มซาตัวลง นนท์รีบหยิบโทรศัพท์ขึ้น โทรหาเพื่อนสนิท ธาม โดม นัท ผ่านวิดีโอคอล เสียงสัญญาณดังขึ้น และภาพเพื่อน ๆ ปรากฏทันที“ไอ้นนท์… มีอะไร” ธามถามด้วยน้ำเสียงตกใจ“กูมีอะไรจะประกาศ…พวกมึงจะต้องไม่เชื่อแน่”“เรื่องอะไรวะ” เสียงประสานกันของเพื่อนๆดังขึ้น“เตอร์ท้องครับเพื่อน!” นนท์ยิ้มกว้าง น้ำเสียงสั่นเพราะตื่นเต้นเพื่อนทั้งสามแทบลุกขึ้นจากเก้าอี้ โอ้โห… ความตกใจทำให้เสียงแทบดังทะลุหู“มึงบอกจะรีบหย่าไม่ใช่เหรอไอ้นนท์ ตอนนี้ติดกับเป็นพ่อตลอดชีวิตแล้วดิ!” ธามหัวเราะจนหูแทบดับ“เมื่อคืนมึงทำเด็กเหรอวะ หื้ม” โดมยิ้มแหย ๆ แอบพูดหยอก“กูบอกแล้วว่าให้ใส่ถุง!” นัทแทบตะโกนจากอีกฝั่งนนท์หน้าแดงจ๋อย มือกุมหน้า แต่เตอร์ที่ยืนอยู่ข้างหลังยกมือขึ้นเท้าเอวกลางสาย“เสือก!” นนท์ด่ากลางสายแบบขำ ๆเสียงหัวเราะดังขึ้นทั้งสองฝั่ง ห้องเต็มไปด้วยความอบอุ่นและความเป็นกันเองหลังวางสาย นนท์เดินกลับมาหาเตอร์ทันที กอดร่างของเขาไว้จากด้านหลังแผ่นหลังเตอร์แนบชิดกับอกนนท์ ความอบอุ่นของกันและกันทำให้

  • ใจเย็นครับพี่...วิคเตอร์คนนี้ไม่ใช่คนเดิม   ตอนที่ 25 ความรู้สึกที่ไม่อาจยอมรับ

    หลังจากเหตุการณ์ในห้องวันนั้น บรรยากาศระหว่างนนท์กับเตอร์เหมือนถูกคลุมด้วยไอหมอกบาง ๆ ของความอึดอัด แต่ในเวลาเดียวกันก็แฝงความใกล้ชิดแบบไม่รู้ตัว และที่สิ่งที่ชัดเจนคือ นนท์มองเตอร์เป็นแค่ของเล่นเท่านั้นอาหารเช้าถูกจัดวางไว้โดยที่เตอร์นั่งทานอยู่ก่อน สักพักนนท์เดินออกจากห้องนอนมาท่าทางปกติและประโย

  • ใจเย็นครับพี่...วิคเตอร์คนนี้ไม่ใช่คนเดิม   ตอนที่ 21 ไม่ได้รักแต่หึงหวงมาก

    “วิคเตอร์ครับ… เดี๋ยวก่อนสิ”เตอร์ชะงักหันกลับไปแบบไม่เต็มใจนัก ดวงตาเขามีร่องรอยเบื่อชัดเจนจนกระทั่งเห็นชายหนุ่มร่างสูงคนหนึ่งยืนอยู่ เตอร์พยายามนึกคิดว่าเขาคนนี้คือใครเขาใส่แว่นสายตากรอบบาง ๆ ทำให้หน้าดูสุภาพขึ้น แม้รูปร่างสูงพอ ๆ กับนนท์แต่บรรยากาศรอบตัวเขาอบอุ่นกว่าเยอะ รอยยิ้มที่เขายิ้มมาให้ก

  • ใจเย็นครับพี่...วิคเตอร์คนนี้ไม่ใช่คนเดิม   ตอนที่ 16 ทำใจไม่ได้

    แสงแดดอุ่นในยามเช้าลอดผ่านผ้าม่านบางเข้ามาแตะปลายผมที่ปรกหน้าผาก เตอร์ในร่างวิคเตอร์ขยับตัวเล็กน้อยขนตายาวขยับเบา ๆ ตามจังหวะลมหายใจ เขาขมวดคิ้วนิดหนึ่งก่อนจะค่อย ๆ ลืมตาขึ้นด้วยความงัวเงียแต่เพียงพริบตาเดียว…ทุกสติกลับกลายเป็นความช็อกใบหน้าของนนท์อยู่ใกล้จนแทบสัมผัสได้ลมหายใจอุ่นของอีกฝ่ายรดแก้ม

  • ใจเย็นครับพี่...วิคเตอร์คนนี้ไม่ใช่คนเดิม   ตอนที่ 14 หยุดนะนนท์

    ลมเย็นยามเย็นพัดเฉื่อยผ่านลานกว้างหน้าคณะ แสงอาทิตย์ที่กำลังตกดินทอดยาวบนพื้นจนเป็นสีทองหม่นเตอร์ลากกระเป๋าเป้ใบเล็กไปตามทางเดินอย่างไร้อารมณ์นักแววตาเหม่อลอยราวกับไม่อยู่กับปัจจุบัน เตอร์ไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองถอนหายใจไปกี่ครั้งตั้งแต่เลิกคลาสมาวันนี้น้ำใสก็ไม่มาเรียน...ทำให้วันนี้ทั้งวันเขาต้องอย

Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status