หลงมนต์พยัคฆ์ (Mpreg)

หลงมนต์พยัคฆ์ (Mpreg)

last updateTerakhir Diperbarui : 2025-10-24
Oleh:  SomoonOngoing
Bahasa: Thai
goodnovel18goodnovel
Belum ada penilaian
41Bab
823Dibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

พยัคฆ์ร้ายมากวิชา เลื่องลือโจษจัน เอามาอยู่ใกล้ตัว มันจะยอมเชื่องเก็บเล็บเก็บเขี้ยวจริงหรือ?

Lihat lebih banyak

Bab 1

บทนำ

In the hospital, Nicholas Hawk stood out conspicuously in the crowd with his tall stature and long legs.

"You don't need to be here. Go home," I heard him say as soon as I squeezed through. The bag in my hand left my grasp.

Nicholas' stepsister was admitted to the hospital late at night. It seemed my role was merely to bring some clothes over. I was treated no differently from a maid.

Having been married to Nicholas for four years, I had grown accustomed to his indifference. Thus, I decided to find the doctor myself to understand the situation.

The doctor explained that the patient had an anal fissure caused by sexual intercourse.

At that moment, I felt my heart sink to the bottom of my stomach.

As far as I knew, Claudia Quirk did not have a boyfriend, and yet it was my husband who had brought her to the hospital.

The doctor nudged his reading glasses and looked at me with some sympathy. "Young people nowadays love novelty and seek excitement."

"What do you mean?"

I wished he would tell me more, but he simply shook his head and ushered me out of the office.

The hospital was bustling even though it was one in the morning. While lost in my thoughts, I bumped into several people in the corridor.

Claudia's mother, Frances White, had remarried into the Hawk family. After I married Nicholas, Claudia expressed her unwillingness to stay in Hawk Manor, Nicholas' family home.

Therefore, she had moved in with us into our marital home.

I had witnessed Claudia planting kisses on Nicholas' cheeks countless times. Initially, I thought their sibling relationship was just affectionate.

But now, perhaps they kissed each other on the lips when no one was around. Who knew?

I dared not dwell on that thought and stumbled to the ward.

Claudia's pale cheeks were streaked with tears as she clung to Nicholas' sleeve. She was murmuring something I couldn't make out, and she looked pitifully distraught.

The notion of eavesdropping through the walls like what was depicted on TV shows was utterly unrealistic. Modern doors had excellent soundproofing, especially when securely closed.

Nicholas stood with his back to me. His expression was hidden from view and his voice was inaudible. Nevertheless, one thing was for certain—he must be feeling distressed.

My hand paused on the door handle, but in the end, I let it go.

Rushing in and demanding answers outright would be irrational. Besides, I wasn't sure if I could handle the truth.

My marriage with Nicholas had originally been a union of two equally powerful families. I had often felt fortunate to live in luxury and marry for love.

But as the four years of marriage flew by, everything changed. With my father's passing, my family's fortunes subsequently declined.

I wasn't cut out for business, so to prevent my father's hard work from going to waste, I could only watch my mother struggle alone.

On regular days, the company benefited greatly from Nicholas' favors.

If I were to barge in and create a scene based on mere suspicion, it might jeopardize what little remained of our already fading marital bond.

With no one at home, I went straight to Claudia's room. Girls tended to have many thoughts on their minds, and where love was involved, it was hard to keep those feelings bottled up.

Claudia wasn't an ambitious child; skipping classes in college was routine for her. Whenever she needed money, she liked to cling to Nicholas' arm and act cute. She'd say, "Nick, give me money please."

Claudia was five feet and two inches tall, making her a rather petite woman. She had a doll-like smile. Nicholas would fall prey to her cuteness, but he wasn't the only one. Every time she acted cute, even I ended up giving her extra pocket money.

Yet, her room had no books or notebooks. There was only a picture of her and Nicholas on the dressing table, a long-time memory from their childhood.

Claudia had once told me the picture was taken on the day she visited Hawk Manor for the first time, and she had begged to take a photo with her handsome stepbrother.

Back then, Nicholas was already mature and poised despite his tender age. His youthful face, even when he was grumpy, could not hide his good looks. Claudia said it was her favorite picture.

When I couldn't find anything in Claudia's room, I went to Nicholas' study. I even searched through the contracts in the safe, but still found nothing.

At three in the morning, I picked up my phone and searched online, "How to find evidence of my husband's infidelity."

The answers were varied, but none of them applied to our kind of household.

Nicholas had rooms reserved in various hotels, and there would be no records of his stays.

I tossed and turned in bed, unable to sleep. Finally, I decided to send a message to Nicholas that said, "Honey, are you coming home tonight?"

I was acutely aware that I wanted to use his concern for me as evidence that he hadn't cheated. Subconsciously, I refused to accept the truth, especially considering it involved my sister-in-law.

However, at the same time, I also knew Nicholas wouldn't come home. Instead, he would stay up all night tirelessly taking care of Claudia.

My heart ached.

To my surprise, five minutes later, I received a reply from Nicholas. It was a simple "Yes," as emotionless as he was in person.

Strangely, such indifference made me ecstatic.

Propping up my head, I scrutinized myself in the mirror. My bright eyes reflected a sense of innocence that was unfamiliar with the ways of the world.

But at 26 years old, I understood best how this purity and the lingerie I wore could affect a man.

I sat boldly on the couch in the living room, just so Nicholas would see me as soon as he opened the door. With Claudia conveniently absent, I thought I'd add a bit of excitement to the mix.

I waited until five in the morning, but there were no sounds of any cars pulling into the driveway. When I drifted off to sleep, my tears fell onto Nicholas' one-word reply on my phone.

I didn't know how long I had been asleep when someone nudged my shoulder. I opened my eyes to see Nicholas' enigmatic face before me.

As I sat up from the couch, the blanket slipped off to reveal my body which was carefully dressed to impress. I greeted him with a smile, "Honey, are you hungry? Would you like me to make you something to eat?"

It had been a long time since we'd been intimate. If a person who hadn't had sex in years saw me dressed like this and heard my ambiguous words, how could they possibly resist?

"I was caught up with something," he explained simply. He reached out to carry me upstairs.

I knew what he meant. It was probably because of Claudia. But at that moment, I couldn't care less. He was merely holding me in his arms, yet I easily felt aroused and cuddled up to him.

I kissed his Adam's apple, partly playful and partly seductive as I spoke. "Honey, I want you."

However, he didn't respond to my advances.

"Put on something. Don't catch a cold."

He placed me on the bed and left after saying that. He headed straight to the bathroom.

A profound emptiness flooded into my chest. The more passion I had, the more ashamed I felt.

If he was truly cheating on me, he had enough passion to land Claudia in the hospital. Conversely, he didn't want to touch his own wife.

I felt so overwhelmed that it was hard to breathe properly.

In just ten minutes, my arousal had already faded, but the water in the bathroom was still running.

I spoke through the bathroom door. "How's Claudia? Do you need me to go take care of her?"

"No need. I'll go be with her after showering."

"Don't you have to work? I could take care of her just as well."

The rushing water in the bathroom couldn't drown out his determination as he replied, "Ariana, she can't do without me right now!"

I chuckled through my tears as I leaned against the door. Was that really the reason, or was it because he was the one responsible for Claudia's injury?

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
41 Bab
บทนำ
บทนำ“ไอ้ชาติชั่ว มึงทำได้อย่างไร!”“กรี๊ดดดดดดดด”“อ๊ากกก”บุษบารอรักจากชาตรี ห่างนทีไกลลับไม่กลับหวน“กูขอสาปแช่งให้ชีวิตมึงฉิบหาย! ไอ้ตัวอัปมงคล!”เคยชื่นมื่นอิงแอบหอมรัญจวน ต้องคร่ำครวญเดียวดายพี่หายไป“ข้าขอโทษนะพ่อ แต่พ่อหยุดสร้างเวรสร้างกรรมเถอะนะ”“ไม่ต้องมาเรียกกูว่าพ่อ! คนอย่างมึงกูน่าจะปล่อยให้นอนตายอยู่ข้างถนน ไม่น่าเอาเดรัจฉานอย่างมึงมาเลี้ยงเลย!” “…มอบตัวเถอะพ่อ โทษหนักจะได้กลายเป็นเบา”“มึงเอาไอ้พวกขี้ครอกมาจับพี่จับน้อง มึงกล้าได้ยังไงไอ้คราม!!” ชะตาช้ำนำรักไม่สุขสม ทุกข์ระทมจมปลักแสนอ่อนไหวปัง ปัง ปัง“กรี๊ดดดด พี่แหวน! ยะอย่านะอย่าฆ่าผัวฉัน ครามช่วยพ่อสิลูก เอ็งกลับมาช่วยพวกเราใช่ไหม จัดการพวกมันเลยลูก ฆ่าพวกมันให้หมด ฮึก”“แม่ตรี…”“อึก…มะไม่จริง เอ็งไม่ได้เป็นคนพาพวกตำรวจมาใช่ไหม”“ข้าขอโทษ…”อันคิดถึงสุดคำนึงจ้าวดวงใจ อยู่แห่งใดใคร่รู้พ่อแก้วตา************“…ตามคำแถลงการณ์ของผู้บัญชาการ พลตำรวจโทปรมะ สุเมธเมธิน การทะลวงจับชุมโจรในคืนที่ผ่านมาถือว่าเป็นคดีประวัติศาสตร์เลยก็ว่าได้ค่ะ โดยชุมโจรเสือแหวนแห่งหมู่บ้านผาพยัคฆ์เป็นที่เล่าขานว่าโหดเหี้ยม เก่งกล้าวิชาอาค
Baca selengkapnya
บทที่ 1 ต้องตามประสงค์
บทที่ ๑ ต้องตามประสงค์ ๑๐ ปีต่อมา ช่วงสายยามพระอาทิตย์ขึ้นตรงเหนือหัว บรรยากาศรอบข้างไม่ได้เงียบสงบเสียทีเดียว จอแจด้วยเสียงคนมากหน้าหลายตา ยืนต่อแถวเป็นระเบียบเรียบร้อยรอรับอาหาร แดนสามที่เป็นเขตโรงอาหารกำลังวุ่นวายมือประวิง มีคณะคนกลุ่มหนึ่งถูกนำทางด้วยเจ้าหน้าที่ในชุดสีกากีอันเป็นเอกลักษณ์ของผู้คุมเรือนจำ เดินเลียบเคียงเข้าไปที่ตึกสองชั้นอันเป็นที่ตั้งของสำนักงาน เรือนจำแบ่งเป็นหลายเขตหลายแดน แดนหนึ่งแรกรับ แดนสองให้ญาติเยี่ยม แดนสามเป็นโรงอาหารและสำหรับทำกิจกรรม แดนสี่เป็นต้นไปถึงสิบเป็นแดนกักขังนักโทษ เริ่มจากเบาสุดไปหาหนักสุด และพวกที่อยู่ร่วมกับนักโทษทั่วไปไม่ได้ ก็คือแดนสิบ แดนที่รวมพวกมากวิชาอาคม จอมขมังเวทย์ไว้ในแดนนี้หมดแล้ว การมาเยือนเรือนจำผู้ต้องโทษร้ายแรงในเวลานี้ ถ้าหากไม่ได้มีหน้าที่เกี่ยวข้องโดยตรง ผู้ที่สามารถเข้าถึงนักโทษระดับนี้ได้ก็คงยศใหญ่หรือเส้นสายใหญ่ไม่น้อย คณะเดินทางนั้นมาหยุดที่ห้องหนึ่ง ร่างภูมิฐานแต่งกายดูดีกว่าใครเดินองอาจเข้าไปในห้อง ด้านในมีคนรออยู่ก่อนแล้ว “ไม่ใช่เรื่องง่ายนะท่าน หากเบื้องบนรู้เข้าล่ะซวยแน่” คนในห้องหน้าเครียดขึง คิ
Baca selengkapnya
บทที่ 2 ดึงดูดอัปสร
บทที่ ๒ : ดึงดูดอัปสรตลอดทั้งสามวันฉัตรเกล้าใช้เวลาช่วงเช้าจนถึงเย็นอยู่ที่โรงอาหารของเรือนจำแห่งเดิมไม่คิดไปไหน สองวันแรกนักโทษจากแดนสิบมากินข้าวที่โรงอาหารเพียงช่วงเที่ยงเท่านั้น แต่วันสุดท้ายพวกเขามาช่วงเย็นด้วยวันนี้ฉัตรเกล้าจึงได้เห็นหน้าเขาคนนั้นก่อนจะต้องจากกันความรู้สึกวูบวาบไร้ที่มาที่ไปยังคงเกิดขึ้นทุกครั้งที่ได้พบร่างสูงใหญ่“ขอบใจ” คำพูดที่เอื้อนเอ่ยให้ได้ยินเป็นประจำยามรับอาหารจากเขาตึก ตึก ตึกและเสียงหัวใจเต้นระรัวแทบทะลุออกจากอกของตนฉัตรเกล้า ไพศาลภิรมย์รักษ์ ไม่ใช่คนตัวเล็กบอบบางแม้ร่างกายจะแตกต่างจากเพศชายทั่วไป ด้วยส่วนสูง 175 เซนติเมตร ไม่ได้ผอมแห้งแบนราบ แต่ไม่ได้เจ้าเนื้อแต่อย่างใด เขาเป็นชายงามที่มีรูปร่างสมส่วนเลยทีเดียว หากแต่เมื่ออยู่ต่อหน้านักโทษแดนสิบคนนั้นกลับดูตัวเล็กไปถนัดตา คิดคร่าว ๆ คงสูงไม่ต่ำกว่า 190 เป็นแน่“เป็นอย่างไรบ้างตาฉัตร” เสียงทุ้มดูใจดีเอ่ยทักจากด้านหลัง“คุณพ่อ?” ฉัตรเกล้าละสายตาออกจากคนนั่งทานข้าวเงียบ ๆ หันไปมองตามเสียงของบิดาอย่างแปลกใจ“ดูทำหน้าเข้า ตกใจอะไรกัน” คุณชนายังคงมีรอยยิ้มใจดีประดับที่มุมปาก“มาได้อย่างไรครับ”“พ่อมาทำ
Baca selengkapnya
บทที่ 3 เปลี่ยนสถานะ
เมื่อพักรักษาตัวร่วมเดือนฉัตรเกล้ามีอาการดีขึ้นจนเกือบหายเป็นปกติ ยกเว้นเพียงอาการวิงเวียนศีรษะและไร้เรี่ยวแรงที่ยังหลงเหลืออยู่บ้าง เขาแทบไม่ได้ออกไปไหนเนื่องด้วยคุณหญิงแก้วตาขอเอาไว้ หรือหากมีเรื่องต้องออกก็ต้องมีคนของคุณพ่อติดตามไปด้วยราวกับเงากริ๊ง กริ๊งเสียงโทรศัพท์ยกหูที่ตั้งอยู่ส่วนห้องโถงใหญ่ดังขึ้นฉัตรเกล้ากำลังนั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่โซฟาผ้ากำมะหยี่ลุกขึ้นไปรับก่อนหน้าพลับพลึง สาวใช้คนหนึ่งจะเดินมาถึง ชายหนุ่มยกมือข้างหนึ่งห้ามหล่อนไว้ เจ้าหล่อนจึงโค้งกายให้แล้วเดินถอยไปทำอย่างอื่น“สวัสดีครับ บ้านไพศาลภิรมย์รักษ์ ฉัตรเกล้าพูดสายครับ” ฉัตรเกล้ากล่าวเสียงเรียบร้อยน่าฟัง[ดีครับคุณชาย] ได้ยินน้ำเสียงของบุรุษทะเล้นไม่น้อยยามตอบกลับ รู้ได้ทันทีว่าปลายสายคือใคร“เป็นอย่างไร ที่ฉันฝากถามไปน่ะ” เขามองข้ามน้ำเสียงกวน ๆ ของเพื่อนสนิทและถามในเรื่องที่อยากรู้มากที่สุดไปแทน[รับสายเพื่อนก็เข้าประเด็นเชียว รีบเสียจริง] บ่นอุบอิบด้วยน้ำเสียงน้อยอกน้อยใจกลับมา“ค่าโทรไม่ใช่ถูกนะพิเชษฐ์” ฉัตรเกล้าเอ่ยดุเพื่อนสนิทที่เห็นกันมาแต่เล็กพิเชษฐ์ ยศฐกาล ลูกของนายตำรวจใหญ่แห่งกองปราบปรามในสำนักง
Baca selengkapnya
บทที่ 4 ต้อนรับ
เมื่อมารดาเดินเลี่ยงไปพร้อมกับสา สาวรับใช้คนสนิทของเธอ ฉัตรเกล้าจึงหันมาคุยกับคนที่เหลือ“ในเมื่อเขาจะเข้ามาเป็นหนึ่งในสมาชิกของบ้านเรา ก็ต้องต้อนรับและปฏิบัติกับเขาให้ดี ไหมกับพลับพลึงไปเตรียมห้องให้ฟ้าครามเขาเสียหน่อย” ฉัตรเกล้าเอ่ยเสียงเป็นจริงเป็นจัง“…ค่ะคุณฉัตร” ไหมและพลับพลึงโค้งกายรับคำ นางทั้งสองลอบมองคนงานใหม่ที่ทั้งตัวสูงใหญ่และหน่วยก้านดีไม่น้อย แม้เห็นหน้าไม่ชัดแต่สันกรามคมชัดที่ไม่ได้โดนผมเผ้าปิดบังนั่นก็พอจะเดาออกว่าคงหล่อใช่ย่อยชื่นชมบุรุษก่อนจะพากันหัวเราะคิกเดินออกไปทำตามคำสั่งชื่อฟ้าครามใช่ไหมนะ ชื่อเพราะเหลือเกิน“ทุกคนแยกย้ายได้เลยนะครับ เดี๋ยวผมบอกกฎระเบียบของที่นี่ให้เขาทราบเอง” ฉัตรเกล้าเห็นท่าทางของเจ้าหล่อนทั้งสองชัดเจน คิ้วเรียวอดไม่ได้ที่จะขมวด สาวใช้คนอื่นที่อยู่ในวัยละอ่อนก็พลอยลอบมองฟ้าครามไปด้วยเขาจึงรีบบอกให้ทุกคนออกไป เมื่อเหลือกันอยู่สองคน ความเงียบเข้าปกคลุมบริเวณภายในบ้านจนแทบได้ยินเสียงหายใจ ฉัตรเกล้าเงยหน้ามองร่างสูง ก่อนจะยิ้มและผายมือเชื้อเชิญให้เดินตาม“เชิญทางนี้ครับ” คนตัวเล็กกว่าเดินนำไปทางห้องนั่งเล่นในตัวบ้าน ตัวเขานั่งลงที่โซฟาเนื้อน
Baca selengkapnya
บทที่ 5 ที่ของคนสวน
บ้านไพศาลภิรมย์รักษ์ตั้งอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยา ทางหน้าบ้านหันไปทางถนน เปิดรั้วเข้ามาจะพบกับสวนสวยงามทั้งสองข้างทาง น้ำพุใหญ่ตกแต่งตามยุโรปนิยม สวนของคุณหญิงแก้วตายาวไปถึงข้างบ้านทางขวามือจรดศาลาริมน้ำ มีแปลงดอกกุหลาบสูงเท่าเอวส่งกลิ่นหอมฟุ้งทางซ้ายของบ้านเป็นลานหญ้า เดินเรื่อยเข้าไปถึงส่วนหลังบ้านใหญ่เป็นราวตากผ้าสำหรับเจ้านาย สวนของคุณหญิงแก้วตาก็หยุดอยู่ส่วนนี้ เดินอีกครู่จะเห็นหลังคาของเรือนพักสาวใช้ หน้าเรือนมีเตียงไม้หลังหนึ่งเอาไว้นั่งเล่น มีแปลงคุณนายตื่นสายประดับบริเวณ เยื้องขึ้นมาหน่อยเป็นรั้วตาข่ายกั้นบรรดาพืชสวนครัว ถัดจากเรือนสาวใช้เป็นเพียงลานเล็กที่เอาไว้ตากผ้าเดินลึกเข้าไปผ่านต้นมะม่วงน้ำดอกไม้ มะม่วงเขียวเสวย มะม่วงสามฤดู ที่อยู่ทางขวามือและกอต้นกล้วยทางซ้ายมือจะพบกับเรือนไม้ชั้นเดียวทอดยาวแบ่งห้องเป็นสัดส่วน“ถึงแล้วครับ…พี่ครามพออยู่ได้ไหม” ฉัตรเกล้าหยุดเท้าที่หน้าเรือนไม้ หันไปถามฟ้าครามอย่างระมัดระวังพอสมควรเจ้าของชื่อหันมองรอบด้านเล็กน้อย ลมเอื่อย ๆ พัดผ่านทำเส้นผมดำสนิทปลิวไสว คุณหนูคนเล็กของบ้านมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกหลากหลาย มุมหน้าด้านข้างที่แสนสมบูรณ์แบบข
Baca selengkapnya
บทที่ 6 สั่งสอน
“คุณพ่อเรียกหาฉัตรหรือครับ” ฉัตรเกล้าเดินเข้ามาในห้องทำงานของบิดา ภายในมีแม่ของเขานั่งอยู่ด้านขวามือของพ่อและพี่ปกเกล้ายืนกอดอกพิงตู้เก็บใบประกาศนียบัตรและเหรียญรางวัลต่าง ๆ ของครอบครัวอยู่คุณชนาละมือที่กอดเอวภรรยาออก ตบพื้นที่ข้างตัวสองสามที“ใช่ มานั่งข้างพ่อสิลูก” เอ่ยเรียกลูกชายคนเล็กเสียงนุ่มปกเกล้าอดไม่ได้ที่จะเบ้ปาก เสียงอ่อนโยนนั่นล่าสุดที่ใช้คุยกับเขาก็เกือบสิบปีได้แล้วกระมัง มองแก้วตาผู้เป็นมารดาเคียงข้างชนาราวหงส์คู่มังกรยิ่งรู้สึกหงุดหงิด อึดอัดในอกแทบจะระเบิดออกมา“อยู่พร้อมหน้าเชียว มีอะไรหรือเปล่าครับ” ฉัตรเกล้าเดินไปนั่งข้างบิดาก่อนจะเอ่ยปากถาม“ก็แค่อยากคุยกับลูกน่ะ ว่าจะเอายังไงหลังเรียนจบ”“พ่อเขาไม่ได้จะรบเร้าหรือรีบเร่งอะไรนะฉัตร เรามีความเห็นตรงกันอยากให้ลูกพักก่อน” คุณหญิงแก้วตาว่ายิ้ม ๆ“ความจริงแล้วก็ว่าจะพักสักเดือนน่ะครับ แล้วค่อยทำงาน”“เดือนเดียวจะไปพออะไรเล่า พักปีนึงเลย เที่ยวสนุกให้เต็มที่ หลังจากนั้นค่อยมาช่วยงานเอกสารให้พ่อ หรือจะลองมาเป็นเลขาพ่อก็ได้ พ่อจะให้ทิวาสอนงาน”“เป็นเลขาหรือครับ” ฉัตรเกล้าเลิกคิ้ว“ไม่สนงั้นหรือ”“…”“ถ้าอยากทำก็ค่อยทำ เรี
Baca selengkapnya
บทที่ 7 ลงทัณฑ์
เมื่อคืนจบที่ฟ้าครามเดินไปส่งฉัตรเกล้าถึงประตูด้านหลังของบ้านใหญ่ เขากลับมาที่ห้อง จัดการอาบน้ำและเข้านอนทันทีอย่างคนไม่มีอะไรให้ทำตื่นตั้งแต่ตีสี่ครึ่ง จัดการตัวเองเรียบร้อยก็ออกมาพร้อมผ้าขนหนูพันช่วงล่างเอาไว้ ทั่วตัวมีกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของสบู่ราคาแพงที่ฉัตรเกล้าซื้อมาให้เมื่อวาน ร่างสูงสง่ายืนอยู่หน้ากระจก สายตามองร่างกายแข็งแกร่งของตนเองที่เต็มไปด้วยรอยสักเพราะเมื่อวานใส่เสื้อแขนยาว ลายสักอักขระมากมายทั่วร่างจึงไม่ปรากฏสู่สายตาของผู้ใด‘พ่อจ้ะ’ เสียงของเด็กชายตัวเล็กเรียก เด็กคนนั้นปรากฏกายขึ้นบนเตียง สะท้อนในกระจกให้เขาเห็น ฟ้าครามเหลือบสายตามองทองดีในขณะที่เขาก็จัดการใส่เสื้อผ้าให้ตัวเอง‘ที่พ่อให้ฉันไปสืบ พอจะได้ความมาอยู่บ้างจ้ะ‘“อืม”‘นังผีผู้หญิงคนนั้นมันชื่อหวานจ้ะ พึ่งตายไปเมื่อปีก่อน ส่วนอีกคนก็พ่อมันนั่นแหละชื่อว่าโชค เหมือนว่ามันจะมีปัญหากับคนในบ้านมั้งจ้ะ เลยโดนเขาฆ่าทิ้ง’ ทองดีนั่งห้อยขาลงกับเตียง พูดเจื้อยแจ้วตามที่ได้ไปไล่ตามผีเจ้าที่ นางไม้ หรือแม้กระทั่งสัมภเวสีก็ไม่เว้นโดนเขาไล่ถามแต่ข้อมูลที่ได้มีเพียงคร่าว ๆ เท่านั้น พวกเขาดูหลีกเลี่ยงที่จะพูดถึงอย่างสังเกตได้
Baca selengkapnya
บทที่ 8 คนของฉัตรเกล้า
เลือดสีแดงเข้มยังไหลจากแผลเปิดที่ศีรษะ ในมือยังถือจอบแม้จะไม่ได้กำแน่นอย่างก่อนหน้า ดวงตาคมกล้าขึ้น อดทนอย่างมากที่จะไม่สวนกลับคนเหล่านั้น ได้นึกย้อนอดีตกลับไปก็สมเพชตัวเองไม่น้อย แม้เขาในวัยเพียงสิบแปดปีจะหนีออกจากชุมโจรของเสือแหวนไปก่อตั้งหมู่บ้านของตนเอง ชื่อว่าบ้านเสือหมอบ หากแต่ก็เป็นเขาในวัยยี่สิบห้าปีที่เอาตำรวจทั้งกองไปล้อมจับเสือแหวนกับพวก จนสุดท้ายทุกคนถูกวิสามัญ ไม่เหลือรอดแม้สักคน “พี่คราม ทำอะไรหรือครับ” เสียงทุ้มฟังดูอ่อนโยนเรียกชื่อของเขาจากด้านหลัง ฟ้าครามกะพริบตาครั้งหนึ่ง ไม่ได้หันกลับไปมองในทันที “กำลังขุดหน้าดินครับคุณหนู” เขาตอบฉัตรเกล้าทั้งที่ยังหันหลังให้ คุณชายเล็กของบ้านยังคงขัดเขินกับคำเรียกของพี่เขา แต่ก็อดจะเลิกคิ้วไม่ได้ มองแผ่นหลังกว้างเต็มไปด้วยเหงื่อเปียกชื้นเพราะแดดจัดในช่วงบ่าย บอกว่าขุดดินอยู่แต่กลับยืนนิ่ง นี่ถ้าเขาไม่ทักออกไปคงไม่รู้ตัวเลยว่าเขายืนมองสักพักหนึ่งแล้ว “แดดแรงขนาดนี้ เข้ามาพักในร่มก่อนดีกว่าครับ” “ข้าไม่เป็นไร” “เดี๋ยวจะเป็นลมแดดเอานะพี่คราม” “…” เงียบ คือสัญญาณว่าต่อให้ฉัตรเกล้าพูดอย่างไรก็คงไม่ทำตาม ร่างโปร่งส่ายหน้า พอรู
Baca selengkapnya
บทที่ 9 ส่งเสียงคำราม
“ไอ้คราม ไอ้คราม อยู่ไหนวะ” เสียงตะโกนหาเจ้าของชื่อในประโยคดังขึ้น ส่งผลให้ฉัตรเกล้าสะดุ้งตัว ละฝ่ามือออกจากลำแขนแกร่ง ลุกขึ้นยืนแทบจะทันที โดยมีฟ้าครามลุกตามมา “มีอะไรหรือครับคุณทิวา” คุณชายเล็กโผล่หน้าออกไปถาม ฟ้าครามก็ขยับตัวออกจากระยะของลำต้นไม้เพื่อให้คนที่ตะโกนเรียกเห็นว่าเขาอยู่ตรงไหน “อ้าวคุณชาย เอ่อ พอดีคุณท่านเรียกหาไอ้ครามมันน่ะครับ” ผู้ช่วยเลขาของคุณชนาบอกคุณชายเล็กของบ้าน ฉัตรเกล้ารับคำของทิวา บอกว่าจะเป็นคนพาฟ้าครามไปหาคุณชนาเอง จากนั้นจึงพาร่างสูงไปหาอะไรทานที่ห้องอาหารในบ้าน ตรงนั้นมักจะมีขนมหรือของว่างเตรียมไว้เสมอ เรียกว่าบังคับให้กิน ฟ้าครามถึงได้กิน “คุณพ่อ…” ฉัตรเกล้าเคาะประตูก่อนจะถือวิสาสะเปิดเข้าไป พบกว่าพ่อของตนนั่งอ่านเอกสารอยู่ที่โต๊ะทำงาน ข้างกันคือทิวาและอดิศรที่ง่วงกับอะไรบางอย่างอยู่ที่มุมหนึ่งของห้อง “ตาฉัตร มาแล้วหรือพ่อคราม มานี่สิ” คุณชนาเงยหน้าจากเอกสารในมือ เห็นลูกชายคนเล็กก็ยิ้มแย้มทักทาย พอเห็นว่าใครเดินตามลูกเข้ามาเจ้าตัวถึงกับลุกขึ้นยืน เจ้าบ้านไพศาลภิรมย์รักษ์เดินนำไปนั่งที่โซฟาผ้ากำมะหยี่อย่างดีที่กลางห้อง เชื้อเชิญฟ้าครามให้นั่งด้วย
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status