ตอนที่ 8 ความอดทน

เสียงเครื่องยนต์ของรถหรูที่ดังต่ำ ๆ คลอไปกับเพลงรักจังหวะช้าในรถ ไม่ได้ช่วยกลบความอึดอัดที่ปกคลุมอยู่เลยสักนิด

เตอร์นั่งไขว่ห้างอยู่เบาะหลังเอนตัวพิงพนักเก้าอี้อย่างไม่ใส่ใจนัก มือหนึ่งเท้าคางส่วนอีกมือกอดอกแน่นสายตาเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง ฝนโปรยบาง ๆ ทำให้ภาพของถนนดูพร่ามัว เหมือนใจของเขาในตอนนี้ไม่มีอะไรชัดเจนสักอย่าง

เสียงหัวเราะคิกคักของนนท์กับหญิงสาวที่นั่งเบาะข้างคนขับดังขึ้นอีกครั้ง

แพรวผู้หญิงในชุดเดรสสีครีมที่แต่งหน้าอ่อน ๆ แต่จงใจโชว์ความหวานในทุกท่วงท่า เธอเอียงหัวเล็กน้อยมองนนท์ด้วยแววตาอ่อนโยนจนน่าหมั่นไส้ มือเรียวแตะท่อนแขนของชายหนุ่มเบา ๆ ก่อนจะหัวเราะตามประโยคเล็กน้อยที่อีกฝ่ายพูด

เสียงนั้นเหมือนหนามแหลมเล็ก ๆ ทิ่มเข้าในหัวใจของเตอร์โดยไม่รู้ตัว เขาเบือนหน้าหนีมองออกนอกกระจกข้างแทนดวงตาคู่นั้นสะท้อนภาพตึกสูงและแสงไฟของเมืองที่กำลังเคลื่อนผ่านไปเรื่อย ๆ ในขณะที่หัวใจกลับเต้นแรงอย่างไม่มีเหตุผล

“ฉันจะแวะห้างก่อนไปร้านตัดชุดนะ”

นนท์พูดขึ้นพลางเหลือบมองกระจกมองหลังดวงตาสีน้ำตาลเข้มสบกับแววตาของวิคเตอร์ มันมีบางอย่างไม่เหมือนเดิมเลย ไม่อ่อนโยน ไม่ยอมให้ใครดูถูกเหมือนเมื่อก่อน

เตอร์หันมามองแวบเดียวก่อนจะเบือนหน้ากลับออกนอกหน้าต่างอีก เขาไม่พูดไม่อยากแลกคำเพราะแค่ได้ยินเสียงของนนท์ก็รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาโดยไม่เข้าใจตัวเอง

“พี่นนท์คะ แพรวหิวจังเลย อยากกินอะไรอร่อย ๆ ก่อนตัดชุดน่ะค่ะ” แพรวพูดเสียงหวานจนแทบจะละลาย นนท์หัวเราะเบา ๆ ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงที่นุ่มขึ้น

“ได้ครับ เดี๋ยวแวะกินก่อน”

เตอร์ถอนหายใจแผ่วเบาก่อนจะกลอกตาไปมาปากแบะเล็กน้อยอย่างหมั่นไส้

ตลอดทางจนถึงห้าง บรรยากาศในรถก็ไม่มีใครพูดกับเขาเลย นนท์เอาแต่คุยกับแพรวส่วนเขาก็นั่งเงียบอยู่ข้างหลังเหมือนอากาศหนึ่งก้อน ทั้งที่ในใจกลับเต็มไปด้วยคำพูดที่อยากพ่นออกมาหลายร้อยคำ

เมื่อมาถึงห้างรถยนต์หรูคันนั้นจอดนิ่งตรงหน้าอาคารกระจกสูงใหญ่ แสงไฟสีทองส่องสะท้อนบนตัวถังรถอย่างหรูหรา ประตูรถเปิดออก

เสียงรองเท้าส้นสูงของแพรวกระทบพื้นหินอ่อนดังแกรก ๆ เธอเกี่ยวแขนนนท์แนบแน่นรอยยิ้มหวานฉายเต็มใบหน้า

เตอร์เดินตามหลังทั้งคู่ในจังหวะช้าๆ มือหนึ่งของเขาถือถุงผ้าของวิคเตอร์อีกมือซุกกระเป๋ากางเกงไว้ เขาแค่นหัวเราะในใจชีวิตแบบนี้มันสบายดีจังนะ ถ้าเป็นตัวกูคงไม่มีทางได้เดินในห้างหรูแบบนี้แน่

ด้านในห้างเต็มไปด้วยคนแต่งตัวดีกลิ่นน้ำหอมแพงลอยคลุ้งอยู่ทั่ว บรรยากาศเย็นเฉียบจากเครื่องปรับอากาศตัดกับเสียงรองเท้าเดินกระทบพื้นอย่างมีจังหวะ

เตอร์มองไปรอบ ๆ เห็นแสงไฟสะท้อนกระจกของร้านแบรนด์ดังราคาแพงจนตาลาย

“พี่นนท์คะ ร้านนี้มีคอลเลกชั่นใหม่จากฝรั่งเศสเลยนะคะ!” แพรวส่งเสียงใสขึ้นทันทีเมื่อเห็นร้านหนึ่ง เธอพูดพลางดึงแขนนนท์เข้าไปในร้านกระเป๋าหนังเรียงรายเต็มชั้นวางราวกับอวดความร่ำรวย

เตอร์ยืนอยู่หน้าร้านมองทั้งสองคนยืนคุยกันอย่างสนุกสนาน เขากอดอกหลวม ๆ แววตาเรียบนิ่งแต่ในใจกลับรู้สึกเหมือนถูกดึงให้ห่างออกไปอีกโลกหนึ่ง

“คนพวกนี้...ใช้ชีวิตเหมือนเงินมันงอกเองได้ยังไงวะ” เขาคิดในใจอย่างประชดประชัน

“เบื่อเหรอ ถ้าเบื่อจะกลับก่อนก็ได้นะ” นนท์หันมามองเห็นท่าทีไม่สบอารมณ์ของเตอร์ เขาเลยพูดขึ้นเสียงเรียบ

“ใครบอกว่าเบื่อ” เตอร์หันมาสบตาแววตาคมกริบไร้รอยยิ้ม เขาตอบเสียงแข็งก่อนจะเดินนำเข้าไปในร้านอย่างไม่รอใคร เตอร์ต้องอดทนเพราะอยากตัดชุดให้เรียบร้อยเพราะเขาไม่อยากต้องเสียเวลามาอีกรอบ

“พี่นนท์ เพื่อนพี่ดูไม่ชอบแพรวเลยนะคะ” แพรวมองตามแล้วหัวเราะเบา ๆ น้ำเสียงออดอ้อนแต่แฝงความเยาะนิด ๆ

“ไม่หรอก เขาแค่ไม่คุ้นกับคนแปลกหน้า” นนท์หัวเราะกลบเกลื่อน เขาพูดพลางยิ้มแต่ในใจกลับไม่แน่ใจนักว่าคนที่ยืนอยู่ตรงนั้น...ยังเป็นวิคเตอร์คนเดิมจริงหรือเปล่า

เพราะแววตาที่เห็นในตอนนี้…มันไม่ใช่แววตาของคนที่ยอมให้ใครข่มอีกต่อไปแล้ว

เสียงกระดิ่งเหนือประตูร้านดังแผ่วเมื่อทั้งสามก้าวเข้ามา กลิ่นหอมอ่อนของดอกลิลลี่ลอยอบอวลอยู่ในอากาศ ตัดกับแสงไฟอุ่นที่ส่องสะท้อนชุดแต่งงานสีขาวเรียงรายเต็มห้องโชว์ ราวกับโลกอีกใบที่ต่างจากชีวิตจริงของเตอร์โดยสิ้นเชิง

พนักงานสาวในชุดยูนิฟอร์มเดินเข้ามาต้อนรับอย่างสุภาพ เธอยกมือไหว้ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“สวัสดีค่ะ คุณนนท์ คุณวิคเตอร์ นัดไว้สำหรับลองชุดแต่งงานชาย-หญิงใช่ไหมคะ”

เตอร์ชะงักไปเล็กน้อยรอยยิ้มบนใบหน้าหายวับไปในพริบตา เขาหันไปมองนนท์ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ อย่างงุนงงดวงตาเรียวขมวดเข้าหากัน

“ไม่ใช่ครับ ชุดแต่งงานแบบชาย-ชายครับ” เตอร์รีบบอกพนักงานออกไป คำตอบของเตอร์ทำให้พนักงานสาวงุนงงเล็กน้อย เนื่องวิคเตอร์มาดูชุดไว้ก่อนแล้วและตั้งใจจะตัดแบบชุดเดรส เซ็กซี่

“ได้ค่ะ ลองชุดแต่งงานแบบชาย-ชาย นะคะ”

“ใช่ครับ ลองให้เข้าทรงก่อน เผื่อจะต้องแก้อะไร” นนท์ตอบเสียงเรียบ สีหน้าของเขานิ่งเหมือนทุกครั้งแต่แววตากลับซ่อนบางอย่างไว้ใต้กรอบแว่นตาสีเข้ม

“หืม... ชุดแต่งงานชาย-ชาย แปลกดีนะคะ” แพรวที่ยืนอยู่ข้าง ๆ แบะปากนิด ๆ เสียงหวานนั้นฟังดูเหมือนจะพูดธรรมดา แต่แววตาที่เหลือบมองเตอร์กลับเต็มไปด้วยการเยาะหยัน แพรวเดินไปหยิบชุดเจ้าสาวแบบเซ็กซี่มาแล้วบอกกับนนท์ทันที

“พี่นนท์ขา ขอแพรวลองชุดนี้นะคะ”

“ได้เลยครับคนสวย” นนท์ตอบกลับพร้อมมองมาที่วิคเตอร์เพื่อดูท่าทีว่าที่เจ้าสาวของตัวเอง

เตอร์ปรายตามองกลับเพียงนิดเดียวก่อนเม้มปากแน่นและเดินตามพนักงานไปโดยไม่พูดอะไร ใบหน้าของเขานิ่งแต่ดวงตาแสดงความไม่พอใจอย่างชัดเจน

พนักงานพาไปยังโซนที่จัดไว้สำหรับคู่ชาย-ชาย ภายในมีชุดสูทและทักซิโด้แขวนเรียงกันอยู่เต็มราว ไฟส่องเฉพาะจุดทำให้ผ้าทุกชิ้นดูหรูหราเกินจริง

“คุณวิคเตอร์ลองชุดนี้ก่อนนะคะ สีขาวงาช้างเข้ากับผิวมากค่ะ”

“ส่วนคุณนนท์ เดี๋ยวเชิญฝั่งนี้เลยค่ะ” พนักงานสาวส่งสูทให้ด้วยรอยยิ้มมืออาชีพ

เตอร์ไม่ชินเลยกับการต้องมาลองชุดแต่งงานโดยเฉพาะกับคนที่เพิ่งทำให้รู้สึกอยากต่อยหน้ามากกว่าอยากแต่งด้วย

ในห้องลองชุดเสียงม่านถูกดึงเบา ๆ เมื่อเตอร์เดินเข้าไปข้างใน ห้องขนาดไม่ใหญ่มากมีเพียงกระจกบานใหญ่กับเก้าอี้ไม้ข้างหนึ่ง เขาถือชุดสูทไว้ในมือหายใจเข้าลึกเพื่อปรับอารมณก่อนจะเอื้อมมือไปจับชายม่านเตรียมรูดปิด แต่ยังไม่ทันจะได้ทำนนท์ก็เดินเข้ามาตามทันราวกับจงใจ

“เฮ้ย! เข้ามาทำไม!” เตอร์หันขวับมาตวาดดวงตาวาววับเต็มไปด้วยความไม่พอใจ

“ไม่อยากเสียเวลารอ เดี๋ยวลองพร้อมกัน จะได้เสร็จเร็วๆ” นนท์ตอบหน้าตายเหมือนไม่รู้สึกอะไร

“บ้ารึไง ห้องมันก็แคบ!” เตอร์ขมวดคิ้วแน่น เสียงเข้มขึ้นเรื่อย ๆ

“ก็แค่นี้เอง ทำไม...เขินเหรอ” นนท์พูดพลางเริ่มถอดเสื้อเชิ้ตออกแบบไม่คิดจะสนใจสายตาคนตรงหน้า

“เฮ้ย! จะถอดก็ถอดของตัวเองสิวะ ไม่ต้องมาทำให้คนอื่นเห็น!” เตอร์เบิกตากว้างเขาหันหลังให้แทบจะทันที ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาโดยไม่เข้าใจว่าเพราะโกรธหรืออายกันแน่

“หึ...เห็นแล้วมีอารมณ์หรือไง ถึงต้องรีบหันหนีขนาดนั้น” แต่เสียงหัวเราะในลำคอของนนท์กลับดังขึ้นเบา ๆ เสียงทุ้มต่ำกระซิบข้างหูจนลมหายใจอุ่น ๆ ของอีกฝ่ายแทบแตะต้นคอ

“พูดจาแบบนี้อีกที กูต่อยแน่!” เตอร์สะดุ้งเล็กน้อยหันกลับไปอย่างเหลืออด เขาจ้องเข้าไปในดวงตาคมคู่นั้นแววตาที่นิ่งเยือกเหมือนเสือกำลังเล็งเหยื่อ นนท์ไม่ตอบอะไรเพียงแค่ยกยิ้มมุมปากช้า ๆ

“ปากเก่งดี...แต่ถ้าโดนเอากูจริง ๆ จะยังพูดได้แบบนี้ไหม”

“กูเริ่มจะหมดความอดทนกับมึงแล้วนะนนท์”

“ห๊ะ มึงว่าไงนะ”