ตอนที่ 10 ภาพที่อยู่ในหัว

“นนท์! กูบอกให้ออกไปไง!” เตอร์ตวาดเสียงดังพลางยกมือยันอกอีกฝ่ายไว้

นนท์กลับไม่ถอยยังคงจ้องลึกเข้ามาในตาดวงตาเขาเรียบเย็นแต่มีประกายบางอย่างวูบผ่าน เหมือนกำลังอ่านใจตรงหน้าอยู่เงียบ ๆ

และในเสี้ยววินาทีนั้นสัญชาตญาณเดิมของเตอร์ที่เคยเป็นนักมวยแว้บขึ้นมาโดยไม่ทันคิด เตอร์เอาเท้าถีบหน้าอกอีกฝ่ายเต็มแรง!

ตุบ....

เสียง ตุบ! ดังขึ้นในรถนนท์เซถอยหลังไปชนประตูอีกฝั่งอย่างจัง เสียงหอบสั้นหลุดออกจากปากเขาเงยหน้าขึ้นมามองวิคเตอร์นั่งหอบเบา ๆ ด้วยสายตาดุดัน

“วิคเตอร์!” เสียงเรียกของนนท์ดังต่ำและเต็มไปด้วยอารมณ์ปะปน  ทั้งตกใจ ทั้งไม่เชื่อว่าอีกฝ่ายจะกล้าทำแบบนั้น

“อย่ามาเล่นแบบนี้กับกูอีกนะ ไม่งั้นมึงได้เจ็บจริงแน่!” เตอร์จ้องกลับแววตาคมกร้าวปนความหงุดหงิดสุดขีด

นนท์นิ่งไปอึดใจก่อนจะหัวเราะเบา ๆ ในลำคออีกครั้งเสียงหัวเราะนั้นกลับไม่เหมือนตอนก่อน วันนี้เสียงหัวเราะของนนท์มันมีแววพอใจบางอย่างซ่อนอยู่ในนั้น…เหมือนนนท์เพิ่งได้เห็นด้านที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อนของคนตรงหน้า

“กลัวอะไรขนาดนั้น…กูแค่ล้อเล่น”

“มึงจะกลับไปนั่งที่มึงดี ๆ ไหม” เตอร์พูดสวนกลับไปทั้งที่หน้าเริ่มขึ้นสีแดงชัดจากความโกรธ

“ถ้ามึงไม่กลับไป…”

“กูจะไปเอง”

ปัง พูดจบประตูรถก็เปิดออกพร้อมกับวิคเตอร์ที่เดินลงไปไม่สนใจจะหันกลับมาอีก

นนท์ที่กำลังจะพูดแต่ไม่ทันแล้ว คนตรงหน้าเดินดุ่ม ๆ ออกไปยืนริมถนนแล้วโบกแท็กซี่อย่างไม่ลังเล

นนท์ได้แต่นั่งมองภาพนั้นเงียบ ๆ ก่อนจะหัวเราะ’หึ’ในลำคออย่างเหลือเชื่อ

“นี่มึงไปเรียนป้องกันตัวมาจากไหนวะ” นนท์พึมพำเบา ๆ พลางเอนตัวพิงเบาะยกมือขึ้นลูบหน้าผากแล้วถอนหายใจยาว

“เหอะ ดูท่ามีเรื่องสนุก ๆ ให้ทำเยอะเลย” รอยยิ้มมุมปากผุดขึ้นบนใบหน้าก่อนเขาจะข้ามกลับไปนั่งประจำคนขับและออกรถช้า ๆ ท่ามกลางความมืดของถนนที่ว่างเปล่า

อีกฝั่งหนึ่งบนรถแท็กซี่ที่แล่นผ่านแสงไฟยามเย็น เตอร์นั่งพิงเบาะมองออกนอกหน้าต่างด้วยสีหน้าเหม่อลอย ใบหน้ายังขึ้นสีจาง ๆ อยู่ตรงโหนกแก้ม

“มึงมันบ้า…” เขาพึมพำเบา ๆ กับตัวเองทั้งที่คนขับแท็กซี่เปิดเพลงคลอจาง ๆ

มือข้างหนึ่งกำแขนเสื้อแน่นเหมือนจะปัดความรู้สึกประหลาดที่ยังวนเวียนอยู่ในอกให้หลุดออกไป แต่ยิ่งพยายามก็ยิ่งไม่หาย ภาพตอนนนท์โน้มตัวเข้ามาใกล้แว๊บขึ้นในหัวเหมือนเงาไฟที่ดับไม่ลง

เสียงหัวใจเต้นแรงจนรู้สึกได้เขาหลับตาแน่นเอียงหน้าไปพิงกระจกเย็น ๆ หวังให้ความเย็นกลบความร้อนบนผิวแก้มลงหน่อย

“มึงบ้าแน่ ๆ ไอ้เตอร์ นี่มันไม่ใช่เรื่องปกติแล้ว” เสียงเบาแทบเป็นลมหายใจเขาพูดกับตัวเองอย่างหมดแรง

รถเคลื่อนผ่านแสงไฟของร้านรวงริมถนนภาพไฟสะท้อนในดวงตาเหมือนกำลังสับสน  สับสนกับตัวเองมากกว่ากับใคร

พอรถจอดหน้าบ้านใหญ่ของตระกูลกิตติขจรรุ่งโรจน์ แสงไฟสนามหน้าบ้านก็ส่องสว่างจนเห็นทุกอย่างชัดเจน

เตอร์จ่ายเงินแล้วเปิดประตูลงจากรถสูดลมหายใจเข้าลึกก่อนเดินไปทางประตูรั้ว

“คุณวิคเตอร์! กลับแท็กซี่เหรอคะ คุณนนท์ไม่มาส่งเหรอคะ” เสียงแม่บ้านวัยกลางคนที่กำลังรดน้ำต้นไม้ดังขึ้นพร้อมรอยยิ้ม

เตอร์ชะงักนิดหนึ่งก่อนหันไปตอบด้วยรอยยิ้มบาง ๆ ที่ดูสุภาพผิดจากเดิม

“พอดีพี่นนท์เขามีธุระนิดหน่อยครับ ผมเลยขอกลับมาก่อน”

“ป้าครับ เอ่อ...พี่นนท์มาส่งผมคลอดเหรอครับ”

“ใช่ค่ะเพราะคุณวิคเตอร์ยังขับรถไม่เป็น คุณปู่ของคุณนนท์จึงให้คอยมารับมาส่งค่ะ” แม่บ้านคนเก่าแก่ของบ้านเล่าให้เตอร์ฟังเพิ่มเติม

“ขอบคุณครับ”

เตอร์ยกมือไหว้เธอด้วยท่าทีสุภาพเรียบง่ายจนแม่บ้านถึงกับชะงักรีบยกมือรับไหว้แต่สีหน้าเต็มไปด้วยความแปลกใจ

‘คุณวิคเตอร์ยกมือไหว้เหรอ... ปกติไม่เคยเห็นเลย’ เธอคิดในใจพลางมองตามร่างสูงที่เดินเข้าบ้านไปอย่างแผ่วเบา

เตอร์เดินผ่านสนามหญ้าสายลมพัดปลายผมให้ปลิวเบา ๆ เขาเอามือล้วงกระเป๋า สูดลมหายใจเข้าอีกครั้งก่อนหลุดเสียงพึมพำเบา ๆ เหมือนคนพยายามจะเรียกสติกลับมา

“นี่คงเป็นเหตุผลที่วิคเตอร์ไม่เรียนขับรถสินะ อยากให้ไอ้พี่นนท์มารับมาส่งนี่เอง แม่ง...ตอนนี้มันเกิดอะไรขึ้นกับกูกันแน่วะ”

เสียงเปิดประตูบ้านดังแผ่ว ๆ ตามด้วยร่างสูงของเตอร์ที่เดินเข้ามาในโถงกว้าง กลิ่นน้ำยาถูพื้นอ่อน ๆ กับแสงไฟอุ่นในห้องนั่งเล่นทำให้บรรยากาศในบ้านดูสงบ ต่างจากหัวใจของเขาที่เต้นระรัวไม่หยุด

พ่อกับแม่กำลังนั่งดูข่าวตอนค่ำอยู่บนโซฟาใหญ่ พ่อเอนหลังถือรีโมตส่วนแม่เอนตัวพิงเบาะอย่างสบาย ๆ

“อ้าว กลับเองเหรอลูก แล้วนนท์ล่ะ” พอเห็นลูกชายเดินเข้ามาพ่อก็หันมาทักด้วยเสียงอบอุ่น

“เขามีธุระครับ ผมเลยนั่งแท็กซี่กลับเอง” เตอร์หยุดยืนตรงปลายพรมหน้าโซฟาพยายามปรับสีหน้าให้ปกติ  เสียงที่ออกมานิ่งเรียบแต่สายตาหลบเล็กน้อย

“เดี๋ยวนี้พูดจาเรียบร้อยขึ้นนะลูกเรา” แม่มองลูกชายพลางยิ้มบาง ๆ

“ใช่ ดูเรียบร้อยขึ้นจริง ๆ” พ่อหัวเราะเบา ๆ เสริมขึ้นเขาพูดพลางหยิบถ้วยชาขึ้นจิบอย่างพอใจ

 “ผมขอไปอาบน้ำก่อนนะครับ” เตอร์ยิ้มบาง ๆ แต่อดไม่ได้ที่จะรู้สึกขัด ๆ ในอกเขารีบเอ่ยแล้วหันหลังเดินขึ้นบันไดอย่างรวดเร็วทิ้งให้พ่อแม่มองตาม

“ลูกเราแปลก ๆ นะ แต่ก็ดี…แปลกในทางที่ดี” พ่อเอนหลังพึมพำกับแม่เบา ๆ

“ก็ให้มันเป็นอย่างนี้ไปเถอะ แปลกแล้วน่ารักขึ้นเยอะเลย” แม่หัวเราะในลำคอ

เสียงหัวเราะอ่อน ๆ ของทั้งคู่ตามขึ้นมาเบื้องหลังขณะที่เตอร์เดินขึ้นชั้นสอง รอยยิ้มจาง ๆ ยังติดอยู่ที่มุมปากแต่พอพ้นสายตาทุกคน เขาก็ถอนหายใจแรงเหมือนปลดปล่อยบางอย่างออก

ทันทีที่ปิดประตูห้องนอนเขาก็โยนกระเป๋าทิ้งข้างเตียงแล้วทิ้งตัวลงบนที่นอนโดยไม่ลังเล เสียงผ้าปูเตียงยับยู่ยี่ดังเบา ๆ ตามแรงกระแทก

เพดานสีขาวสะอาดที่มองขึ้นไปตอนนี้กลับเหมือนหมุนช้า ๆ ความคิดในหัวเต็มไปด้วยภาพเหตุการณ์บนรถที่ยังตามหลอกหลอน เขาเอามือปิดหน้าแน่นสูดลมหายใจยาวก่อนจะสบถออกมาเสียงแผ่ว

“แม่ง…กูเพิ่งเคยเจอคนอย่างมึง”

ภาพนนท์ที่โน้มหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจแทบชนกันแวบขึ้นมาอีกครั้ง เตอร์พลิกตัวหนีแต่ยิ่งพลิกกลับรู้สึกเหมือนหัวใจจะเต้นแรงขึ้นกว่าเดิม

“มึงหลงตัวเองฉิบหายเลยว่ะ” เขาพึมพำเหมือนประชดตัวเอง ขณะเอาแขนพาดหน้าผากหลับตาแน่นแต่ในหัวกลับเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะแหบต่ำของอีกฝ่าย

ภาพรอยยิ้มมุมปากของนนท์ รอยยิ้มที่ติดตาเหมือนภาพเงา…แม้จะหลับไปแล้วก็ยังตามมาหลอกในฝัน

อีกฟากหนึ่งของเมืองรถยุโรปสีดำแล่นเข้ามาจอดในลานกว้างของคฤหาสน์รัตนทรัพย์ไพศาล เสียงเครื่องดับลงพร้อมกับร่างของนนท์ที่ก้าวลงจากรถด้วยท่าทีเรียบเฉย

เขาเดินเข้าบ้านเห็นปู่นั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้เก่าหน้าทีวีในห้องรับแขก รายการหนังขาวดำกำลังฉายอยู่เสียงนักแสดงพูดช้า ๆ คล้ายเสียงจากอดีต

“กลับมาแล้วเหรอ ไปลองชุดแต่งงานมาเป็นไงบ้าง” ปู่หันมาพร้อมรอยยิ้มอบอุ่น

“ก็ดีครับ ชุดสวยเยอะดี” นนท์หยุดก้าวหันมามองคนแก่ด้วยสีหน้าเรียบ

“อีกไม่กี่วันก็ต้องแต่งงานแล้วนะ ทำตัวให้คุ้นกับวิคเตอร์ไว้ล่ะ ยังไงก็ต้องย้ายไปอยู่คอนโดเดียวกัน” ปู่พยักหน้าพูดเบา ๆ

คำพูดนั้นเหมือนค้อนหนัก ๆ ทุบลงกลางอกเขาชะงักไปครู่หนึ่ง ภาพในหัวตอนวิคเตอร์ถีบเข้าที่หน้าอกเขาในรถแล่นเข้ามาในหัวทันที ความรู้สึกตอนนั้นทั้งแสบ ทั้งขำ ทั้งอึ้งปนกัน

นนท์ยกคิ้วขมวดนิด ๆ ก่อนจะพึมพำเบา ๆ ราวกับพูดกับตัวเอง

“สนิทกันขนาดเอาตีนแนบอกเลยเหรอ…”