วิกเตอร์ วิตโตรีโอ

กลิ่นควันซิการ์ราคาแพงอบอวลอยู่ในเพนต์เฮาส์หรูชั้นบนสุดของคาสิโนขนาดใหญ่ใจกลางเมือง ที่ซึ่งแสงไฟนีออนด้านล่างทอดเงายาวผ่านกระจกบานโตเข้ามาทับเรือนร่างสูงใหญ่ของชายคนหนุ่มร่างสูง

วิกเตอร์ หรือวิตโตรีโอ โรมาโน คู่อริคนสำคัญและศัตรูอาฆาตเบอร์หนึ่งของอลัน ชายหนุ่มลูกครึ่งไทยอิตาลีผู้มีใบหน้าคมหล่อเหลาอย่างร้ายกาจ สันกรามคมกริบ นัยน์ตาสีรัตติกาลลึกล้ำเฉี่ยวคมรับกับโครงหน้าเข้ม รูปร่างสูงใหญ่กำยำบดบังแสงไฟจนดูราวกับเงามืดขนาดใหญ่

ภูมิหลังของวิกเตอร์ไม่ได้เรียบง่ายหรือเติบโตในโลกสีขาวเลยแม้แต่น้อย เขาคือเลือดเนื้อเชื้อไขของตระกูลมาเฟียเก่าแก่ทางตอนใต้ของซิซิลี ประเทศอิตาลี ผู้กุมอำนาจเครือข่าย โคซา โนสตรา รุ่นก่อน มารดาของเขาเป็นสตรีชนชั้นสูงชาวไทยที่ถูกดึงเข้าสู่วงเวียนตระกูลมาเฟียตั้งแต่วัยเด็ก

วิกเตอร์ได้รับการหล่อหลอมมาด้วยเลือด ความรุนแรง และคมกระสุน เขาถูกเคี่ยวกรำให้เป็นนักฆ่าตั้งแต่อายุเพียงสิบสองปี ได้เรียนรู้การเอาชีวิตรอดผ่านการหักหลังและฆ่าฟันกันเองภายในตระกูลเพื่อแย่งชิงตำแหน่งผู้นำตระกูล จนกระทั่งเขากวาดล้างพี่น้องต่างมารดาและยึดอำนาจตระกูลมาเฟียมาไว้ในฝ่ามือได้สำเร็จตั้งแต่วัยเพียงสิบเก้าปี

เมื่อเติบโตขึ้น วิกเตอร์แผ่ขยายอาณาจักรเข้ามาในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ โดยฉากหน้าเป็นมหาเศรษฐีหนุ่มเจ้าของคาสิโนระดับสูง โรงแรมหรู และผับบาร์ราคาสูงลิบลิ่ว แต่เบื้องหลังกลับเป็นธุรกิจสีเทาเต็มรูปแบบ ไม่ว่าจะเป็นเครือข่ายการพนันออนไลน์ข้ามชาติ คลับใต้ดินที่ให้บริการตัณหาทุกรูปแบบอย่างไร้กฎเกณฑ์ และที่สำคัญที่สุดคือการเป็น เอเย่นต์ค้าอาวุธสงครามเถื่อนรายใหญ่ที่สุดในภูมิภาคจากการเติบโตมาในสภาพแวดล้อมที่ไร้มนุษยธรรม วิกเตอร์จึงกลายเป็นคนไร้หัวใจและมีนิสัยดิบเถื่อนโดยสัญชาตญาณ สำหรับเขา คนทุกคนเปรียบเสมือนหมากบนกระดานที่พร้อมจะถูกบดขยี้หรือสลัดทิ้งได้ทุกเมื่อ เขามองเห็นความเจ็บปวดและความหวาดกลัวของผู้อื่นเป็นเพียงความบันเทิงและละครฉากหนึ่งเท่านั้น

รอยยิ้มหยันที่มักจะแต้มอยู่บนริมฝีปากหยักนั้นซ่อนความเหี้ยมโหดอำมหิตชนิดที่พร้อมจะสั่งฆ่าล้างตระกูลใครสักคนได้โดยไร้ร่องรอย

ความขัดแย้งระหว่างเขากับอลันไม่ได้เกิดขึ้นเพียงเพราะเรื่องผลประโยชน์ทางการค้า หรือการแย่งชิงน่านน้ำค้าอาวุธเถื่อนและเขตอิทธิพลคาสิโนเท่านั้น หากแต่เกิดขึ้นเพราะความเคียดแค้นส่วนตัวในอดีต

ยามเมื่ออลันเคยส่งคนเข้าขัดขวางสายส่งอาวุธล็อตมหาศาลของวิกเตอร์จนทำให้เขาต้องสูญเสียเครือข่ายสำคัญในยุโรปไป ตั้งแต่นั้นมา วิกเตอร์จึงตั้งปฏิญาณว่าจะต้องหาทางทำลายอลันและ บดขยี้ทุกสิ่งที่อลันสร้าง และแย่งชิงทุกสิ่งทุกอย่างที่อลันรักมาเหยียบย่ำให้จมดินให้จงได้

“นายครับ... เรื่องที่ไอ้อลันเคลื่อนไหวแปลกๆ ในช่วงสองสามสัปดาห์นี้ ได้เรื่องแล้วครับ”

ลูกน้องคนสนิทยื่นแฟ้มเอกสารพร้อมรูปถ่ายใบหนึ่งให้วิกเตอร์ ชายหนุ่มรับมาถือไว้ก่อนจะตวัดสายตาลงมอง

“ช่วงนี้มันไม่ได้เน้นขยายอาณาเขต แต่กลับสั่งให้คนระดับหัวกะทิประกบตามเฝ้าพนักงานบัญชีธรรมดาๆ คนหนึ่งตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงครับ”

“เธอชื่อว่าไอรีนครับ”

วิกเตอร์พิเกวาดสายตาคมมองรูปถ่ายในมือ.บนแผ่นกระดาษมันวาวคือภาพของหญิงสาวร่างเล็ก ใบหน้าสวยหวานใสซื่อ ทว่ามีเสน่ห์ดึงดูดสายตาอย่างน่าประหลาด นัยน์ตาคู่โตที่ดูฉลาดแต่เปราะบางนั้นทำให้วิกเตอร์ชะงัก สายตาที่เคยเย็นชาแปรเปลี่ยนเป็นความกระหายและสนใจขึ้นมาทันที

“ไอรีน...”วิกเตอร์พึมพำชื่อของเธอผ่านริมฝีปากหยักได้รูป รอยยิ้มร้ายกาจค่อยๆ ปรากฏขึ้น

“สวย…น่าแปลกที่คนเย็นชาอย่างไอ้อลันจะกักขัขาวงแม่กระต่ายขาวตัวนี้ไว้ข้างกาย”

เขาลูบไล้นิ้วเรียวยาวผ่านแก้มเนียนใสในภาพถ่าย สายตาฉายแววความอยากครอบครองและสนใจ

“กูอยากรู้นักว่าถ้าของรักชิ้นใหม่ของมันถูกฉันเหยียบย่ำ...ไอ้อลันมันจะสติหลุดได้ขนาดไหน”

“ผมได้สืบมาว่าวันพรุ่งนี้ เธอและเพื่อนที่ชื่อเบญจ์มีกำหนดการไปร่วมงานสัมมนาบัญชีและการเงินที่โรงแรมหรู ซึ่งคาสิโนของเราเป็นหุ้นส่วนอยู่ครับนาย” ลูกน้องรายงานเพิ่ม

“หึ... โอกาสมาถึงไวจังวะ” วิกเตอร์แค่นยิ้มเหี้ยม

“สั่งคนของเราตามประกบเธอซ้อนอีกชั้น อย่าให้คนของมันรู้ตัว... แล้วเตรียมของขวัญพิเศษไว้ให้แม่กระต่ายน้อยด้วย”

บรรยากาศในงานสัมมนาคึกคักไปด้วยผู้คน ไอรีนเดินพยุงร่างกายที่เหนื่อยล้าไปตามซุ้มต่างๆ ร่วมกับเบญจ์ เพื่อให้สมองหลุดพ้นจากความหวาดผวาเรื่องการคุกคามของอลัน

“ไอรีน เดี๋ยวฉันเดินไปเอาเอกสารที่ซุ้มตรงนู้นแป๊บนึงนะ เธอรออยู่ตรงนี้ก่อนหละแป๊บเดียว” เบญจ์เอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้ม ก่อนจะเดินแทรกตัวหายไปในฝูงชน

“ได้จ้ะ”ไอรีนพยักหน้า เธอยืนรออยู่ข้างเสาต้นใหญ่ ความรู้สึกอึดอัดทำให้เธอตัดสินใจรับแก้วน้ำส้มจากบริกรที่เดินผ่านมาขึ้นมาจิบแก้กระหาย โดยไม่ทันสังเกตสายตาเย็นชาของบริกรคนนั้น

ทว่าเพียงไม่ถึงสิบนาที... ฤทธิ์ยาปลุกเซ็กส์ชนิดรุนแรงก็เริ่มออกฤทธิ์จนคนตัวเล็กเริ่มสังเกตเห็นความผิดปกติของร่างกาย

ความร้อนมหาศาลพุ่งแล่นจากช่องท้องกระจายไปทั่วทุกอณู ลมหายใจของไอรีนเริ่มหอบถี่และร้อนผ่าว หัวใจดวงน้อยเต้นแรงจนแทบทะลุอก ขาสองข้างอ่อนแรงจนเกือบทรุดลงกับพื้น เหงื่อเม็ดโตผุดซึมตามกรอบหน้าหวานและผิวกายเนียนลื่น ความบิดเกร็งตรงช่องน้อยและต้องการบางอย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนจู่โจมเธออย่างรุนแรง

เกิดอะไรขึ้นกับฉัน... สัญชาตญาณร้องเตือนด้วยความหวาดผวาไอรีน

พยายามตะเกียกตะกาย พาร่างกายอ่อนแรงที่สมองเริ่มพร่ามัวเต็มทีหนีออกจากงาน เธอเซไปมาอย่างสะเปะสะปะก่อนที่จะชนเข้ากับผู้คนที่กำลังเดินขวักไขว่อยู่ ดวงตาหวานปรือมองไปทางยาวที่เชื่อมไปยังลานจอดรถด้านหลัง ร่างกายร้อนผ่าวราวกับถูกไฟเผา

มือเรียวพยายามควานหาโทรศัพท์เพื่อขอความช่วยเหลือ แต่ความตื่นตระหนักและฤทธิ์ยาทำให้มือไม้อ่อนแรงจนโทรศัพท์ร่วงหล่นลงพื้น

“อื้อ...” เธอส่งเสียงครางแผ่วเบาอย่างทรมาน ริมฝีปากบางถูกกัดจนห้อเลือดเพื่อดึงสติ

ทว่า ก่อนที่เธอจะก้าวพ้นประตูทางออก มือหนาอันแข็งแกร่งและเย็นชืดของใครบางคนก็คว้าหมับเข้าที่ข้อมือของเธออย่างรุนแรง แล้วกระชากร่างนุ่มนิ่มเข้าไปในมุมมืดของลานจอดรถใต้อาคาร

“อ้ะ... ปล่อย!”ไอรีนพยายามดิ้นรน แต่แรงอันน้อยนิดไม่อาจสู้แรงมหาศาลได้เลย

ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ผู้มีใบหน้าหล่อเหลาเข้มฉายแววเหี้ยมโหดปรากฏขึ้นตรงหน้า

วิกเตอร์ ปรากฏตัวพร้อมกับรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม วิกเตอร์จ้องมองไอรีนที่กำลังบิดเกร็งด้วยความทรมานจากฤทธิ์ยา สายตาดุดันกวาดมองใบหน้าสวยใสซื่อที่บัดนี้ขึ้นสีแดงระเรื่อ ลมหายใจร้อนผ่าว และดวงตาหวานเยิ้มเต็มไปด้วยหยาดนํ้าตา ความต้องการตามสัญชาตญาณ ความกระหายในส่วนลึกแล่นปราดไปทั่วร่างของเขา

“สวย... สวยกว่าในรูปเป็นร้อยเท่า”วิกเตอร์กระซิบเสียงแหบพร่าข้างหู

ก่อนจะยื่นมือไปบดขยี้ริมฝีปากเนียนนุ่มอย่างจาบจ้วง ริมฝีปากร้อนฉกวูบเข้าไปหาซอกคอเนียนก่อนจมูกโด่งจะสูดดมความหวานอย่างหื่นกระหายและดูดเม้มอย่างหนักหน่วง ไร้ซึ่งความอ่อนโยน มือหนาอีกข้างลูบไล้ผ่านเอวคอดขึ้นมาบีบเฟ้นหน้าอกอิ่มผ่านเนื้อผ้าอย่างรุนแรง

"อื้อออ! อย่า... ปล่อยนะ!" ไอรีนร้องประท้วงในลำคอ ร่างกายของเธอบิดเกร็งด้วยความทรมาน ฤทธิ์ยาตอบรับสัมผัสจาบจ้วงนั้นจนเธอรู้สึกเสียวซ่านอย่างน่าอัปยศ แต่จิตใจกลับเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและขยะแขยงคนตรงหน้าอย่างสุดชีวิต

วิกเตอร์แค่นหัวเราะในลำคออย่างชอบใจ เขาสบตาเธอด้วยสายตาหื่นกระหาย

“กูอยากรู้นัก... ว่าถ้ามันรู้ว่าเหยื่อแสนหวานตัวนี้กำลังจะกลายเป็นของฉัน ไอ้อลันมันจะคลั่งตายขนาดไหน!”

ไอรีนใช้แรงฮึดสุดท้ายกัดลงบนท่อนแขนหนาของวิกเตอร์จนได้คาวเลือดในปาก ชายหนุ่มชะงักด้วยความโทสะ ไอรีนได้โอกาสก็ผลักเขาออกสุดแรงแล้วออกวิ่งตะเกียดตะกายหนีไปทางรถยนต์ที่จอดอยู่ เสียงส้นสูงกระทบพื้นดังระงม เธอพาร่างที่ร้อนรุ่มและอ่อนแรงหนีไปได้เพียงไม่กี่ก้าว

หมับ!

วิกเตอร์ตามมาตะครุบตัวเธอจากทางด้านหลังอย่างรวดเร็ว เขากระชากเรือนผมยาวสลวยของเธอให้หันกลับมา มือหนาลูบไล้ไล่ต่ำลงไปตามต้นขาอ่อน สัมผัสถึงความร้อนจากร่างกายของเธอ

“คิดจะหนีงั้นเหรอ” วิกเตอร์กระซิบด้วยน้ำเสียงหื่นกระหายดุดัน เขากดร่างของเธอติดกับผนัง มือข้างหนึ่งบีบคอเธอไว้หลวมๆ ไม่ให้ส่งเสียง ขณะที่อีกข้างเริ่มปลดกระดุมเสื้อของเธอออกอย่างจาบจ้วง

ไอรีนนิ่งไม่กล้าแม้แต่ขยับน้ำตาไหลพรูด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ร่างกายทรยศตอบรับความเสียวซ่านจากสัมผัสหยาบโล้น ทว่าเสียงในหัวใจของเธอกลับร้องเรียกชื่อคนที่น่ากลัวที่สุดอย่างอลันขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

ปัง! ปัง! ปัง!

เสียงปืนดังสนั่นขึ้นสามนัดติดกัน ลูกน้องของวิกเตอร์ที่ซุ่มอยู่รอบนอกล้มลงกองกับพื้นทันทีบรรยากาศรอบข้างพลันดิ่งลงสู่ความเย็นยะเยือกระดับจุดติดลบ เสียงฝีก้าวหนักแน่นดังแทรกความมืดเข้ามาพร้อมกับรังสีฆาตกรรมอันมหาศาลที่แผ่ซ่านจนลานจอดรถที่ร้อนระอุเมื่อครู่กลายเป็นเย็นยะเยือกขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

อลัน ก้าวออกมาจากความมืด ใบหน้าคมของเขานิ่งสนิทดุจนํ้าเเข็ง ดวงตาคู่คมสีเข้มบัดนี้ไร้ซึ่งความเป็นมนุษย์ มีเพียงความบ้าคลั่งและความอำมหิตขั้นสุด มือของเขากำปืนแน่นจนข้อนิ้วปูดโปน ยามที่สายตาจ้องมองเห็นไอรีนในสภาพเสื้อผ้าหลุดลุ่ย ริมฝีปากบวมเจ่อ และร่างกายที่กำลังสั่นสะท้านด้วยฤทธิ์ยาและสัมผัสจากไอ้เวรนั้น

“ไอ้เหี้ยวิกเตอร์...”น้ำเสียงของอลันกดต่ำ ที่พร้อมจะขย้ำทุกสิ่งให้แหลกเป็นผุยผง

“มึง... แตะต้องคนของกู”

วิกเตอร์ชะงักกึก แม้เขาจะโหดเหี้ยม ทว่าเมื่อสบเข้ากับดวงตาบ้าคลั่งไร้สติของอลันในเวลานี้ เขารู้ดีว่าอลันพร้อมจะแลกชีวิตและทำลายล้างทุกอย่างให้พินาศ วิกเตอร์เหยียดยิ้มร้ายอย่างไม่เกรงกลัว ก่อนจะใช้ไอรีนเป็นเกราะบังชั่วคราวแล้วผลักร่างนุ่มนิ่มของเธอพุ่งตรงไปทางอลัน

“หึ! ลองใจนิดเดียว ทำเป็นคลั่งนะไอ้เวรเอ้ย!”วิกเตอร์หัวเราะสะใจ ก่อนจะอาศัยจังหวะความวุ่นวายและคนติดตามที่เหลือ ถอยร่นขึ้นรถตู้ติดฟิล์มมืดแล้วขับพุ่งทะยานหนีไปได้อย่างรวดเร็ว

พรึ่บ!

อลันละทิ้งการไล่ล่าวิกเตอร์ในทันที เขายื่นมือหนาไปรับร่างของไอรีนที่พุ่งเข้ามาทับได้อย่างทันท่วงที ร่างนุ่มนิ่มของเธอ ร้อนผ่าวไปทั้งตัวด้วยฤทธิ์ยาสติของเธอเริ่มพร่าเลือน

“ค คณุ... อลัน... ช่วย... ช่วยฉันด้วย...” ไอรีนเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือร่างกายของเธอตอบสนองต่อเขาทันทีร่างนุ่มนิ่มของเธอเบียดเข้าหาอกแกร่งของเขาตามสัญชาตญาณความต้องการที่ถูกกระตุ้นจนควบคุมไม่ได้ มือเรียวเล็กไขว่คว้าเหนี่ยวรั้งคอเสื้อเชิ้ตของเขาไว้แน่น น้ำตาแห่งความหวาดกลัวและอับอายไหลอาบแก้มเนียน

อลันมองเรือนร่างที่สั่นระริกและชุ่มไปด้วยเหงื่อของเธอ ดวงตาของเขาเข้มจัดจนดำสนิท กรามหนาบดกันจนเป็นสันนูนเขาช้อนร่างบางขึ้นมาอุ้มในอ้อมแขนทันทีด้วยความเร็ว

“อย่าร้อง...ฉันอยู่ตรงนี้เธอจะไม่เป็นไร”อลันกระซิบข้างหูของเธอ น้ำเสียงทุ้มต่ำเรียบนิ่งทว่าเปี่ยมไปด้วยอำนาจเอ่ย

“อเล็กซ์จัดการเก็บกวาดตรงนี้ให้เรียบร้อย”

เขายัดเธอเข้าเบาะหลังของรถ สปอร์ตคันหรูที่ติดเครื่องไว้รออยู่แล้วก่อนจะก้าวตามเข้าไป แล้วออกรถด้วยความเร็ว...