ตอนที่ 7 ฤดูติดสัตว์

ตอนที่ 7 ฤดูติดสัตว์

บรรยากาศยามวิกาลภายในกระท่อมไม้ไผ่ร้างท้ายค่ายอับทึบและวังเวง ลมหนาวพัดกรูผ่านรอยโหว่ของฝาผนังเข้ามากระทบผิวกายที่ร้อนรุ่มดั่งไฟสุม

ความมืดมิดโรยตัวปกคลุมไปทั่วบริเวณ มีเพียงแสงจันทร์สลัวที่เล็ดลอดผ่านช่องไม้ไผ่ลงมาสาดกระทบพื้นห้องให้พอเห็นเงาร่างที่กำลังดิ้นรนทุรนทุราย

บุหลันนอนขดตัวซุกอยู่บนแคร่ไม้เก่าๆ สั่นสะท้านไปทั้งร่าง เหงื่อกาฬไหลโทรมกายจนเสื้อคอกระเช้าเปียกชุ่มแนบเนื้อ พิษไข้จากฤดูติดสัดแผ่ซ่านลามไปทุกอณูผิว ปลุกเร้าความต้องการขั้นรุนแรงจนสติสัมปชัญญะเริ่มพร่าเลือน

ลมหายใจหอบกระเส่าหลุดรอดจากริมฝีปากที่แห้งผาก ร่างกายบอบบางบิดเร้าไปตามความต้องการที่ปะทุขึ้นในอกอย่างควบคุมไม่อยู่

“อื้อ... ร้อน... ทรมาน... ฮึก...”

เสียงสะอื้นไห้ปนเสียงหอบกระซิบเล็ดลอดออกมาจากลำคอระหง มือบางที่พองแตกจนเลือดซึมจิกทึบเข้ากับเสื่อกกขาดๆ เพื่อระบายความเจ็บปวดร้าวรานที่แล่นริ้วไปทั่วสรรพางค์

ผิวเนื้อขาวเนียนขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างน่ากลัว กลิ่นกายหอมหวานประหลาดลอยฟุ้งกระจายอบอวลไปทั่วห้องแคบๆ ยิ่งกระตุ้นให้บรรยากาศเต็มไปด้วยความอึดอัดและดิบเถื่อน

ในจังหวะนั้นเอง ประตูไม้ผุพังก็ถูกกระชากเปิดออกเสียงดังโครมคราม!

ร่างหนาสวมเสื้อคอกลมสีเข้มของ ‘เสือกล้า’ ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่กลางห้อง แววตาดำมืดกวาดมองสภาพน่าสมเพชของคนบนแคร่ด้วยรอยยิ้มเหยียดหยาม มุมปากหนากระตุกยิ้มเยาะเย้ยทันทีที่ได้กลิ่นหอมหวานที่ลอยมาปะทะจมูก

“หึ นึกว่าเก่งนักหนา ที่แท้ก็แค่นอนรอความตายอยู่ตรงนี้นี่เองวะไอ้บุหลัน” กล้าแค่นเสียงหัวเราะในลำคออย่างเย้ยหยัน ก้าวเท้าสามขุมเข้าไปใกล้แคร่ไม้

“ออกไป... ไสหัว... ออกไปจากที่นี่นะไอ้สารเลว!” บุหลันฝืนพยุงร่างที่สั่นเทาขึ้นมา ใช้ดวงตกลมโตที่เอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตาจ้องมองอีกฝ่ายอย่างเคียดแค้น แม้เสียงจะแหบพร่าและสั่นเครือจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ก็ตาม

“ปากดีได้ไม่กี่น้ำ ตอนนี้ทำมาเป็นทำเสียงสั่น” เสือกล้าก้มตัวลงใช้มือหนาบีบคางมนของบุหลันแน่น บังคับให้เงยหน้าขึ้นรับสายตาดุดัน

“ไหนล่ะที่บอกว่าจะไม่ก้มหัวให้กู ทำไมตอนนี้ถึงได้นอนอ้าขารอให้คนมาช่วยสมเพชแบบนี้ล่ะวะ”

“กู... กูเกลียดมึง...” บุหลันพยายามปัดป้องมือสาก แววตาดื้อรั้นฉายแววเด็ดเดี่ยวแม้เรี่ยวแรงจะแทบไม่เหลือ

“ต่อให้กูจะตาย... กูจะไม่ยอมให้มึงมาสมเพช... อื้อ!”