ตอนที่ 8 บุหลันร่าน

ตอนที่ 8 บุหลันร่าน

“ต่อให้กูจะตาย... กูจะไม่ยอมให้มึงมาสมเพช... อื้อ!”

ลมหายใจหอบกระเส่าหลุดรอดจากริมฝีปากอิ่มที่แห้งผาก ดวงตากลมโตฉ่ำเยิ้มไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความทรมาน สติสัมปชัญญะเริ่มพร่าเลือนจนแทบควบคุมตัวเองไม่ได้

ความต้องการลึกล้ำที่ถูกปลุกเร้าจากฤดูพิเศษเล่นงานจนร่างเล็กต้องนอนขดตัวซุกซ่อนอยู่บนแคร่ไม้ไผ่แข็งๆ

มือบางที่บวมเป่งจิกทึบเข้ากับเสื่อกกขาดๆ เพื่อระบายความร้าวรานที่แล่นริ้วไปทั่วสรรพางค์

ภายในกายของบุหลันลดลงเลยแม้แต่น้อย ร่างกายของเขาร้อนผ่าวดั่งโดนไฟสุม ทั่วทั้งร่างสั่นสะท้าน ผิวเนื้อเนียนละเอียดขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างเห็นได้ชัด หยาดเหงื่อกาฬไหลโทรมกายจนเสื้อคอกระเช้าตัวบางเปียกชุ่มแนบเนื้อ

"อื้อ... ร้อน... ไม่ไหวแล้ว..." บุหลันครางแผ่วเบาอย่างน่าเวทนา ใบหน้าหวานซบลงกับหมอนเก่าๆ เพื่อกลั้นเสียงครางที่เล็ดลอดออกมาอย่างน่าสมเพช

แววตาดำมืดกวาดมองสภาพของคนบนแคร่ด้วยรอยยิ้มเหยียดหยาม มุมปากหนากระตุกยิ้มเยาะทันทีที่กลิ่นกายหอมหวานประหลาดลอยมาปะทะจมูกจนแน่นจมูก

"หึ ไหวรึไม่ไอ้บุหลัน" เสือกล้าแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ ก้าวเท้าสามขุมเข้าไปใกล้แคร่ไม้ ดวงตาคมดุจ้องมองเรือนร่างที่บิดเร้าด้วยความสมเพชระคนฉงน

"ออกไป... ไสหัวออกไปจากที่นี่นะไอ้สารเลว!" บุหลันฝืนพยุงร่างที่สั่นเทาขึ้นมา ใช้ดวงตากลมโตที่เอ่อคลอด้วยหยาดน้ำตาจ้องมองอีกฝ่ายอย่างเคียดแค้น แม้เสียงจะแหบพร่าและสั่นเครือจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์

"ปากดีไม่เปลี่ยน..." เสือกล้าก้มตัวลงใช้มือหนาบีบคางมนของบุหลันแน่น บังคับให้เงยหน้าขึ้นมารับสายตาดุดัน

"ร่านจริงสะจริง"

"กู... กูไม่ได้ร่าน..." บุหลันส่ายหน้าปฏิเสธ น้ำตาไหลอาบสองข้างแก้มด้วยความคับแค้นใจพิษของการเข้าฤดูทำให้สติของเขาเตลิดเปิดเปิง

กลิ่นกายของจอมโจรหนุ่มที่ลอยเข้ามาใกล้กลับยิ่งกระตุ้นความต้องการในกายให้พุ่งพล่านขึ้นไปอีก จนมือเรียวที่เคยทุบตี กลับเผลอเอื้อมไปคว้าจับชายเสื้อของอีกฝ่ายไว้โดยไม่รู้ตัว

เสือกล้าชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นมือบางเอื้อมมาขยุ้มเสื้อตนเอง แถมดวงตาฉ่ำเยิ้มของคนตรงยังช้อนขึ้นมองด้วยแววตาเว้าวอนระคนยั่วยวนโดยไม่รู้ตัว

"หืม? เมื่อกี้ยังปากเก่งใส่กูอยู่เลยไม่ใช่เหรอวะ" เสือกล้าเลิกคิ้วสูง แววตาวาวโรจน์ด้วยเพลิงอารมณ์ดิบเถื่อนที่เริ่มถูกจุดชนวนขึ้นมาบ้างแล้ว

"อยากให้กูช่วยขนาดนั้นเลยรึไง ถึงได้ทำหน้าตาแบบนี้"

"ฮึก... มันทรมาน..." บุหลันครางเสียงสั่น ใบหน้าหวานแดงก่ำซบลงกับอกแกร่งอย่างเผลอไผล

ความร้อนรุ่มบังคับให้ร่างกายต้องเข้าหาไออุ่น มือเล็กเลื่อนขึ้นโอบรอบลำคอหนา ลืมสิ้นซึ่งความเกลียดชังในยามที่สติหลุดลอย

เสือกล้าสูดลมหายใจเข้าลึก กลิ่นหอมหวานที่แผ่ออกมาจากตัวบุหลันมันรุนแรงเกินกว่าจะหักห้ามใจไหว

มือหนากระชากทึ้งเสื้อคอกระเช้าตัวบางจนขาดวิ่น เผยให้เห็นผิวเนียนขาวที่สั่นระริกอยู่ตรงหน้า

"ในเมื่อร่านนัก... กูจะจัดให้สมใจอยาก!”

“อื้อ!”