ตอนที่ 2. ผีเสื้อหนีกรง

“...คีรู้แล้วค่ะพี่คิน”

เสียงหวานอ้อมแอ้มตอบรับในลำคอ ใบหน้าจิ้มลิ้มก้มลงต่ำจนชิดอกเพื่อหลบสายตาคมกริบที่แทบจะหลอมละลายเธอได้ทุกเมื่อ

คินจ้องมองท่าทางยอมสยบนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ ยอมปล่อยมือจากคางมนแล้วถอยห่างออกมาอย่างเชื่องช้า ทว่าในใจของชายหนุ่มกลับนึกเสียดายลึกๆ กลิ่นกายสาวหอมหวานละมุนราวกับขนมแคนดี้ที่ลอยอวลอยู่รอบตัวเธอยังคงติดอยู่ที่ปลายจมูก มันเป็นกลิ่นเฉพาะตัวที่ยั่วยวนอารมณ์ดิบในกายเขาให้พลุ่งพล่านได้เสมอ

ร่างสูงใหญ่เดินกลับไปนั่งลงบนเก้าอี้ทำงานตัวเดิม ท่วงท่าสง่างามตามแบบฉบับคนเนี๊ยบกริบ เขายกแว่นสายตาขึ้นมาสวมอีกครั้ง ก่อนจะเปิดแฟ้มเอกสารพลิกอ่านราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นเมื่อครู่

“ไปพักผ่อนเถอะ”

น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยสั่งเรียบเรื่อย สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่ตัวอักษรโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมามองเธออีก คีตาพยักหน้ารับเบาๆ สูดหายใจเข้าเพื่อขับไล่ความอึดอัด ก่อนจะรีบหมุนตัวเดินออกจากห้องทำงานของเขาไปอย่างรวดเร็ว

ทันทีที่บานประตูไม้สักปิดลง ความเงียบสงัดระลอกใหม่ก็เข้าครอบงำห้องทำงาน คินถึงได้ยอมเงยหน้าขึ้นจากแผ่นกระดาษ สายตาคมกริบหลังกรอบแว่นเลื่อนมองตามทิศทางที่แผ่นหลังบางเพิ่งจะลับสายตาไป แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นเข้มจัด ดุดัน และเต็มไปด้วยความกังวล

ชายหนุ่มยกมือขึ้นเป็นสัญญาณเรียกเลขาคนสนิทที่ยืนสงบนิ่งราวกับหุ่นเชิดอยู่ตรงมุมมืดของห้องให้ก้าวออกมา

“สั่งบอดี้การ์ดให้จับตาดูคุณหนูให้ดี อย่าให้คลาดสายตาแม้แต่วินาทีเดียว” คินสั่งเสียงเด็ดขาด

เขารู้นิสัยน้องสาวนอกไส้ของตัวเองดีที่สุด คีตาไม่ใช่เด็กที่จะยอมสยบอยู่ใต้คำสั่งใครง่ายๆ ยิ่งเขาบีบคั้นและกักขัง ความดื้อรั้นในสายเลือดของเธอก็ยิ่งจะผลักดันให้เธอหาทางโผบินออกนอกกรงขัง

ภายในห้องนอนหรูหราของคุณหนูตระกูลอัครธนกุล คีตาเดินกระสับกระส่ายไปมาอยู่บนพรมผืนหนา หลังจากที่แกล้งทำเป็นเข้าห้องน้ำและเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดไปลองลำลองที่ทะมัดทะแมงขึ้น เธอเดินไปแง้มผ้าม่านหน้าต่างดู ก็พบว่ามีบอดี้การ์ดร่างยักษ์สองนายนั่งยืนเฝ้าอยู่ที่หน้าประตูห้องอย่างแน่นหนา

คิดจะขังคีไว้เหรอคะพี่คิน... ฝันไปเถอะ!

ใบหน้าสวยเชิดขึ้นอย่างดื้อรั้น คีตาเดินตรงไปที่หน้าต่างบานใหญ่ริมระเบียงที่เชื่อมต่อกับต้นไม้ใหญ่ข้างคฤหาสน์ มือเรียวหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาตวัดนิ้วส่งข้อความหาซีนาย ทันที

‘ซีนาย มารับคีที่หน้าปากซอยหน่อยค่ะ คีแอบหนีออกมา’

หลังจากได้รับการตอบกลับสั้นๆ ว่ากำลังบิดมอเตอร์ไซค์มารับ คีตาก็ไม่รอช้า เธอจัดการเปิดหน้าต่างกว้างออก ค่อยๆ ก้าวขาเรียวปีนข้ามขอบหน้าต่าง อาศัยความช่ำชองที่เคยทำบ่อยๆ โหนกิ่งไม้ใหญ่แล้วโรยตัวลงสู่พื้นหญ้าด้านล่างอย่างเงียบเชียบ

หญิงสาวอาศัยเงามืดของแมกไม้หลบเลี่ยงกล้องวงจรปิดมุมต่างๆ จนกระทั่งวิ่งหลุดรอดออกไปถึงหน้าปากซอยใหญ่ได้สำเร็จ และไม่นานนัก เสียงเครื่องยนต์บิ๊กไบค์คันดุดันของซีนายก็บดแต่งเข้ามาจอดเทียบ คีตารีบก้าวขึ้นซ้อนท้าย กอดเอวชายหนุ่มมาดเซอร์ผมสีเทาควันบุหรี่แน่นขณะที่รถทะยานมุ่งหน้าตรงไปยังอู่ซ่อมรถอันเป็นจุดหมาย

ในเวลาเดียวกัน... ณ ห้องทำงานใหญ่ของคิน

เสียงสัญญาณเตือนจากโทรศัพท์ของเลขาหนุ่มดังขึ้น ทันทีที่เขากดรับและฟังปลายสาย สีหน้าก็เปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดทันที เขารีบก้าวเข้ามารายงานเจ้านายที่ยังคงนั่งทำงานอยู่

“ท่านประธานครับ... คุณหนูคีตาหนีไปแล้วครับ ปีนออกทางหน้าต่างห้องนอน ตอนนี้บอดี้การ์ดรายงานว่าเธอขึ้นรถมอเตอร์ไซค์คันเดิมไปแล้วครับ”

ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันชวนอึดอัด คินไม่ได้ตบโต๊ะ ไม่ได้แสดงอาการเกรี้ยวกราดแต่อย่างใด ชายหนุ่มเพียงแค่ปิดปากกาในมือลงช้าๆ ตัวตนของเขายามที่โกรธจัดมักจะนิ่งสงบจนน่ากลัว เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูงอย่างเงียบเชียบ จัดแจงกระดุมเสื้อสูทให้เข้าที่ ก่อนจะก้าวเดินออกจากห้องทำงานตรงไปยังรถหรูที่จอดเตรียมพร้อมอยู่ล่วงหน้าด้านล่าง

เลขาคนสนิทเดินตามประกบฝีเท้าอย่างรู้งาน ในมือถือไอแพดเครื่องหรูที่หน้าจอกำลังแสดงภาพเคลื่อนไหวจากกล้องวงจรปิดมุมสูง เขาส่งมันให้คินทันทีที่ชายหนุ่มก้าวขึ้นไปนั่งประจำที่บนเบาะหลังของรถตู้คันใหญ่

“ระบบสตรีมมิ่งจากกล้องวงจรปิดซ่อนเร้นที่อู่ซ่อมรถพร้อมใช้งานครับท่านประธาน... สัญญาณภาพชัดเจนดี”

คินรับไอแพดมาถือไว้ ดวงตาคมกริบหลังกรอบแว่นสว่างวาบด้วยรังสีอันตรายยามจ้องมองภาพอู่ซ่อมรถดิบเถื่อนบนหน้าจอ เขาแอบส่งคนไปติดตั้งกล้องวงจรปิดระดับสายลับไว้ที่นั่นมาพักใหญ่แล้ว ตั้งแต่เริ่มระแคะระคายว่าน้องสาวตัวดื้อแอบไปคบหากับขยะสังคมคนนั้น

“ออกรถ...” คินเอ่ยสั่งเสียงเย็น “ไปดูสิว่า... ยัยตัวดีจะทำตัวดื้อรั้นได้ถึงไหน”

รถยนต์คันหรูเคลื่อนตัวออกจากคฤหาสน์มุ่งตรงสู่มุมมืดของเมืองใหญ่ โดยที่คีตาไม่มีวันรู้เลยว่า เธอกำลังวิ่งหนีจากกรงขังหนึ่ง... เพื่อตรงไปสู่อีกกรงขังหนึ่งที่อคิราห์วางกับดักรอไว้แล้วอย่างสมบูรณ์แบบ

ภาพบนหน้าจอไอแพดสตรีมมิ่งสดแสดงภาพภายในออฟฟิศชั้นสองของอู่ซ่อมรถอันซอมซ่อ แสงไฟสีส้มสลัวสาดกระทบร่างของหญิงสาวที่คินเฝ้าทะนุถนอมมาตลอดสิบกว่าปี คีตานั่งอยู่บนโต๊ะทำงานไม้ตัวเก่า โดยมีซีนายยืนแทรกอยู่ตรงกลางระหว่างขาเรียวสวย ท่าทางของทั้งคู่ดูสนิทสนมและดิบเถื่อนผิดกับกรอบระเบียบในคฤหาสน์อัครธนกุล

ชายหนุ่มมาดเซอร์ก้มลงซุกไซ้ซอกคอขาวระหงของคีตาอย่างจาบจ้วง มือหนาหยาบกร้านลูบไล้เข้าไปใต้สาบเสื้อลำลองของเธอ ขยำเคล้นจนเนื้อผ้าบิดเบี้ยว ขณะที่คีตาแผดเสียงครางแผ่วเบาปนเสียงหอบหายใจ มือเรียวสวยขยำเส้นผมสีเทาควันบุหรี่ของซีนายแน่น ร่างกายของเธอตอบสนองต่อสัมผัสของชายอื่นอย่างเต็มใจ

ภาพการนัวเนียและเสียงลมหายใจกระเส่าที่เล็ดลอดออกมาจากลำโพงไอแพดทำเอาสติของคินแทบขาดผึง

ก้อนเนื้อในอกซ้ายสั่นระรัวด้วยความโกรธจัดจนแทบจะระเบิด ทว่าในความกรุ่นโกรธนั้น เขากลับปฏิเสธไม่ได้เลยว่า ร่างกายของเขากำลังสั่นสะท้านและร้อนวูบวาบไปทั่วทุกอณู ความหวงอย่างบ้าคลั่งผสมปนเปกับความปรารถนาอันดิบเถื่อนที่พุ่งพล่านขึ้นมาอย่างเฉียบพลัน ลมหายใจของคินติดขัด อุณหภูมิในร่างกายสูงลิ่วจนรู้สึกอึดอัดไปหมด

“แม่งเอ๊ย...”

คินสบถเสียงต่ำลอดไรฟัน มือหนาเอื้อมขึ้นมากระชากปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตเม็ดบนที่เพิ่งติดเข้าที่ออกอย่างแรงจนกระดุมแทบจะหลุดกระเด็น เพื่อระบายความร้อนรุ่มและอารมณ์ดิบที่กำลังอัดแน่นจนแทบระเบิด เส้นเลือดบนขมับและหลังมือปูดโปน ชายหนุ่มกำหมัดแน่นเข้าหากันจนข้อนิ้วกลายเป็นสีขาวซีด ดวงตาคมกริบหลังกรอบแว่นวาวโรจน์ไปด้วยรังสีฆ่าฟันที่พร้อมจะทำลายล้างทุกอย่างที่ขวางหน้า

เขาทนดูต่อไปไม่ได้อีกแล้ว...

“เร่งความเร็วเดี๋ยวนี้!!”

คินตวาดสั่งเลขาคนสนิทที่กำลังทำหน้าที่ขับรถเสียงเฉียบขาดและดุดัน ลำพังแค่คิดว่ามีชายอื่นกำลังลากไล้สัมผัสไปบนเรือนร่างหอมหวานเหมือนแคนดี้นั้น คินก็แทบจะคลั่งตายอยู่ตรงนี้

รถหรูทะยานไปข้างหน้าด้วยความเร็วสูงสุด ผ่าความมืดของค่ำคืนมุ่งตรงไปยังอู่ซ่อมรถทันที โดยที่อคิราห์ตั้งมั่นในใจไว้แล้วว่า... บทลงโทษของคนดื้อที่กล้าข้ามเส้นในคืนนี้ มันจะต้องทรมานและร้อนแรงจนเธอไม่มีวันลืมมัน ในเมื่อเธออยากเล่นแบบนี้เขาก็ไม่คิดจะศรัทธา