ตอนที่ 6. เปิดตัวคู่หมั้น

บานประตูไม้สักหนาหนักของห้องทำงานใหญ่ถูกผลักออกช้าๆ พร้อมกับการก้าวเข้ามาของคีตา หญิงสาวเพิ่งกลับมาจากห้างสรรพสินค้าในช่วงค่ำ หลังจากใช้เวลาหลายชั่วโมงลักลอบเดินควงแขน ชิมขนม และหัวเราะต่อกระซิบกับซีนายคนรักของเธอ โดยมีบอดี้การ์ดของพี่ชายตามประกบทุกฝีก้าว

ทันทีที่ก้าวขาเข้าบ้าน เธอก็ถูกเลขาคนสนิทขอคิน เชิญตัวมาพบที่นี่ทันทีโดยไม่ทันตั้งตัว

คีตาพ่นลมหายใจออกมาเบาๆ ด้วยความหงุดหงิดใจ ใบหน้าจิ้มลิ้มบึ้งตึงด้วยความดื้อรั้น แต่ก็จำใจต้องเดินตามหลังเลขาหนุ่มเข้ามาอย่างเลี่ยงไม่ได้

ภายในห้องทำงานทรงสี่เหลี่ยมกว้างขวาง อากาศเย็นฉ่ำจากเครื่องปรับอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นเข้มข้นของควันบุหรี่ราคาแพงที่ลอยกรุ่น

คินนั่งอยู่บนเก้าอี้ทำงานหนังแท้ตัวใหญ่ ร่างสูงสง่าในชุดสูทสีดำสนิทเนี๊ยบกริบผ่อนคลายลงเล็กน้อย นิ้วเรียวยาวข้างหนึ่งคีบบุหรี่ขึ้นสูบเบาๆ พ่นควันสีเทาหม่นออกมาทางริมฝีปากหยักลึกอย่างช้าๆ ส่วนมืออีกข้างกำลังใช้นิ้วเคาะลงบนโต๊ะทำงานไม้สักเป็นจังหวะ ตึก... ตึก... ตึก... อย่างสม่ำเสมอ

มันเป็นจังหวะที่เรียบเรื่อย ทว่ากลับแฝงไปด้วยความกดดันอันเยือกเย็นจนทำให้อากาศในห้องคล้ายจะหนักอึ้งขึ้นมาทันที

คินตวัดสายตาคมกริบหลังกรอบแว่นสีเงินขึ้นมองร่างบางที่เพิ่งเดินเข้ามา นัยน์ตาคู่คมวาวโรจน์ไปด้วยรังสีความหวงแหนและโกรธกรุ่นที่ยังคงปิดไม่มิด

ทว่าใบหน้าหล่อเหลากลับยังคงเรียบเฉยเย็นชาดังเดิม ชายหนุ่มอัดควันบุหรี่เข้าปอดอีกครั้ง ก่อนจะดับปลายบุหรี่ลงบนจานแก้วบนโต๊ะอย่างเชื่องช้า

“กลับมาแล้วเหรอ...” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามราบเรียบ ทว่าทรงพลังจนคนฟังสะดุ้งในใจ

“ค่ะ...” คีตาตอบรับอ้อมแอ้ม ยกมือขึ้นกอดอกวางท่าดื้อรั้น “พี่คินมีอะไรหรือเปล่าคะ? ถ้าไม่มี คีจะขอตัวไปพักผ่อน เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว”

คินแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงหัวเราะที่ไร้ความยินดีนั้นทำให้คีตารู้สึกขนลุกไปทั้งตัว ชายหนุ่มเอนหลังพิงเบาะหนัง ค่อยๆ ปลดแว่นสายตาออกวางลงบนโต๊ะ เผยดวงตาดุจพญาเหยี่ยวที่จ้องมองเธอราวกับจะแผดเผาชุดบนเรือนร่างให้ละลาย

“เหนื่อย? เหนื่อยเพราะไปเดินเลือกชุด... หรือเหนื่อยเพราะควงแขนไอ้เด็กอู่น้ำมันเครื่องนั่นทั่วห้างกันแน่ คีตา?”

คำพูดประหารใจอย่างตรงไปตรงมาทำเอาคีตาหน้าซีดไปวูบหนึ่ง แต่เธอก็รีบปรับสีหน้าเชิดขึ้นประชดประชัน

“คีก็แค่ไปซื้อของตามคำสั่งพี่คินนี่คะ แล้วซีนายเขาก็แค่บังเอิญแวะมาหา ไม่เห็นจะมีอะไรเสียหายเลยนี่คะ”

“บังเอิญ? หึ... ฉันบอกเธอแล้วใช่ไหมว่าอย่าคิดจะดื้อกับฉัน”

คินกดเสียงต่ำลง ความกดดันในห้องเพิ่มขึ้นจนคีตาเริ่มกลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผาก คินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ท่วงท่าดุดันและคุกคาม ชายหนุ่มค่อยๆ ก้าวเดินอ้อมโต๊ะทำงานตรงเข้ามาหาเธออย่างช้าๆ

“เรื่องชุดที่เธอไปเลือกซื้อวันนี้...”

 คินหยุดยืนตรงหน้าเธอ ระยะห่างเพียงครึ่งก้าวทำให้อากาศรอบตัวร้อนระอุขึ้นมาทันที กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมกลิ่นควันบุหรี่ฉุนกวนใจจากตัวเขาโชยเข้าปะทะจมูก

“ฉันเคยสั่งว่ายังไง?”

คีตาเม้มปากแน่น พยายามไม่หลบสายตาดุกระด้างคู่นั้น

“ก็... ห้ามโป๊ ห้ามเว้าหลัง ห้ามเปิดหน้าอก แล้วก็ห้ามแหวกขา... คีจำได้หมดนั่นแหละค่ะ”

“จำได้... แล้วทำตามที่สั่งหรือเปล่า?” สายตาของคินสแกนลงมองเรือนร่างบางอย่างจาบจ้วง

“ทำค่ะ...”

“คนที่ชอบประชดประชันและดื้อรั้นอย่างเธอ ฉันห้ามอะไร... เธอก็มักจะทำตรงกันข้ามเสมอไม่ใช่หรือไง?”

“คีเปล่านะ” คีตารีบสวนกลับทันที “คีซื้อตามที่พี่คินสั่งเป๊ะๆ เลยต่างหาก... ชุดราตรีคอจีน แขนยาว ขายาวลากพื้น ไม่มีตรงไหนโป๊เลยสักนิดเดียวค่ะ!”

คินจ้องมองใบหน้าหวานที่กำลังโกหกหน้าตายด้วยสายตาอ่านยาก คนอย่างอคิราห์มีหรือจะเชื่อคำพูดของคุณหนูตัวดีง่ายๆ เขาผ่านร้อนผ่านหนาวและรู้ทันความคิดของเธอทุกอย่าง หากเธอยอมซื้อชุดเรียบร้อยตามสั่งจริง ดวงตากลมโตคู่นั้นคงไม่เปล่งประกายความสะใจวิเศษวิโสแบบนี้ออกมาหรอก

“ถ้าอย่างนั้นก็ไปเอาชุดมาลองให้ฉันดูตอนนี้”

 คินเอ่ยสั่งเสียงเรียบ ทว่าเด็ดขาด “ฉันต้องเห็นด้วยตาตัวเองว่าชุดนั่นมันเรียบร้อยพอที่จะไม่ให้ผู้ชายหน้าไหนในงานมองเธอด้วยสายตาจาบจ้วง”

คำสั่งนั้นทำเอาคีตาตาโตด้วยความตกใจ หัวใจตกวูบลงไปถึงตาตุ่ม เพราะชุดที่เธอเลือกมาจริงๆ มันตรงกันข้ามกับสิ่งที่เธอพูดโดยสิ้นเชิง มันคือชุดราตรีเว้าหลังลึกถึงสะโพก และแหวกข้างสูงจนเกือบเห็นขาอ่อน

“มะ...ไม่ได้ค่ะ!”

หญิงสาวรีบปฏิเสธเสียงหลง ใบหน้าหวานเริ่มล่กรนอย่างเห็นได้ชัด คินเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง สายตาจับผิดยิ่งเข้มจัด

“ทำไมจะไม่ได้?”

“ก็...ก็คีส่งให้แม่บ้านเอาไปซักอบแห้งด่วนอยู่นี่คะ...” คีตารีบชักแม่น้ำทั้งห้า รัวคำแก้ตัวออกมาไม่หยุด

“หืม...”

“มันเพิ่งมาจากช็อป กลิ่นผ้าใหม่มันแรง คีเลยสั่งให้เขาจัดการซักอบแห้งให้เสร็จก่อนงาน คืนนี้ก็น่าจะเสร็จทันพอดี ถ้าเอามาลองตอนนี้ชุดก็ยับหมดสิคะ”

คินยังคงนั่งนิ่ง ไม่พูดอะไร สายตาหลังกรอบแว่นจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสั่นระริกของน้องสาวนอกไส้ ชายหนุ่มยิ้มมุมปากเล็กน้อย... ยิ้มร้ายกาจที่ชวนให้คนมองรู้สึกหนาวสะท้านไปถึงสันหลัง เขารู้ดีว่าเธอกำลังตลบแตลงเอาตัวรอด

“เอาไว้... ค่อยดูคืนนี้ทีเดียวบนรถแล้วกันนะคะพี่คิน!”

คีตาไม่รอให้คินได้เอ่ยปากซักไซ้หรือจับผิดไปมากกว่านี้ หญิงสาวรีบก้าวถอยหลังออกห่างจากระยะคุกคามของเขา รอยยิ้มเจื่อนๆ ถูกส่งให้พี่ชายก่อนที่เธอจะเอ่ยเร่งรัด

“คี... คีต้องขอตัวไปเตรียมตัวแล้วค่ะ ไหนจะต้องอาบน้ำ สระผม แล้วก็แต่งหน้าทำผมอีก ตั้งหลายขั้นตอน ถ้าช้าเดี๋ยวจะไปงานเปิดตัวคู่หมั้นไม่ทันเอานะคะ”

พูดจบ คุณหนูตัวดีก็หมุนตัวรีบวิ่งออกจากห้องทำงานไปทันที เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อนดังกุบกับ ห่างออกไปอย่างรวดเร็ว ราวกับกำลังหนีตายจากเสือร้ายที่พร้อมจะตะปบเธอได้ทุกเมื่อ

บานประตูไม้สักปิดลงอีกครั้ง ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมห้องทำงานใหญ่ คินยืนมองตามแผ่นหลังบางที่ลับสายตาไป ชายหนุ่มทอดถอนใจออกมาเบาๆ พลางยกมือขึ้นนวดขมับตัวเองด้วยความเอ็นดูผสมผสานกับความอ่อนใจในความดื้อรั้นไม่เข้าเรื่องของเธอ

“ดื้อไม่เคยเปลี่ยนจริงๆ...”

คินพึมพำกับตัวเองเสียงเบา นัยน์ตาคู่คมทอประกายลึกล้ำยามนึกถึงใบหน้าจิ้มลิ้มที่พยายามโกหกเขาเมื่อครู่ ชายหนุ่มเดินกลับไปหยิบแว่นสายตาขึ้นมาสวมตามเดิม ก่อนจะจุดบุหรี่ตัวใหม่ขึ้นจุดสูบ ควันสีเทาลอยอบอวลขึ้นสู่อากาศอีกครั้งพร้อมกับมุมปากหยักที่ยกยิ้มขึ้นอย่างถือดี

คิดว่าจะหลบรอดสายตาอคิราห์คนนี้ไปได้ตลอดรอดฝั่งงั้นหรือ คีตา...

คืนนี้... ถ้าชุดที่เธอใส่ลงมามันผิดไปจากคำสั่งแม้นิ้วเดียว บทลงโทษที่เธอจะได้รับบนรถหรูระหว่างทางไปงานเลี้ยง มันจะไม่ใช่แค่การตักเตือนด้วยวาจาอย่างแน่นอน