ตอนที่ 5. ดื้อรั้น

ระยะห่างลดลงจนคีตาได้กลิ่นน้ำหอมผสมกลิ่นอายความดุดันจากตัวเขา

“ไอ้เด็กอู่น้ำมันเครื่องนั่นน่ะเหรอ คีตา?”

“ใช่! ซีนายดีกว่าพี่คินตั้งเยอะ! เขาไม่เคยบังคับคี ไม่เคยขังคีไว้ในกรงแบบนี้!” คีตาเชิดหน้าเถียงคำไม่ตกฟาก แม้หัวใจจะเต้นรัวด้วยความกลัวร่างสูงใหญ่ที่คืบคลานเข้ามาใกล้จนแทบชิด

“หุบปาก!”

เสียงทุ้มต่ำตวาดกร้าวไม่ดังนัก แต่สะเทือนไปทั้งห้อง คินเอื้อมมือหนาเข้าหมับที่ต้นแขนเนียนละเอียดของเธอ ออกแรงบีบเบาๆ แต่แน่นหนาจนคีตาหนีไม่ได้ ชายหนุ่มก้มใบหน้าหล่อเหลาลงมาจนลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดพวงแก้มใส นัยน์ตาคู่คมวาวโรจน์ไปด้วยความหึงหวงที่ปิดไม่มิด

“มันไม่ได้ครึ่งของฉันด้วยซ้ำ คีตา... ทั้งเรื่องเงิน ชื่อเสียง หรือแม้กระทั่ง...”

คินลากสายตาคมกริบลงมองริมฝีปากบางจิ้มลิ้มที่กำลังสั่นระริก ก่อนจะเลื่อนกลับมาสบตากับเธออย่างมีความหมายลึกซึ้ง

“...เรื่องบนเตียง”

“พี่คิน! คนบ้า! ปล่อยคีนะ!”

ใบหน้าหวานแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ ทั้งโกรธทั้งอายกับคำพูดคุกคามอย่างตรงไปตรงมาของเขา หญิงสาวพยายามบิดแขนหนี แต่คินกลับกระชับอ้อมแขน รวบเอวบางร่างน้อยให้ขยับเข้ามาบดเบียดกับหน้าอกแกร่งของเขาจนไร้ช่องว่าง

ชุดเสื้อยืดคอย้อยของเธอรั้งลงจนแทบเห็นเนินเนื้อขาวสล้าง คินก้มลงมองภาพความเย้ายวนตรงหน้าด้วยสายตาแทะโลมอย่างโจ่งแจ้ง มือหนาที่เกาะกุมเอวคอดเลื่อนต่ำลงไปบีบเค้นสะโพกมนผ่านเสื้อยืดตัวบางอย่างถือสิทธิ์ สัมผัสหยาบโลนทว่าวาบหวามทำเอาคีตาสะด้านเยือก แข้งขาพาลจะหมดแรงเอาดื้อๆ

“เธอไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธงานหมั้นคืนนี้ เพราะมันคือผลประโยชน์ของตระกูลอัครธนกุล”

คินกระซิบชิดใบหูเล็ก จงใจฝังริมฝีปากลงบนซอกคอหอมกรุ่นแรงๆ จนขึ้นรอยแดงจางๆ เพื่อประทับตราจอง

“หน้าที่ของเธอคือแต่งตัวให้สวยที่สุด... แล้วยืนเคียงข้างไอ้ธันในฐานะตุ๊กตาประดับ”

ชายหนุ่มละใบหน้าออกมา จ้องมองคนตัวเล็กที่หอบหายใจกระเส่าอยู่ในอ้อมแขน มุมปากหยักยกยิ้มร้ายกาจที่ชวนให้หัวใจคนมองเต้นผิดจังหวะ

“แต่จำใส่สมองเล็กๆ ของเธอไว้ด้วยนะคีตา... หน้าฉากเธออาจจะเป็นของมัน แต่ในความเป็นจริง...” มือหนาเชยคางมนขึ้นมาบังคับให้สบตา “...ทั้งตัว ทั้งใจ และร่างกายของเธอ... มันต้องเป็นของพี่คนเดียว”

คินปล่อยมือจากร่างบางอย่างกะทันหัน จนคีตาเซไปเกาะขอบโต๊ะอาหาร ชายหนุ่มหันไปสั่งเลขาเสียงเฉียบ

“พายัยตัวดีออกไปจัดการซะ อย่าให้คลาดสายตา ค่ำนี้ฉันจะไปรอที่งาน”

พูดจบ อคิราห์ก็หมุนตัวเดินออกจากห้องอาหารไปพร้อมกับความกดดันที่ยังหลงเหลือ ทิ้งให้คีตายืนกำหมัดแน่น น้ำตาคลอเบ้าด้วยความเจ็บใจและสับสนในอารมณ์...

คืนนี้งานเลี้ยงเปิดตัวคู่หมั้นจะเริ่มต้นขึ้น พร้อมกับฉากหน้ากากสังคมที่ทุกคนต้องสวมใส่ โดยมีสายตาดุดันของพี่ชายนอกไส้คอยจับจ้องเธออยู่ทุกฝีก้าวในมุมมืด

หลังจากที่ได้รับแบล็คการ์ดใบหรู คีตาก็ถูกเลขาคนสนิทและเหล่าบอดี้การ์ดร่างยักษ์ในชุดสูทดำควบคุมตัวขึ้นรถตู้หรู มุ่งหน้าไปยังห้างสรรพสินค้าชั้นนำระดับไฮเอนด์เพื่อเลือกซื้อชุดราตรีสำหรับงานเลี้ยงคืนนี้

ทว่า ความดื้อรั้นในสายเลือดของคุณหนูตระกูลอัครธนกุลไม่มีทางยอมสยบใต้อำนาจใครง่ายๆ คีตาอาศัยจังหวะที่เดินเลือกชุดอยู่ในช็อปแบรนด์เนมชั้นนำ แอบใช้โทรศัพท์มือถือตวัดข้อความส่งหาซีนาย ชายหนุ่มมาดเซอร์เจ้าของอู่ซ่อมรถที่เธอคิดว่าเป็นเซฟโซน และเพียงไม่นาน ซีนายในชุดเสื้อยืดกางเกงยีนส์ดิบเถื่อนผิดกับสถานที่ก็เดินเข้ามาหาเธอถึงในช็อป

คีตาเดินยิ้มร่าเข้าไปควงแขนซีนายอย่างออดอ้อน จงใจควงกันเดินเลือกซื้อของ ซื้อขนม และหัวเราะต่อกระซิบกันอย่างออดอ้อนทั่วห้างสรรพสินค้า โดยไม่สนใจสายตาของเหล่าบอดี้การ์ดที่เดินตามหลังอยู่ห่างๆ แม้แต่น้อย เธอรู้ดีว่าทุกคนกำลังเฝ้ามอง และนั่นคือสิ่งที่เธอต้องการ... ประชดพี่ชายนอกไส้ให้รู้ว่าเขาไม่มีวันควบคุมเธอได้ทุกอย่าง

ทางด้าน คิน อคิราห์ ที่นั่งทำงานอยู่ในห้องประธานบริหารชั้นสูงสุดของตึกอัครธนกุล หน้าจอแท็บเล็ตข้างตัวคอยเด้งข้อความรายงานและภาพถ่ายจากบอดี้การ์ดอย่างต่อเนื่อง ภาพของน้องสาวตัวดีที่กำลังยิ้มระเหยควงแขนชายหนุ่มมาดเซอร์คนนั้นปรากฏชัดเจนทุกมุมมอง

ทว่า... คินยังคงนิ่งเฉย...

ใต้อบแว่นสายตาสีเงิน นัยน์ตาคู่คมลึกล้ำยากจะคาดเดา เขายกแก้วกาแฟขึ้นจิบด้วยท่วงท่างดงามเรียบเนียน ราวกับภาพบาดตาเหล่านั้นไม่อาจสร้างความสั่นคลอนให้หัวใจที่แกร่งดังหินผาได้

แต่ในความเงียบสงบนั้น มีเพียงตัวเขาเองเท่านั้นที่รู้ดีว่า ไฟสวาทและความหลงใหลที่เขามีต่อคีตามันลึกล้ำและดุร้ายเพียงใด

ทำไมเขาถึงคลั่งรักน้องสาวนอกไส้คนนี้นัก...

ความทรงจำในอดีตย้อนคืนกลับมาในความคิดของอคิราห์ เขาคือเด็กกำพร้าที่ถูก คุณอนันต์ และ คุณหญิงนิรมล อัครธนกุล รับมาเลี้ยงดูตั้งแต่หกขวบ

ในบ้านใหญ่ที่แสนเย็นชาและเต็มไปด้วยแรงกดดันจากการถูกฝึกฝนให้เป็น ‘ผู้สืบทอดที่สมบูรณ์แบบ’ คินต้องเติบโตมาพร้อมกับหัวใจที่ด้านชาและไร้ความรู้สึก... จนกระทั่งปาฏิหาริย์เกิดขึ้นเมื่อเขาอายุได้สิบสี่ปี

แม่บุญธรรมตั้งท้องและให้กำเนิด ‘คีตา’ ออกมา

วินาทีแรกที่คินได้อุ้มทารกตัวน้อยในอ้อมแขน เรียวนิ้วเล็กลูกกวางไขว่คว้าแตะมือเขา พร้อมกับดวงตากลมโตบริสุทธิ์ที่จ้องมองเขาแล้วส่งยิ้มให้...

โลกที่เคยเป็นสีเทาและอึดอัดของคินก็ถูกเติมเต็มด้วยสีสันและกลิ่นหอมหวานราวกับแคนดี้ตั้งแต่วินาทีนั้น คินลืมความสัมพันธ์ทางสายเลือดไปจนสิ้นเมื่อโตขึ้น ในสายตาและความรู้สึกของเด็กหนุ่มที่เริ่มโตเต็มวัย คีตาไม่ได้ถูกส่งมาเป็น ‘น้องสาว’ ...แต่เธอถูกส่งมาเพื่อเป็น ‘เจ้าสาว’ ของเขาเพียงคนเดียว

ยิ่งเติบโตขึ้น ความงามและความดื้อรั้นของเธอก็ยิ่งจุดไฟตัณหาและสัญชาตญาณความเป็นเจ้าของในตัวเขาให้ลุกโชน เขาเฝ้ามองเรือนร่างที่เติบโตเป็นสาวสะพรั่ง หวงแหนทุกสายตาที่จ้องมองเธอ และสะสมความปรารถนาอันลึกล้ำไว้ใต้กรอบแว่นและคำว่า ‘พี่ชาย’ เพื่อรอเวลาที่จะได้ครอบครองเธออย่างสมบูรณ์แบบ

คินถอดแว่นสายตาออก วางลงบนโต๊ะ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูขึ้นมา กดต่อสายหาคีตาทันที

ตู้ด... ตู้ด... ตู้ด...

เสียงสัญญาณดังอยู่หลายสาย ทว่าปลายสายกลับตัดทิ้งอย่างไม่ใยดี คีตากดปฏิเสธสายของเขา

คินเค่นหัวเราะในลำคอ สายตาวาวโรจน์ไปด้วยความหึงหวงและกรุ่นโกรธ ชายหนุ่มไม่มีเวลาโทรซ้ำ เพราะประตูกระจกห้องทำงานถูกเคาะขึ้นเบาๆ ก่อนที่เลขาคนสนิทจะก้าวเข้ามาด้วยท่าทีนอบน้อม

“ท่านประธานครับ... ท่านอนันต์ให้มาเชิญท่านประธานเข้าประชุมบอร์ดบริหารร่วมกับผู้ถือหุ้นได้แล้วครับ”

คินรวบสติ ปรับสีหน้ากลับมาเรียบเฉยเย็นชาตามเดิม เขากรอกข้อความสั้นๆ ส่งเข้าเครื่องของน้องสาวตัวดีก่อนจะวางโทรศัพท์ลง

‘สายที่เธอปฏิเสธในตอนนี้... คืนนี้ฉันจะไปทบต้นทบดอก’

ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทเนี๊ยบกริบลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดเสื้อผ้าให้เข้าที่อย่างสง่างาม ก่อนจะก้าวออกจากห้องทำงานตรงไปยังห้องประชุมใหญ่ร่วมกับ คุณอนันต์ อัครธนกุล ผู้เป็นพ่อบุญธรรม โดยทิ้งความคุกรุ่นและคำขู่แสนกำกวมไว้ในโทรศัพท์ของคนที่กำลังเดินควงชายอื่นอย่างไม่รู้ชะตากรรม