ตอนที่ 4.หน้ากากสังคม

บานประตูห้องนอนใหญ่ปิดลงพร้อมกับเสียงถอนหายใจยาวของ คิน อคิราห์ ชายหนุ่มยกมือขึ้นนวดขมับที่เต้นตุบด้วยความเครียดและแรงอารมณ์ที่ยังคงคุกรุ่นอยู่ภายใน เขาเหนื่อยหนายกับการต้องสะกดกลั้นสัญชาตญาณดิบทุกครั้งที่อยู่ใกล้คุณหนูจอมดื้อ

คินก้มลงมองกางเกงสแลกเนื้อดีของตัวเองที่บัดนี้มันโป่งนูนและแข็งขืนดันเนื้อผ้าออกมาอย่างเด่นชัด ความต้องการอันพลุ่งพล่านไม่มีท่าทีจะยอมลดละลงง่ายๆ มีแต่จะทวีความรุนแรงขึ้นตามภาพจำที่ติดตา

ชายหนุ่มสะบัดหัวไล่ความค้างคา พาตัวเองก้าวเข้าไปในห้องน้ำหรูหราตกแต่งสีดำทึบ เขาจัดการปลดเปลื้องเสื้อผ้าแบรนด์เนมที่หลุดลุ่ยออกจนหมดสิ้น เผยให้เห็นเรือนร่างกำยำสมส่วน แผงอกกว้างและหน้าท้องที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามลอนสวย คินเปิดวาล์วปล่อยให้สายน้ำเย็นจัดจากฝักบัวเรนชาวเวอร์ไหลทะลักลงมารดรินตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า หวังจะใช้ความเย็นยะเยือกของมันช่วยดับไฟสวาทที่กำลังแผดเผาอยู่ข้างใน

ทว่า... ยามที่เปลือกตาคมปิดลง ภาพเมื่อครู่กลับย้อนคืนมาเด่นชัดในมโนสำนึก ผิวเนื้อนุ่มหยุ่นที่บดเบียดซุกไซ้ กลิ่นกายหอมหวานละมุนราวกับขนมแคนดี้ที่ยังคงอบอวลติดอยู่ที่ปลายจมูก และเสียงครางอ้อมแอ้มในลำคอของน้องสาวนอกไส้ยิ่งกลับมาหลอกหลอนจนเขาร้อนรุ่มกว่าเดิม

“คีตา...”

น้ำเสียงทุ้มต่ำครางพึมพำชื่อเธอแผ่วเบาท่ามกลางเสียงสายน้ำซัดสาด มือหนาหยาบกร้านลากไล้ลงมาตามหน้าท้องแบนราบ ก่อนจะเข้ากุมแก่นกายใหญ่โตเกินมาตรฐานที่ร้อนผ่าวและแข็งขืนจนเส้นเลือดปูดโปนรอบลำกาย คินออกแรงรูดรั้งแก่นกายของตนเองช้าๆ ก่อนจะค่อยๆ เร่งจังหวะให้เร็วและหนักหน่วงขึ้นตามแรงอารมณ์ดิบที่อัดอั้น ลมหายใจของเขาเริ่มหอบกระเส่า สะโพกสอบขยับไหวรับกับฝ่ามือของตัวเองอย่างบ้าคลั่ง

“อืมมม... อึก... คีตา...”

ในห้องน้ำที่อบอวลไปด้วยไอน้ำและกลิ่นครีมอาบน้ำชายหนุ่ม มีเพียงเสียงผิวเนื้อกระทบมือและเสียงลมหายใจกระชั้นชิด คินแหงนหน้าขึ้นรับสายน้ำ ใบหน้าหล่อเหลาบิดเบี้ยวด้วยความเสียวซ่านขั้นสุด

เขารูดรั้งแก่นกายเป็นจังหวะสุดท้ายอย่างรวดเร็ว ก่อนจะปลดปล่อยหยาดน้ำรักสีขาวขุ่นให้ออกมาผสมปนเปไปกับสายน้ำที่ไหลลงท่อระบายน้ำไป

ชายหนุ่มยืนพิงผนังห้องน้ำ หอบหายใจโยนอย่างหมดแรง นัยน์ตาคมกริบฉายแวววาวโรจน์... แม้จะได้รับการปลดปล่อย ทว่าตัณหาที่มีต่อคีตากลับไม่เคยลดน้อยลงเลยสักนิด

รุ่งเช้า...

เช้าวันใหม่เริ่มต้นขึ้นอย่างเงียบสงบในห้องอาหารหรู คินนั่งประจำที่ตรงหัวโต๊ะยาว ในมือถือแก้วกาแฟดำกลิ่นหอมกรุ่น สายตาคมกริบหลังกรอบแว่นสีเงินกำลังจับจ้องและวิเคราะห์กราฟหุ้นที่กำลังเติบโตบนหน้าจอแท็บเล็ต ท่วงท่าของเขาดูเนี๊ยบและสง่างาม แต่เย็นชาดั่งเดิม ราวกับค่ำคืนอันเร่าร้อนใต้ความมืดนั้นไม่เคยเกิดขึ้นจริง

ตึก... ตึก...

เสียงลากสลิปเปอร์นุ่มๆ ดังขึ้น คีตาเดินลงมาจากชั้นบนด้วยท่าทางสะลึมสะลือ เธออยู่ในชุดนอนผ้าซาตินสายเดี่ยวสีขาวตัวสั้นพริ้วไหว ผ้าเนื้อดีแนบไปกับส่วนเว้าส่วนโค้งของร่างกายอย่างชัดเจน แถมสายเดี่ยวยังหลุดลุ่ยลงมาเกาะอยู่ที่ต้นแขนเนียน เผยให้เห็นเนินอกขาวอวบอิ่มและเรียวขาเพรียวสวยอย่างไม่เรียบร้อยนัก

คินตวาดสายตาดุขึ้นมองน้องสาวนอกไส้ทันที แววตาของเขาเข้มขึ้น คิ้วหนาขมวดเข้าหากันจนเป็นปมด้วยความไม่พอใจอย่างรุนแรง

“กลับขึ้นไปเปลี่ยนชุดซะ คีตา” คินเอ่ยสั่งเสียงเรียบต่ำ ทว่าเฉียบขาด

คีตาชะงักฝีเท้า เธอเชิดหน้าขึ้นอย่างดื้อรั้น ไม่ฟังคำสั่ง แขนเรียวยกขึ้นกอดอกก้มหน้าเถียงกลับข้างๆ คูๆ

“ทำไมต้องเปลี่ยนด้วยคะ? ก็แค่ลงมาทานข้าวเช้าเฉยๆ อีกอย่าง... พี่คินก็ขังคีไว้ในบ้าน ไปไหนไม่ได้อยู่แล้ว จะแต่งตัวยังไงมันก็เรื่องของคี”

เมื่อได้ยินคำย้อนปนประชด คินค่อยๆ ละสายตาจากกราฟหุ้นในหน้าจอ เขาวางแก้วกาแฟลงบนจานรองเสียงดัง กริ่ก เบาๆ ก่อนจะหันหน้ามาจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตของเธอด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา ชายหนุ่มไม่ได้เอ่ยปากตวาดหรือพูดคำใดออกมาแม้แต่คำเดียว เขานั่งนิ่ง ปล่อยรังสีความกดดันอันเยือกเย็นและความเงียบเข้าคุกคาม ทว่าสายตาคู่นั้นกลับจ้องเขม็งราวกับจะแผดเผาชุดซาตินบางเบาบนร่างเธอให้ละลายหายไป

ความเงียบอันทรงพลังของอคิราห์ทำให้คีตาเริ่มใจสั่น เธอขยับตัวอย่างฮึดฮัด สุดท้ายก็ต้องเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ให้กับสายตาอ่านยากคู่นั้น หญิงสาวสะบัดหน้าบึ้งตึง หมุนตัวเดินกระทืบเท้าปังๆ กลับขึ้นบันไดไปเปลี่ยนชุดตามบัญชาของเขาอย่างจำนน

คินมองตามร่างบางพลางทอดถอนใจลึก... ยัยตัวดีไม่เคยรู้ตัวเลยสักนิด ชายหนุ่มหวงเธอจนแทบคลั่ง ที่สั่งให้เปลี่ยนเพราะไม่อยากให้บอดี้การ์ดร่างยักษ์ที่ยืนเฝ้าอยู่ตามจุดต่างๆ ทั่วบ้านได้มีโอกาสมองเรือนร่างอันน่าหลงใหลนี้ รวมไปถึงเลขาหนุ่มคนสนิทที่ยืนก้มหน้านิ่งอยู่ข้างๆ ตัวเขาในตอนนี้ด้วย

ร่างกายของคีตาเป็นสิ่งต้องห้ามที่มีสิทธิ์มองและครอบครองได้เพียงอคิราห์คนเดียวเท่านั้น

ไม่นานนัก คีตาก็ดังลงมาอีกครั้ง คราวนี้เธออยู่ในชุดเสื้อยืดสีขาวพริ้วๆ กับกางเกงขาสั้น แม้จะดูเรียบร้อยขึ้น แต่เสื้อยืดคอกว้างที่ทิ้งตัวลงยามขยับกาย และกางเกงขาสั้นจุ๊ดจู๋ที่อวดขาอ่อนเนียนละเอียดก็ยังคงความเซ็กซี่ขยี้ใจตามสไตล์ที่เธอชอบอยู่ดี

หญิงสาวนั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามอย่างประชดประชัน เธอคว้าขนมปังและจิบกาแฟส้มของตัวเองอย่างเงียบๆ ไม่ยอมสบตากับพี่ชาย

คินเหลือบมองความดื้อดึงชวนมันเขี้ยวนั้นเพียงครู่ ก่อนจะล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อสูท หยิบการ์ดสีดำเงาวาวราคามหาศาลใบหนึ่งออกมา แล้วโยนมันลงบนโต๊ะอาหารข้างจานของเธอเบาๆ

ฟึ่บ

“เอาไปซะ” คินเอ่ยเสียงเรียบ สายตากลับไปจับจ้องที่หน้าจอแท็บเล็ตตามเดิม

“วันนี้ให้เลขาพาเธอออกไปซื้อชุดราตรีตัวใหม่ สำหรับงานเลี้ยงเปิดตัวคู่หมั้นของเธอ... ในคืนนี้”

คำสั่งที่ราบเรียบแต่แฝงไว้ด้วยอำนาจเผด็จการส่งผลให้มือนุ่มที่กำลังจะหยิบขนมปังเข้าปากชะงักกึก คีตาเบิกตากว้าง จ้องมองการ์ดสีดำสลักอักษรสีทองหรูหราตรงหน้า สลับกับใบหน้าเนี๊ยบเฉยของพี่ชายชายนอกไส้

ความเงียบเกาะกุมห้องอาหารอีกครั้ง ทว่าคราวนี้มันเต็มไปด้วยกระแสไฟแห่งความขัดแย้งที่พร้อมจะปะทุ

“งานเลี้ยงเปิดตัว... คู่หมั้น?”

คีตาทวนคำเสียงแผ่ว ก่อนที่ความตกใจจะแปรเปลี่ยนเป็นความเดือดดาล หญิงสาวกระแทกแก้วกาแฟส้มลงบนโต๊ะจนน้ำสีส้มกระฉอกออกมาเลอะพื้นผิวหินอ่อน เธอผุดลุกขึ้นยืน นัยน์ตากลมโตสั่นระริกด้วยความรู้สึกโกรธและอัดอั้น

“คีไม่แต่ง! แล้วก็ไม่หมั้นกับนายธันอะไรนั่นด้วย! พี่คินกับคุณพ่อคุณแม่มัดมือชกคีชัดๆ คีมีคนที่คีรักอยู่แล้ว พี่คินก็รู้!”

คำว่า ‘คนที่คีรัก’ ทำให้อุณหภูมิในห้องอาหารดิ่งวูบลงทันตาเห็น บรรยากาศรอบตัวของ คิน อคิราห์ แผ่รังสีอำมหิตออกมาจนเลขาหนุ่มที่ยืนอยู่ด้านหลังต้องรีบก้มหน้าหลบสายตา ชายหนุ่มวางแท็บเล็ตในมือลงอย่างช้าๆ ก่อนจะถอดแว่นสายตากรอบเงินออก วางมันลงบนโต๊ะด้วยท่วงท่าที่สงบนิ่ง... แต่น่ากลัวจับใจ

ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสามชิ้นเต็มยศลุกขึ้นยืน ความสูงสง่าและแผงอกกำยำข่มขวัญคนตัวเล็กฝั่งตรงข้ามจนคีตาเผลอก้าวถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว คินขยับกายก้าวเดินอ้อมโต๊ะอาหารยาวตรงมาหาเธออย่างเชื่องช้า แต่ทว่ามั่นคง ราวกับนักล่าที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม

“คนที่เธอรัก?”

คินทวนคำ น้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบ ทว่าเย็นยะเยือกจนน่าขนลุก เขายืนประจันหน้ากับเธอ