ตอนที่ 3. บทลงโทษ

เสียงเบรกของรถหรูที่บดสนิทลงบนพื้นถนนลูกรังหน้าอู่ซ่อมรถซอมซ่อดังสนั่นหวั่นไหว บานประตูรถตู้วีไอพีคันใหญ่ถูกเปิดออกพร้อมกับการก้าวลงมาของ ‘คิน อคิราห์’ ชายหนุ่มยังคงมีใบหน้าที่เรียบเฉย ทว่าแววตาหลังกรอบแว่นสีเงินกลับดุดันและวาวโรจน์ไปด้วยรังสีอำมหิต

ร่างสูงใหญ่ก้าวฉับๆ ขึ้นไปยังออฟฟิศชั้นสองโดยไม่รอให้ใครเปิดทาง บอดี้การ์ดชุดดำนับสิบนายกรูตามหลังประธานหนุ่มขึ้นไปทันที

ปัง!

เสียงประตูห้องทำงานกระจกฝ้าถูกผลักออกอย่างแรง คีตาสะดุ้งสุดตัวด้วยความตกใจ ใบหน้าหวานซีดเผือดลงทันทีเมื่อสบเข้ากับดวงตาคมกริบของพี่ชายนอกไส้

คินมาทันเวลาพอดี...

ทันก่อนที่ซีนายจะลุกล้ำเข้าไปใต้ร่มผ้าของเธอมากไปกว่านั้น ไม่อย่างนั้นละก็... ซีนายอาจจะไม่มีลมหายใจไปแล้วก็ได้

“พี่คิน...!!”

เสียงหวานสั่นเครือ คีตาพยายามจะขยับตัวลงจากโต๊ะทำงานทว่าขากลับอ่อนแรง คินไม่ได้เอ่ยปากพูดอะไรกับเธอแม้แต่คำเดียว ใบหน้าหล่อเหลายังคงเรียบเฉยไร้ความรู้สึก ทว่าเขากลับตวัดสายตาคมกริบไปทางชายหนุ่มมาดเซอร์ที่ยืนหน้าถอดสีอยู่ข้างๆ ก่อนจะปัดมือเป็นสัญญาณสั้นๆ

“พาตัวคุณหนู... กลับบ้าน…” น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยสั่งเลขาและบอดี้การ์ดเสียงเรียบ

“ปล่อยนะ! พี่คิน! ปล่อยคี!”

 คีตาร้องลั่นเมื่อบอดี้การ์ดร่างยักษ์สองนายก้าวเข้ามาล็อคแขนทั้งสองข้างของเธอไว้แน่นตามคำสั่ง ชายหนุ่มร่างใหญ่ออกแรงลากคุณหนูตัวน้อยที่พยายามดิ้นรนขัดขืนให้เดินตามหลังคินลงมาจากชั้นสอง

ซีนายทำท่าจะขยับเข้ามาช่วย แต่เจอกระบอกปืนสีดำทมิฬของบอดี้การ์ดอีกกลุ่มจ่อหน้าอกไว้จนต้องยอมถอยหลังหน้าซีด

คีตาถูกลากขึ้นมาบนรถหรู ร่างบางถูกผลักให้นั่งลงบนเบาะหลังตัวใหญ่ โดยมีร่างสูงสง่าของคินก้าวตามมานั่งลงข้างๆ ทันทีที่ประตูปิดล็อก ความเงียบอันน่าอึดอัดก็เข้าครอบงำ

คินยังคงนั่งหลังตรง ใบหน้าเรียบเฉยสายตามองตรงไปข้างหน้า ทว่าบรรยากาศรอบตัวเขากลับแผ่ความกดดันจนคีตารู้สึกหายใจไม่ออก

รถหรูทะยานออกไปบนท้องถนน คีตาที่ทั้งโกรธทั้งกลัวเม้มปากแน่นก่อนจะตวาดใส่คนข้างกายเพื่อกลบเกลื่อนความขวัญเสีย

“พี่คินทำเกินไปแล้วนะ! มีสิทธิ์อะไรมาสั่งคนลากคีออกมาแบบนี้ คีโตแล้วนะ จะไปไหนทำอะไรกับใครก็ได้!”

คินค่อยๆ หันใบหน้าเรียบเฉยมาหาเธอ แววตาดุดันหลังกรอบแว่นจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของน้องสาวนอกไส้ ลมหายใจของเขาหนักหน่วงขึ้น ชายหนุ่มโกรธจัด... โกรธจนแทบจะคลั่งที่เห็นเธอยอมให้ผู้ชายชั้นต่ำคนนั้นแตะต้องเนื้อตัวหอมหวานที่เขาเฝ้าถนอมมาเป็นปีๆ

“สิทธิ์ในฐานะพี่ชาย... หรือสิทธิ์ในฐานะคนที่จะตราหน้าว่าเธอทำตัวไร้ค่า ทำไมถึงยอมให้ผู้ชายสกปรกโลมเลียถึงขนาดนั้นล่ะ คีตา”

น้ำเสียงของเขาไม่กระโชกโฮกฮาก แต่กลับนิ่งสนิทแต่คำพูดกรีดเข้าไปในใจคนฟัง

“ถ้าพี่ไปช้ากว่านี้อีกนาทีเดียว เธอคงยอมทอดกายให้มันย่ำยีในอู่ซ่อมรถโสโครกนั่นแล้วใช่ไหม?”

“พี่คิน!”

คีตาหน้าแดงก่ำด้วยความอับอายและโกรธจัด เธอเงื้อมือขึ้นหมายจะฟาดใบหน้าเรียบเฉยนั้นสักฉาด ทว่ามือหนาของคินกลับคว้าหมับเข้าที่ข้อมือบางข้างนั้นไว้ได้ทันควัน เขาออกแรงบีบจนเธอต้องนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ

“กล้าคิดจะตบพี่หรอ? หึ... อย่าดื้อกับพี่ คีตา... เพราะบทลงโทษของคนดื้อ เธอจะรับมันไม่ไหว”

คินกระซิบเสียงต่ำ แววตากร้าวดุดันจนคีตาต้องยอมหุบปากฉับ ด้วยความหวาดหวั่นแม้ว่าเธอจะโกรธจนอยากตบหน้าเขา แต่ก็ยังคงมีความเกรงกลัวหลงเหลืออยู่ จึงได้แต่นั่งกอดอกทำหน้าบึ้งตึงไปตลอดทางกลับคฤหาสน์

ทันทีที่ถึงบ้าน คินลากร่างบางขึ้นมาบนห้องนอนหรูของเธอโดยไม่สนใจสายตาของคนใช้ ชายหนุ่มผลักเธอลงบนเตียงกว้างกว้าง ก่อนจะหันไปล็อกประตูห้องเสียงดัง แกร๊ก แสงไฟในห้องไม่ได้ถูกเปิด มีเพียงแสงจันทร์สลัวที่สาดส่องผ่านผ้าม่านเข้ามา ยิ่งทำให้บรรยากาศมืดมิดและตึงเครียด

คีตาพยายามจะลุกขึ้นหนี แต่ร่างสูงใหญ่ของคินก็ทิ้งตัวลงมาทับทาบจนเธอขยับเขยื้อนไม่ได้ แผงอกแกร่งบดเบียดเข้ากับหน้าอกนุ่มหยุ่นจนหัวใจของทั้งคู่เต้นรัวเป็นจังหวะเดียวกัน คินถอดแว่นสายตาสีเงินโยนทิ้งไปอย่างไม่ใยดี

ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยเรียบเฉยบัดนี้เต็มไปด้วยความหึงหวงและต้องการครอบครองอย่างบ้าคลั่ง

“พี่คิน... จะทำอะไร... อื้อ!”

คำพูดของหญิงสาวถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อริมฝีปากหยักลึกของคินฉกลงมาบดขยี้เรียวปากอิ่มอย่างรุนแรง มันเป็นจูบที่เต็มไปด้วยโทสะและความหึงหวงอย่างมหาศาล

คินบดเบียดเรียวปากลงมาอย่างหนักหน่วง ขยี้จนริมฝีปากบางเริ่มขึ้นสีช้ำ มือหนาข้างหนึ่งรวบข้อมือทั้งสองข้างของคีตาตรึงไว้เหนือหัว ส่วนมืออีกข้างสอดเข้าไปใต้ท้ายทอย บังคับให้เธอเงยหน้ารับสัมผัสอันหนักหน่วงและดูดดื่มนั้น

“อื้อออ...”

คีตาครางประท้วงในลำคอ ร่างกายบางสั่นสะท้านไปหมด ลิ้นร้อนของคินแทรกซึมเข้าไปในโพรงปากหวานชิมความหอมละมุนราวกับแคนดี้ที่เขาโหยหาอย่างดุดัน

สัมผัสที่รุนแรงและเร่าร้อนแบบผู้ใหญ่ทำเอาสมองของคุณหนูตัวดื้อตัวดีขาวโพลนไปหมด ความรู้สึกกลัวในคราแรกเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความซ่านสยิวจนกระแสไฟแล่นพล่านไปทั่วร่าง

คินผละริมฝีปากออกช้าๆ ทว่าไม่ได้ปล่อยให้เธอได้พัก หายใจหอบกระเส่าของทั้งคู่เป่ารดกันในความมืด ชายหนุ่มซุกไซ้ใบหน้าลงกับซอกคอขาวระหงส์ กัดเม้มสร้างรอยรักสีกุหลาบเข้มเพื่อตีตราจองและแสดงความเป็นเจ้าของอย่างก้าวร้าว

มือหนาที่ว่างอยู่เลื่อนลงมาบีบเคล้นสะโพกมนและเอวบางผ่านเนื้อผ้าอย่างหนักหน่วง บดเบียดสะโพกแกร่งเข้าหาความนุ่มนวลของเธอจนคีตารู้สึกได้ถึงความร้อนรุ่มและตัวตนอันแข็งขืนของพี่ชายนอกไส้ที่กำลังพุ่งพล่านอยู่ใต้กางเกงสแลกเนื้อดี

“จำใส่สมองเอาไว้ คีตา... ร่างกายนี้เป็นของพี่ ทุกตารางนิ้วบนตัวเธอเป็นของพี่คนเดียว และเธอไม่มีทางหนีพี่พ้น... ห้ามให้ผู้ชายหน้าไหนมันแตะต้องอีก!”

คินคำรามเสียงพร่าชิดใบหูเนียน ก่อนจะประกบจูบลงไปอีกครั้ง คราวนี้มันทั้งลึกซึ้ง ทั้งเร่าร้อน และเต็มไปด้วยแรงอารมณ์ดิบที่ปิดบังไว้ไม่มิด สองร่างกอดรัดฟัดเหวี่ยงกันอยู่บนเตียงนุ่มในความมืด คีตาครางกระเส่าอย่างหมดทางสู้ ร่างกายของเธออ่อนระทวยและยอมตอบรับสัมผัสอันจาบจ้วงของพี่ชายอย่างลืมตัว

ทว่า... ในจังหวะที่ไฟเสน่หากำลังพุ่งขึ้นสู่จุดพีค และคีตากำลังส่งเสียงครางโหยหาแกมวิงวอน คินกลับหยุดชะงักลงดื้อๆ ชายหนุ่มสูดหายใจเข้าลึก ร่างกายหนาสั่นเทาด้วยความพยายามข่มใจอย่างถึงที่สุด เขารู้ดีว่าถ้าเดินหน้าต่อในตอนนี้ ทุกอย่างจะพังทลายลงเพราะความโกรธ...

คินค่อยๆ ผละร่างออกจากตัวเธออย่างอ้อยอิ่ง ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดเสื้อเชิ้ตที่หลุดลุ่ยให้เข้าที่อย่างเชื่องช้า ใบหน้าหล่อเหลากลับคืนสู่ความเรียบเฉยเย็นชาดั่งเดิม มีเพียงนัยน์ตาคู่คมที่ยังคงทอประกายดุดันวาวโรจน์ในความมืด เขาก้มลงเก็บแว่นสายตาขึ้นมาสวม ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบต่ำ

“คืนนี้สำนึกผิดอยู่ในห้องนี้ซะ... ห้ามออกไปไหนเด็ดขาด”

พูดจบ ร่างสูงใหญ่ก็หมุนตัวเดินตรงไปยังประตู เปิดออกและก้าวจากไปพร้อมเสียงล็อกประตูจากภายนอก ทิ้งให้คีตานอนหมดแรงอยู่บนเตียงกว้าง

ร่างกายของเธอร้อนรุ่ม ช่องท้องน้อยบิดมวนด้วยความต้องการที่ยังไม่ได้รับการปลดปล่อย อารมณ์วาบหวามค้างเติ่งอยู่กลางคัน หัวใจสั่นระรัวด้วยความสับสนและตื่นตระหนกกับสัมผัสรุนแรงเมื่อครู่... สัมผัสของอคิราห์ที่ฝังลึกจนเธอไม่สามารถลบมันออกไปจากหัวได้อีกเลย