Share

บทที่ 165

Author: ซีซีโหย่วอวี๋
“โปรเจกต์พวกนี้ต้องแย่งกันมาทั้งนั้นแหละ” หลินซีอินพูด: “อาจารย์เองก็ลำบากเหมือนกัน”

“เอาเถอะ งั้น
Continue to read this book for free
Scan code to download App
Locked Chapter

Latest chapter

  • ใต้เงาของรักแรก ฉันขอเป็นดวงดาว   บทที่ 246

    พูดจบเธอก็ลุกขึ้นเตรียมจะเดินขึ้นไปชั้นบน ตอนนี้เธอแค่อยากนอนเท่านั้น “หลินซีอิน!” เผยมู่เหยี่ยคว้าข้อมือเธอเอาไว้อย่างแรง หลินซีอินสะบัดออกอย่างไม่ไยดี: “เผยมู่เหยี่ย คุณจะจบไหม! คุณจะนอกใจหรือเปล่า จะไปนอนกับผู้หญิงกี่คน ฉันไม่สนใจ! ฉันไม่แคร์! พอได้แล้ว!” เผยมู่เหยี่ยจับแขนเธอแน่นขึ้นไปอีก ดวงตาแดงก่ำ: “หลินซีอิน ในใจคุณผมเป็นคนแบบนั้นเหรอ? เป็นคนที่ไปนอนกับผู้หญิงคนไหนก็ได้งั้นสิ! ใช่ไหม!” เขาตอบสนองรุนแรงขนาดนี้ หลินซีอินชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะแค่นหัวเราะ: “แล้วไม่ใช่หรือไง? หมิงชิงหว่านมาลอยหน้าลอยตาอวดเบ่งต่อหน้าฉันตั้งกี่ครั้ง คุณตาบอดมองไม่เห็นหรือไง?” “ผมรู้ ชิงหว่านอาจจะเอาแต่ใจไปบ้าง แต่...” “พอแล้ว!” หลินซีอินขึ้นเสียงขัดจังหวะ ไม่อยากฟังแม้แต่คำเดียว: “เผยมู่เหยี่ย ฉันบอกแล้วไงว่าฉันไม่สนใจ คุณเลิกพูดได้ไหม?” พูดจบเธอก็พยายามสะบัดตัวให้หลุดจากการเกาะกุม แต่กลับพบว่าเขาจับแน่นมาก “ปล่อยนะ!” หลินซีอินตวาด: “ฉันเจ็บ!” เผยมู่เหยี่ยชะงักไปนิดหนึ่ง ถึงได้ยอมคลายมือออก หลินซีอินจ้ำอ้าวขึ้นบันไดไป เผยมู่เหยี่ยยืนนิ่งอยู่กับที่หลายวินาที ก่อนจะรีบก้าวยาว

  • ใต้เงาของรักแรก ฉันขอเป็นดวงดาว   บทที่ 245

    หลินซีอินไม่คิดว่าระหว่างพวกเขายังมีอะไรให้ต้องพูดคุยกันอีก ในเมื่อกำลังจะหย่ากันอยู่แล้ว ยังจะมีอะไรให้ต้องพูดอีก? แต่เพราะเพิ่งกินข้าวอิ่มมาหมาด ๆ เธอจึงรู้สึกง่วงนอนจนตาแทบจะปิด ต่อให้จะรู้สึกโมโหกับการกระทำอันเอาแต่ใจของเผยมู่เหยี่ยมากแค่ไหน ก็ไม่อาจต้านทานสัญชาตญาณของร่างกายได้ เธออยากนอนพักแล้ว เผยมู่เหยี่ยพาเธอกลับมาที่บ้านทะเลเมฆซึ่งเป็นสถานที่ที่พวกเขาใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันนานที่สุดหลังจากแต่งงาน หลินซีอินรู้ดีว่าเตียงหลังนั้นนอนสบายแค่ไหน ข้าวของและการตกแต่งภายในบ้านทั้งหลังล้วนจัดวางตามความชอบของเธอ เธอถึงได้โปรดปรานที่นี่เป็นพิเศษ ตอนนี้เผยมู่เหยี่ยพาเธอมาที่นี่ ถึงแม้เธอจะไม่อยากเสวนาอะไรกับเขาก็ตาม แต่การได้นอนหลับพักผ่อนที่นี่สักคืนก็ไม่เลวเหมือนกัน ภายในลิฟต์ เผยมู่เหยี่ยหลุบตาลงมองหญิงสาว ขนตาของหลินซีอินงอนยาว เมื่อมองจากมุมนี้จึงดูคล้ายกับพัดเล่มเล็กสองเล่มที่ชวนให้คนมองรู้สึกคันยุบยิบในใจ สันจมูกของเธอโด่งรั้น ปลายจมูกเล็กจิ๋วดูน่ารักน่าเอ็นดู เผยมู่เหยี่ยละสายตาไปทางอื่น เขาขยับดึงคอเสื้อเล็กน้อย ลูกกระเดือกกลิ้งขึ้นลง ไม่ว่าเมื่อไหร่ ขอเพียง

  • ใต้เงาของรักแรก ฉันขอเป็นดวงดาว   บทที่ 244

    ความร้อนรนในน้ำเสียงของเขาค่อย ๆ จางหายไป เปลี่ยนเป็นความเย็นชาเยือก: “คำพูดเมื่อกี้หมายความว่ายังไง หลินซีอิน พูดมาให้เคลียร์นะ!” หลินซีอินมองเขาผ่านม่านน้ำตา ชายหนุ่มตรงหน้าดูโกรธจัด แววตาคมกริบนั้นลึกล้ำทว่าเย็นเยียบ คิ้วเข้มได้รูปขมวดเข้าหากันแน่น หลินซีอินยกมือขึ้นปาดน้ำตาออกลวก ๆ รู้สึกว่าท่าทีของตัวเองในตอนนี้ดูอ่อนแอเปราะบางอย่างน่าประหลาด แต่เธอไม่อยากแสดงความอ่อนแอให้เผยมู่เหยี่ยเห็น เธอจึงยืดแผ่นหลังตั้งตรง จ้องมองเขากลับด้วยสายตาเย็นชาไม่แพ้กัน: “ฉันพูดผิดประโยคไหนไม่ทราบ?” “แล้วเธอพูดถูกประโยคไหนบ้างล่ะ!” น้ำเสียงของเผยมู่เหยี่ยเย็นเยียบ: “ผมแต่งงานแล้ว และในระหว่างที่สถานะชีวิตคู่ยังคงอยู่ ผมไม่มีวันทำเรื่องทรยศภรรยาตัวเอง สิ่งที่คุณพูดว่าผมไปหาคนอื่นเพื่อระบายความต้องการทางกาย มันคือการใส่ร้ายกันชัด ๆ!” “อ้อ งั้นเหรอ... ถ้าอย่างนั้นก็ขอโทษด้วยละกัน”หลินซีอินเอ่ยขอโทษอย่างขอไปที ปราศจากความจริงใจแม้แต่น้อย แววตาของเผยมู่เหยี่ยยิ่งทวีความเย็นชา: “หลินซีอิน! ต่อให้เราจะหย่ากันแล้ว คุณก็ไม่เห็นต้องมาหยามเกียรติผมขนาดนี้…” “หยามเกียรติคุณงั้นเหรอ?” หลินซีอ

  • ใต้เงาของรักแรก ฉันขอเป็นดวงดาว   บทที่ 243

    เหมือนกับตอนที่ฉือเทียนหลินเลี้ยงบุฟเฟต์ก่อนหน้านี้ ร้านชาบูแห่งนี้ก็ไม่ค่อยมีใครเคยมาเหมือนกัน แต่ด้วยความที่การกินชาบูก็มักจะครึกครื้นในตัวของมันอยู่แล้ว บวกกับคนที่มาต่างก็เป็นวัยรุ่นกันทั้งนั้น ไม่นานนักบรรยากาศจึงเริ่มสนุกสนานและเป็นกันเอง สิ่งที่ทำให้หลินซีอินประหลาดใจก็คือ ท่าทีของเผยมู่เหยี่ยนั้นดูดีเอามาก ๆ มาตลอด เขานั่งอยู่ข้างกายหลินซีอิน คอยกระซิบถามว่าเธออยากกินอะไร จากนั้นก็คีบอาหารให้ แถมยังแกะกุ้งให้เธออีกด้วย หลินซีอินนั่งเงียบ แรก ๆ เธอยังเอ่ยคำขอบคุณ แต่หลัง ๆ ก็เลือกที่จะไม่พูดอะไรเลย อู๋ซินเยว่ที่อยู่ข้าง ๆ พูดขึ้นว่า: “พี่สาวกับพี่เขยรักกันดีจังเลยนะคะ! ขอให้พวกพี่สวีตกันแบบนี้ตลอดไปเลยน้า!” หลินซีอินทำเพียงแค่ส่งยิ้มบาง ๆ ทว่าเผยมู่เหยี่ยกลับกุมมือของหลินซีอินเอาไว้ แล้วตอบกลับอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงจริงจัง: “ขอบใจนะ พวกเราจะเป็นแบบนั้นแน่นอน”ลี่สิงจือนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม เขามองทั้งสองคนเงียบ ๆ ไม่ได้พูดอะไร ก่อนจะก้มหน้าก้มตากินในส่วนของตัวเองต่อไป ทานมื้อค่ำเสร็จ เผยมู่เหยี่ยก็เอ่ยขึ้นว่า: “เดี๋ยวผมให้คนขับรถไปส่งพวกเธอที่มหาวิทยาลัยนะ” อู๋ซินเย

  • ใต้เงาของรักแรก ฉันขอเป็นดวงดาว   บทที่ 242

    หลินซีอินขมวดคิ้วฉับ เผยมู่เหยี่ยจะพูดแบบนี้ทำไมกัน? เธอแค่ต้องการให้เขามาปรากฏตัว เพื่อให้ทุกคนเชื่อสนิทใจว่าเธอแต่งงานแล้วจริง ๆ ก็เท่านั้น ไม่ได้อยากให้เขามาสุงสิงใกล้ชิดกับเพื่อน ๆ มากนัก พูดกันตามตรง เผยมู่เหยี่ยก็เป็นแค่เครื่องมือของเธอเท่านั้นเอง เพราะสำหรับหลินซีอินแล้ว สถานะแต่งงานแล้วถือเป็นเกราะป้องกันชั้นดีที่ช่วยตัดปัญหาความวุ่นวายไปได้เยอะ แต่ถ้าปล่อยให้เผยมู่เหยี่ยคลุกคลีกับเพื่อนร่วมคลาสมากเกินไป เรื่องที่จะหย่ากันก็อาจจะปิดเอาไว้ไม่อยู่ แล้วถึงตอนนั้นเธอคงต้องมานั่งรับมือกับคำถามอีกสารพัด หลินซีอินดึงแขนเผยมู่เหยี่ยไปคุยกันที่สุดทางเดิน เธอขมวดคิ้วมองหน้าเขา: “คุณทำอะไรของคุณน่ะ ทำไมถึงบอกว่าจะเลี้ยงข้าวทุกคน” “พวกเขาเป็นเพื่อนร่วมคลาสของคุณ ส่วนผมก็เป็นสามีคุณ การที่ผมจะเลี้ยงข้าวพวกเขา มันก็เป็นเรื่องปกติไม่ใช่หรือไง” “ไม่ปกติค่ะ” หลินซีอินเถียง: “เรากำลังจะหย่ากันแล้วนะ” “แล้วคุณแนะนำผมให้พวกเขารู้จักทำไมล่ะ” เผยมู่เหยี่ยสวนกลับ: “หรือว่าตอนนั้นคุณลืมไปแล้วว่าเรากำลังจะหย่ากัน” หลินซีอินถึงกับไปไม่เป็น จะให้บอกออกไปตรง ๆ ได้ยังไงล่ะว่าคุณมันก

  • ใต้เงาของรักแรก ฉันขอเป็นดวงดาว   บทที่ 241

    ฉือเทียนหลินยกยิ้มมุมปาก: “หร่วนหร่วน งั้นผมไปก่อนนะ รอถึงวันที่คุณหย่าเมื่อไหร่ ผมจะเหมาพลุมาจุดฉลองเลย” หลินซีอินโบกมือลาเขาอย่างอ่อนใจ: “ขับรถดี ๆ ล่ะ” คล้อยหลังฉือเทียนหลิน เธอถึงหันไปมองเผยมู่เหยี่ย: “มีธุระอะไรหรือเปล่าคะ” “นี่คุณอยู่กับเขาทุกวันเลยงั้นสิ?” น้ำเสียงของเผยมู่เหยี่ยฟังดูไม่สบอารมณ์นัก หลินซีอินเอ่ยว่า: “คุณวางใจเถอะค่ะ ตอนนี้ฉันยังไม่ได้หย่า ฉันรู้สถานะของตัวเองดี และจะไม่เปิดโอกาสให้ใครมาครหาตระกูลเผยได้หรอก ฉันกับฉือเทียนหลิน เราก็เป็นแค่เพื่อนธรรมดากัน...” “คุณคบหมอนั่นเป็นเพื่อนเนี่ยนะ?” เผยมู่เหยี่ยจ้องมองเธอด้วยสายตาเย็นเยียบ: “คำพูดของผม คุณเอาหูทวนลมไปหมดแล้วใช่ไหม” “ประธานเผยคะ” หลินซีอินมองหน้าเขาด้วยท่าทีสงบนิ่ง: “ฉันคิดว่าฉันไม่จำเป็นต้องให้คุณมาสอนหรอกนะคะ ฉันโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว ย่อมรู้ดีว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่ คุณพูดมาเถอะค่ะ ตกลงว่ามีธุระอะไรกันแน่” เผยมู่เหยี่ยเงียบไปอึดใจหนึ่ง ไม่ยอมปริปากพูดอะไร เอาแต่จ้องมองเธออยู่อย่างนั้น หลินซีอินขมวดคิ้ว: “ถ้าคุณไม่พูด ฉันขอตัวก่อนนะคะ ฉันยุ่งมาก” “คุณยุ่งเรื่องอะไรนักหนา” ในที่สุดเผยมู่เหย

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status