جميع فصول : الفصل -الفصل 10

100 فصول

บทที่ 1

หลินซีอินรู้สึกแปลกใจว่าเมื่อคืนเผยมู่เหยี่ยเป็นบ้าอะไร ถึงได้ทรมานเธอบนเตียงขนาดนั้นแต่เช้าวันนี้ เธอก็ได้รู้สาเหตุน้องชายสามีของเธอกำลังจะหมั้นหมายและคู่หมั้นก็คือรักแรกในดวงใจของเผยมู่เหยี่ยผู้เป็นสามีของเธอพูดง่าย ๆ ก็คือ หญิงในดวงใจที่เผยมู่เหยี่ยรักแต่ไม่อาจครอบครอง กำลังจะแต่งงานกับน้องชายแท้ ๆ ของเขานั่นเองช่างน่าตื่นเต้นอะไรเช่นนี้เมื่อนึกถึงตอนที่เผยมู่เหยี่ยบีบเอวเธอไว้แน่นเมื่อคืน นัยน์ตาแดงก่ำ กระแทกกระทั้นอย่างบ้าคลั่ง เธอก็พลันรู้สึกตลกร้ายสิ้นดีหลินซีอินเดินลงมาข้างล่าง เผยมู่เหยี่ยก็แต่งตัวเสร็จเรียบร้อยและกำลังจะออกจากบ้านส่วนสูงเกือบหนึ่งร้อยเก้าสิบเซนติเมตร ทำให้ชายหนุ่มมีกลิ่นอายความกดดันแผ่ออกมาโดยธรรมชาติการอยู่ในตำแหน่งสูงมานาน ทำให้ผู้คนมักจะมองข้ามหน้าตาของเขา แล้วไปจดจ่อกับออร่าอันทรงพลังบนตัวเขาเสียมากกว่าแต่แท้จริงแล้ว เผยมู่เหยี่ยมีใบหน้าที่หล่อเหลา ต่อให้เขาจะดูเย็นชาและเคร่งขรึม ก็ไม่อาจปกปิดความจริงที่ว่าเขาเป็นชายหนุ่มรูปงามไปได้ยิ่งไปกว่านั้น เขายังมีช่วงไหล่กว้างและเอวสอบ รูปร่างสูงใหญ่สง่างาม เรียวขาทั้งสองข้างถูกห่อหุ้มด้วยเนื
اقرأ المزيد

บทที่ 2

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับลูกเลี้ยงที่เย็นชาและทรงอำนาจคนนี้ โจวอวี้ซู่ไม่เคยได้เปรียบเลยสักครั้งเธอไม่กล้าชนกับเขาตรง ๆ ทำได้เพียงลอบเล่นตุกติกอยู่ลับหลัง เธอรู้ดีว่าที่เขาพุ่งเป้ามาที่เธอ เป็นเพราะเพิ่งได้ยินสิ่งที่เธอพูดถึงหลินซีอินไม่ใช่ว่าความสัมพันธ์ของทั้งสองคนนั้นดีเด่มากมายอะไร แต่เป็นเพราะอำนาจของเผยมู่เหยี่ยนั้นไม่อนุญาตให้ใครมาสอดปากต่างหากปีนั้นเผยมู่เหยี่ยจำใจแต่งงานกับหลินซีอินเพราะทนแรงกดดันจากนายท่านไม่ไหว ทั้งคู่ทำได้เพียงให้เกียรติกันตามมารยาทเท่านั้น ว่ากันว่าในใจของเผยมู่เหยี่ยมีคนอื่นอยู่แล้ว โจวอวี้ซู่จึงรอคอยที่จะดูเรื่องตลกนี้มาตั้งนานแล้วโจวอวี้ซู่ไม่กล้าโต้แย้ง ได้แต่ยิ้มเจื่อน “ฉันแค่ล้อซีอินเล่น ซีอินเป็นนักวิทยาศาสตร์ ฉันยังรอให้เธอสร้างชื่อเสียงให้ประเทศชาติ เชิดหน้าชูตาให้ตระกูลเผยอยู่เลย จะให้เธอเข้าครัวได้ยังไง”คำพูดนี้ช่างฟังดูแฝงนัย แฝงความเจ็บแสบและประชดประชันอยู่ไม่น้อยนักวิทยาศาสตร์ที่สร้างชื่อเสียงให้ประเทศชาติ ตั้งแต่ก่อตั้งประเทศมาจนถึงตอนนี้ จะมีสักกี่คนกันเชียว เผยมู่เหยี่ยถอดเสื้อสูทออกแล้วโยนทิ้งไว้ข้าง ๆ อย่างไม่ใส่ใจ “ผมอยากรู้จร
اقرأ المزيد

บทที่ 3

โจวอวี้ซู่ใจหายวาบการแต่งงานครั้งนี้เธอพึงพอใจมาก ย่อมไม่หวังให้เผยมู่เหยี่ยเข้ามาขัดขวางแต่เธอก็ไม่กล้าแตกหักกับเผยมู่เหยี่ย จึงทำเป็นมองไม่เห็นใบหน้าเย็นชาของเขา แล้วยิ้มถามเผยเย่าไห่ว่า “ไม่อย่างนั้นก็เป็นสุดสัปดาห์นี้เลยเถอะค่ะ ให้อวิ๋นชิงนำของขวัญไปที่บ้านของชิงหว่านก่อน แล้วทั้งสองครอบครัวค่อยร่วมโต๊ะทานข้าวกัน”เผยเย่าไห่เพิ่งจะพยักหน้า โทรศัพท์มือถือของหลินซีอินก็ดังขึ้นเธอรีบรับสาย จากนั้นก็ลุกขึ้น โบกมือให้กับคนที่อยู่บนโต๊ะอาหารเพื่อเป็นสัญญาณขอตัว “อวิ๋นซี มีอะไรหรือเปล่า?”น้ำเสียงนั้นนุ่มนวล ใบหน้างดงามชวนมองเธอคุยโทรศัพท์พร้อมกับเดินห่างออกไปเผยมู่เหยี่ยได้ยินดังนั้น ก็มองไปที่หลินซีอินด้วยความสงสัยโจวอวี้ซู่พึมพำประโยคหนึ่ง “คงจะยุ่งล่ะมั้ง”หมิงชิงหว่านเอ่ยขึ้น “ถึงเวลานั้นก็มาร่วมโต๊ะทานข้าวด้วยกัน พี่มู่เหยี่ยก็มาด้วยสิคะ”เผยมู่เหยี่ยพยักหน้า หยิบผ้าขนหนูมาเช็ดมือ จากนั้นก็ลุกขึ้นโดยไม่เอ่ยคำใด ก้าวขายาวเดินออกไปข้างนอกเผยเย่าไห่ร้องเรียกเขา “แกจะไปไหน? ข้าวก็ยังกินไม่เสร็จเลย!”หมิงชิงหว่านเรียกเขาอีกครั้ง “พี่มู่เหยี่ย!”เผยมู่เหยี่ยถึงได้หันกล
اقرأ المزيد

บทที่ 4

หลินซีอินรู้ดีว่าอารมณ์หงุดหงิดของเขามาจากไหน ส่วนใหญ่น่าจะเกี่ยวกับการหมั้นหมายของหมิงชิงหว่านในใจของเธอรู้สึกขมขื่นมากยิ่งขึ้น จึงตัดสินใจปัดมือของเผยมู่เหยี่ยออก แล้วก้าวขาลงจากเตียง “คืนนี้ฉันไปนอนห้องรับแขกแล้วกันค่ะ”เผยมู่เหยี่ยไม่พูดอะไร เพียงแค่ยื่นมือไปคว้าข้อมือของเธอ แล้วดึงตัวคนให้ล้มลงมา“เผยมู่เหยี่ย ฉันไม่อยากทำ” หางตาของหลินซีอินแดงเรื่อ “คุณช่วยให้เกียรติฉันหน่อยได้ไหม?”“ผมเป็นสามีของคุณ ตอนนี้ผมมีความต้องการ แล้วคุณช่วยให้เกียรติผมบ้างได้ไหม?”“มีครั้งไหนบ้างที่ฉันไม่ยอมปล่อยให้คุณทำตามใจชอบ ฉันเคยขัดขืนด้วยหรือไง?”ท่าทางของทั้งสองคนดูแนบชิด ทว่าบรรยากาศภายในห้องกลับเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งเผยมู่เหยี่ยแค่นหัวเราะเบา ๆ แววตาเต็มไปด้วยความไม่พอใจ “หลินซีอิน การทำเรื่องแบบนี้กับผมมันทำให้คุณทรมานขนาดนั้นเลยหรือ?”เมื่อได้ยินดังนั้น หลินซีอินก็หลับตาลง ปล่อยให้น้ำตาไหลรินออกมาอย่างเงียบงัน……เสียงน้ำไหลซู่ซ่าดังมาจากในห้องน้ำ หลินซีอินตั้งสติอยู่ครู่หนึ่ง แล้วลุกขึ้นเดินไปยังห้องรับแขกหลังจากนั้นไม่กี่วัน หลินซีอินก็นอนที่ห้องรับแขกมาตลอด และเผยมู่เหยี่ยก็
اقرأ المزيد

บทที่ 5

หลินซีอินโบกมือให้เธอ “รีบมาสิ”เจียงอวี่ฝานวิ่งยิ้มเข้ามา พร้อมกับยัดน้ำเต้าหู้ในมือส่งให้ “รีบดื่มสิ ยังร้อนอยู่เลย”เจียงอวี่ฝานก็ทำงานที่สถาบันวิจัยเหมือนกัน แต่เธอไม่ได้สัมผัสกับเนื้องานหลัก ๆ สักเท่าไหร่นัก“ฉันกินข้าวมาแล้วล่ะ” หลินซีอินดึงเธอให้นั่งลง “พักไปตั้งหลายวัน รู้สึกเป็นยังไงบ้าง?”ที่บ้านของเจียงอวี่ฝานมีธุระ จึงลางานไปหลายวันเธอพยักหน้า “จัดการเรียบร้อยหมดแล้ว”ทั้งสองคุยกันอยู่ครู่หนึ่ง เจียงอวี่ฝานก็มองเธอด้วยท่าทีอึกอักเหมือนมีอะไรอยากจะพูดหลินซีอินยื่นห่อคุกกี้ให้เธอ “อันนี้อร่อยนะ เธอชิมดูสิ มีอะไรก็พูดมาตรง ๆ เถอะ ทำไมต้องอ้ำ ๆ อึ้ง ๆ ด้วย”เจียงอวี่ฝานก้มหน้าลง “มะ เมื่อวานฉันเห็นเผยมู่เหยี่ยด้วย”หลินซีอินชะงักไปเล็กน้อย ประหลาดใจเล็กน้อย “เธอไปเห็นเขาได้ยังไง?”ปกติเผยมู่เหยี่ยมักจะอยู่ที่บริษัท ต่อให้จะออกไปข้างนอก เขาก็มักจะไปในสถานที่ที่ต้องเป็นสมาชิกเท่านั้น“ที่ร้านสัตว์เลี้ยง” เจียงอวี่ฝานมองหน้าเธอ “อยู่กับหมิงชิงหว่าน พวกเขาดู...เหมือนคู่รักกันเลย”หมิงชิงหว่านเลี้ยงลูกหมาไว้ตัวหนึ่ง เป็นพันธุ์ปอมเมอเรเนียน ทั้งน่ารักและสวยมากเจียงอวี
اقرأ المزيد

บทที่ 6

จะว่าไปก็แปลก พอเธอพูดจบ เมื่อมองเห็นหลินซีอิน ปอมเมอเรเนียนก็เห่าขึ้นมาทันทีหมิงชิงหว่านอุ้มมันขึ้นมาอย่างระมัดระวัง หลุบตาลงพลางพูดต่อ “ฉันเอาเล่อเล่อออกไปก่อนนะคะ”เธอรีบนำเล่อเล่อไปไว้ข้างนอกประตูอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็เดินกลับเข้ามาหลินซีอินนั่งลงเรียบร้อยแล้วเผยเย่าไห่พูดไกล่เกลี่ย “ซีอินเพิ่งมา เล่อเล่อยังไม่คุ้นเคยกับเธอ รออีกสักสองสามวันก็ไม่เห่าแล้วล่ะ”โจวอวี้ซู่กลับพูดว่า “แปลกจริงเชียว ไม่กัดคนอื่น แต่กลับจะกัดซีอิน”เผยอวิ๋นชิงก็เสริม “ใช่ครับ เล่อเล่อออกจะแสนรู้ขนาดนั้น”หมิงชิงหว่านปรายตามองหลินซีอินแวบหนึ่ง ก่อนจะพูดขึ้น “ฉันได้ยินมาว่า...จริง ๆ แล้วน้องหมามีเซนส์นะคะ มันสัมผัสได้ว่าใครมีเจตนาดี หรือใครมีเจตนาร้ายกับมัน พี่ซีอิน อย่าเพิ่งไม่ชอบมันเลยนะคะ มันว่าง่ายมากจริง ๆ!”เดิมทีหลินซีอินไม่อยากจะแก้ตัวอะไร แต่พอได้ยินหมิงชิงหว่านพูดแบบนี้ เธอก็ไม่คิดจะยอมทนอีก “เพิ่งเจอกันครั้งแรก ฉันยังไม่ได้ทำอะไรเลยมันก็จะกัดฉันแล้ว จะว่าไป ฉันควรจะเป็นฝ่ายตำหนิเจ้านายของมันที่สั่งสอนมาไม่ดีมากกว่า”ขอบตาของหมิงชิงหว่านแดงก่ำขึ้นมาทันที “พี่ซีอิน แต่ก่อนเล่อเล่อไม่เคย
اقرأ المزيد

บทที่ 7

หลินซีอินยืดหลังตรง มีเพียงปลายนิ้วที่สั่นเทาเล็กน้อยลำคอระหงของเธอ ทำให้ท่ายืนตอนนี้นิ่งสง่าดูหยิ่งทระนงไม่ต่างจากหงส์ขาวเธอมองเผยมู่เหยี่ยที่เดินเข้ามา สายตาเย็นชา ดื้อรั้นไม่ยอมเอ่ยปากหมิงชิงหว่านสะอื้นไห้พลางเอ่ยขึ้น “ฉันไม่ดีเอง ขอโทษค่ะ...พี่มู่เหยี่ย พี่อย่าว่าพี่ซีอินเลยนะคะ”หลินซีอินหลุบตาลงมองเธอร้องไห้ “หลีกหน่อย ขวางทาง”ทั้งสองคนยืนขวางทางเดินจนมิดเสียงสะอื้นของหมิงชิงหว่านดังขึ้นกว่าเดิมหลินซีอินเบี่ยงตัวจะเดินเข้าไปด้านใน เผยมู่เหยี่ยก็คว้าข้อมือของเธอไว้โดยตรงหลินซีอินมองเขาตรง ๆ ในแววตาที่เย็นชาแฝงไปด้วยความดื้อรั้นและไร้ซึ่งความหวาดกลัวเพียงแต่ไม่มีความรักใคร่หลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อยเผยมู่เหยี่ยสัมผัสได้ถึงสายตาที่เปลี่ยนไปของเธอ จึงรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมามากกว่าปกติ “ซีอิน คุณเป็นพี่สะใภ้ สมควรที่จะยอมให้น้องสะใภ้บ้าง”รอยร้าวในใจของหลินซีอิน ตอนนี้ราวกับว่ามันได้แตกสลายกลายเป็นผุยผงไปแล้วความรักและความรู้สึกเหล่านั้น ล้วนไหลไปตามเลือดลมทั่วสรรพางค์กายพร้อมกับเศษซากเหล่านี้เจ็บปวดราวกับถูกเข็มทิ่มแทงเธอหลับตาลง แล้วลืมตาขึ้นมาอย่างรวดเร็วเธอ
اقرأ المزيد

บทที่ 8

“ทำไมถึงมีคำถามเยอะนัก” เผยมู่เหยี่ยเริ่มหมดความอดทน “ช่างเถอะ ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร เดี๋ยวฉันยังมีประชุมอีก”ลู่จั่วฝานหัวเราะ “อย่าสิ นาน ๆ ทีจะได้ยินนายพูดแบบนี้ การง้อคนก็ต้องมีวิธีการของมัน นายต้องบอกให้ฉันรู้ก่อนว่าคนที่นายจะง้อคือใคร หลินซีอินเหรอ? ไม่มั้ง? ทำไมกัน พวกนายสองคนนอนเตียงเดียวกันจนเกิดความรู้สึกดี ๆ ขึ้นมาแล้วหรือไง?”เผยมู่เหยี่ยชะงักไปครู่หนึ่ง “ย่อมไม่ใช่เธออยู่แล้ว”ลู่จั่วฝานหัวเราะลั่น “โอเค ๆ ไม่แกล้งนายแล้ว ง้อชิงหว่านใช่ไหม? งั้นก็พูดง่าย เด็กผู้หญิงน่ะ ล้วนชอบซื้อของทั้งนั้น เสื้อผ้า กระเป๋า เครื่องประดับ เลือกซื้อแต่ของแพง ๆ ก็พอ”เผยมู่เหยี่ยหมดความอดทน “แค่นี้นะ วางล่ะ”“เฮ้ย! เผยมู่เหยี่ย นายมันพวกเสร็จนาฆ่าโคถึก เสร็จศึกฆ่าขุนพล…”เผยมู่เหยี่ยไม่สนใจเสียงโวยวายจากปลายสาย เขากดวางสายไปทันทีผู้ช่วยพิเศษเยว่หลินเจ๋อเคาะประตูเดินเข้ามาเพื่อรายงานความคืบหน้าของงานตามปกติรอจนเขาพูดจบ เผยมู่เหยี่ยก็เสนอความเห็นสองสามข้อ แล้วพูดปิดท้ายว่า “ทางผู้เฒ่าหลี่มีงานประมูลการกุศล คุณไปประมูลเครื่องประดับกลับมาสักชิ้น”เยว่หลินเจ๋อจดบันทึกไว้ “ครับ”เมื่อไม
اقرأ المزيد

บทที่ 9

“ชอบไหม?” เผยมู่เหยี่ยบังคับพวงมาลัยด้วยมือเดียว ไม่ได้มองเธอ แววตาแฝงความหยอกเย้าอย่างผู้ที่มั่นใจในชัยชนะหลินซีอินเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยขึ้น “สวยมาก”ไม่ได้บอกว่าชอบหรือไม่ชอบเผยมู่เหยี่ยขมวดคิ้ว “ไม่ชอบเหรอ? ลองใส่ดูสิ”หลินซีอินปิดกล่องเครื่องประดับเสียงดังฉับ “ชอบ ขอบคุณ”เผยมู่เหยี่ยขมวดคิ้ว “ชอบแต่ทำท่าทีแบบนี้น่ะเหรอ?”หลินซีอินมองตรงไปข้างหน้า ไม่วอกแวก “ออกรถเถอะ ไม่ใช่ว่าจะกลับบ้านเหรอ?”“หลินซีอิน!” เผยมู่เหยี่ยสูดลมหายใจเข้าลึก ข่มความโกรธเอาไว้ “แล้วคุณยังโกรธอยู่ไหม?”หลินซีอินยิ้ม “ฉันเหรอ? แน่นอนว่าไม่โกรธ”“ดี งั้นต่อไปห้ามพูดเรื่องหย่าอีก” น้ำเสียงของเผยมู่เหยี่ยแฝงความรู้สึกเหมือนผู้เหนือกว่าที่กำลังให้ทาน “ถือว่าเราดีกันแล้วนะ”ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เองความจริงหลินซีอินรู้สึกประหลาดใจมากที่เผยมู่เหยี่ย... จะซื้อของขวัญมาง้อเธอถ้าเป็นเมื่อก่อน หลินซีอินอาจจะซาบซึ้งจนน้ำตาไหลพรากไปแล้วแต่เรื่องราวที่เกิดขึ้นในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมามีมากมายเหลือเกิน หัวใจที่แหลกสลายของหลินซีอิน จะซ่อมแซมให้กลับมาดีเหมือนเดิมได้อย่างง่ายดายขนาดนั้นได้ยังไงหลินซี
اقرأ المزيد

บทที่ 10

หลินซีอินหลุบตาลง บดบังความรู้สึกทั้งหมดเอาไว้เผยมู่เหยี่ยจับมือของเธอไว้ “คุณบอกผมมาสิ”หลินซีอินรู้สึกแสบจมูก ขอบตาร้อนผ่าวที่แท้เผยมู่เหยี่ยก็มีมุมที่อ่อนโยนดั่งสายน้ำเช่นกัน เพียงแต่ช่างน่าขันนัก เมื่อก่อนเธอเคยเห็นเขาเป็นแบบนี้ก็ต่อเมื่ออยู่ต่อหน้าหมิงชิงหว่านเท่านั้นกลิ่นหอมเย็นเยียบของชายหนุ่มขยับเข้ามาใกล้ เขายื่นมือออกมารวบตัวเธอเข้าไปกอดไว้ในอ้อมอก“คุณต้องการอะไร ผมจะพยายามหามาให้คุณทั้งหมด” น้ำเสียงเย้ายวนใจของเผยมู่เหยี่ยดังขึ้นเหนือศีรษะ “ขอแค่ไม่พูดเรื่องหย่า ได้ไหม?”น้ำเสียงของเขาไพเราะอยู่แล้ว เมื่อปราศจากความเย็นชา ก็เหลือเพียงความทุ้มต่ำและเซ็กซี่ที่ปลุกเร้าให้ใจสั่นแก้มของหลินซีอินแนบชิดกับหน้าอกของเขา สองหูได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นอย่างหนักแน่นของเขาในวินาทีนี้ โลกทั้งใบราวกับถูกปกคลุมไปด้วยสีสันอันอ่อนโยนหัวใจที่บอบช้ำของหลินซีอิน ราวกับเริ่มกลับมาเต้นอย่างดื้อรั้นอีกครั้งเธอแค่นยิ้มเยาะตัวเองรู้สึกว่าตัวเองช่างน่าสมเพชแม้จะมาถึงจุดนี้ เธอก็ยังคงหวั่นไหวได้ง่ายดายเหลือเกินขอเพียงคนคนนี้คือเผยมู่เหยี่ยเนิ่นนานผ่านไป เธอจึงเอ่ยปากเสียงเบา “ไม
اقرأ المزيد
السابق
123456
...
10
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status