Share

บทที่ 29

Penulis: ซีซีโหย่วอวี๋
บนโต๊ะอาหารไม่มีใครเอ่ยปากพูด

หลังจากเงียบไปไม่กี่วินาที เผยเย่าไห่จึงเอ่ยขึ้น “เธอบอกกับฉันแล้วว่า
Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi
Bab Terkunci

Bab terbaru

  • ใต้เงาของรักแรก ฉันขอเป็นดวงดาว   บทที่ 390

    ส่วนเสี่ยวโยวโยวไม่เป็นอะไรมาก มีเพียงเส้นผมที่เปียกชื้นไปสองสามปอย ตอนที่ลงจากเครื่องเล่นเขายังตื่นเต้นไม่หาย หัวเราะเอิ๊กอ๊ากอย่างอารมณ์ดี รอยยิ้มบริสุทธิ์สดใสที่ฉายชัดบนใบหน้าของทั้งผู้ใหญ่และเด็ก ทำเอาหลินซีอินเผลอใจลอยไปชั่วขณะ หากเธอกับเผยมู่เหยี่ยไม่ได้หย่าร้างกัน โยวโยวที่เติบโตมาท่ามกลางความรักของทั้งพ่อและแม่ คงจะมีความสุขมากกว่าที่เป็นอยู่ตอนนี้ใช่ไหมนะ... เธอส่ายหน้า สลัดความคิดเพ้อเจ้อเหล่านั้นออกจากหัว ตอนนี้แค่มีโยวโยวเธอก็พอใจมากแล้ว ส่วนเรื่องระหว่างเธอกับเผยมู่เหยี่ย คงพูดได้แค่ว่า... ปล่อยให้มันเป็นไปตามธรรมชาติก็แล้วกัน พลังงานอันล้นเหลือของเจ้าตัวเล็กเหนือความคาดหมายของเผยมู่เหยี่ยไปมาก แม้จะมีความสุขแต่เขาก็รู้สึกเหนื่อยล้าอยู่บ้างเหมือนกัน เพราะการดูแลเด็กไม่เพียงแต่สูบพลังกาย แต่ยังต้องคอยจับตาดูอยู่ตลอดเวลา ตลอดทั้งบ่ายเจ้าตัวเล็กไม่มีจังหวะให้อยู่นิ่งเลย แรกเริ่มเดิมทีเผยมู่เหยี่ยแค่อยากหาทางตีสนิทกับแกเท่านั้น แต่ทำไปทำมาเขากลับรู้สึกสนุกไปกับมันจริง ๆ เสียแล้ว ภายในสวนสนุกยังมีรถแม็คโครของเล่นสำหรับให้เด็ก ๆ ขุดทรายโดยเฉพาะ ที่นี่คือส

  • ใต้เงาของรักแรก ฉันขอเป็นดวงดาว   บทที่ 389

    ในเมื่อหลินซีอินพาลูกมาด้วยแล้ว เธอย่อมไม่คิดจะกีดกันไม่ให้ทั้งสองคนใกล้ชิดกัน เธอย่อตัวลงนั่งยอง ๆ แล้วถามหลินโย่วสิง: “ให้คุณอาอุ้มหนูหน่อย ได้ไหมลูก?” ดวงตากลมโตดำขลับสุกใสของหลินโย่วสิงกะพริบปริบ ๆ จ้องมองเผยมู่เหยี่ย เผยมู่เหยี่ยชันเข่าลงกับพื้นข้างหนึ่ง นั่งยอง ๆ อยู่ข้างหลินซีอิน เขาพยายามกดเสียงให้เบาและนุ่มนวลที่สุดตอนเอ่ยกับเด็กน้อย: “โยวโย่ว... ให้คุณอาอุ้มหน่อยได้ไหมครับ?” หลินซีอินปรายตามองเขาแวบหนึ่ง นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้ยินเผยมู่เหยี่ยพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนขนาดนี้ หลินโย่วสิงเห็นแม่นั่งลงก็โผเข้ากอดคอเธอไว้ พอได้ยินเผยมู่เหยี่ยพูด เด็กน้อยก็เอียงคอจ้องมองเขา เผยมู่เหยี่ยเองก็จ้องมองเด็กชายกลับไปเช่นกัน หัวใจของเขาเต้นระทึก การรอฟังคำตอบจากเด็กน้อยกลับทำให้เขารู้สึกตื่นเต้นและประหม่าเสียยิ่งกว่าตอนรอลุ้นผลประเมินโปรเจกต์งานเสียอีก เนิ่นนานกว่าหลินโย่วสิงจะค่อย ๆ พยักหน้าตอบรับ เผยมู่เหยี่ยลอบถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกในทันที หลินซีอินถามเขา: “คุณเคยอุ้มเด็กไหม อุ้มเป็นหรือเปล่าคะ?”หลินโย่วสิงโตขนาดนี้แล้ว เผยมู่เหยี่ยมั่นใจว่าตัวเองไม่มีปัญหา อีกอ

  • ใต้เงาของรักแรก ฉันขอเป็นดวงดาว   บทที่ 388

    ในลานจอดรถมีรถจอดอยู่เพียงไม่กี่คัน ลานจอดรถอันกว้างใหญ่จึงดูว่างเปล่าโล่งเตียนไปถนัดตา วันนี้เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ สวนสนุกไม่น่าจะเงียบเหงาขนาดนี้นี่นา เธอลงจากรถ แล้วอุ้มลูกน้อยตามออกมา เผยมู่เหยี่ยรับกระเป๋าสะพายของเธอไปถือไว้ก่อน: “ผมถือให้” หลินซีอินไม่ได้แย่งคืนมา เผยมู่เหยี่ยถาม: “เขาเดินเองไหวไหม”เจ้าหนูดูจ้ำม่ำน่าฟัด หากหลินซีอินต้องอุ้มตลอดคงจะเหนื่อยแย่ “ต้องเดินเองสิ” หลินซีอินพูดพลางวางเขาลงบนพื้น เจ้าหนูน้อยจับนิ้วของหลินซีอินไว้แน่น หันมองซ้ายมองขวาด้วยความอยากรู้อยากเห็น เขาสวมหมวกใบจิ๋วสีเหลือง ใส่เสื้อเชิ้ตตัวเล็กคู่กับกางเกงเอี๊ยม รองเท้าก็เป็นสีเหลืองเข้าชุด แถมยังสวมถุงเท้าสีขาวแบบพับขอบอีก ไม่ต้องบอกเลยว่าน่ารักน่าเอ็นดูขนาดไหน“หม่ามี้!” ในที่สุดเจ้าตัวเล็กก็เริ่มตื่นเต้นขึ้นมาแล้ว: “จะนั่งรถ ๆ!” เขาชอบรถของเล่นเป็นที่สุด ที่บ้านมีรถของเล่นสารพัดแบบ แถมเซียวรั่วอียังซื้อรถแม็คโครให้เขาอีกคัน ตอนนี้มันกลายเป็นของเล่นชิ้นโปรด กลับจากคลาสเรียนเสริมพัฒนาการทีไร ว่างเป็นต้องขึ้นไปนั่งขับวนไปวนมาในบ้าน ทั้งยังคอยบังคับแขนกลของรถแม็คโครให้หนีบ

  • ใต้เงาของรักแรก ฉันขอเป็นดวงดาว   บทที่ 387

    เผยมู่เหยี่ยรู้ดีว่าคำพูดของอีกฝ่ายไม่ค่อยเข้าหูนัก แต่เขาก็ไม่คิดจะเก็บมาใส่ใจ ตอนนี้เขาเป็นเพียงคนที่ตามจีบหลินซีอินเท่านั้น เธอมีสิทธิ์เต็มที่ที่จะเลือกคนที่ถูกใจที่สุดจากบรรดาชายหนุ่มที่เข้ามา เขากดข่มความขื่นขมและหึงหวงไว้ในใจ แล้วฉีกยิ้มพูดกับฉือเทียนหลินว่า: “งั้นก็พยายามเข้าล่ะ สุดท้ายใครจะแพ้ใครจะชนะ ฉันจะคอยดู” แม้จะพูดแบบนั้น แต่น้ำเสียงกลับเต็มเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ ฉือเทียนหลินแค่นเสียงเหอะอีกครั้ง แล้วเดินเข้าลิฟต์ไป เผยมู่เหยี่ยยังไม่วายพูดทิ้งท้าย: “กลับดี ๆ ล่ะ” ทำเอาฉือเทียนหลินโมโหจนอยากจะเตะประตูลิฟต์ซ้ำอีกรอบ พอประตูลิฟต์ปิดลง เผยมู่เหยี่ยก็ก้มมองนาฬิกาข้อมือ ได้เวลาพอดี เขาส่งข้อความหาหลินซีอินแทนที่จะเคาะประตูเรียกตรง ๆ เจ้าตัวเล็กตื่นแล้ว พอแกเดินออกมา พ่อทูนหัวก็กลับไปพอดี หลินซีอินกำลังสวมหมวกใบเล็กให้ลูกชาย เข้าสู่เดือนพฤศจิกายนแล้ว แต่แดดก็ยังคงแรงอยู่บ้าง เธอสะพายเป้ขึ้นหลัง แล้วอุ้มลูกชายขึ้นมา: “คุณป้าคะ งั้นพวกเราไปก่อนนะคะ มื้อเย็นคุณป้าทานได้เลยไม่ต้องรอค่ะ” คุณป้าแม่บ้านเดินมาส่งที่หน้าประตู พร้อมกำชับว่า: “ให้โยวโยวจิบน้ำเยอะ

  • ใต้เงาของรักแรก ฉันขอเป็นดวงดาว   บทที่ 386

    หลินซีอินนิ่งเงียบแทนคำตอบ ฉือเทียนหลินถึงกับเดือดปุดขึ้นมาทันที เขาเท้าสะเอวเดินวนรอบโต๊ะรับแขกอยู่สองรอบ ก่อนจะหลุบตาลงมองเธอ: “นี่คุณรั้นจะถอยหลังกลับไปกินของเก่าให้ได้เลยใช่ไหม”หลินซีอินปรายตามอง เมื่อเห็นว่าป้าจ้าวเข้าไปในห้องนอนของเด็กแล้ว เวลานี้หลินโย่วสิงก็น่าจะใกล้ตื่นแล้ว เธอจึงเอ่ยขึ้น: “เรื่องลูก... ฉันตั้งใจจะบอกความจริงกับเขา”“สมองคุณมีปัญหาหรือเปล่าเนี่ย!” ฉือเทียนหลินโมโหจนแทบจะเตะโต๊ะ: “คุณอุตส่าห์อดทนเลี้ยงลูกมาตั้งหลายปี ตอนนี้คิดจะยกคืนให้เขาง่าย ๆ งั้นเหรอ”“ไม่ใช่นะ…” “ไม่ใช่? หรือว่าเธอคิดจะกลับไปคืนดีกับเขา ให้ครอบครัวกลับมาอยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตางั้นสิ” “ฉัน... ฉันไม่ได้คิดแบบนั้น…”“หลินซีอิน” ฉือเทียนหลินจ้องหน้าเธอ: “เรื่องของเธอ ฉันไม่มีสิทธิ์เข้าไปก้าวก่ายหรอกนะ แต่ขอเตือนไว้หน่อยว่า แค่เรื่องความรู้สึกของคนสองคนมันก็ซับซ้อนพออยู่แล้ว ยิ่งมีเรื่องลูกเข้ามาเอี่ยว บางปัญหามันอาจจะยิ่งอีรุงตุงนังจนแก้ไม่ตก เธอแน่ใจเหรอว่าจะยอมให้เขารู้เรื่องลูกในเวลาแบบนี้”อันที่จริงหลินซีอินก็รู้ว่าสิ่งที่ฉือเทียนหลินพูดมานั้นมีเหตุผล แต่เรื่องของลูก..

  • ใต้เงาของรักแรก ฉันขอเป็นดวงดาว   บทที่ 385

    เธอเองก็ยังไม่รู้เลยว่าเด็กน้อยหลินโย่วสิงกับเผยมู่เหยี่ยจะเข้ากันได้ดีแค่ไหน แถมเผยมู่เหยี่ยก็ดูไม่น่าจะโอ๋เด็กเป็นเลยสักนิด หลังจบการสนทนา เผยมู่เหยี่ยก็รับสายจากเยว่หลินเจ๋อ เมื่อสอบถามสถานการณ์คร่าว ๆ แล้ว เขาจึงจัดการจองตั๋วสวนสนุกแห่งหนึ่ง เผยมู่เหยี่ยเดินไปที่ห้องแต่งตัวอีกครั้ง เมื่อก่อน เสื้อผ้าที่เขาใส่ หลินซีอินมักจะเป็นคนคอยจับคู่มิกซ์แอนด์แมตช์ให้เสมอ แต่ตอนนี้เวลาล่วงเลยมาสามปีแล้ว ห้องแต่งตัวของเขาก็ปราศจากเงาของนายหญิงมาสามปีแล้วเช่นกัน เสื้อผ้าพวกนั้นที่เขาเคยซื้อให้หลินซีอินยังคงแขวนอยู่ที่เดิม ทว่าเวลาสามปีผ่านไป มันก็ล้าสมัยไปตั้งนานแล้วถึงแม้จะยังไม่รู้ว่าจะตามจีบเธอสำเร็จเมื่อไหร่ แต่วินาทีนี้ ในใจของเผยมู่เหยี่ยก็เกิดความคิดที่จะเตรียมเสื้อผ้าชุดใหม่ไว้ให้เธอเสียแล้ว พรุ่งนี้ต้องไปสวนสนุก แถมยังต้องไปเป็นเพื่อนเด็ก จะให้ใส่ชุดสูททางการก็คงไม่ได้ สีดำจะดูเคร่งขรึมไปไหม? จะทำเอาเด็กตกใจกลัวหรือเปล่า? แล้วสีขาวล่ะ... ให้เขาใส่ชุดวอร์มสีขาวทั้งตัวเนี่ยนะ? รู้สึกว่าไม่ค่อยเหมาะเท่าไหร่ สุดท้าย เขาก็เลือกชุดสีเทามาหนึ่งชุด พอเลือกเสื้อผ้าเ

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status