LOGINหลินซีอินกำลังจะปิดประตู แต่เผยมู่เหยี่ยใช้มือดันขวางเอาไว้ หลินซีอินถามเขา: “ประธานเผย มีธุระอะไรอีกหรือเปล่าคะ?” เผยมู่เหยี่ยหลุบตาลงมองเธอ: “หร่วนหร่วน…”หลินซีอินพูดแทรกขึ้นมาทันที: “จำเป็นต้องเรียกชื่อเล่นฉันด้วยเหรอคะ?”แววตาของเผยมู่เหยี่ยเจือความน้อยใจอยู่บ้าง: “ทีคนอื่นยังเรียกได้เลย…” แล้วทำไมเขาถึงเรียกไม่ได้ล่ะ? หลินซีอินเอ่ย: “ฉันแค่รู้สึกว่า ความสัมพันธ์ของเรายังไม่ได้สนิทกันถึงขั้นที่จะมาเรียกชื่อเล่นกันได้ โดยเฉพาะ... ก่อนหน้านี้ ฉันไม่พอใจเอามาก ๆ ที่คุณเรียกฉันแบบนี้” “แล้ว... ต้องถึงเมื่อไหร่ผมถึงจะเรียกได้ล่ะ?”หลินซีอินตอบไปตามตรง: “ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ” เธอถามเผยมู่เหยี่ยกลับ: “เมื่อกี้คุณอยากจะพูดอะไรคะ?” เผยมู่เหยี่ยมีท่าทีประหม่าเล็กน้อย: “แค่อยากจะบอกว่า... ไม่อยากให้คุณเรียกผมว่าประธานเผยแล้ว”“แล้วจะให้เรียกอะไรล่ะคะ?” หลินซีอินถาม เผยมู่เหยี่ยตอบ: “เรียกชื่อผมสิ”หลินซีอินไม่ได้ตอบรับหรือปฏิเสธ เธอเพียงแค่ยิ้มบาง ๆ: “พรุ่งนี้เจอกันนะคะ” เผยมู่เหยี่ยจึงทำได้เพียงเอ่ยตอบ: “พรุ่งนี้เจอกัน”หลินซีอินโบกมือลาแล้วปิดประตูลง เผยมู่เหยี
เจ้าตัวเล็กเองก็ไม่ได้มีท่าทีต่อต้านเขา อาจจะเป็นเพราะสัญชาตญาณความผูกพันระหว่างพ่อลูกกระมัง ตอนที่ลงจากรถ เผยมู่เหยี่ยเป็นคนอุ้มเด็กน้อยไว้ในอ้อมแขน ด้วยเวลาเพียงแค่ช่วงบ่าย เขาก็เรียนรู้วิธีอุ้มเด็กได้อย่างคล่องแคล่ว ไม่ว่าหลินโย่วสิงจะตื่นหรือหลับอยู่ก็ตาม “เดี๋ยวผมไปส่งคุณขึ้นไปนะ” ภายในลิฟต์ หลินซีอินเอ่ยขึ้น: “วันนี้ลำบากคุณแล้วจริง ๆ เลี้ยงเด็กนี่เหนื่อยเอาเรื่องเลยใช่ไหมคะ” เผยมู่เหยี่ยตอบกลับ: “คุณน่าจะเหนื่อยกว่าผมเสียอีก ผมเพิ่งช่วยดูแลแค่ครึ่งวัน แต่ตลอดสองปีที่ผ่านมา คุณต้องรับมืออยู่คนเดียวมาตลอด” หลินซีอินแย้ง: “ก็ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกค่ะ อีอีแวะมาช่วยฉันออกจะบ่อย ตอนอยู่เมืองนอกฉันก็จ้างพี่เลี้ยงไว้ด้วย แล้วก็ยังมีฉือเทียนหลิน...” หลินซีอินนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจอธิบายความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับฉือเทียนหลิน เธอพูดต่อว่า: “ฉือเทียนหลินดีกับฉันมาก แล้วก็ดีกับโยวโยวมาก ๆ ด้วย เขาเป็นพ่อทูนหัวของโยวโยวน่ะ” เผยมู่เหยี่ยเงียบงันไปหลายวินาที ในช่วงเวลาสามปีที่เขาขาดหายไป หลินซีอินต้องพบเจอเรื่องราวมากมาย เธอเดินทางไปต่างประเทศ ทำโปรเจกต์ระดับชาติจน
ส่วนเสี่ยวโยวโยวไม่เป็นอะไรมาก มีเพียงเส้นผมที่เปียกชื้นไปสองสามปอย ตอนที่ลงจากเครื่องเล่นเขายังตื่นเต้นไม่หาย หัวเราะเอิ๊กอ๊ากอย่างอารมณ์ดี รอยยิ้มบริสุทธิ์สดใสที่ฉายชัดบนใบหน้าของทั้งผู้ใหญ่และเด็ก ทำเอาหลินซีอินเผลอใจลอยไปชั่วขณะ หากเธอกับเผยมู่เหยี่ยไม่ได้หย่าร้างกัน โยวโยวที่เติบโตมาท่ามกลางความรักของทั้งพ่อและแม่ คงจะมีความสุขมากกว่าที่เป็นอยู่ตอนนี้ใช่ไหมนะ... เธอส่ายหน้า สลัดความคิดเพ้อเจ้อเหล่านั้นออกจากหัว ตอนนี้แค่มีโยวโยวเธอก็พอใจมากแล้ว ส่วนเรื่องระหว่างเธอกับเผยมู่เหยี่ย คงพูดได้แค่ว่า... ปล่อยให้มันเป็นไปตามธรรมชาติก็แล้วกัน พลังงานอันล้นเหลือของเจ้าตัวเล็กเหนือความคาดหมายของเผยมู่เหยี่ยไปมาก แม้จะมีความสุขแต่เขาก็รู้สึกเหนื่อยล้าอยู่บ้างเหมือนกัน เพราะการดูแลเด็กไม่เพียงแต่สูบพลังกาย แต่ยังต้องคอยจับตาดูอยู่ตลอดเวลา ตลอดทั้งบ่ายเจ้าตัวเล็กไม่มีจังหวะให้อยู่นิ่งเลย แรกเริ่มเดิมทีเผยมู่เหยี่ยแค่อยากหาทางตีสนิทกับแกเท่านั้น แต่ทำไปทำมาเขากลับรู้สึกสนุกไปกับมันจริง ๆ เสียแล้ว ภายในสวนสนุกยังมีรถแม็คโครของเล่นสำหรับให้เด็ก ๆ ขุดทรายโดยเฉพาะ ที่นี่คือส
ในเมื่อหลินซีอินพาลูกมาด้วยแล้ว เธอย่อมไม่คิดจะกีดกันไม่ให้ทั้งสองคนใกล้ชิดกัน เธอย่อตัวลงนั่งยอง ๆ แล้วถามหลินโย่วสิง: “ให้คุณอาอุ้มหนูหน่อย ได้ไหมลูก?” ดวงตากลมโตดำขลับสุกใสของหลินโย่วสิงกะพริบปริบ ๆ จ้องมองเผยมู่เหยี่ย เผยมู่เหยี่ยชันเข่าลงกับพื้นข้างหนึ่ง นั่งยอง ๆ อยู่ข้างหลินซีอิน เขาพยายามกดเสียงให้เบาและนุ่มนวลที่สุดตอนเอ่ยกับเด็กน้อย: “โยวโย่ว... ให้คุณอาอุ้มหน่อยได้ไหมครับ?” หลินซีอินปรายตามองเขาแวบหนึ่ง นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้ยินเผยมู่เหยี่ยพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนขนาดนี้ หลินโย่วสิงเห็นแม่นั่งลงก็โผเข้ากอดคอเธอไว้ พอได้ยินเผยมู่เหยี่ยพูด เด็กน้อยก็เอียงคอจ้องมองเขา เผยมู่เหยี่ยเองก็จ้องมองเด็กชายกลับไปเช่นกัน หัวใจของเขาเต้นระทึก การรอฟังคำตอบจากเด็กน้อยกลับทำให้เขารู้สึกตื่นเต้นและประหม่าเสียยิ่งกว่าตอนรอลุ้นผลประเมินโปรเจกต์งานเสียอีก เนิ่นนานกว่าหลินโย่วสิงจะค่อย ๆ พยักหน้าตอบรับ เผยมู่เหยี่ยลอบถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกในทันที หลินซีอินถามเขา: “คุณเคยอุ้มเด็กไหม อุ้มเป็นหรือเปล่าคะ?”หลินโย่วสิงโตขนาดนี้แล้ว เผยมู่เหยี่ยมั่นใจว่าตัวเองไม่มีปัญหา อีกอ
ในลานจอดรถมีรถจอดอยู่เพียงไม่กี่คัน ลานจอดรถอันกว้างใหญ่จึงดูว่างเปล่าโล่งเตียนไปถนัดตา วันนี้เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ สวนสนุกไม่น่าจะเงียบเหงาขนาดนี้นี่นา เธอลงจากรถ แล้วอุ้มลูกน้อยตามออกมา เผยมู่เหยี่ยรับกระเป๋าสะพายของเธอไปถือไว้ก่อน: “ผมถือให้” หลินซีอินไม่ได้แย่งคืนมา เผยมู่เหยี่ยถาม: “เขาเดินเองไหวไหม”เจ้าหนูดูจ้ำม่ำน่าฟัด หากหลินซีอินต้องอุ้มตลอดคงจะเหนื่อยแย่ “ต้องเดินเองสิ” หลินซีอินพูดพลางวางเขาลงบนพื้น เจ้าหนูน้อยจับนิ้วของหลินซีอินไว้แน่น หันมองซ้ายมองขวาด้วยความอยากรู้อยากเห็น เขาสวมหมวกใบจิ๋วสีเหลือง ใส่เสื้อเชิ้ตตัวเล็กคู่กับกางเกงเอี๊ยม รองเท้าก็เป็นสีเหลืองเข้าชุด แถมยังสวมถุงเท้าสีขาวแบบพับขอบอีก ไม่ต้องบอกเลยว่าน่ารักน่าเอ็นดูขนาดไหน“หม่ามี้!” ในที่สุดเจ้าตัวเล็กก็เริ่มตื่นเต้นขึ้นมาแล้ว: “จะนั่งรถ ๆ!” เขาชอบรถของเล่นเป็นที่สุด ที่บ้านมีรถของเล่นสารพัดแบบ แถมเซียวรั่วอียังซื้อรถแม็คโครให้เขาอีกคัน ตอนนี้มันกลายเป็นของเล่นชิ้นโปรด กลับจากคลาสเรียนเสริมพัฒนาการทีไร ว่างเป็นต้องขึ้นไปนั่งขับวนไปวนมาในบ้าน ทั้งยังคอยบังคับแขนกลของรถแม็คโครให้หนีบ
เผยมู่เหยี่ยรู้ดีว่าคำพูดของอีกฝ่ายไม่ค่อยเข้าหูนัก แต่เขาก็ไม่คิดจะเก็บมาใส่ใจ ตอนนี้เขาเป็นเพียงคนที่ตามจีบหลินซีอินเท่านั้น เธอมีสิทธิ์เต็มที่ที่จะเลือกคนที่ถูกใจที่สุดจากบรรดาชายหนุ่มที่เข้ามา เขากดข่มความขื่นขมและหึงหวงไว้ในใจ แล้วฉีกยิ้มพูดกับฉือเทียนหลินว่า: “งั้นก็พยายามเข้าล่ะ สุดท้ายใครจะแพ้ใครจะชนะ ฉันจะคอยดู” แม้จะพูดแบบนั้น แต่น้ำเสียงกลับเต็มเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ ฉือเทียนหลินแค่นเสียงเหอะอีกครั้ง แล้วเดินเข้าลิฟต์ไป เผยมู่เหยี่ยยังไม่วายพูดทิ้งท้าย: “กลับดี ๆ ล่ะ” ทำเอาฉือเทียนหลินโมโหจนอยากจะเตะประตูลิฟต์ซ้ำอีกรอบ พอประตูลิฟต์ปิดลง เผยมู่เหยี่ยก็ก้มมองนาฬิกาข้อมือ ได้เวลาพอดี เขาส่งข้อความหาหลินซีอินแทนที่จะเคาะประตูเรียกตรง ๆ เจ้าตัวเล็กตื่นแล้ว พอแกเดินออกมา พ่อทูนหัวก็กลับไปพอดี หลินซีอินกำลังสวมหมวกใบเล็กให้ลูกชาย เข้าสู่เดือนพฤศจิกายนแล้ว แต่แดดก็ยังคงแรงอยู่บ้าง เธอสะพายเป้ขึ้นหลัง แล้วอุ้มลูกชายขึ้นมา: “คุณป้าคะ งั้นพวกเราไปก่อนนะคะ มื้อเย็นคุณป้าทานได้เลยไม่ต้องรอค่ะ” คุณป้าแม่บ้านเดินมาส่งที่หน้าประตู พร้อมกำชับว่า: “ให้โยวโยวจิบน้ำเยอะ







