Partager

บทที่ 388

Auteur: ซีซีโหย่วอวี๋
ในลานจอดรถมีรถจอดอยู่เพียงไม่กี่คัน ลานจอดรถอันกว้างใหญ่จึงดูว่างเปล่าโล่งเตียนไปถนัดตา

วันนี้เป็น
Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application
Chapitre verrouillé

Dernier chapitre

  • ใต้เงาของรักแรก ฉันขอเป็นดวงดาว   บทที่ 388

    ในลานจอดรถมีรถจอดอยู่เพียงไม่กี่คัน ลานจอดรถอันกว้างใหญ่จึงดูว่างเปล่าโล่งเตียนไปถนัดตา วันนี้เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ สวนสนุกไม่น่าจะเงียบเหงาขนาดนี้นี่นา เธอลงจากรถ แล้วอุ้มลูกน้อยตามออกมา เผยมู่เหยี่ยรับกระเป๋าสะพายของเธอไปถือไว้ก่อน: “ผมถือให้” หลินซีอินไม่ได้แย่งคืนมา เผยมู่เหยี่ยถาม: “เขาเดินเองไหวไหม”เจ้าหนูดูจ้ำม่ำน่าฟัด หากหลินซีอินต้องอุ้มตลอดคงจะเหนื่อยแย่ “ต้องเดินเองสิ” หลินซีอินพูดพลางวางเขาลงบนพื้น เจ้าหนูน้อยจับนิ้วของหลินซีอินไว้แน่น หันมองซ้ายมองขวาด้วยความอยากรู้อยากเห็น เขาสวมหมวกใบจิ๋วสีเหลือง ใส่เสื้อเชิ้ตตัวเล็กคู่กับกางเกงเอี๊ยม รองเท้าก็เป็นสีเหลืองเข้าชุด แถมยังสวมถุงเท้าสีขาวแบบพับขอบอีก ไม่ต้องบอกเลยว่าน่ารักน่าเอ็นดูขนาดไหน“หม่ามี้!” ในที่สุดเจ้าตัวเล็กก็เริ่มตื่นเต้นขึ้นมาแล้ว: “จะนั่งรถ ๆ!” เขาชอบรถของเล่นเป็นที่สุด ที่บ้านมีรถของเล่นสารพัดแบบ แถมเซียวรั่วอียังซื้อรถแม็คโครให้เขาอีกคัน ตอนนี้มันกลายเป็นของเล่นชิ้นโปรด กลับจากคลาสเรียนเสริมพัฒนาการทีไร ว่างเป็นต้องขึ้นไปนั่งขับวนไปวนมาในบ้าน ทั้งยังคอยบังคับแขนกลของรถแม็คโครให้หนีบ

  • ใต้เงาของรักแรก ฉันขอเป็นดวงดาว   บทที่ 387

    เผยมู่เหยี่ยรู้ดีว่าคำพูดของอีกฝ่ายไม่ค่อยเข้าหูนัก แต่เขาก็ไม่คิดจะเก็บมาใส่ใจ ตอนนี้เขาเป็นเพียงคนที่ตามจีบหลินซีอินเท่านั้น เธอมีสิทธิ์เต็มที่ที่จะเลือกคนที่ถูกใจที่สุดจากบรรดาชายหนุ่มที่เข้ามา เขากดข่มความขื่นขมและหึงหวงไว้ในใจ แล้วฉีกยิ้มพูดกับฉือเทียนหลินว่า: “งั้นก็พยายามเข้าล่ะ สุดท้ายใครจะแพ้ใครจะชนะ ฉันจะคอยดู” แม้จะพูดแบบนั้น แต่น้ำเสียงกลับเต็มเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ ฉือเทียนหลินแค่นเสียงเหอะอีกครั้ง แล้วเดินเข้าลิฟต์ไป เผยมู่เหยี่ยยังไม่วายพูดทิ้งท้าย: “กลับดี ๆ ล่ะ” ทำเอาฉือเทียนหลินโมโหจนอยากจะเตะประตูลิฟต์ซ้ำอีกรอบ พอประตูลิฟต์ปิดลง เผยมู่เหยี่ยก็ก้มมองนาฬิกาข้อมือ ได้เวลาพอดี เขาส่งข้อความหาหลินซีอินแทนที่จะเคาะประตูเรียกตรง ๆ เจ้าตัวเล็กตื่นแล้ว พอแกเดินออกมา พ่อทูนหัวก็กลับไปพอดี หลินซีอินกำลังสวมหมวกใบเล็กให้ลูกชาย เข้าสู่เดือนพฤศจิกายนแล้ว แต่แดดก็ยังคงแรงอยู่บ้าง เธอสะพายเป้ขึ้นหลัง แล้วอุ้มลูกชายขึ้นมา: “คุณป้าคะ งั้นพวกเราไปก่อนนะคะ มื้อเย็นคุณป้าทานได้เลยไม่ต้องรอค่ะ” คุณป้าแม่บ้านเดินมาส่งที่หน้าประตู พร้อมกำชับว่า: “ให้โยวโยวจิบน้ำเยอะ

  • ใต้เงาของรักแรก ฉันขอเป็นดวงดาว   บทที่ 386

    หลินซีอินนิ่งเงียบแทนคำตอบ ฉือเทียนหลินถึงกับเดือดปุดขึ้นมาทันที เขาเท้าสะเอวเดินวนรอบโต๊ะรับแขกอยู่สองรอบ ก่อนจะหลุบตาลงมองเธอ: “นี่คุณรั้นจะถอยหลังกลับไปกินของเก่าให้ได้เลยใช่ไหม”หลินซีอินปรายตามอง เมื่อเห็นว่าป้าจ้าวเข้าไปในห้องนอนของเด็กแล้ว เวลานี้หลินโย่วสิงก็น่าจะใกล้ตื่นแล้ว เธอจึงเอ่ยขึ้น: “เรื่องลูก... ฉันตั้งใจจะบอกความจริงกับเขา”“สมองคุณมีปัญหาหรือเปล่าเนี่ย!” ฉือเทียนหลินโมโหจนแทบจะเตะโต๊ะ: “คุณอุตส่าห์อดทนเลี้ยงลูกมาตั้งหลายปี ตอนนี้คิดจะยกคืนให้เขาง่าย ๆ งั้นเหรอ”“ไม่ใช่นะ…” “ไม่ใช่? หรือว่าเธอคิดจะกลับไปคืนดีกับเขา ให้ครอบครัวกลับมาอยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตางั้นสิ” “ฉัน... ฉันไม่ได้คิดแบบนั้น…”“หลินซีอิน” ฉือเทียนหลินจ้องหน้าเธอ: “เรื่องของเธอ ฉันไม่มีสิทธิ์เข้าไปก้าวก่ายหรอกนะ แต่ขอเตือนไว้หน่อยว่า แค่เรื่องความรู้สึกของคนสองคนมันก็ซับซ้อนพออยู่แล้ว ยิ่งมีเรื่องลูกเข้ามาเอี่ยว บางปัญหามันอาจจะยิ่งอีรุงตุงนังจนแก้ไม่ตก เธอแน่ใจเหรอว่าจะยอมให้เขารู้เรื่องลูกในเวลาแบบนี้”อันที่จริงหลินซีอินก็รู้ว่าสิ่งที่ฉือเทียนหลินพูดมานั้นมีเหตุผล แต่เรื่องของลูก..

  • ใต้เงาของรักแรก ฉันขอเป็นดวงดาว   บทที่ 385

    เธอเองก็ยังไม่รู้เลยว่าเด็กน้อยหลินโย่วสิงกับเผยมู่เหยี่ยจะเข้ากันได้ดีแค่ไหน แถมเผยมู่เหยี่ยก็ดูไม่น่าจะโอ๋เด็กเป็นเลยสักนิด หลังจบการสนทนา เผยมู่เหยี่ยก็รับสายจากเยว่หลินเจ๋อ เมื่อสอบถามสถานการณ์คร่าว ๆ แล้ว เขาจึงจัดการจองตั๋วสวนสนุกแห่งหนึ่ง เผยมู่เหยี่ยเดินไปที่ห้องแต่งตัวอีกครั้ง เมื่อก่อน เสื้อผ้าที่เขาใส่ หลินซีอินมักจะเป็นคนคอยจับคู่มิกซ์แอนด์แมตช์ให้เสมอ แต่ตอนนี้เวลาล่วงเลยมาสามปีแล้ว ห้องแต่งตัวของเขาก็ปราศจากเงาของนายหญิงมาสามปีแล้วเช่นกัน เสื้อผ้าพวกนั้นที่เขาเคยซื้อให้หลินซีอินยังคงแขวนอยู่ที่เดิม ทว่าเวลาสามปีผ่านไป มันก็ล้าสมัยไปตั้งนานแล้วถึงแม้จะยังไม่รู้ว่าจะตามจีบเธอสำเร็จเมื่อไหร่ แต่วินาทีนี้ ในใจของเผยมู่เหยี่ยก็เกิดความคิดที่จะเตรียมเสื้อผ้าชุดใหม่ไว้ให้เธอเสียแล้ว พรุ่งนี้ต้องไปสวนสนุก แถมยังต้องไปเป็นเพื่อนเด็ก จะให้ใส่ชุดสูททางการก็คงไม่ได้ สีดำจะดูเคร่งขรึมไปไหม? จะทำเอาเด็กตกใจกลัวหรือเปล่า? แล้วสีขาวล่ะ... ให้เขาใส่ชุดวอร์มสีขาวทั้งตัวเนี่ยนะ? รู้สึกว่าไม่ค่อยเหมาะเท่าไหร่ สุดท้าย เขาก็เลือกชุดสีเทามาหนึ่งชุด พอเลือกเสื้อผ้าเ

  • ใต้เงาของรักแรก ฉันขอเป็นดวงดาว   บทที่ 384

    เซียวรั่วอี: “เข้าใจผิดอะไรกัน เรื่องแบบนี้เชื่อไว้ก่อนปลอดภัยกว่า จะได้ไม่โดนหลอกเอา” หลินซีอินพิมพ์ตอบพร้อมรอยยิ้ม: “ฉันไม่โดนหลอกหรอกน่า พวกเธอสบายใจได้เลย” เซียวรั่วอีถาม: “แล้วหลังจากนี้เธอวางแผนไว้ยังไง?” ชวีจิงโยวพูดขึ้นบ้าง: “พี่สาว พี่เตรียมจะให้โอกาสเขาไหมคะ? เอาจริง ๆ ฉันว่าโปรไฟล์ของ เผยมู่เหยี่ยก็ถือว่าไม่เลวนะ” มือที่กำลังพิมพ์ของหลินซีอินชะงักไปเล็กน้อย ตอนนี้สิ่งที่ทำให้เธอคิดไม่ตกที่สุดก็คือเรื่องลูก ลองคิดดูก็รู้ว่าถ้าเผยมู่เหยี่ยรู้ว่าเด็กคนนี้เป็นลูกของเขา เขาต้องยิ่งอยากขอคืนดีแน่ ๆ แต่หลินซีอินไม่อยากให้เรื่องลูกมามีอิทธิพลต่อความสัมพันธ์ของคนทั้งสอง เธอพิมพ์ตอบกลับไป: “ตอนนี้ฉันสับสนมาก เรื่องลูกน่ะ ตกลงว่าควรจะบอกเขาดีไหม” เซียวรั่วอี: “ช้าเร็วก็ปิดไม่มิดหรอก” ชวีจิงโยว: “ใช่ค่ะ บอกเขาไปเถอะ” หลินซีอิน: “พวกเธอสนับสนุนฉันกันหมดเลยเหรอ?” ทั้งสองคนตอบกลับมาพร้อมกัน: “สนับสนุนเต็มที่” ชวีจิงโยวพิมพ์ต่อ: “ถ้าเขามาแย่งลูกกับพี่ ถึงตอนนั้นฉันจะสนับสนุนให้พี่ฟ้องศาลสู้เลย คุณอาของฉันรู้จักทนายความเก่ง ๆ เพียบ!” เซียวรั่วอีเสริม: “ฉันก็ร

  • ใต้เงาของรักแรก ฉันขอเป็นดวงดาว   บทที่ 383

    เผยมู่เหยี่ยหลุบตามองเธอ: “งั้นผมไม่ไปส่งนะ” เมื่อก่อนเธอมักบ่นว่าเขาไม่ให้เกียรติเธอ ครั้งนี้เขาจึงไม่อยากทำพลาดซ้ำรอยเดิมอีก แต่การที่เธอไม่ยอมรับอะไรจากเขาเลยแบบนี้ มันทำให้เขารู้สึกท้อแท้จริง ๆ ไม่รู้เลยว่าจะต้องทำยังไงถึงจะขยับเข้าไปใกล้ชิดเธอได้มากกว่านี้ ที่แท้... การตามจีบใครสักคนมันยากขนาดนี้เชียวหรือ ตอนที่เขาบอกว่าจะไม่ไปส่ง หัวใจของหลินซีอินก็กระตุกวูบ เมื่อก่อน สิ่งที่ทำให้เธอเสียใจที่สุด นอกจากการคิดไปเองว่าในใจของเผยมู่เหยี่ยมีคนอื่น ก็คือการที่เขาไม่เคยใส่ใจความรู้สึกของเธอเลย แต่ตอนนี้ การที่เขาเอ่ยปากถามออกมาตรง ๆ เป็นเพราะเขาเดาใจใครไม่เป็น เขาเลยเลือกที่จะถามเธอไปตรงๆ ว่าจะเอาหรือไม่เอา ถึงมันจะดูขาดความโรแมนติกไปหน่อย แต่มันก็คงเป็นวิธีเดียวที่เขาทำได้ “ฉันไม่เคยมีความรัก เดาใจผู้หญิงก็ไม่เป็น แล้วก็พูดจาหวานๆ ไม่เก่งด้วย” ในใจของเผยมู่เหยี่ยเจือความท้อแท้: “หร่วนหร่วน... ขอโทษนะ ผมเป็นคนที่น่าเบื่อมากเลยใช่ไหม” พูดก็พูดเถอะ ผู้ชายอย่างเผยมู่เหยี่ยไม่จำเป็นต้องมีคุณสมบัติพวกนั้นเลยด้วยซ้ำ แค่เขายืนอยู่เฉย ๆ ก็ดึงดูดสายตาของทุกคน และทำให้ผู้ห

Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status