Share

บทที่ 67

Penulis: ซีซีโหย่วอวี๋
ต่างหูเพชรคู่นั้น อาหารเช้าในเช้าวันนั้น รวมไปถึงความห่วงใยในงานเลี้ยงที่เกรงว่ารองเท้าจะกัดเท้าเธอ.
Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi
Bab Terkunci

Bab terbaru

  • ใต้เงาของรักแรก ฉันขอเป็นดวงดาว   บทที่ 254

    หลินซีอินเดินทางไปมหาวิทยาลัยตั้งแต่เช้าตรู่ แถมยังซื้ออาหารเช้าไปฝากอู๋ซินเยว่ด้วย อู๋ซินเยว่กินไปพูดไป: “พี่คะ สามีพี่นี่เพอร์เฟกต์จริง ๆ เลยนะคะ! ดูทรงก็รู้แล้วว่ารวยมาก! เขาทำงานอะไรเหรอคะ ต้องหาเงินเก่งมากแน่ ๆ เลย!” หลินซีอินไม่อยากคุยเรื่องนี้ต่อ: “ก็เรื่อย ๆ แหละ หาเงินพอใช้ก็พอ จริงสิ ข้อมูลของเมื่อเช้านี้ เธอพอจะจับจุดได้บ้างไหม?” ความสนใจของอู๋ซินเยว่ถูกเบี่ยงเบนไปทันที จากนั้นหลินซีอินก็กลับเข้าสู่โหมดการทำงานตามปกติ ทางด้านเผยมู่เหยี่ยกลับไม่มีกะจิตกะใจจะทำสิ่งใดเลย เมื่อคืนเขาไม่ได้นอนทั้งคืน หลังจากซื้อของกลับมาและแยกกับลู่จั่วฝาน เขาก็กลับมาที่บ้าน เดินขึ้นไปชั้นบน ยืนมองหลินซีอินที่หลับอยู่ข้างเตียงครู่หนึ่งจากนั้นก็เดินลงมานั่งเหม่อลอยอยู่บนโซฟาชั้นล่างยันเช้า ตลอดค่ำคืนที่ผ่านมา สมองของเขาทำงานราวกับเครื่องจักรกลอันซับซ้อนและแม่นยำ มันฉายภาพทุกเหตุการณ์และทุกการกระทำระหว่างเขากับเธอออกมาอย่างแจ่มชัด ในเวลานี้ เขาเกลียดชังตัวเองเหลือเกินที่มีความทรงจำดีถึงเพียงนี้ เขาทบทวนเรื่องราวที่ผ่านมา ทุกเหตุการณ์ ทุกช่วงเวลา... หลินซีอินพูดประโยคไหน แสดงสีหน

  • ใต้เงาของรักแรก ฉันขอเป็นดวงดาว   บทที่ 253

    หลินซีอินเพิ่งสังเกตเห็นว่า บนพื้นห้องนั่งเล่นมีถุงของขวัญจากแบรนด์หรูวางเรียงรายอยู่เต็มไปหมด “อะไรเนี่ย” หลินซีอินเอ่ยถามด้วยความประหลาดใจ: “ของพวกนี้เอามาทำไม เหรอ” “ให้คุณ” เผยมู่เหยี่ยมีท่าทีประหม่าเล็กน้อย เขาเบือนหน้าหนี ไม่กล้าสบตาเธอตรง ๆ “ให้ฉันเหรอ” หลินซีอินยิ่งงุนงงกว่าเดิม: “ทำไมล่ะ” “เปล่า...ก็แค่อยากซื้อของขวัญให้” เผยมู่เหยี่ยรู้สึกว่าการพูดคำเหล่านี้ออกมาไม่ได้ยากเย็นอย่างที่คิด: “คุณลองดูสิว่าชอบหรือเปล่า ถ้าชอบ วันหลังผมจะซื้อให้อีก”พอเขาพูดประโยคนี้ออกมา หลินซีอินถึงได้เข้าใจเจตนาของเขา เผยมู่เหยี่ยกำลังทำบ้าอะไรอยู่ จู่ ๆ ทำไมถึงซื้อของขวัญมาให้เธอมากมายขนาดนี้? แต่เพียงชั่วครู่หลินซีอินก็คิดตก เผยมู่เหยี่ยไม่อยากหย่า เขากำลังพยายามรั้งเธอไว้ เขาคิดว่าแค่ซื้อของขวัญมาง้อให้เธออารมณ์ดีขึ้น การหย่าครั้งนี้ก็จะถูกยกเลิกไปอย่างนั้นเหรอ? ในสายตาเขา เธอเป็นคนที่ง้อง่ายขนาดนั้นเลยเชียว? “เมื่อก่อนผมไม่รู้ว่าคุณชอบอะไร แล้วก็ไม่ได้ใส่ใจเรื่องพวกนี้ด้วย” เผยมู่เหยี่ยเอ่ยขึ้น: “แต่หลังจากนี้ ไม่ว่าคุณจะชอบอะไร ผมจะหาซื้อมาให้คุณทั้งหมด” “ฉันไม่ชอบ

  • ใต้เงาของรักแรก ฉันขอเป็นดวงดาว   บทที่ 252

    “จริง ๆ แล้วผู้หญิงน่ะเข้าใจง่ายมากนะ แค่นายทำดีกับเธอ เธอก็ซาบซึ้งใจแล้ว” “ถ้านายเอาแต่อมพะนำเหมือนคนเป็นใบ้ งั้นก็แสดงออกด้วยการกระทำให้เธอเห็นสิ ถ้าทำไม่เป็นอีก ก็เปย์ซื้อของให้เธอไปเลย เรื่องแค่นี้คงทำเป็นใช่ไหม?” “แล้วก็ สิ่งที่สำคัญที่สุดเลยนะ... คือนายต้องมีความลำเอียงให้กับเธอ เรื่องนี้นายคงเข้าใจใช่มั้ย?” เผยมู่เหยี่ยถามกลับ: “หมายความว่าไง?” ความหมายตามตัวอักษรน่ะเขารู้ดี แต่พอเอามาใช้กับผู้หญิง เขาไม่เข้าใจเลยสักนิด “ก็หมายความว่าเวลานายชอบใครสักคน ไม่ว่าเธอจะถูกหรือผิด ต่อหน้าคนนอกนายก็ต้องยืนอยู่ข้างเธอเสมอ คอยสนับสนุนและให้กำลังใจเธอ ต่อให้เธอเป็นฝ่ายผิด นายก็ต้องคอยหนุนหลังและปกป้องเธออย่างหนักแน่น เพราะอะไรน่ะเหรอ... ก็เพราะเธอเป็นภรรยาของนายไง” ครั้งนี้เผยมู่เหยี่ยเงียบไปนานกว่าเดิม ความลำเอียงงั้นเหรอ? เขาไม่เคยทำได้เลย ไม่เพียงแต่ทำไม่ได้เท่านั้น ทว่าเขากลับ... ลู่จั่วฝานเพิ่งจะตระหนักได้ว่า ตัวเขาเองเป็นถึงเพลย์บอยที่คลุกคลีอยู่กับหมู่มวลบุปผามาตั้งแต่อายุสิบแปด มีผู้หญิงผ่านเข้ามาในชีวิตนับไม่ถ้วน ทว่าเพื่อนรักของเขาคนนี้ ทั้งที่อยู่ใกล้ชิดและ

  • ใต้เงาของรักแรก ฉันขอเป็นดวงดาว   บทที่ 251

    ลู่จั่วฝานวิ่งตามออกมา: “เฮ้ย! หมายความว่าไงเนี่ย นึกจะไปก็ไปดื้อ ๆ แบบนี้เลยเหรอ?” เผยมู่เหยี่ยตอบกลับ: “ฉันจะไปซื้อของ” “ดึกดื่นป่านนี้เนี่ยนะ นายจะไปซื้ออะไร ร้านรวงเขาปิดกันหมดแล้ว!” ฝีเท้าของเผยมู่เหยี่ยชะงักกึก: “ปิดแล้วเหรอ?”“นอกจากพวกผับบาร์แล้ว ป่านนี้ยังมีร้านไหนเปิดอยู่อีก” ลู่จั่วฝานเดินมาหยุดยืนข้าง ๆ พลางถาม: “แล้วนายอยากซื้ออะไรล่ะ” “ซื้อของขวัญ... ให้หลินซีอิน” “นายนี่มันจริง ๆ เลย…” ลู่จั่วฝานถอนหายใจเฮือก: “เดี๋ยวฉันโทรหาผู้จัดการร้านให้เขามาเปิดร้านให้ก็แล้วกัน”“จะได้เหรอ?” “ระดับฉันเป็นถึงลูกค้าระดับซูเปอร์วีไอพีเชียวนะ เวลาฉันไป พวกเขายังต้องปิดร้านเพื่อต้อนรับฉันคนเดียวเลย” ต้องขอบคุณบรรดาแฟนสาวของเขาที่ทำให้ลู่จั่วฝานมีความรู้เรื่องแบรนด์เนมต่าง ๆ อยู่พอตัว ผิดกับเผยมู่เหยี่ยที่ถามอะไรไปก็มืดแปดด้าน ไม่รู้อะไรสักอย่าง หลังจากลู่จั่วฝานจัดการติดต่อคนเสร็จสรรพก็เอ่ยขึ้นว่า: “ในเมื่อนายไม่รู้ว่าเธอชอบแบบไหน งั้นก็เลือกอันที่แพงที่สุดไปเลย ฉันจะบอกอะไรให้นะ ผู้หญิงน่ะ ไม่มีภูมิต้านทานพวกเครื่องเพชรหรือกระเป๋าแบรนด์เนมพวกนี้หรอก” ผู้ชายตัวโตสอง

  • ใต้เงาของรักแรก ฉันขอเป็นดวงดาว   บทที่ 250

    เขาพยักหน้า: “เข้ากันได้ดีมาก”“ว่าแล้วเชียว” ลู่จั่วฝานทำท่าทางราวกับผู้เจนจัด: “ถ้าเรื่องนี้ยังเข้ากันไม่ได้ พวกนายคงอยู่ด้วยกันมาไม่ถึงหลายปีหรอก แต่ก็นะ... ใช้ชีวิตคู่กันมาได้ด้วยเรื่องนี้เรื่องเดียว ฉันล่ะยอมใจพวกนายจริง ๆ” “ไม่ใช่ซะหน่อย” เผยมู่เหยี่ยครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วเอ่ย: “นายก็รู้ว่าฉันงานรัดตัวแค่ไหน ส่วนใหญ่เราแทบไม่ได้อยู่ด้วยกันเลยต่างหาก” หนักสุดคือตอนที่เขาเดินทางไปคุยงานต่างประเทศ ทั้งคู่ไม่ได้เห็นหน้ากันนานเป็นเดือน “นี่คือท่าทีของคนที่ชอบใครสักคนเหรอวะ” ลู่จั่วฝานถาม: “ไม่ได้เจอกันเป็นสิบ ๆ วัน ความรู้สึกแบบไหนมันก็ทนการบั่นทอนขนาดนี้ไม่ไหวหรอกเว้ย!” เผยมู่เหยี่ยตอบ: “ตอนนั้นมันยุ่งจริง ๆ นี่นา อีกอย่าง... ฉันรู้สึกว่าพอเราอยู่ด้วยกันตลอด เธอเหมือนจะ... รำคาญฉันด้วยซ้ำ” “เรื่องนี้มัน…” ลู่จั่วฝานไม่ได้รู้จักหลินซีอินดีนัก ถึงเขาจะอ้างตัวว่าเป็นกูรูเรื่องผู้หญิง แต่เห็นได้ชัดว่าหลินซีอินไม่ใช่ผู้หญิงธรรมดาทั่วไป เขาจึงทำได้แค่พูดว่า: “ผู้ชายเพียบพร้อมอย่างนาย เธอยังกล้ารำคาญ ฉันว่าเธอคงประสาทไปแล้วมั้ง” เผยมู่เหยี่ยสวนทันควัน: “ไม่ได้ประสาทซะหน่อย”

  • ใต้เงาของรักแรก ฉันขอเป็นดวงดาว   บทที่ 249

    หลินซีอินตัดใจทิ้งต้นไม้ใหญ่ที่คอยให้ร่มเงาพักพิงอย่างเขาลงคอเชียวหรือ? “หรือว่าแกล้งเล่นตัวเรียกร้องความสนใจวะ?” ลู่จั่วฝานถาม: “ลูกไม้ตื้น ๆ ของผู้หญิงก็หลอกได้แค่นายนั่นแหละ” เผยมู่เหยี่ยไม่ได้หวังให้หมอนี่มาช่วยคิดหาทางออกให้ตั้งแต่แรก แต่ก็ไม่คิดเลยว่าจะไร้ประโยชน์ขนาดนี้ พูดไปพูดมา ก็หนีไม่พ้นบอกให้เขาทำใจปลงซะ แถมยังเสนอจะแนะนำผู้หญิงคนใหม่ให้อีก “มีแต่สาว ๆ วัยขบเผาะ ผิวเต่งตึงจนแทบจะหยิกน้ำออกมาได้เชียวล่ะ” ลู่จั่วฝานโอ้อวด: “นายวางใจได้เลย คนที่ฉันจะแนะนำให้ รับรองว่าสะอาดกริ๊บ…”เผยมู่เหยี่ยยกขาถีบส่งไปป้าบหนึ่ง: “ไสหัวไปเลย!” “ไอ้เจ้านี่!” ลู่จั่วฝานเบี่ยงตัวหลบ: “คนเขาหวังดีแท้ ๆ ทำไมไม่เห็นค่ากันบ้างวะ”“ฉันบอกแล้วไงว่านายไม่เข้าใจหรอก”“ไม่เข้าใจอะไร มันจะมีอะไรให้ไม่เข้าใจนักหนา” ลู่จั่วฝานสวน: “นายน่ะเข้าใจดีนักนี่ ถึงได้มานั่งอมทุกข์หน้าดำคร่ำเครียดอยู่นี่ไง ดูอย่างฉันสิ ชีวิตโคตรจะลั้ลลา” “ไม่มีใคร... เทียบเธอได้หรอก”“นายนี่มัน... อาการหนักจนกู่ไม่กลับแล้วจริง ๆ” ลู่จั่วฝานถอดถอนใจ: “เอาเถอะ เห็นแก่ความเป็นเพื่อนซี้ ฉันจะช่วยนายสักครั้งก็แล้วกัน สรุป

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status