Partager

บทที่ 77

Auteur: ซีซีโหย่วอวี๋
ก่อนหน้านี้ เธอคิดว่าการที่เผยมู่เหยี่ยไม่ได้แตะต้องตัวหมิงชิงหว่าน เป็นเพราะเขาทะนุถนอมเธอ

ทว่าในย
Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application
Chapitre verrouillé

Dernier chapitre

  • ใต้เงาของรักแรก ฉันขอเป็นดวงดาว   บทที่ 266

    พอเธอถามประโยคนั้นออกไป ถึงเพิ่งสังเกตเห็นว่าฮั่วเซียนหยางยังคงยืนอยู่ข้าง ๆ เธอโบกมือไล่: “คุณกลับไปเถอะ ที่นี่ไม่ได้ใช้คุณแล้ว”ฮั่วเซียนหยาง : …… โคตรจะหงุดหงิด เวลาจะใช้งาน ก็เห็นเขาเป็นทั้งคนขับรถ คนรับใช้รายชั่วโมง แถมยังเป็นเครื่องนวดแบบมนุษย์อีก พอหมดประโยชน์ ก็โบกมือไล่ส่งให้เขาไสหัวไป เรียกปุ๊บมาปั๊บ ไล่ปุ๊บก็ต้องไป แต่ที่น่าเจ็บใจคือเขาก็ดันทำตัวเป็นของตายซะงั้น แค่เธอกระดิกนิ้วเรียก เขาก็วิ่งหน้าตั้งมาหาแล้ว ฮั่วเซียนหยางโมโหไม่เบาเลย แต่เขาทำได้แค่โมโหตัวเองเท่านั้นแหละ “งั้นเดี๋ยวผม... เอาข้าวเย็นมาส่งให้พวกคุณแล้วกัน” เขาทำได้เพียงลุกขึ้นแล้วถามเธอว่า: “อยากกินอะไรล่ะ?” “หร่วนหร่วนสภาพนี้จะไปกินอะไรได้?” เซียวรั่วอีปรายตามองเขา: “เอาของมีประโยชน์แล้วก็ย่อยง่าย ๆ มาส่งก็แล้วกัน” “โอเค เข้าใจแล้ว” คล้อยหลังฮั่วเซียนหยางเดินออกไป หลินซีอินก็หันไปมองเซียวรั่วอี: “ทำไมเธอไปทำท่าทางแบบนั้นใส่เขาล่ะ ไม่เสียมารยาทไปหน่อยเหรอ” เซียวรั่วอีไม่ใส่ใจ: “ท่าทางแบบนี้แล้วมันทำไม? เอาเถอะน่า เธอเจ็บคออยู่ก็พูดให้น้อย ๆ หน่อย”พอเซียวรั่วอีมา เผยมู่เหยี่ยกับฉือ

  • ใต้เงาของรักแรก ฉันขอเป็นดวงดาว   บทที่ 265

    เขาพูดขึ้นว่า: “เดี๋ยวผมแวะไปที่มหาลัย เอาโทรศัพท์มาให้คุณนะ” การไม่มีโทรศัพท์มือถือมันลำบากจริง ๆ หลินซีอินจึงรีบพยักหน้าตอบ: “ขอบคุณนะ” ฉือเทียนหลินปรายตามองเผยมู่เหยี่ยอย่างผู้ชนะแวบหนึ่ง ก่อนจะหมุนตัวเดินออกไป คล้อยหลังเขา เผยมู่เหยี่ยก็ทรุดตัวลงนั่งริมเตียงแล้วเอ่ยขึ้น: “หร่วนหร่วน ต่อให้มองข้ามเรื่องบาดหมางส่วนตัวระหว่างผมกับฉือเทียนหลินไป และต่อให้คุณจะไม่ได้เป็นภรรยาของผม ผมก็ไม่อยากให้คุณไปสนิทสนมกับเขามากเกินไปอยู่ดี” หลินซีอินเจ็บคอจนไม่อยากจะปริปากพูดอะไรออกมา หรือต่อให้ไม่เจ็บคอ เธอก็ไม่อยากจะเสวนากับเผยมู่เหยี่ยเลยสักนิด เขาใช้สถานะไหนมาพูดเรื่องพวกนี้กับเธอกัน? เธอโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว ย่อมมีสิทธิ์เลือกคบเพื่อนด้วยตัวเอง ทั้งยังมีวิจารณญาณมากพอที่จะแยกแยะผิดชอบชั่วดี สำหรับฉือเทียนหลิน ถึงแม้เธอจะไม่ได้คลุกคลีกับเขามากนัก แต่เธอก็มองออกว่าเขาไม่ใช่คนเลวร้ายอะไร อีกอย่าง มาตรฐานของคำว่าคนเลวคืออะไรกันล่ะ? ต้องฆ่าคน วางเพลิง หรือปล้นชิงวิ่งราวอย่างนั้นเหรอ? เอาเป็นว่า การที่เธอคบหาเป็นเพื่อนกับฉือเทียนหลินแบบเรียบง่ายธรรมดามันก็ไม่ได้มีอะไรเสียหาย ไม่

  • ใต้เงาของรักแรก ฉันขอเป็นดวงดาว   บทที่ 264

    เธอหลับตาลงพร้อมกับยกมือชี้ไปที่ประตู: “พวกคุณออกไปให้หมดเลย” ทันใดนั้นทั้งสองคนก็เงียบกริบ ทว่า... กลับไม่มีใครยอมขยับเขยื้อนไปไหนแม้แต่คนเดียว เผยมู่เหยี่ยไม่มีทางยอมจากไปแน่ อย่าว่าแต่หลินซีอินยังเป็นภรรยาของเขาอยู่เลย ต่อให้พวกเขาสองคนหย่าขาดจากกันจริง ๆ เขาก็ยังตั้งใจจะตามง้อเธอให้กลับมาอยู่ดี เพราะฉะนั้นเขาจะยอมกลับไปได้ยังไง ยิ่งไปกว่านั้น ฉือเทียนหลินก็กำลังจ้องจะตะครุบอยู่แบบนี้ เขาไม่มีทางเปิดโอกาสให้อีกฝ่ายได้อยู่กับหลินซีอินตามลำพังอย่างเด็ดขาด หลินซีอินรู้สึกปวดหัวจี๊ดขึ้นมา จึงตัดสินใจหลับตาลง ทำเหมือนว่าทั้งสองคนไม่มีตัวตน ทว่าเวลาหลังจากนั้น ชายหนุ่มทั้งสองกลับทำตัวราวกับ กำลังแย่งกันทำคะแนน แข่งกันเอาอกเอาใจหลินซีอินสารพัด เผยมู่เหยี่ยทำอะไร ฉือเทียนหลินก็จะรีบทำตามทันที พอฉือเทียนหลินเอ่ยปากถาม เผยมู่เหยี่ยก็ไม่ยอมน้อยหน้าและรีบพูดแทรกขึ้นมาบ้าง หลินซีอินจะไล่ก็ไล่ไม่ไป จะด่าก็อ้าปากไม่ขึ้น แถมยังเจ็บคออยู่ เธอจึงทำได้เพียงหลับตา ปล่อยเบลอ แสร้งทำเป็นมองไม่เห็นพวกเขาต่อไป อาศัยจังหวะที่เผยมู่เหยี่ยเดินออกไปคุยโทรศัพท์ข้างนอก ฉือเทียนหลินก็รีบฉวยโ

  • ใต้เงาของรักแรก ฉันขอเป็นดวงดาว   บทที่ 263

    หลินซีอินเจ็บคอจนไม่อยากพูดอะไร ส่วนฉือเทียนหลินก็กลับคิดว่าเธอไม่อยากจะสนใจตน จึงโมโหอยู่ไม่น้อย เขาเซ้าซี้ถามต่ออีกหลายประโยค หลินซีอินถึงได้ยอมเอ่ยปาก: “ฉันเจ็บคอจะตายอยู่แล้ว…”ก่อนหน้านี้ฉือเทียนหลินก็เคยติดเชื้อมาเหมือนกัน อาการเจ็บคอราวกับมีใบมีดมากรีดนั้นเขารู้ซึ้งดี ท่าทีของเขาจึงอ่อนลงถนัดตา: “ว่าแล้วเชียว ผมก็นึกว่าคุณไม่อยากจะคุยกับผมซะอีก”หลินซีอินส่ายหน้าเบา ๆ ฉือเทียนหลินนั่งลงริมเตียง มุมปากประดับรอยยิ้มบาง ๆ: “ถ้าอย่างนั้นผมจะเป็นคนพูด ส่วนคุณก็แค่ฟังก็พอ” หลินซีอินพยักหน้ารับ “ผมส่งข้อความไปคุณก็ไม่ตอบ โทรไปก็ไม่รับ นึกว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นซะอีก” ฉือเทียนหลินพูดต่อ: “จนเพื่อนคุณเป็นคนรับสาย ถึงได้รู้ว่าคุณป่วย” หลินซีอินเค้นเสียงถามอย่างยากลำบาก: “คุณโทรมา... มีธุระอะไรเหรอ”ฉือเทียนหลินโบกมือไปมา: “คุณไม่ต้องพูดแล้ว ไม่มีธุระก็โทรหาไม่ได้หรือไง คุณยังติดหนี้เลี้ยงข้าวผมอยู่มื้อนึงนะ” หลินซีอินยิ้มบาง ๆ ฉือเทียนหลินพูดขึ้นอีกว่า: “ผมรู้ ไว้รอคุณหายดีค่อยว่ากัน ตอนนี้คุณป่วยอยู่ ผมไม่ไร้เหตุผลขนาดนั้นหรอก” เขาเป็นฝ่ายพูดและเธอเป็นฝ่ายฟังอยู่เช่น

  • ใต้เงาของรักแรก ฉันขอเป็นดวงดาว   บทที่ 262

    “พี่มู่เหยี่ย ทำไมคะ...” หมิงชิงหว่านร้องไห้ออกมาจริง ๆ: “ทำไมถึงทำกับฉันแบบนี้? ฉันทำอะไรผิดไปงั้นเหรอคะ? พี่บอกมาสิ ฉันจะแก้ไขตัวเองใหม่ ไม่ได้เหรอ?” เผยมู่เหยี่ยไม่อยากจะเอ่ยคำต่อว่าให้มากความ และไม่อยากแม้แต่จะไปคาดคั้นหาความจริง ขอเพียงหลินซีอินเป็นคนพูด เขาก็พร้อมจะเชื่อ หมิงชิงหว่านจะต้องตั้งใจหรือเผลอพูดอะไรบางอย่างต่อหน้าหลินซีอินแน่ ๆ ไม่อย่างนั้นหลินซีอินคงไม่มีทางสงสัยว่าเขานอกใจ แถมคนที่เขานอกใจด้วยก็คือหมิงชิงหว่านเสียด้วย “เปล่า ฉันก็แค่คิดว่า ตอนนี้เธอหมั้นแล้ว ควรจะรักษาระยะห่างกับฉันสักหน่อย” เผยมู่เหยี่ยเอ่ยเสียงเรียบ: “วันหลังก็จำข้อนี้ไว้ให้ดีก็แล้วกัน” “พี่มู่เหยี่ย!” หมิงชิงหว่านมองเขาด้วยน้ำตานองหน้า: “ต่อให้ฉันจะหมั้นแล้ว แต่ฉันก็ยังเป็นน้องสาวของพี่ไม่ใช่เหรอคะ? พี่เคยรับปากกับคุณปู่เอาไว้ว่าจะดูแลฉันให้ดี หรือว่าหลังจากนี้พี่จะไม่สนใจฉันแล้ว?” “เธอมีตรงไหนที่ยังต้องการให้ฉันดูแลอีก? ขาดเงิน หรือว่าขาดอะไร?” เผยมู่เหยี่ยตอบกลับ: “เผยอวิ๋นชิงเองก็หาเงินได้แล้ว ฉันเชื่อว่าเขาเลี้ยงดูเธอได้ ตอนนี้... เธอไม่จำเป็นต้องให้ฉันดูแลอีกต่อไปแล้ว” หมิงช

  • ใต้เงาของรักแรก ฉันขอเป็นดวงดาว   บทที่ 261

    แม้ปากเผยมู่เหยี่ยจะเอ่ยคำปลอบโยนเธอ แต่ลึก ๆ ในใจเขากลับร้อนรุ่มกระวนกระวาย หลังจากปรึกษาหมอ เขาก็ได้รู้ว่าอาการไข้หวัดทั่วไปต้องใช้เวลาห้าถึงเจ็ดวันกว่าจะหายสนิท ต่อให้ใช้ยาก็ทำได้แค่บรรเทาอาการ ยิ่งตอนนี้หลินซีอินกำลังตั้งครรภ์ ยาหลายขนานไม่สามารถใช้ได้ดังนั้นเธอจะต้องรู้สึกไม่สบายตัวอย่างแน่นอน แต่ขอแค่อดทนผ่านช่วงสองวันที่ทรมานที่สุดไปได้ เวลาที่เหลือฝืนทนอีกนิดเดี๋ยวก็ดีขึ้น แต่เผยมู่เหยี่ยกลับปรารถนาให้ความทรมานเหล่านั้นมาตกอยู่ที่เขาแทน การต้องทนเห็นหลินซีอินเป็นแบบนั้น มันทำให้เขาปวดใจแทบตาย เขาอาศัยจังหวะที่หลินซีอินหลับแวะกลับมาที่บ้าน อาบน้ำ และกะจะเปลี่ยนเสื้อผ้าสักชุด แต่พอก้าวออกมาจากห้องน้ำ เขากลับเห็นหมิงชิงหว่าน นับว่าโชคดีที่วันนี้เขาสวมเสื้อคลุมอาบน้ำเอาไว้ แต่ถึงอย่างนั้น ใบหน้าของเขาก็ยังฉายแววกรุ่นโกรธ: “ทำไมจู่ ๆ ถึงเข้ามาในห้องฉัน?” หมิงชิงหว่านรีบลนลานตอบ: “ฉันเคาะประตูแล้วนะคะ แต่พี่ไม่ตอบ ฉันก็เลยนึกว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น…” เผยมู่เหยี่ยเชิดปลายคางขึ้นเล็กน้อย: “ออกไปคุยกันข้างนอก” ขอบตาของหมิงชิงหว่านแดงเรื่อ: “พี่มู่เหยี่ย…” เมื่อก่

Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status