Share

บทที่ 76

Penulis: ซีซีโหย่วอวี๋
“พวกมึงจะทำอะไรน่ะ? โจ่งแจ้งขนาดนี้ ... อ๊าก!”

หลังจากนั้นหลินซีอินก็ไม่ได้ยินสิ่งใดอีกแล้ว

เธอนอน
Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi
Bab Terkunci

Bab terbaru

  • ใต้เงาของรักแรก ฉันขอเป็นดวงดาว   บทที่ 262

    “พี่มู่เหยี่ย ทำไมคะ...” หมิงชิงหว่านร้องไห้ออกมาจริง ๆ: “ทำไมถึงทำกับฉันแบบนี้? ฉันทำอะไรผิดไปงั้นเหรอคะ? พี่บอกมาสิ ฉันจะแก้ไขตัวเองใหม่ ไม่ได้เหรอ?” เผยมู่เหยี่ยไม่อยากจะเอ่ยคำต่อว่าให้มากความ และไม่อยากแม้แต่จะไปคาดคั้นหาความจริง ขอเพียงหลินซีอินเป็นคนพูด เขาก็พร้อมจะเชื่อ หมิงชิงหว่านจะต้องตั้งใจหรือเผลอพูดอะไรบางอย่างต่อหน้าหลินซีอินแน่ ๆ ไม่อย่างนั้นหลินซีอินคงไม่มีทางสงสัยว่าเขานอกใจ แถมคนที่เขานอกใจด้วยก็คือหมิงชิงหว่านเสียด้วย “เปล่า ฉันก็แค่คิดว่า ตอนนี้เธอหมั้นแล้ว ควรจะรักษาระยะห่างกับฉันสักหน่อย” เผยมู่เหยี่ยเอ่ยเสียงเรียบ: “วันหลังก็จำข้อนี้ไว้ให้ดีก็แล้วกัน” “พี่มู่เหยี่ย!” หมิงชิงหว่านมองเขาด้วยน้ำตานองหน้า: “ต่อให้ฉันจะหมั้นแล้ว แต่ฉันก็ยังเป็นน้องสาวของพี่ไม่ใช่เหรอคะ? พี่เคยรับปากกับคุณปู่เอาไว้ว่าจะดูแลฉันให้ดี หรือว่าหลังจากนี้พี่จะไม่สนใจฉันแล้ว?” “เธอมีตรงไหนที่ยังต้องการให้ฉันดูแลอีก? ขาดเงิน หรือว่าขาดอะไร?” เผยมู่เหยี่ยตอบกลับ: “เผยอวิ๋นชิงเองก็หาเงินได้แล้ว ฉันเชื่อว่าเขาเลี้ยงดูเธอได้ ตอนนี้... เธอไม่จำเป็นต้องให้ฉันดูแลอีกต่อไปแล้ว” หมิงช

  • ใต้เงาของรักแรก ฉันขอเป็นดวงดาว   บทที่ 261

    แม้ปากเผยมู่เหยี่ยจะเอ่ยคำปลอบโยนเธอ แต่ลึก ๆ ในใจเขากลับร้อนรุ่มกระวนกระวาย หลังจากปรึกษาหมอ เขาก็ได้รู้ว่าอาการไข้หวัดทั่วไปต้องใช้เวลาห้าถึงเจ็ดวันกว่าจะหายสนิท ต่อให้ใช้ยาก็ทำได้แค่บรรเทาอาการ ยิ่งตอนนี้หลินซีอินกำลังตั้งครรภ์ ยาหลายขนานไม่สามารถใช้ได้ดังนั้นเธอจะต้องรู้สึกไม่สบายตัวอย่างแน่นอน แต่ขอแค่อดทนผ่านช่วงสองวันที่ทรมานที่สุดไปได้ เวลาที่เหลือฝืนทนอีกนิดเดี๋ยวก็ดีขึ้น แต่เผยมู่เหยี่ยกลับปรารถนาให้ความทรมานเหล่านั้นมาตกอยู่ที่เขาแทน การต้องทนเห็นหลินซีอินเป็นแบบนั้น มันทำให้เขาปวดใจแทบตาย เขาอาศัยจังหวะที่หลินซีอินหลับแวะกลับมาที่บ้าน อาบน้ำ และกะจะเปลี่ยนเสื้อผ้าสักชุด แต่พอก้าวออกมาจากห้องน้ำ เขากลับเห็นหมิงชิงหว่าน นับว่าโชคดีที่วันนี้เขาสวมเสื้อคลุมอาบน้ำเอาไว้ แต่ถึงอย่างนั้น ใบหน้าของเขาก็ยังฉายแววกรุ่นโกรธ: “ทำไมจู่ ๆ ถึงเข้ามาในห้องฉัน?” หมิงชิงหว่านรีบลนลานตอบ: “ฉันเคาะประตูแล้วนะคะ แต่พี่ไม่ตอบ ฉันก็เลยนึกว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น…” เผยมู่เหยี่ยเชิดปลายคางขึ้นเล็กน้อย: “ออกไปคุยกันข้างนอก” ขอบตาของหมิงชิงหว่านแดงเรื่อ: “พี่มู่เหยี่ย…” เมื่อก่

  • ใต้เงาของรักแรก ฉันขอเป็นดวงดาว   บทที่ 260

    ตอนที่หลินซีอินรู้สึกตัวตื่น ท้องฟ้าด้านนอกก็สว่างจ้าแล้ว แสงแดดส่องทะลุผ้าม่านเข้ามาจนมองเห็นดวงอาทิตย์ ผ้าม่านของโรงพยาบาลกันแสงได้ไม่ค่อยดีนัก พอลืมตาขึ้นมา เธอก็เห็นเผยมู่เหยี่ยเขาน่าจะเพิ่งวัดไข้ให้เธอเสร็จ ชายหนุ่มกำลังหลุบตามองตัวเลขบนเครื่องวัดอุณหภูมิ เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นมา สายตาของทั้งคู่ก็ประสานกันพอดี “ตื่นแล้วเหรอ?” เผยมู่เหยี่ยโน้มตัวลงมามองเธอ: “มีตรงไหนไม่สบายหรือเปล่า? ไข้ลดแล้ว เจ็บคอไหม?” เมื่อวานหมอบอกเอาไว้แล้วว่า ไข้สูงน่าจะเป็นแค่อาการเริ่มต้น หลังจากนี้คุณจะมีอาการไม่สบายอย่างอื่นตามมาอีก ก่อนที่หลินซีอินจะอ้าปากตอบ เธอก็อดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลายลงคอ และหลังจากนั้น... ก็ไม่มีคำว่าหลังจากนั้นอีกเลย โอ๊ยยย เจ็บชะมัด! คอคนเรามันจะเจ็บอะไรได้ขนาดนี้! ตอนกลืนน้ำลายรู้สึกเหมือนกำลังกลืนใบมีดโกนลงไปจริง ๆ นี่เป็นครั้งแรกเลยที่หลินซีอินต้องมาเจออะไรแบบนี้ เมื่อก่อนเธอเคยได้ยินคนอื่นพูดถึงอาการทำนองนี้มาบ้าง แต่โชคดีที่ไม่เคยต้องมาสัมผัสความทรมานนี้ด้วยตัวเอง ไม่นึกเลยว่า เรื่องแบบนี้ถึงจะมาช้า...แต่สุดท้ายก็หนีไม่พ้น แทบจะในพริบตานั้น น้ำตาก็ร

  • ใต้เงาของรักแรก ฉันขอเป็นดวงดาว   บทที่ 259

    “แต่ก็ไม่เห็นต้องทำถึงขนาดนี้เลยนี่!” น้ำเสียงของหลินซีอินเต็มไปด้วยความไม่พอใจอย่างรุนแรง: “คุณออกไปเลยนะ!” “ได้ ผมจะลงไปเดี๋ยวนี้” เผยมู่เหยี่ยกลัวเธอจะโกรธ จึงรีบก้าวลงจากเตียงทันที เมื่อครู่เขาเพียงแค่เป็นห่วงว่าเธอจะมีไข้ขึ้นมาอีก แล้วตัวเองจะไม่รู้ตัวทันท่วงที ถึงได้อยากจะอยู่ใกล้ ๆ เธอสักหน่อยเท่านั้น “ผมไม่ได้คิดอะไรเกินเลยจริง ๆ นะ...” เขายังอยากจะอธิบายต่อ ทว่าหลินซีอินกลับล้มตัวลงนอนอีกครั้ง ดึงผ้าห่มขึ้นคลุมโปง ปิดกั้นการรับรู้และปฏิเสธที่จะสื่อสารกับเขาโดยสิ้นเชิง “อย่าทำแบบนี้เลย” เผยมู่เหยี่ยเอื้อมมือไปดึงผ้าห่มลงเบา ๆ: “เดี๋ยวจะอึดอัดเอาได้นะ ผมอยู่ข้าง ๆ ตรงนี้ ถ้าคุณรู้สึกไม่สบายตรงไหน ต้องบอกผมทันทีนะ” หลินซีอินไม่เอ่ยคำใด และเผยมู่เหยี่ยเองก็ไม่ส่งเสียงรบกวนอีก ไม่รู้ว่าเวลาล่วงเลยไปนานเท่าใด หลินซีอินถึงได้ผล็อยหลับสนิทไปในที่สุด เผยมู่เหยี่ยนั่งอยู่ข้างเตียง เฝ้าดูแลเธออยู่เช่นนั้นตลอดทั้งคืน ในใจของเขาเฝ้าคิดทบทวนว่า หลังจากนี้ไป เขาควรจะปฏิบัติตัวและอยู่ร่วมกับหลินซีอินอย่างไรดี เมื่อวานตอนที่ไปเจอลู่จั่วฝานกับแฟนสาวที่เป็นนางแบบหน้าใหม่

  • ใต้เงาของรักแรก ฉันขอเป็นดวงดาว   บทที่ 258

    “อย่าเรียกฉันแบบนั้น” น้ำเสียงของหลินซีอินเย็นเยียบ: “ความสัมพันธ์ของเราไม่ได้สนิทกันถึงขั้นนั้น” “ฉันจะดูแลคุณเอง” เผยมู่เหยี่ยเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่น: “รอให้คุณหายดีก่อน ผมมีเรื่องจะคุยด้วย” “ระหว่างฉันกับนาย ไม่มีอะไรต้องคุยกันทั้งนั้น” “คุณพักผ่อนให้สบายเถอะ ผมขอออกไป... คุยโทรศัพท์แป๊บหนึ่ง” เผยมู่เหยี่ยลุกเดินออกไป หลินซีอินกวาดสายตามองไปรอบ ๆ แต่ก็ไม่เห็นโทรศัพท์มือถือของตัวเอง ไม่นานเผยมู่เหยี่ยก็เดินกลับเข้ามา หลินซีอินจึงเอ่ยถาม: “มือถือฉันล่ะ?” “น่าจะอยู่ที่หอพัก” เผยมู่เหยี่ยตอบ: “ตอนนั้นคุณไข้ขึ้นสูงมาก ผมเลยรีบจนไม่ได้หยิบติดมือมาด้วย” “ตอนนี้กี่โมงแล้ว?” เผยมู่เหยี่ยก้มมองนาฬิกาข้อมือ: “ใกล้จะเที่ยงคืนแล้ว” หลินซีอินหลับตาลงอีกครั้ง เผยมู่เหยี่ยถามขึ้นมา: “จะนอนแล้วเหรอ? ถ้าจะนอนผมจะได้ปิดไฟ” หลินซีอินขยับตัวซุกลงใต้ผ้าห่ม: “อืม นอนแล้ว” ทว่าวินาทีต่อมาเธอกลับเพิ่งนึกขึ้นได้ จึงผุดลุกขึ้นนั่งพรวด: “กางเกงฉันหายไปไหน?” “คุณไข้ขึ้นสูง ต้องใช้แอลกอฮอล์เช็ดตัวลดไข้” เผยมู่เหยี่ยอธิบาย: “ก็เลยถอดออก จะใส่ไหมล่ะ?” สีหน้าและน้ำเสียงของเขาดูเป็นธรร

  • ใต้เงาของรักแรก ฉันขอเป็นดวงดาว   บทที่ 257

    เพียงแค่ได้สัมผัสผิวของหลินซีอินเมื่อครู่นี้ ร่างกายของเขาก็เกิดปฏิกิริยาตอบสนองขึ้นมา เผยมู่เหยี่ยพยายามทำเป็นไม่สนใจ เขาเปลี่ยนน้ำเย็นอ่างใหม่แล้วลงมือเช็ดตัวให้เธอต่อไป ฝ่ามือหนาวางทาบลงบนหน้าผากของหลินซีอิน รู้สึกได้ว่าอุณหภูมิร่างกายของเธอลดลงมาบ้างแล้ว เขาวางผ้าขนหนูผืนใหม่ลงไป ทว่าก็อดใจไม่ไหวจนต้องเอื้อมมือไปสัมผัสพวงแก้มของเธออีกครั้ง จังหวะที่กำลังจะลุกขึ้น มือของเขากลับถูกใครบางคนคว้าเอาไว้ หลินซีอินที่ยังไม่ได้สติ ดึงฝ่ามือหนาของเขาไปแนบกับแก้มตัวเองแล้วซุกหน้าถูไถอย่างสบายใจ เผยมู่เหยี่ยไม่กล้าขยับเขยื้อน และไม่ตัดใจที่จะขยับตัวด้วยซ้ำ นานแค่ไหนแล้วที่หลินซีอินไม่ยอมมองหน้าเขาตรง ๆ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่จะยอมให้เขาสัมผัสตัวเลย ช่วงเวลาหลายวันที่โรงพยาบาล แม้ว่าเธอจะยอมอยู่ดูแลเขา แต่ทุกคำพูดและทุกการกระทำล้วนเป็นการรักษาระยะห่าง ทำให้เขาได้รู้ซึ้งว่าความห่างเหินและความเย็นชาเป็นอย่างไร ทว่าตอนนี้ หลินซีอินกลับเป็นฝ่ายกุมมือเขาไว้เสียเอง เผยมู่เหยี่ยนั่งอยู่ข้างเตียงผู้ป่วย กุมมือของเธอเอาไว้โดยไม่ยอมปล่อย เมื่อหลินซีอินตื่นขึ้นมา ทันทีที่ลืมตา

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status