5.น้ำตาไม่ช่วยอะไร (1)

ใบหน้าคมที่แนบลงมาหาพร้อมสัดส่วนแข็งแกร่งเบียดเสียดกับร่างกายเธอทำให้พิมพ์ปรางขนลุกชัน หญิงสาวหลับตาลงเอียงหน้าหลบไม่อยากรับรู้อะไรอีก

แม้สัมผัสที่แนบลงมาข้างแก้มแล้วเคลื่อนมาบนริมฝีปากจะไม่ได้รุนแรงทว่าก็หนักหน่วงเอาแต่ใจ ความรู้สึกเดิมๆ วนกลับมาอีกครั้ง กิตติกรมักจะแตะต้องเธอในแบบนี้ เขาไม่เคยทำร้ายร่างกายเธอแต่บีบบังคับเธอด้วยการเรียกร้องให้ตัวเองได้ในสิ่งที่อยากได้

เธอไม่เคยเจ็บปวดทางร่างกายเพราะเขา แต่จิตใจแหลกสลายไม่เหลือชิ้นดี

กิตติกรผละออกมามองอีกฝ่ายใกล้ๆ ปลายนิ้วโป้งยกขึ้นไล้กลีบปากสีสวยมองนิ่งอยู่อย่างนั้น

การกระทำของชายหนุ่มทำให้พิมพ์ปรางต้องลืมตาขึ้นมามอง แล้วก็เห็นว่าตาคมจ้องอยู่ที่ปากเธอ กระแสบางอย่างวิ่งแปลบปลาบไปทั่วทั้งร่างจนหญิงสาวหวาดหวั่น แล้วอยู่ๆ เขาก็เหลือบขึ้นมาทั้งคู่จึงได้สบสายตากันในระยะประชิด ดวงตาคมวูบวาบน่ากลัวก่อนเขาจะเอ่ยขึ้น

“เธอ...”

เสียงทุ้มเต็มไปด้วยอารมณ์กรุ่นโกรธ

“กล้าให้คนอื่นทำแบบที่ฉันทำจริงๆ เหรอ”

“ถ้าเขาไม่บังคับฉันก็ยินดี”

ขณะพูดพิมพ์ปรางรู้ว่าแววตากับน้ำเสียงของเธอไม่มีความน่าเชื่อถือเลยสักนิด แต่เพราะไม่อยากให้ชายหนุ่มรู้ว่าเธอก็ยังเป็นคนอ่อนแอและกลัวเขาเหมือนเดิม ก็ต้องทำเหมือนว่าตัวเองเข้มแข็ง

“ปราง”

กิตติกรกัดฟันกรอด ความโกรธพุ่งสูงขึ้นอีกเท่าตัวพาให้อยากแสดงความเป็นเจ้าของมากยิ่งขึ้น ยิ่งรู้ว่ามีใครมาแตะต้องคนใต้ร่างเขายิ่งอยากลบล้างมันไปให้หมด ให้เธอมีความทรงจำของเขาเพียงแค่คนเดียว

ริมฝีปากได้รูปบดจูบลงไปบนกลีบปากอิ่มร้อนแรงขึ้นกว่าครั้งแรก ความคุ้นเคยที่พึงใจพาให้อยากซึมซับความรัญจวนมากยิ่งขึ้น

แรงเบียดเสียดดูดดึงทำให้พิมพ์ปรางรู้สึกราวกับปากตนเองกำลังจะปริแตก หญิงสาวพยายามเผยอปากประท้วงแต่กลับเป็นการเปิดโอกาสให้อีกฝ่ายรุกล้ำเข้ามา ลิ้นเล็กถูกดูดกลืนจนต้องร้องอึกอัก หากชายหนุ่มก็ไม่นำพากระทั่งพอใจแล้วจึงปล่อยหญิงสาวเป็นอิสระ

กิตติกรไม่หยุดเพียงเท่านั้นเขาขยับไปหาลำคอขาวผ่อง แม้มือบางจะเลื่อนขึ้นมาผลักใบหน้าคมไว้ก็ไม่อาจทัดทานได้

“พอเถอะค่ะคุณกลาง”

เสียงรั้งนั้นทั้งสั่นทั้งแผ่วอย่างไร้กำลัง

“ถ้าคิดจะห้ามจริงๆ ก็ให้มันหนักแน่นหน่อย”

ชายหนุ่มพึมพำแนบลำคอเธอแล้วยังไม่วายและเล็มสร้างความซ่านสั่นแล่นริ้วไปทั่วทั้งร่างยากที่หญิงสาวจะต้านทานได้ แม้ในใจจะขัดขืนแต่ร่างกายกลับไม่อาจปฏิเสธได้ ความชิดใกล้ที่ห่างหายไปนานก่อให้เกิดความวาบหวิวสุดประมาณจนแม้แต่พิมพ์ปรางเองยังไม่เคยนึกถึง ไม่คิดว่าร่างกายของเธอจะยังจดจำสัมผัสจากอีกฝ่ายได้อย่างชัดเจนราวกับทุกอย่างเกิดขึ้นเมื่อวาน

มือหนาเริ่มทำงานในส่วนที่มีสิ่งขวางกั้นให้ขัดใจ เขาปลดกระดุมเสื้อแขนกระบอกของหญิงสาวอย่างรีบร้อน แต่กลับยิ่งช้าเพราะความไม่ถนัด ปลายนิ้วเขาใหญ่เกินกว่าจะจัดการกับกระดุมเม็ดเล็กได้สะดวก ชายหนุ่มจึงยิ่งหงุดหงิด

“ถอดสิ”

เมื่อหมดความอดทนเขาจึงหยุดมือแล้วสั่งให้พิมพ์ปรางจัดการแทน

คนถูกสั่งนิ่งงัน ไม่ขยับทำตาม กิตติกรจึงสั่งอีกครั้ง

“ถอดเสื้อเธอออกเดี๋ยวนี้พิมพ์ปราง”

แทนที่จะทำตามคนถูกบังคับกลับกุมคอเสื้อตัวเองแน่นทำเอาชายหนุ่มตาวาววับ

“ถ้าเธอไม่ถอดฉันจะทำให้มันขาดให้หมดเลย”

พิมพ์ปรางกัดริมฝีปากตนเอง แม้ไม่อยากยอมจำนนแต่ชุดรำที่เธอใส่อยู่เป็นชุดเช่า ถ้าเกิดความเสียหายอย่างน้อยเพื่อนของเธอสองคนก็ต้องสงสัยว่ามีอะไรผิดปกติเกิดขึ้นหรือไม่

=====