3. “Looks like an angel, but is really a demon.” 🔞😈🖤

ฟ้าค่อยๆนั่งคุกเข่ากับพื้น ดึงกางเกงนอนและบ็อกเซอร์ของชรันลงไปกองที่ข้อเท้า ใช้ปากดูดกลืนแก่นกายนั้นเข้าไปจนมิด ขยับเข้าออกเร็วๆจนชรันหายใจแรง เผลอครางออกมา

“โอยย…อาาา ฟ้าาา..เสียวมาก..”

ยิ่งเขาร้องครางเพราะความเสียวซ่าน แม่บ้านสาวก็ยิ่งได้ใจดูดดุนรุนแรง ปากที่เม้มรัดแท่งเอ็นที่ตึงตัวจนเป็นสีแดงเข้ม จนชรันใช้สองมือจับศีรษะของเธอขยับให้ดูดแรงและเร็วขึ้น

“อึก..อึก..”

“อาาา..นอนลง..ตรงนั้น”

ชรันชี้ไปตรงพรมที่อยู่กลางห้องทำงาน ฟ้ารีบถอดเสื้อผ้าออกจนเหลือแค่ร่างเปลือยเปล่า อ้าขาสองข้างพร้อมให้เขาเริงรักกับเธอ ที่โผเข้ามากลางหว่างขา สอดใส่แก่นกายที่แข็งตัวสุดๆเข้าไปกดจนมิดแล้วเริ่มขยับเอวรัวๆทันทีด้วยอารมณ์ที่พลุ่งพล่านในกามารมณ์

“อาา..คุณรัน ใหญ่จัง..”

“ดีใช่ไหมล่ะ…คับมากเลย..จะไม่ไหวแล้ว”

แม่บ้านสาวใช้สองขารัดเอว รูสวาทตอดรัดขมิบจนชรันกระแทกแรงขึ้นจนเสียงเนื้อกระทบกันดังลั่นห้อง เอวที่ซอยยิกๆถี่ๆ ในที่สุดเขาก็ถึงจุดสุดยอดพรั่งพรูน้ำกามจนเต็มร่องหลืบของเธอ

“อาา..สุดยอดเลยฟ้า”

“ฟ้าคิดถึงคุณรันอยากให้อยู่ด้วยทุกคืนเลย”

ทั้งสองยังอ้อยอิ่งนอนกอดจูบกันต่ออยู่พักหนึ่งก่อนจะแยกย้ายกันออกจากห้องทำงานที่ชั้นล่างของบ้าน

“คุณรันไปไหนมาคะ? พิชาตื่นมาเข้าห้องน้ำเมื่อกี้ไม่เห็นคุณ”

ชรันใจหายวาบที่พิชามญช์ทักขึ้นมาขณะที่เขากำลังปิดประตูอย่างเบามือ

“ผมลงไปดื่มน้ำมาน่ะ แล้วได้ยินเสียงอะไรแปลกๆเลยออกไปเดินดูมา สงสัยเราต้องเลี้ยงหมาไว้ข้างนอกสักตัวดีกว่า”

“หมู่บ้านเราโครงการหรูและใหญ่ขนาดนี้ ระบบรักษาความปลอดภัยต้องดีอยู่แล้วล่ะค่ะ”

เขาเข้าไปนอนซุกกอดเธอที่ไม่รู้ตัวเลยว่า สามีป้ายแดงพึ่งไประเริงรักกับแม่บ้านมาหมาดๆ แต่ถึงกระนั้นชรันกลับนอนคิดถึงเด็กสาวผู้เป็นลูกเลี้ยงของเขา เฝ้ารอวันที่เธอจะต้องมาอยู่ที่นี่ทุกอาทิตย์

ในค่ำวันศุกร์พ่อของพรรณนาราได้มาส่งที่บ้านของพ่อเลี้ยงและได้กำชับว่าจะมารับเที่ยงวันอาทิตย์

“ถ้าพู่ไม่แฮปปี้ก็บอกนะ พ่อจะมารับเลย”

“จริงๆพู่ก็ไม่อยากมานะคะ”

พิชามญช์ที่ออกมารอรับลูกสาว ยืนกอดอกรอว่าเมื่อไหร่ลูกสาวจะลงจากรถเสียที พรรณนารามองที่แม่แล้วถอนหายใจ

“เจอกันวันอาทิตย์ค่ะพ่อ”

เมื่อพ่อของเธอขับรถออกไปแล้ว ชรันก็รีบเดินออกมาหาจากในบ้าน

“สองแม่ลูกเข้าบ้านกันเถอะ หนูพู่กินอะไรหรือยัง?”

“กินแล้วค่ะ หนูขอไปอาบน้ำพักผ่อนเลยนะคะ”

ชรันมองตามสาวน้อยที่ใส่ชุดเดรสสั้น ผิวขาวผ่องและขาที่เรียวสวยทำให้เขาแอบมองตามหลังไป ทำให้พิชามญช์ถึงกับเอ่ยปากออกมา

“สายตาคุณรัน ระวังบ้างก็ดีนะคะ ยังไงพู่กันก็เป็นลูกของพิชา”

“คุณจะบ้าเหรอ? นั่นเด็กนะ”

เธอจ้องเขาเหมือนรู้ไปถึงในใจ ก่อนจะเดินนำเข้าบ้านไปด้วยท่าทางกระฟัดกระเฟียด

พอเช้าวันเสาร์พรรณนาราเอาแต่หมกอยู่ในห้อง เธอปฏิเสธการออกไปไหนกับแม่และพ่อเลี้ยง จนกระทั่งบ่ายสามที่ทั้งคู่กลับเข้ามาพร้อมช่างแต่งหน้าทำผม พิชามญช์ไปเคาะประตูเพื่อบอกลูกสาว

“พู่ๆ แม่กับคุณรันจะไปงานเลี้ยงฉลองยอดกำไรของบริษัทกับแจกโบนัสพนักงาน ลูกอยากไปด้วยมั้ย?”

พรรณนาราเปิดประตูแง้มและพูดด้วยท่าทางเนือยๆ

“หนูจะอยู่บ้านค่ะ”

“ตามใจนะ”

พิชามญช์พยักพเยิดหน้าเดินกลับไปที่ห้อง เพราะในใจก็ไม่อยากให้ลูกสาวไปด้วยอยู่แล้ว

พรรณนารานั่งดูไอแพดที่โต๊ะทำการบ้านอยู่เกือบสามสิบนาที เสียงลูกบิดประตูก็เปิดออก ทำให้เธอหันไปดูและยืนขึ้นทันทีด้วยความตกใจกลัวจนขาสั่น

“ขอโทษทีที่ไม่ได้เคาะประตู อาแค่อยากมาคุยด้วย แม่ของหนูพู่แต่งหน้าทำผมน่าจะเป็นชั่วโมง ขอคุยด้วยได้มั้ย?”

“ไปคุยข้างนอกดีกว่าค่ะ”

เธอกลั้นใจทำน้ำเสียงให้ปกติที่สุด แต่เขากลับเดินเข้าหาเธอจนต้องถอยไปติดโต๊ะ

“ที่นี่บ้านของเรา คุยที่ไหนก็เหมือนกัน”

ชรันลูบผมและจับมาปอยหนึ่ง พรรณนารารู้สึกสยองและขยะแขยง จนต้องเบือนหน้าหนี

“จริงๆอาไม่ได้อยากแต่งงานกับแม่ของหนูหรอก ไม่ได้อยากให้หนูต้องครอบครัวแตกแยก แต่อาไม่มีทางเลือกเพราะโดนภรรยาฟ้อง เราสองคนมันก็แค่..คนไม่มีที่ไปต้องมาอยู่ด้วยกัน แต่ตอนนี้อาเริ่มเห็นข้อดีของการแต่งงานครั้งนี้แล้วล่ะ”

“หนูจะไม่มาที่นี่อีกแล้ว ถอยออกไป!”

ชรันหันหลังเดินไปทำให้พรรณนาราคิดว่าเขาจะออกไป..แต่เปล่าเลย เขาล็อกประตูและถอดเสื้อนอกออกแขวนไว้กับที่แขวนกระเป๋าข้างประตูห้อง แล้วเดินย่างสามขุมเข้ามาหา รีบเอามือปิดปากเธอที่กำลังจะหนี ร่างกายที่สูงใหญ่นั้นรวบเรือนกายที่บอบบางอย่างแน่นหนาและล้มลงบนเตียง

เขาทับตัวเธอจนขยับไม่ได้ มือที่ปิดปากจนแทบหายใจไม่ออก เธอจึงทำได้เพียงส่งเสียงอู้อี้ในลำคอ มืออีกข้างที่ลูบไล้เรียวขาก่อนจะล้วงเข้าไปในกางเกงขาสั้นเพื่อสัมผัสจุดซ่อนเร้นของหญิงสาวที่ยังเยาว์วัยเพียงสิบห้า นิ้วที่ล้วงเข้าไปในของลับที่นุ่มนิ่ม ความเป็นชายที่แข็งตัวจนอึดอัด ชรันรีบรูดซิบดึงกางเกงลงแค่ครึ่งก้นด้วยมือข้างเดียว

“แป๊บเดียวเท่านั้นเองเด็กดี”

เขาเอาความเป็นชายถูไถที่หน้าท้องของพรรณนารา แล้วจับมือเธอให้กำแก่นกายนั้นพร้อมกับชักขึ้นลงเร็วๆ

“อา..พู่กัน..แบบนั้นแหละ”

ชรันจับมือเธอให้รูดขึ้นลงจนน้ำหล่อลื่นเปรอะเปื้อนมือเล็กๆนั้นไปหมด ส่วนเธอที่ส่งเสียงอู้อี้ปนกับสะอื้นโดยที่น้ำตาไหลเป็นทาง

“เสียวมาก..พู่ โอย…”

น้ำขาวขุ่นพุ่งแรงจนเปื้อนเสื้อและหน้าท้องของสาวน้อยที่ตัวสั่นเทาเต็มไปหมด เขารีบยกตัวผละจากตัวเธอ โดยที่ยังไม่ยอมเปิดปากให้เธอได้ร้องขออะไร

“ถ้าหนูเอาไปบอกแม่อย่างมากเราก็แค่เลิกกัน แต่แม่หนูจะลำบากที่ต้องเลิกกับอา เพราะเธอมาแต่ตัวใช่มั้ยล่ะ? แล้วอาจะไปบอกพ่อของหนูว่าเรามีอะไรกัน”

ชรันค่อยๆเอามือที่ปิดปากเธอออก พรรณนาราเงียบไม่พูดอะไร แต่แววตาของเธอโกรธแค้นชิงชัง เขาเข้าไปในห้องน้ำและล้างมือที่เปื้อนคราบอสุจิออก จัดเสื้อผ้าผมเผ้า แล้วออกมาใส่เสื้อสูท โดยที่พรรณนารานั่งอยู่ขอบเตียงจ้องเขาเขม็งด้วยหน้าตาที่แดงก่ำ เขาควักกระเป๋าเงินออกมาแล้วเดินเอาเงินมาวางไว้ข้างตัวเธอจำนวนสามพันบาท

“ค่าขนมนะ อายุแค่นี้อย่าพึ่งใช้เยอะ อยากได้อะไรบอกอา อาจะซื้อให้ ขอแค่ทำตัวน่ารักๆก็พอ ไม่ต้องห่วงเพราะอาไม่ชอบเอาอะไรของใครฟรี”

ชรันเปิดประตูออกไปและกลับไปที่ห้องนั่งเล่นที่เหล่าช่างแต่งหน้าทำผมเกือบจะจัดการให้พิชามญช์เสร็จแล้ว

“กำลังคิดว่าคุณรันทำอะไรอยู่เลย เห็นไม่ลงมา”

“คุยงานนิดหน่อย นี่ขนาดคุยตั้งนานคุณยังแต่งตัวไม่เสร็จเลย ดีแล้วที่ผมไม่ได้เกิดเป็นผู้หญิง”

ทำเอาทุกคนแอบขำเขาที่ทำท่าหยอกภรรยา โดยหารู้ไม่ว่าเบื้องหลังหน้ากากสามีที่แสนดีคือคนที่มีรสนิยมใคร่เด็ก

พรรณนาราถอดเสื้อผ้าเข้าไปอาบน้ำ เอาเสื้อผ้าทิ้งลงถังขยะ ร้องไห้หนักด้วยความโมโห จากนั้นเธอเอาแต่อยู่ในห้องรอดูตรงหน้าต่างว่าพวกเขาทั้งหมดจะออกจากบ้านไปเมื่อไหร่

19.50 น.

ธีทัตที่ไปเที่ยวดูหนังกับแฟนและไปส่งเธอที่บ้านแล้ว เกิดมีอะไรสะกิดใจให้นึกถึงว่าวันนี้พรรณนาราน่าจะมาค้างที่บ้าน เขาจึงแวะไปที่บ้านใหม่ของพ่อ พอกดกริ่งก็มีแม่บ้านมาเปิดประตูให้พร้อมกับบอกว่าพวกเขาไปงานปาร์ตี้

“มีแค่น้องพู่กันที่อยู่ค่ะ”

แม่บ้านสาวที่ชื่อฟ้ารีบบอกด้วยสายตาที่ปลื้มปริ่มเมื่อเห็นหนุ่มหล่อ

“ขอบคุณครับ”

เขาเดินขึ้นไปชั้นสองและเคาะห้องของพรรณนารา

“น้องพู่ครับ พี่ธีนะ”

เธอตกใจระคนดีใจมาก รีบกระโดลงจากเตียงมาเปิดประตูให้

“พี่ธี”

“น้องพู่กินข้าวเย็นหรือยัง? แม่บ้านบอกว่าพ่อกับแม่น้องไปปาร์ตี้กันตั้งแต่เย็น”

เธอส่ายหน้าแววตานั้นหม่นหมอง

“หนูไม่หิวค่ะ ไม่เป็นไร”

ฉันอยากบอก..แต่..เขาจะรังเกียจหรือเปล่า? เขาจะเชื่อฉันมากกว่าพ่อของตัวเองมั้ย?..ถ้าบอกแล้วเขาเอาไปบอกคนอื่นล่ะ?…

ด้วยวัยที่ยังน้อยและไม่เคยเจอเหตุการณ์แบบนี้จากผู้ใหญ่ ทำให้เธอไม่เด็ดขาด ไม่กล้าตัดสินใจและเก็บความลับไว้กับตัวเองเท่านั้น

“มีอะไรปรึกษาพี่ได้นะ ดูหน้าตาไม่ค่อยดีเลย ไม่สบายหรือเปล่าครับน้องพู่”

“หนูโอเคค่ะ ไม่มีอะไร เอ่อ..พี่ธีคะ พู่จะขอพี่ไปส่งที่บ้านพ่อได้ไหม? หนูอยู่ที่นี่คืนนี้ไม่ได้จริงๆ”

“ป่ะ งั้นพี่ไปส่งที่บ้านนะ”

เธอโทรหาพ่อว่าจะกลับบ้านโดยให้ลูกชายของสามีใหม่แม่ไปส่ง พ่อถึงกับไม่สบายใจ

“พ่อไปรับก็ได้ ทำไมรีบกลับล่ะ? มีอะไรหรือลูก?”

“หนูอยู่คนเดียวในบ้าน แม่กับเขาไปปาร์ตี้จะกลับเมื่อไหร่ไม่รู้ค่ะ หนูนอนไม่หลับ”

ณัฐวีย์เข้าใจในสิ่งที่ลูกสาวพูดและคิดแบบนั้นจึงไม่ได้ท้วงอะไร

……………………………….🖤😈