2.เปโดฟีเลีย

พรรณนาราไปๆมาๆระหว่างบ้านพ่อและบ้านเช่าของแม่อยู่ร่วมสองเดือน จนกระทั่งบ้านในโครงการหรูได้ตกแต่งเสร็จบนทำเลย่านกรุงเทพกรีฑา ซึ่งจะมีบ้านหลังเล็กสำหรับแม่บ้านและคนขับรถแยกออกไปต่างหากที่ด้านหลัง

ซึ่งช่วงที่ย้ายเข้าใกล้กับวันเกิดครบอายุสิบห้าของเธอพอดี ธีธัตที่อายุได้ 22 จึงถูกเชิญให้มาปาร์ตี้เล็กๆที่บ้านใหม่นี้ด้วย ชรันอาสาจัดวันเกิดให้พรรณนาราอย่างกะตือรือร้น เขาชวนพิชามญช์ไปเลือกของขวัญด้วยกัน แต่กลับทำให้คนเป็นแม่ดูไม่ค่อยแฮปปี้เท่าไหร่

“ผมอยากซื้อโทรศัพท์ใหม่ให้ลูก แล้วก็ซื้อสร้อยเพชรให้คุณด้วย เพราะวันเกิดของหนูพู่ก็คือวันสำคัญของคุณเหมือนกัน”

ชรันปากหวาน ช่างเอาใจ เขาเรียกพรรณนาราว่าลูกทุกคำตั้งแต่ย้ายเข้าบ้านใหม่ พิชามญช์เองก็เริ่มพอใจมากขึ้นเมื่อได้ยินว่าเธอเองก็ได้ของขวัญด้วย

ปาร์ตี้เล็กๆในตอนค่ำที่มีพวกเขาสี่คน แม่บ้านสองคนและคนขับรถหนึ่งคน ส่วนตอนกลางวันคุณพ่อของเธอได้พาไปทานข้าวและให้ของขวัญไปก่อนแล้ว นั่นไม่ได้ทำให้พรรณนาราตื่นเต้นเท่าไหร่ ยกเว้นเขาเพียงคนเดียวที่ทำให้ใจเธอเต้นแรงได้

“น้องพู่กัน นี่ของขวัญจากพี่นะครับ”

เธอรับมาโดยที่ปลายนิ้วของทั้งคู่สัมผัสกัน รอยยิ้มที่เธอส่งให้ธีทัตนั้น ทำให้ชรันแอบไม่พอใจอยู่ข้างในลึกๆ

“ขอบคุณมากค่ะพี่ธี”

ชายหนุ่มกับสาวน้อยคุยสัพเพเหระกันมากขึ้นเรื่อยๆ จากที่ตอนแรกเขินอายและเกร็งๆกันอยู่บ้าง ชรันและพิชามญช์สังเกตได้ชัดเจนว่าทั้งคู่ดูเข้ากันได้ดี

“คุณธีจะมาอยู่ที่นี่วันไหนบ้างคะ? เห็นว่าเรียนจบต้องช่วยคุณพ่อใช่ไหม?”

“เอ่อ..ผมคงไม่ได้อยู่ตลอดหรอกครับ ส่วนใหญ่ต้องอยู่กับคุณแม่ หลังเรียนจบอาจแค่มาค้างที่นี่บ้างแต่คงไม่บ่อย แล้วน้องพู่กันล่ะครับ?”

ธีทัตหันมาถามเธอที่นั่งยิ้มอยู่

“หนูอยู่แค่วันศุกร์ถึงเที่ยงวันอาทิตย์ค่ะ นี่เดี๋ยวคุณพ่อก็จะมารับแล้ว”

“พี่ไปส่งเอาไหม?”

ไม่ทันที่พรรณนาราจะอ้าปากตอบ ชรันรีบพูดแทรกทันที

“เดี๋ยวพ่อหนูพู่จะมารับ ไม่ต้องหรอกธี เราเป็นผู้ชายไปส่งน้องดึกๆดื่นๆไม่น่าจะดูเหมาะสมเท่าไหร่”

นั่นทำให้เธอถอนหายใจเบาๆ แล้วมองไปที่ธีทัตซึ่งก็มองตอบมาเช่นกัน

“ไม่เห็นเป็นไรเลย คุณธีก็ดูเรียบร้อย ไม่ใช่คนนิสัยไม่ดีสักหน่อยนะคะ”

พิชามญช์ที่เข้าข้างธีทัตออกหน้าออกตาจึงโดนชรันพูดดักคอทันที

“พิชา คุณนี่แปลกคน พ่อเขาจะมารับจะต้องให้ไปกับธีทำไมอีก? ธีมันก็มีแฟนแล้ว เดี๋ยวจะเข้าใจกันผิดอีก”

พรรณนาราสะอึกไปทันทีที่ได้ยินว่าพี่ธีของเธอมีแฟนแล้ว หลังจากนั้นเธอเริ่มเงียบไป ไม่มองที่เขาอีก จนธีทัตเองก็รู้สึกไม่ค่อยดี แต่ต่างฝ่ายต่างทำได้แค่เงียบไปเฉยๆ ส่วนชรันก็แอบยิ้มในสีหน้าอย่างพอใจ การสนทนาที่จบไปไม่ถึงสองนาที เธอขอตัวจากทุกคนเพื่อออกไปโทรหาพ่อให้รีบมารับกลับบ้าน

“ไม่สนุกเหรอลูก? พ่อกำลังออกไปนะ รอแป๊ปเดียว”

“หนู..ไม่ค่อยโอเคกับแฟนใหม่ของแม่ค่ะ”

เธอวางสายและนั่งเล่นในสวน จนแม่โทรมาตามว่าหายไปนาน

“พู่กัน ทุกคนนั่งอยู่นี่ตั้งนานแล้ว ลูกไปคุยโทรศัพท์อยู่ที่ไหนน่ะ”

“พ่อจะมาถึงแล้ว หนูขอตัวเลยแล้วกันค่ะ”

“เอ้า แล้ว..”

พรรณนาราวางสายใส่แม่ของเธอพร้อมกับเดินออกไปยืนอยู่ที่ประตูรั้วบานใหญ่หน้าบ้าน

“เด็กคนนี้นี่ ไม่มีมารยาท ทำตัวเอาแต่ใจตัวเองเกินไปแล้ว ขอโทษคุณธีด้วยนะคะ สงสัยแกคงอยากให้คุณธีไปส่งน่ะแหละ สาวๆก็แบบนี้”

“พูดอะไรแบบนั้นน่ะพิชา งั้นผมออกไปดูเอง”

“พิชาจะไปด้วย”

ธีทัตเริ่มรู้สึกได้ถึงความแปลกในบ้านนี้ เขารีบอาสาตัวเองในที่สุด

“ผมออกไปเองครับ ทุกคนอยู่ที่นี่แหละ”

เขาพูดจบก็รีบจ้ำอ้าวออกไปทันทีโดยไม่รอฟังว่าใครจะท้วงหรือตอบอะไร

“คุณรันดูสนใจลูกสาวพิชาจังเลยนะคะ”

“อะไรกันคุณ? คุณจะรีบเสนอลูกสาวให้ลูกชายผมทำไม แกยังเด็กและธีทัตก็มีแฟนแล้ว”

พิชามญช์จ้องหน้าสามีใหม่อย่างจ้องจับผิด เขารีบโอบกอดเธอเพื่อเอาใจทันที

“เอาน่ะ งั้นเรานั่งดื่มเบาๆ รอไปก่อนก็แล้วกัน”

ธีทัตเดินตามหาในสวนหรือรอบบ้านไม่เจอ จึงเดินออกไปที่หน้าบ้านก็เจอพรรณนารานั่งกอดเข่าอยู่ข้างประตูหน้าบ้าน

“พี่ธี..ออกมาทำไมคะ?”

“นั่งให้ยุงกัดทำไมพู่กัน เข้าบ้านเถอะ”

“เดี๋ยวพ่อก็มาแล้วค่ะ หนูไม่อยากอยู่กับพวกเขา”

“งั้นรอนี่แป๊ปเดียวนะ อย่าพึ่งไปไหน”

เขารีบวิ่งเข้าไปในบ้านเพื่อเอากล่องของขวัญของตัวเอง แล้วรีบเอามาให้เธอ

“ถึงมันจะไม่ใช่ของแพง แต่พี่อยากให้พู่กันนะ”

เธอยืนขึ้นและยิ้มออกมาได้เล็กน้อยพร้อมกับรับมาถือไว้ ก็พอดีกับไฟหน้ารถของคุณพ่อเธอที่ตรงเข้ามาจอดพอดี ธีทัตยกมือไหว้โดยที่พ่อของพรรณนาราแค่พยักหน้ารับอยู่ในรถ เขายืนรอดูรถเคลื่อนออกไปจนลับตาแล้วถึงกลับเข้าไปในบ้าน

“ธี น้องพู่กลับแล้วใช่มั้ย?”

“ครับพ่อ”

“อืม น้องยังเด็ก ยังไม่เป็นสาวเต็มตัว ไม่ต้องเข้าใกล้ให้มากหรอก มันจะดูไม่ดี”

“ผมขอตัวกลับเหมือนกันครับ”

ธีทัตยกมือไหว้คนทั้งสองแล้วออกไปด้วยท่าทีที่ห่างเหิน

“เด็กวัยรุ่นสมัยนี้เอาใจยากจังนะคะ คุณรัน”

“ถือว่าเป็นทายาทคนเดียวก็เลยถือว่าผมไม่มีตัวเลือกน่ะสิ”

“งั้นพิชามีลูกชายให้คุณรันสักคนดีมั้ยคะ?”

“ยังดีกว่า ผมยังอยากสวีทกับคุณไปอีกสักหน่อย”

พิชามญช์และชรันนั่งดื่มไวน์กันไปสักพักใหญ่แล้วจึงขึ้นไปนอนพักผ่อน

กลางดึกสงัดที่ภรรยานอนหลับสนิทอยู่นั้น ชรันได้ลุกออกจากเตียงอย่างเงียบเชียบแล้วออกจากบ้านไปยืนหน้าที่พักของแม่บ้าน เขากดโทรหาใครคนหนึ่ง จนกระทั่งมีหญิงสาวได้ย่องออกจากห้องพักตรงมาหาเขาแล้วกอดจูบกันอย่างเร่าร้อน

“ไปที่ห้องทำงานดีกว่า”

“ค่ะ คุณรัน”

ทางด้านพรรณนาราที่ไปถึงบ้านก็เปิดกล่องของขวัญทันที เป็นตุ๊กตาแมวน้อยนอนฝันดีในกล่องแก้ว สามารถเปิดไฟและเปิดเพลงเบาๆได้ด้วย ซึ่งเธอชอบมาก มีการ์ดอวยพรแนบมาให้เขียนด้วยลายมือของเขาเอง

“ขอให้น้องพู่กันมีความสุข พบเจอแต่สิ่งที่ดีๆตลอดไป”

สิ่งที่ดีที่ฉันไม่มีโอกาสได้อยู่ใกล้เขา..สักวัน..ฉันคงลืมเขาได้เอง…

ฝั่งธีทัตเองก็นอนก่ายหน้าผากที่ไม่สามารถสลัดภาพของพรรณนาราสาวน้อยวัยสิบห้าไปได้ อีกไม่นานเธอคงสวยสะพรั่งจนมีผู้ชายมากหน้าหลายตาที่หมายปอง อยู่ๆแว็บหนึ่งในห้วงความคิดกลับนึกถึงสายตาพ่อของเขาที่มองเธอ มันทำให้เขาเกิดคิดสงสัยขึ้นมา

สายตาที่พ่อของเขามองไปยังเด็กสาว มีไฟปรารถนาร้อนแรงอยู่ในนั้น ท่าทีของเธอเองก็ดูกลัวและไม่อยากมองหรืออยู่ใกล้พวกเขาอีกด้วย

เราคงคิดมากไป..แต่ถ้าจะให้ดี อาจจะไปค้างคืนที่นั่นบ้างก็ได้ถ้าน้องพู่กันต้องอยู่ที่นั่นด้วย..

ชรันและแม่บ้านสาววัย 23 ปีที่ชื่อเล่นว่าฟ้า ได้พากันมาที่ห้องทำงานชั้นล่างของบ้าน พอล็อกห้องได้ทั้งคู่ก็กอดจูบลูบไล้กันราวกับว่าหิวกระหายมาจากไหน มือของเธอขยำที่เป้ากางเกงนอนของเจ้านายอย่างรู้งาน จนเขาถึงกับครางในลำคออย่างพึงพอใจโดยที่ยังจูบแลกลิ้นกันอยู่อย่างเผ็ดร้อน

“นึกว่าคุณรันจะทิ้งฟ้าแล้ว”

“ไม่ทิ้งหรอก ถึงได้พามาอยู่ที่นี่ด้วยไง ที่ต้องคบพิชามญช์เพราะเรื่องมันบานปลายไปหมด โดนฟ้องโดนอะไรวุ่นวาย ยิ่งถ้าไม่รับผิดชอบเธอด้วยคงงามไส้ เธอคงจะแฉจนฉันเสียงานเสียการแน่”

“ฟ้ารู้ค่ะ เจียมตัวดีว่าคงเป็นได้แค่นี้ เพราะตัวฟ้าเองต่ำต้อย”

“ต่ำต้อยอะไร เธอก็เมียฉันคนหนึ่ง ไม่เอาน่ะ ไม่ต้องน้อยใจ มีความสุขกันดีกว่า”

แน่นอน..ฉันอ่อนกว่าอิป้าที่นอนหลับไม่รู้เรื่องอยู่บนนั้นตั้งสิบหกปี ฉันปรนนิบัติเขามาก่อนตั้งแต่ฉันยังไม่สิบแปด อยู่ๆมาชุบมือเปิบ สักวันฉันจะทำให้อิแก่หนังเหี่ยวอย่างแกต้องออกจากที่นี่…

………………………………..🔥😈