อยู่บนเตียงกับเจ้านายที่หยิ่งผยองของเธอ

อยู่บนเตียงกับเจ้านายที่หยิ่งผยองของเธอ

last updateDernière mise à jour : 2025-11-21
Par:  Ellie WyntersEn cours
Langue: Thai
goodnovel18goodnovel
Notes insuffisantes
56Chapitres
927Vues
Lire
Bibliothèque

Partager:  

Report
Overview
Catalog
Scanner le code pour lire sur l'application

In Bed With Her Shithead Boss – ในเตียงเดียวกับเจ้านายจอมอวดดีของเธอ การกลับมาบ้านแล้วพบว่าคู่หมั้นกำลังนอนกับลูกพี่ลูกน้องของตัวเองควรจะทำให้เธอพังยับ แต่แบลร์ไม่ใช่ผู้หญิงแบบนั้น เธอเข้มแข็ง ฉลาด และตั้งใจจะเดินหน้าต่อไป เธอไม่เคยคิดเลยว่าความเศร้าของเธอจะจบลงในแก้ววิสกี้ของเจ้านาย... หรือในเตียงของเขา — โรมัน ชายหนุ่มเลือดเย็นที่ทั้งอันตรายและมีเสน่ห์จนแทบห้ามใจไม่อยู่ แค่คืนเดียว — นั่นคือสิ่งที่มันควรจะเป็น แต่เมื่อเช้าวันใหม่มาถึง การตัดใจกลับไม่ง่ายอย่างที่คิด เพราะโรมันไม่ใช่ผู้ชายที่จะยอมปล่อยใครไป โดยเฉพาะเมื่อเขาตัดสินใจแล้วว่าอยากได้มากกว่านั้น เขาไม่ได้ต้องการแค่คืนเดียว เขาต้องการแบลร์ทั้งหมด และเขาไม่มีวันปล่อยเธอไป

Voir plus

Chapitre 1

บทที่ 1

Sara Mitchell had seen a lot of things in her twenty-seven years.

She had walked through crime scenes that made grown men vomit. She had sat across interview tables from men who killed for pleasure and smiled about it. She had identified her partner's mangled body on a cold metal table and driven herself home afterward because there was nobody else to call.

She had never once believed in monsters.

Until tonight.

The thing standing at the edge of the Montana forest was seven feet tall and looked like something that had forgotten how to be human a very long time ago. Ash-gray skin stretched over a frame that was all wrong, too long, too angular, joints bending in directions they had no business bending. Its eyes caught her flashlight beam and gave nothing back. Just two holes where light went to die.

Sara's gun was up. Both hands. Steady.

Her hands were always steady.

What is that.

Not a question. Her brain had stopped forming questions. It was running on pure animal instinct now, the part that lived underneath all the training and the credentials and the eight years of telling herself that monsters weren't real.

The thing tilted its head.

She knew that head tilt.

Her stomach dropped through the forest floor.

"Sara," it said.

Her name. In a voice that was wrong in every possible way, layered and resonant and inhuman, but underneath all of that wrongness was something she recognized. A rhythm. A cadence. The ghost of a voice she had heard every day for three years before she had identified its owner on that cold metal table.

Marcus.

She ran.

She didn't decide to run. Her legs made that decision without consulting her. The forest swallowed her whole, branches tearing at her face, roots grabbing at her feet, her cracked ribs screaming with every stride. Behind her those footsteps followed. Unhurried. Patient. The footsteps of something that knew it had already won and was simply enjoying the walk.

Movement in the shadows to her left.

She veered right.

More movement. Right side.

It was herding her.

She fired twice into the dark. No cry. No thud. Nothing. Just those steady footsteps and the growing certainty that she was going to die in a Montana forest and nobody would find her for days.

Her foot caught a root.

The ground came up fast.

She hit face-first, tasted blood, rolled onto her back with her weapon raised because she was going to die looking at it. The thing stepped into the small clearing and lowered its terrible head and smiled at her with Marcus Webb's smile on a face that had stopped being Marcus Webb a long time ago.

Then something hit it like a freight train.

Black. Massive. Moving so fast it was almost invisible in the dark, a wolf that was not a wolf slammed into the creature from the opposite tree line and took it completely off its feet. The impact shook the ground. They crashed through the underbrush in a snarling tangle of fur and gray limbs and Sara lay on her back with her gun still raised and her brain completely offline.

The creature wrenched free. Disappeared into the trees with a shriek like tearing metal.

The wolf didn't chase it.

It turned around and looked at her.

Sara had been to wildlife preserves. She knew how big wolves got. This one's head was level with hers and she was flat on the ground. Its paws were the size of dinner plates. Its eyes glowed gold in the darkness, not reflecting light, generating it, and they looked at her with an intelligence that had absolutely nothing to do with any animal she had ever encountered.

It padded toward her.

Slow. Deliberate. Like it was trying very hard not to frighten her further and was aware it was failing.

"Don't." Her voice came out steadier than she deserved. "I'm armed and I've had a terrible night."

The wolf stopped.

And then it changed.

The sound of it lived in her chest, a low resonant frequency like the earth rearranging itself. Fur receding. Bones reshaping. Something vast and powerful folding itself into a different form entirely. It took seconds. It felt like watching the world rewrite its own rules.

Where the wolf had been, a man knelt in the moonlight.

Sara's brain stopped working for a full three seconds.

He was enormous. Black hair. Dark eyes that were still fading from gold to brown like coals cooling in real time. A jaw sharp enough to be dangerous on its own. A scar above his left eye shaped like a crescent moon. Shoulders that belonged on something that moved mountains professionally.

Completely naked.

Every inch of him.

Sara kept her gun up. She was enormously proud of this fact.

He looked at her the way no stranger had any right to look at someone, like he already knew her. Like he had been looking for her specifically and was profoundly relieved to have found her, despite the circumstances.

"You're safe," he said. Low and certain and absolute. "I've got you."

Her vision swam. Blood loss and shock and the accumulated weight of the worst night of her career all arriving at once.

She fought it. Lost.

"What are you?" she managed.

He moved, impossibly fast for something his size, and caught her before she hit the ground. He was warm. Shockingly, overwhelmingly warm, like being wrapped in something that had never heard of cold. He smelled like pine and midnight and something underneath that her failing brain filed under safe before she could argue with it.

She looked up at his face from an inch away.

Something was happening in his expression. Something complicated and stunned and almost desperate, like a man who had just heard a song he thought he'd never hear again.

"What are you?" she whispered again.

The dark took her before he could answer.

But she didn't miss the way his arms tightened around her.

Like he had absolutely no intention of letting go.

Déplier
Chapitre suivant
Télécharger

Dernier chapitre

Plus de chapitres
Pas de commentaire
56
บทที่ 1
แบลร์รู้สึกขอบคุณมากที่ได้กลับบ้าน เธอไม่เข้าใจปีศาจที่เข้าสิงเจ้านายของเธอระหว่างการเดินทางธุรกิจเมื่อเร็วๆ นี้ เขาบังคับให้ทุกคนทำงานหนักมาก พวกเขากลับถึงบ้านเร็วกว่ากำหนดหนึ่งวัน แต่เธอก็ดีใจที่ได้ห่างจากเขาเธอคาดหวังว่าจะได้กลับไปที่สำนักงานกับเขา แต่เธอกลับประหลาดใจเมื่อเขาให้เธอหยุดงานในช่วงบ่ายที่เหลือ บางทีเขาอาจตัดสินใจว่าพวกเขาทั้งคู่ต้องการพักผ่อนบ้าง ซึ่งเธอก็ไม่มีปัญหาอะไรกับเรื่องนี้ช่วงนี้เขาเป็นคนที่แย่มาก หงุดหงิดง่ายและเรียกร้องตลอดเวลา เมื่อเขาส่งเธอที่หน้าประตูบ้าน เธอเกือบจะชูนิ้วกลางให้เขา เธอหยุดชั่วครู่ ไม่แน่ใจว่าเขาจะเห็นท่าทางนั้นในกระจกมองหลังหรือไม่โรมันมีความสามารถพิเศษในการรับรู้ทุกสิ่งทุกอย่าง มันเหมือนกับว่าเขามีตาอยู่ด้านหลังศีรษะ คุณอาจคิดว่าความหล่อเหลาจะทำให้เขาทำงานด้วยง่ายขึ้น แต่ไม่เลย ถ้าจะว่าไปแล้ว มันทำให้เขาเป็นคนที่แย่ยิ่งกว่าเดิม เขาหล่อ และเขารู้ตัวดี เกือบทุกคนมักจะยอมทำทุกอย่างเพื่อให้เขาพอใจเธอไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น โรมันดูหงุดหงิดมากขึ้นในช่วงสองสามเดือนที่ผ่านมา เขาทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจ ตลอดสองปีที่เธอทำงานให้เขา สองเดือนที่ผ่าน
Read More
บทที่ 2
"ไอ้เวรเอ๊ย." หัวของแดนโผล่ขึ้นมาจากเตียงขณะที่เขาผลักลอร่าออกจากตัวเขา. แบลร์สามารถมองเห็นความตกใจบนใบหน้าของเขาได้เมื่อเขาเห็นเธอยืนอยู่ที่ประตู. เขาถูกจับได้คาหนังคาเขา, หรือในกรณีนี้คือไม่มีอะไรเลย.ลอร่ารีบคลานข้ามเตียง ดึงผ้าห่มคลุมร่างเปลือยของเธอไว้ ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความตกใจ แสดงให้เห็นว่าลูกพี่ลูกน้องของเธอไม่รู้ถึงการปรากฏตัวของแบลร์ สีหน้าที่เธอแสดงออกมานั้นเป็นธรรมชาติอย่างไม่น่าเชื่อและไม่สามารถเสแสร้งได้"ไม่เป็นไร ขอบคุณนะ ดูเหมือนว่าลอร่าจะจัดการเรื่องนั้นให้คุณแล้ว" แบลร์แปลกใจที่ตัวเองฟังดูสงบขนาดนี้ ทั้งที่ในใจอยากจะกรีดร้องและขว้างปาข้าวของเหลือเกิน แต่สุดท้ายแล้วมันจะได้อะไรขึ้นมา? ความสัมพันธ์ที่พังทลายก็ยังคงอยู่เหมือนเดิม"แบลร์! วันนี้เธออยู่บ้านทำไม?" ควยของแดนเปียกและนอนอ่อนอยู่ข้างขาของเขา การที่คู่หมั้นของเขาเดินเข้ามาเห็นแบบนี้คงไม่ใช่เรื่องที่ทำให้เขาเกิดอารมณ์แน่ๆแบลร์ยกคิ้วขึ้นมองเขา "นั่นคือสิ่งที่คุณกังวลเหรอ? อาจจะควรปกปิดไว้หน่อย"แบลร์จ้องมองแดนด้วยสายตาแคบ เธอเคยรักเขา แต่คนที่เธอเห็นตอนนี้กลับน่าเกลียดสำหรับเธอ มันไม่สำคัญอีกต่อไปแล้วว่าเขา
Read More
บทที่ 3
แบลร์โบกมือเรียกแท็กซี่ เธอผลักประตูแท็กซี่เปิดและรีบขึ้นไปนั่งเบาะหลังอย่างรวดเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ ตั้งใจจะออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด เธอรู้สึกอยากเมา แต่ถ้านั่งบาร์คนเดียวตอนกลางวัน มันคงเป็นการเรียกหาปัญหา เธอรู้สึกถึงน้ำตาที่ไหลลงมาโดยไม่สามารถควบคุมได้ เธอพยายามควบคุมตัวเองไว้ในขณะที่เผชิญหน้ากับแดนและลอร่า"จะไปไหนครับ?" คนขับถาม เสียงของเขาตัดผ่านหมอกในสมองของเธอไปไหนดี? คำถามที่ดีบ้านไม่ใช่ตัวเลือก ซัตตันและเคียร่าอยู่ที่ทำงาน และเธอไม่อยากนั่งอยู่ในอพาร์ตเมนต์ว่างเปล่าของพวกเขา พลางนึกภาพแดนกำลังมีอะไรกับลูกพี่ลูกน้องของเธอซ้ำไปซ้ำมา เธอต้องการดื่ม แต่การนั่งคนเดียวในบาร์กลางวันแสกๆ แบบนี้? มันรู้สึกเหมือนการยอมแพ้อย่างสิ้นเชิงเธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยที่อยู่ของสำนักงานเธอออกมาอย่างรวดเร็ว อย่างน้อยที่นั่น เธอก็พอจะแกล้งทำเป็นว่ามีงานทำอยู่ได้ บางทีอาจจะคิดออกด้วยซ้ำว่าควรทำอะไรต่อไปดีรถแท็กซี่เคลื่อนตัวออกจากขอบทาง และเธอถอนหายใจ พยายามทำให้ตัวเองสงบลงคนขับมองเธอผ่านกระจกมองหลัง "มีกระดาษทิชชู่ในช่องตรงกลางถ้าคุณต้องการนะจ๊ะ"เสียงของคนขับนุ่มนวล ราวกับว่าเข
Read More
บทที่ 4
"คุณไม่ใช่แค่คนเลว แต่คุณเป็นคนโง่ด้วย... ฉันคิดอย่างนั้นมาตลอด" แบลร์พูดตะกุกตะกัก ลิ้นของเธอรู้สึกหนักในปาก เธอรู้ว่าเธอไม่ควรพูดแบบนี้กับเจ้านายของเธอ แต่เธอไม่สามารถหยุดตัวเองได้โรมันหัวเราะเบา ๆ พลางเอนตัวไปข้างหลัง "ฉันว่าฉันควรไปชงกาแฟให้คุณสักแก้ว""ไม่เอา" แบลร์โบกมืออย่างไม่สนใจ เกือบจะโดนหน้าตัวเอง "ฉันต้องการ... ผู้ชายที่ไม่ใช่คนเจ้าชู้" ดวงตาของเธอเลื่อนมองเขา และแม้จะพยายามอย่างเต็มที่ เธอก็สังเกตเห็น—จริงๆ นะ—ว่าเขาดูดีแค่ไหน "คุณ... คุณเคยนอกใจภรรยาเก่าของคุณไหม?"เธอเคยพบกับเจสสิก้าครั้งหนึ่ง มันไม่ใช่ประสบการณ์ที่น่าพอใจสีหน้าของโรมันไม่เปลี่ยนแปลง แต่เสียงของเขาอ่อนลง "ไม่ใช่ผู้ชายทุกคนที่จะนอกใจหรอก แบลร์""ทำไมเธอถึงทิ้งคุณไปล่ะ?" เธอเอียงศีรษะเหมือนกำลังพยายามประกอบชิ้นส่วนของปริศนาเข้าด้วยกัน"มีเหตุผลมากมายที่ทำให้การแต่งงานล่มสลาย" โรมันกล่าวพลางลากมือลงบนใบหน้าของเขา "ไม่ใช่ทุกกรณีที่เกี่ยวข้องกับการนอกใจจากฝ่ายชาย"แบลร์ใช้เวลาสักครู่ในการประมวลผลเรื่องนั้น จากนั้นดวงตาของเธอก็เบิกกว้าง "เธอโกงคุณเหรอ?" เธอพูดกระซิบ ราวกับว่ามันเป็นความลับที่ยิ่งใหญ่ "เธอโ
Read More
บทที่ 5
หัวใจของเธอเต้นแรงอยู่ในอก แค่จูบเดียวก็เพียงพอที่จะบอกเธอได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติกับความสัมพันธ์ของเธอ แดนเป็นปัญหาทั้งหมดมาตลอด เธอไม่ได้รักโรมันด้วยซ้ำ คิดว่าเขาหยิ่งเกินไป แต่สิ่งที่เธอรู้สึกจากแค่จูบเดียวของเขานั้นมากกว่าที่เธอเคยรู้สึกตอนที่แดนสัมผัสเธออย่างเร่าร้อน แบลร์ถอยหลังออกมามองเขาเจ้านายของเธอเลิกคิ้วขึ้น สีหน้าของเขา... แบลร์พยายามนึกหาคำมาอธิบาย"แบลร์ ทุกอย่างโอเคไหม?" เสียงของเขาสงบ แต่มีแววบางอย่างในดวงตาของเขา... บางอย่างที่ทำให้ท้องของเธอบิดเบี้ยว มันคือความขบขันหรือความหิวกระหาย? เธอไม่แน่ใจ แต่เธอไม่สนใจ ไม่ใช่ตอนนี้ จิตใจของเธอวุ่นวายไปด้วยอารมณ์และความรู้สึกของเธอเอง เธอรู้สึกถึงความร้อนระหว่างขาของเธอและความเปียกชื้นที่เกิดจากการจูบเพียงครั้งเดียวแบลร์ไม่แน่ใจว่าเธอควรรู้สึกอับอายหรือไม่ เธอเคยอยู่กับแดน และอยู่กับแดนเพียงคนเดียว ตอนนี้เธอกลับรู้สึกเร่าร้อนกับเจ้านายของเธอเธอโน้มตัวเข้ามาใกล้ขึ้นอีก มือของเธอยังคงจับเนคไทของเขาไว้แน่นขึ้น "ฉัน... ฉัน... ฉันต้องรู้" เธอพูดเบาๆ เสียงสั่นเล็กน้อย "ถ้า... ถ้า... ถ้าสิ่งนี้มันปกติ"ริมฝีปากของเขาโค้งขึ้นเป็นรอยย
Read More
บทที่ 6
แบลร์กะพริบตาใส่เขา ความประหลาดใจปรากฏชัดเจน เธอไม่เคยเป็นคนที่ถอดเสื้อผ้าแดนเมื่ออยู่กับเขา เขาเป็นฝ่ายนำเสมอในเรื่องเซ็กส์ของพวกเขา การมีเพศสัมพันธ์ของพวกเขามักจะนัดกันไว้ล่วงหน้า เกิดขึ้นสัปดาห์ละหนึ่งหรือสองครั้งเมื่อพวกเขาอยู่บนเตียงแล้ว นอกจากนี้ เธอยังไม่เคยมีประสบการณ์ในการอยู่ด้านบนเลย"แบลร์ ทำตามที่ฉันบอกเดี๋ยวนี้" น้ำเสียงของโรมันมีแววบางอย่างที่ไม่เคยได้ยินมาก่อน เธอต้องกัดริมฝีปากเพื่อหยุดตัวเองไม่ให้ครางออกมาแบลร์สูดหายใจลึกก่อนจะยืดตัวขึ้นบนเข่าและเอื้อมมือไปจับหัวเข็มขัด เขาสั่นเล็กน้อยขณะที่ค่อยๆ สอดเข็มขัดผ่านหัวเข็มขัด โรมันวางมือของเขาทับบนมือของเธอ แบลร์เงยหน้าขึ้นมองใบหน้าของเขา ริมฝีปากเผยอเล็กน้อยขณะที่หายใจออกมาอย่างลำบาก"แบลร์ นี่เป็นโอกาสสุดท้ายของคุณที่จะเปลี่ยนใจ เพราะเมื่อคุณปลดเข็มขัดนั้นแล้ว จะไม่มีทางนำม้าคืนกลับเข้าคอกได้อีก" โรมันถอนมือออกจากมือของเธอ เลื่อนแขนทั้งสองข้างไปตามพนักพิงของโซฟา "ดังนั้น คิดให้รอบคอบและถี่ถ้วนก่อนที่คุณจะก้าวไปข้างหน้า"แบลร์เลียริมฝีปากของเธอ โรมันตามการเคลื่อนไหวนั้นด้วยสายตา กรามของเขาขบแน่น เส้นเลือดที่หน้าผากเต้นต
Read More
บทที่ 7
เมื่อได้ยินคำพูดของโรมัน แบลร์ก็หายใจสะดุด เธอรู้อยู่แล้ว เพียงแค่จากประสบการณ์เล็กน้อยที่เธอเคยมีกับเขา... เขาหมายความทุกคำพูดสายตาของเธอเหลือบไปที่อวัยวะเพศของเขา มันหนา แข็ง และพร้อมใช้งานแดนไม่เคยต้องการให้เธอทำเช่นนี้เลย แต่เขาไม่ได้รู้สึกอะไรเมื่อลอร่าทำเธอได้ยินการโต้เถียงของพวกเขามามากพอที่จะรู้เรื่องนี้แล้ว โรมันจะคาดหวังให้เธอทำได้ดีหรือเปล่า? ถ้าเขาตระหนักว่าเธอไม่เคยทำมาก่อนล่ะ?โรมันลูบศีรษะเธอเบา ๆ มือของเขาอบอุ่นและแสดงความเป็นเจ้าของ "อมให้ฉันหน่อย ฉันอยากให้ปากที่ฉลาดนั่นทำงาน"เสียงของเขาต่ำและหนักแน่น ส่งความเย็นวาบไปทั่วร่างของเธอ แบลร์กลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก หัวใจเต้นแรง กลิ่นของเขา—กลิ่นของผู้ชายที่เข้มข้นและเย้ายวน—โอบล้อมรอบตัวเธอ ทำให้เธอรู้สึกน้ำลายไหลเขาเอนหลังพิงโซฟาเชสเตอร์ฟิลด์ ลูบไล้ตัวเองอย่างเกียจคร้านขณะมองเธอ อวัยวะเพศของเขาขยับกระตุก ปลายเปียกชุ่มเป็นประกาย เส้นเลือดปูดโปนเต้นเป็นจังหวะใต้ฝ่ามือที่กำแน่น ภาพนั้นทำให้ความร้อนแล่นพล่านไปทั่วร่างเธอ แต่เธอก็ยังลังเลดวงตาของโรมันมืดลง "อย่าคิด, แบลร์. แค่ทำตามที่ถูกบอก."ชีพจรของเธอเต้นแรงขึ้น เขาท
Read More
บทที่ 8
เขากำผมของเธอแน่นขึ้น ควบคุมการเคลื่อนไหวของเธอขณะที่เธอดูด เลีย กลืน ทุกครั้งที่เธอถอนตัวออก เธอแน่ใจว่าจะหมุนลิ้นไปรอบๆ ปลายนั้น ล้อเล่นกับรอยแยกที่อ่อนไหว ก่อนจะจมลงไปอีกครั้งสะโพกของเขาเริ่มขยับ ผลักเข้าปากเธออย่างตื้นๆ กล้ามเนื้อหน้าท้องเกร็งแน่น ลมหายใจของเขาเริ่มหอบถี่"บ้าเอ๊ย," เขาพูดออกมาอย่างกัดฟัน "ฉันกำลังจะเสร็จแล้ว"แบลร์ดูดแรงขึ้น ด้วยความพยายามอย่างสิ้นหวังที่จะผลักดันเขาให้ถึงจุดสุดยอด"อย่าหยุด" เขาคำราม เสียงของเขาแข็งกร้าว ร่างกายของเขาแข็งทื่อวินาทีต่อมา เขาครางชื่อเธอออกมา เสียงครางของเขาดังขึ้นเมื่ออวัยวะเพศของเขาเต้นตุบๆ พร้อมกับน้ำอสุจิที่พุ่งออกมาอย่างร้อนแรงกระทบกับลำคอของเธอ แบลร์กลืนลงไปโดยสัญชาตญาณ รับทุกหยดขณะที่เขายังคงกอดเธอไว้แน่นโรมันถอนหายใจแรง ร่างกายของเขาทรุดตัวลงบนโซฟา เขาปล่อยผมของเธอออก นิ้วมือของเขาสัมผัสกับหนังศีรษะของเธออย่างเกียจคร้าน"เด็กดี" เขาพึมพำ เสียงแหบแห้ง หมดสภาพ "ตอนนี้ยกกระโปรงขึ้นแล้วขึ้นมาที่นี่"หัวใจของแบลร์เต้นแรงขณะที่เธอยืนอยู่ มือของเธอสั่นขณะที่เธอเอื้อมไปจับชายกระโปรงของเธอ ยกขึ้นอย่างช้าๆ ดวงตาของโรมันไม่ละสายตาไ
Read More
บทที่ 9
แบลร์ลืมตาขึ้นเห็นแสงแดดส่องผ่านม่านเข้ามา เธอขยี้ตาช้าๆ จิตใจยังมึนงงเพราะความง่วง และชั่วขณะหนึ่ง เธอรู้สึกสับสนจากนั้น ความทรงจำก็ถาโถมกลับมา... สำนักงาน การดื่มจนเมามายและมีเซ็กส์กับเจ้านายของเธอ วิธีที่โรมันควบคุมร่างกายของเธอและทิ้งเธอให้สั่นระริกในอ้อมแขนของเขา แก้มของเธอแดงระเรื่อเมื่อคิดถึงมัน แต่ภายใต้ความอับอายนั้น กลับมีความพึงพอใจลึกๆ ที่เจ็บปวดหลงเหลืออยู่ พระเจ้าช่วย เธอได้เข้าไปพัวพันกับอะไรกันแน่?เธอขยับตัวเล็กน้อย ทำให้แขนของโรมันที่พาดอยู่บนเอวของเธอแน่นขึ้น เขานอนอยู่ข้างหลังเธอ ลมหายใจสม่ำเสมอพัดผ่านต้นคอของเธอ ส่งความสั่นสะท้านลงไปที่แขนของเธอและทำให้ร่างกายของเธอเต็มไปด้วยความตื่นเต้นแบลร์รู้สึกถึงความยาวของเขาที่กดทับกับก้นของเธอ ซึ่งเริ่มแข็งขึ้นและกระตุกด้วยความรู้สึก เธอหัวใจเต้นแรงเมื่อรู้ว่าเขาไม่ได้หลับลึก เขาตื่นอยู่ แค่รอให้เธอตื่นขึ้นมาเท่านั้น"อรุณสวัสดิ์" เขาพึมพำ เสียงแหบพร่าเพราะความง่วง มันทำให้เธอรู้สึกขนลุกซู่ มือของเขาเลื่อนขึ้นไปข้างบน วางบนหน้าอกของเธออย่างแผ่วเบา ก่อนจะบีบหัวนมเธอเบาๆ "เธอรู้สึกดี นุ่ม..."แบลร์กัดริมฝีปาก ลังเลว่าจะตอบอ
Read More
บทที่ 10
แบลร์ครางเบาๆ ร่างกายของเธอโอบกอดเขาแน่นขณะที่เขาเติมเต็มเธออย่างสมบูรณ์ เมื่อเขาอยู่ในตัวเธอลึกแล้ว เขาก็หยุดชั่วครู่ ให้เวลาเธอสักสองสามวินาที มือของเขาเลื่อนไปที่ไหล่ของเธอ นวดคลายความตึงเครียดจากกล้ามเนื้อของเธอขณะที่เขาเริ่มขยับตัวเบาๆ"นั่นแหละ" เขาพึมพำ "พาฉันไปเถอะ แบลร์ เอาทุกอย่างที่ฉันให้เธอไป"จังหวะของเขาเร็วขึ้น แต่ละจังหวะลึกและตั้งใจมากกว่าครั้งก่อน แบลร์เอนศีรษะไปข้างหน้า ผมยาวของเธอร่วงหล่นรอบใบหน้าขณะที่เธอยอมจำนนต่อความรู้สึก โรมันใช้นิ้วไล้ลงตามแนวกระดูกสันหลังของเธอ หยอกล้อผิวที่อ่อนไหวตรงนั้นก่อนจะเคลื่อนไปรอบหน้าท้องของเธอ แล้วต่ำลงไปอีก จับคลิตอริสของเธออีกครั้ง"คุณชอบแบบนี้เหรอ?" เขาถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความพึงพอใจ "คุณชอบถูกเย็ดแบบนี้ นอนคุกเข่ากับพื้นแบบนี้เหรอ?"แบลร์พยักหน้าอย่างเงียบๆ เสียงของเธอขาดหายเมื่อคลื่นแห่งความสุขซัดเข้ามาไม่หยุด โรมันหัวเราะเบาๆ นิ้วหัวแม่มือของเขาวนรอบคลิตอริสของเธอไปพร้อมกับการสอดใส่ "ใครจะรู้ว่าเลขานุการจอมเคร่งขรึมของฉันจะเร่าร้อนได้ขนาดนี้"แบลร์พูดไม่ออก ใครกันแน่ เธอไม่รู้เพราะไม่มีใครแสดงให้เธอเห็นจังหวะของเขาเ
Read More
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status