บทที่ 1.1 ชีวิตตกต่ำ

"ดราม่าไม่จบ! นางเอกตกอับเคยถูกไล่ออกจากต้นสังกัด ถูกแฉควงไฮโซ 'ม.' ทั้งที่ฝ่ายชายมีแฟนอยู่แล้ว" พาดหัวข่าวเดียวกันปรากฏขึ้นพร้อมกันแทบทุกเพจบันเทิงราวกับถูกนัดหมาย รายการข่าวหลายสำนักก็พร้อมใจกันหยิบเรื่องนี้มาเล่นซ้ำเพื่อโหมกระแส จนแฮชแท็ก #ดาราผลไม้ตกอับ ไต่ขึ้นเทรนด์ของแอปพลิเคชันชื่อดังภายในเวลาไม่กี่ชั่วโมง

"นี่มันเงาของพีชชัด ๆ ทำแบบนี้ได้ยังไง" เสียงคนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ว่าขึ้นด้วยความไม่พอใจ ขณะชะโงกหน้าเข้ามามองหน้าจอโทรศัพท์ของคนที่กำลังเลื่อนดูข่าวอย่างเหม่อลอย

ลูกพีชหรือพีชดาราสาวผู้ตกเป็นประเด็นร้อนในขณะนี้ กดปิดหน้าจอล็อกมันไว้ ก่อนจะหันมายิ้มให้น้องสาว เป็นรอยยิ้มที่ส่งไปไม่ถึงดวงตา เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและความเศร้าที่ซ่อนยังไงก็ไม่มิด เธอพยายามทำเหมือนว่าเนื้อข่าวเหล่านั้นเป็นเพียงเสียงรบกวนผ่านหู ทั้งที่ทุกถ้อยคำกำลังกรีดลงบนศักดิ์ศรีและชีวิตของเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า

"ไม่เป็นไรโม" เธอพูดเบา ๆ

คนที่นั่งเคียงข้างและกุมมือเธอไว้ไม่ยอมปล่อยคือแตงโม น้องสาวเพียงคนเดียวที่อายุน้อยกว่าเธอถึงหกปี

แตงโมมองเห็นความเจ็บปวดของพี่สาวได้ชัดเจน แต่กลับทำอะไรไม่ได้นอกจากบีบมือแน่นขึ้น เป็นกำลังใจเพียงอย่างเดียวที่เธอให้ได้ในตอนนี้ 

"มันไม่ใช่ความผิดพีชเลยสักนิด ไอ้ไฮโซนั่นต่างหากที่หลอกพีช" น้องสาวพูดเสียงสั่น ความจริงที่มีเพียงพวกเธอเท่านั้นที่รู้ดี

"ช่างมันเถอะ เดี๋ยวมันก็คงผ่านไป" ลูกพีชยิ้มขึ้นอีกครั้ง เป็นรอยยิ้มแบบเดิมที่พยายามจะเข้มแข็ง ทั้งที่ข้างในกำลังพังลงทีละน้อย การตกเป็นขี้ปากสังคมไม่ใช่เรื่องใหม่สำหรับเธอ คนที่อยู่ในที่สว่างเกินไปก็หลีกเลี่ยงเงาของการถูกวิพากษ์วิจารณ์ไม่ได้อยู่แล้ว ไม่ว่าเรื่องนั้นจะจริงหรือไม่ก็ตาม

"พีชอย่าเครียดเลยนะ ทั้งเรื่องข่าว เรื่องแม่ ทุกอย่างมันจะต้องดีขึ้น" น้องสาวพูดปลอบทั้งที่น้ำเสียงของตัวเองก็สั่นไม่แพ้กัน

เพราะสิ่งที่หนักกว่าข่าวฉาวในตอนนี้ คือการที่แม่ของพวกเธอถูกหามส่งโรงพยาบาลด้วยอาการวูบหมดสติ และตอนนี้พี่น้องทั้งสองก็กำลังนั่งรออยู่หน้าห้องฉุกเฉิน รอให้ประตูบานนั้นเปิดออก พร้อมคำตอบที่ยังไม่รู้ว่าจะเป็นข่าวดีหรือข่าวร้าย

"ญาติคุณทิวารินทร์ครับ" เสียงเรียกจากบุคลากรทางการแพทย์ทำให้แตงโมกับลูกพีชดีดตัวลุกขึ้นแทบพร้อมกัน รีบเดินเข้าไปหาชายหนุ่มในชุดกราวน์ที่เพิ่งเปิดประตูออกมาจากห้องฉุกเฉิน

"ดิฉันค่ะ" ลูกพีชเป็นฝ่ายตอบทั้งที่หัวใจเต้นแรงจนแทบได้ยินเสียงตัวเอง ยืนฟังคำตอบนั้นด้วยลมหายใจที่ยังไม่เป็นจังหวะหลังจากรอมานานนับชั่วโมง

"เบื้องต้นผู้ป่วยมีอาการหอบ หายใจไม่อิ่ม และระดับออกซิเจนในเลือดต่ำ แต่ตอนนี้ทางเราให้การช่วยหายใจแล้ว สัญญาณชีพเริ่มกลับมาอยู่ในเกณฑ์ปกติครับ" คำพูดนั้นทำให้หญิงสาวทั้งสองเผลอถอนหายใจออกมาพร้อมกัน รอยยิ้มโล่งอกปรากฏขึ้นราวกับได้กลับมาหายใจได้เต็มปอดอีกครั้ง

"แล้วแม่ฉันเป็นอะไรคะ ก่อนหน้านี้ท่านแข็งแรงมาก ไม่ค่อยป่วย พักผ่อนก็พอ ทำไมถึงหมดสติไปได้ล่ะคะ" ลูกพีชถามต่อทันที เสียงยังคงสั่นอยู่เล็กน้อย 

ทิวารินทร์หรือทับทิมในวัยห้าสิบปี แม้จะเคยทำงานหนักแต่พักหลังก็ใช้ชีวิตเรียบง่ายมาตลอด หลังจากส่งลูกสาวคนโตจนเรียนจบก็แทบไม่มีเรื่องให้ต้องกังวล นอกจากงานบ้านเล็ก ๆ น้อย ๆ ดูแลลูกสองคน ทำอาหาร ออกกำลังกายสม่ำเสมอ ไม่มีอะไรบ่งบอกล่วงหน้าว่าร่างกายจะทรุดลงอย่างกะทันหันแบบนี้ 

"ตอนนี้เรายังบอกสาเหตุที่แน่ชัดไม่ได้ครับ สิ่งที่พบคือปอดทำงานได้ไม่เต็มที่ชั่วคราว ทำให้ร่างกายขาดออกซิเจนและเกิดอาการหมดสติ เราต้องตรวจเพิ่มเติมเพื่อดูว่ามีสาเหตุอื่นร่วมด้วยหรือไม่ เช่น ก้อนในปอด หรือภาวะแทรกซ้อนบางอย่าง"

"กะ ก้อนในปอดเหรอคะ" คำคำนั้นเหมือนฟ้าผ่าลงกลางอกลูกพีช เสียงในหัวเธออื้ออึงไปหมด เธอไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าตัวเองได้ยินมันชัดแค่ไหน หรือกำลังตีความมันเกินจริงไปเอง 

"ตอนนี้ยังเป็นแค่ข้อสันนิษฐานเบื้องต้นนะครับ ยังไม่ได้ยืนยันว่าเป็นมะเร็งหรือไม่ ต้องรอผลเอกซเรย์ ซีทีสแกน และอาจต้องเจาะชิ้นเนื้อก่อนถึงจะสรุปได้ชัดเจน" สิ้นคำอธิบาย หมอหนุ่มก็จะเดินจากไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบที่หนักอึ้งกว่าเดิม

สองพี่น้องยืนมองหน้าน้ำตาคลอเต็มขอบตาโดยไม่รู้ตัว เหมือนความโชคร้ายกำลังเล่นตลกกับชีวิต พามันตกลงไปในจุดที่ต่ำที่สุดซ้ำแล้วซ้ำเล่า โดยไม่เคยให้โอกาสได้ตั้งหลักเลยสักครั้ง