บทที่ 1.2 ชีวิตตกต่ำ

"พีชแม่จะเป็นอะไรไหม ฮึก" แตงโมถามเสียงสั่น น้ำตาไหลไม่หยุดกับข่าวร้ายที่ยังไม่มีคำยืนยันใด ๆ

"ไม่เป็นไร แม่ต้องไม่เป็นอะไร พีชจะไม่ยอมให้แม่เป็นอะไรเด็ดขาด" ลูกพีชพูดทั้งที่หัวใจตัวเองกำลังสั่นไหวไม่ต่างกัน เธอดึงน้องเข้ามากอดแน่น ทำหน้าที่เป็นที่พึ่งพิงให้แตงโม ทั้งที่ข้างในตัวเองไม่ได้แข็งแรงอย่างที่พยายามแสดงออกมาเลยสักนิด

มันไม่ง่ายเลย…กับการต้องยืนอยู่ในจุดของคนที่ห้ามล้ม ห้ามร้องไห้ และห้ามอ่อนแอ แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังต้องยืนให้ได้ ต้องเป็นเสาหลักที่มั่นคงให้ครอบครัวพึ่งพา แม้จะต้องฝืนยิ้มทั้งที่หัวใจแตกสลายก็ตาม

เธอเงยหน้าขึ้นสูดลมหายใจลึก ๆ พยายามกลืนความหวั่นไหวทั้งหมดลงไปในอก เหตุการณ์มันคงไม่เลวร้ายไปกว่านี้แล้วใช่ไหม

หรือชีวิตของคนคนหนึ่ง จะสามารถตกต่ำลงได้ทุกด้านพร้อมกันจริง ๆ

"แม่...แม่เป็นยังไงบ้าง" ทับทิมที่เพิ่งถูกย้ายเข้าห้องพักฟื้นค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ภาพแรกที่เห็นคือใบหน้าของลูกสาวทั้งสองที่ยืนอยู่ข้างเตียงคนละฝั่ง รอยยิ้มโล่งใจปรากฏบนใบหน้าของพวกเธอทันที และคนเป็นแม่เองก็ฝืนยิ้มตอบกลับมา แม้สีหน้าจะยังซีดเซียวอยู่ก็ตาม

"ไม่เป็นไรแล้ว สงสัยช่วงนี้คงจะนอนน้อยไปหน่อย ขอโทษนะโมพีช" น้ำเสียงอ่อนแรงเอ่ยออกมาอย่างคนที่ยังไม่รู้เลยว่าร่างกายตัวเองกำลังเผชิญอะไร 

"ขอโทษทำไม แม่ไม่ได้ผิดอะไรเลย" ลูกพีชส่ายหน้าช้า ๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปเกลี่ยเส้นผมของคนบนเตียงอย่างแผ่วเบาราวกับกลัวว่าแรงเพียงนิดเดียวจะทำให้แม่เจ็บ 

"แล้วร้องไห้ทำไมยัยโม แม่แค่เป็นลม ยังไม่ตายสักหน่อย" ทับทิมพยายามพูดติดตลกทั้งที่ลมหายใจยังไม่สม่ำเสมอ

"กลับบ้านกันเถอะลูก ไปคุยกับหมอแล้วพาแม่กลับนะ อยู่โรงพยาบาลเอกชนแบบนี้เปลืองเงินเปล่า ๆ ไปโรงพยาบาลรัฐก็พอแล้ว"

"..." สองพี่น้องสบตากันโดยไม่พูดอะไรสักคำ ผลตรวจเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนยังดังก้องอยู่ในหัวของลูกพีช ก้อนเนื้อในปอดคำที่เธอยังไม่กล้าแม้แต่จะพูดออกไป

"ไปสิพีช เอ้า...เด็กคนนี้ร้องไห้อีกคนแล้ว" ทับทิมขมวดคิ้วเล็กน้อย มองแตงโมที่น้ำตาไหลไม่หยุด แล้วก็ชะงักไป เมื่อหันมาเห็นว่าคนที่พยายามเข้มแข็งที่สุดอย่างลูกพีชกลับกำลังน้ำตาคลอไม่ต่างกัน 

"ฮึก...ตอนนี้แม่ยังต้องนอนโรงพยาบาลก่อน แม่ยังไม่หายดี" ลูกพีชอธิบายด้วยน้ำเสียงนุ่มช้า พยายามให้มันฟังดูเป็นเรื่องธรรมดา ทั้งที่ข้างในใจเจ็บแปลบเหมือนมีใครค่อย ๆ บีบมันเอาไว้ไม่ยอมปล่อย

"หมายความว่ายังไงพีช แม่แค่นอนน้อยไม่ใช่เหรอ?" น้ำเสียงของทับทิมสั่นเล็กน้อย ดวงตาไล่มองลูกสาวเหมือนกำลังพยายามหาคำตอบที่ตัวเองอยากเชื่อ

ลูกพีชเม้มริมฝีปากแน่น สูดลมหายใจลึกก่อนจะยอมพูดออกมาในที่สุด

"ผลตรวจออกมาว่าแม่...แม่เป็นมะเร็งปอด" สุดท้ายเธอก็จำเป็นต้องบอกความจริง

"..." คำสั้น ๆ เพียงประโยคเดียวกลับทำให้ทั้งห้องเงียบงัน ราวกับอากาศรอบตัวหยุดนิ่งไปชั่วขณะ ก่อนที่น้ำตาจะค่อย ๆ ไหลออกมาจากดวงตาของคนเป็นแม่โดยไม่มีเสียงสะอื้น

ความเจ็บปวดไม่ได้อยู่แค่ในโรคที่เพิ่งรู้ตัวว่าเป็น แต่อยู่ในความรู้สึกผิดที่ต้องทำให้ลูกต้องมารับภาระเพราะความป่วยของตน

"แต่แม่ไม่ต้องเป็นห่วงนะ" ลูกพีชรีบพูดต่อทันที ราวกับกลัวว่าความเงียบจะทำให้ทุกอย่างเลวร้ายลงไปกว่านี้

"คุณหมอบอกว่าเรายังโชคดี เจอในระยะที่ยังรักษาได้ ก้อนยังอยู่แค่ในปอด ยังไม่กระจายไปที่อื่น การผ่าตัดสามารถเอาออกได้หมด รวมถึงเนื้อเยื่อเสี่ยงด้วย แล้วแม่ก็แข็งแรง โอกาสฟื้นตัวสูงมาก หลังพักฟื้นกับทำกายภาพ แม่จะกลับมาใช้ชีวิตได้เกือบเหมือนเดิม หายใจได้ดี ทำอะไรได้ตามปกติค่ะ" เธอพูดทุกอย่างออกมาเหมือนกำลังยึดมันเป็นเชือกเส้นสุดท้ายที่พยุงใจตัวเองเอาไว้

แต่คนเป็นแม่กลับร้องไห้หนักกว่าเดิม

ไม่ใช่เพราะกลัวตาย หากแต่เพราะกลัวเป็นภาระที่กำลังจะตกลงบนบ่าของลูก ความทรงจำเรื่องแม่ของตัวเองที่จากไปด้วยโรคเดียวกันเพราะไม่มีเงินรักษาผุดขึ้นมาอย่างโหดร้ายเกินจะเมินเฉย

"แม่ไม่ต้องกังวลนะ" ลูกพีชขยับเข้าไปใกล้ บีบแขนคนเป็นแม่แน่นเหมือนยืนยันให้รู้ว่าเธออยู่ตรงนี้

"พีชหาได้ ลูกแม่เป็นถึงดารานะ รับงานไม่กี่เรื่องก็จ่ายค่าผ่าตัดได้แล้ว พีชไม่ให้มันซ้ำรอยเดิมแน่นอน" ลูกพีชบีบมือคนเป็นแม่เอาไว้แน่น ครั้งนี้จะเป็นตายร้ายดีเธอก็จะไม่ยอมให้ประวัติศาสตร์ครอบครัวกลับมาซ้ำรอยเดิม

"ขอโทษนะพีช" เสียงคนเป็นแม่เบาจนแทบไม่ได้ยิน

"ไม่ต้องคิดอะไรแล้วค่ะ" ลูกพีชส่ายหน้า ยิ้มทั้งที่น้ำตาคลอ

"แค่นอนพัก รักษาตัวให้หาย แล้วกลับมาอยู่กับพีชกับโมก็พอ แม่ต้องอยู่กับพวกเราไปอีกนานนะคะ"