ตอนที่ : 05 หุ้นส่วน

บริษัทภานุวัฒน์จำกัด

หลังจากจัดการเรื่องวุ่นวายออกไปได้ฉันก็ใช้ชีวิตตามปกติ เรื่องผู้หญิงของคุณพ่อไม่มีมาให้กวนใจอีกเลย คงเพราะฉันมาอยู่ใกล้ขึ้นล่ะมั้งเลยไม่กล้า เพราะไม่อย่างนั้นฉันคงได้ระเบิดลงจนใครๆ ก็ขวัญเสียกันแน่ๆ

ก๊อกๆๆ ~

"ขวัญพิชชา พ่อขอเข้าไปได้หรือเปล่า?"

"เข้ามาได้ค่ะ"

คุณพ่อเดินเข้ามาในห้องทำงานของฉัน และก็พาใครก็ไม่รู้มาด้วย เขาเป็นผู้ชายยังหนุ่มยังแน่นอยู่เลย แถมหน้าตาดีด้วย

"มีอะไรหรือเปล่าคะ?"

"พ่อพาคนมาแนะนำให้รู้จักน่ะ คนนี้ชื่อคุณกฤษฎิ์หิรัญ หรือว่าคุณหิรัญ เขามีหุ้นอยู่ในบริษัทของเราด้วยน่ะ"

"อ๋อ สวัสดีค่ะ"

"ครับ"

"นี่ลูกสาวของผมเองนะครับ ทำความรู้จักกันไว้ เพราะยังไงเดี๋ยวก็ต้องได้เจอกันบ่อยๆ"

"ค่ะ"

ฉันตอบโดยที่ตัวเองยังก้มหน้าทำงานอยู่ ก็ดูไร้มารยาทแหละ แต่ฉันไม่ได้อยากทำความรู้จักกับใคร ตั้งแต่มาที่นี่ฉันก็ก้มหน้าก้มตาทำงานของตัวเอง ไม่ได้สนใจว่าใครจะเป็นยังไง นอกซะจากไม่มาวุ่นวายกับฉันก่อน เหมือนกับสามคนนั้นที่โดนไล่ออกไป

"พิชา.."

"คะ?"

"เงยหน้าคุยกันก่อนสิลูก"

"คุณพ่อจะให้พิ คุยอะไรกับเขาล่ะคะ?"

"เอิ่บ..."

"ก็ถ้าไม่มีอะไรจะพูดกัน ก็แยกย้ายกันไปทำงานเถอะค่ะ"

"พอดีเขาจะมาประจำตำแหน่งที่นี่ชั่วคราวน่ะ ก็เลยอยากให้พิเป็นคนคอยดูแลเขา"

"แน่ใจแล้วเหรอคะ ว่าจะให้พิดูแลคนสำคัญของคุณพ่อ?"

"เราทำได้อยู่แล้ว พ่อไว้ใจ"

"ถ้าคุณพ่อพูดขนาดนี้แล้ว พิก็ตกลงค่ะ"

ฉันตอบรับคุณพ่อก่อนจะหันไปมองที่ผู้ชายที่ชื่อว่าหิรัญ เขาหน้าตาดีมาก เป็นผู้ชายที่หล่อเข้ม เล่นเอาฉันใจสั่นเลยเหมือนกัน แต่ก็ต้องวางมาดของตัวเองเอาไว้ เพราะปกติฉันไม่ใช่คนที่ตื่นเต้นกับอะไรแบบนี้เลย

"พักกลางวันกินข้าวอิ่มแล้ว ไปหาพ่อที่ห้องทำงานหน่อยนะ"

"ค่ะ"

.

.

พักเที่ยง...

หลังจากกินข้าวอิ่มฉันก็มาหาคุณพ่อที่ห้องทำงาน ตามที่คุณพ่อบอกเอาไว้ก่อนหน้านั้น ทีแรกฉันก็นึกว่าคุณพ่ออยู่คนเดียวซะอีก แต่เขากำลังนั่งคุยอยู่กับผู้ชายที่ชื่อว่าหิรัญ

"มาแล้วค่ะ คุณพ่อมีอะไรหรือเปล่าคะ?"

"พ่อจะถามว่าระหว่างที่พ่อไม่ได้มาทำงาน มีพนักงานของเราลาออกไปบ้างไหม?"

"ลาออกไม่มีค่ะ แต่ไล่ออกไปสามคน" ฉันพูดแบบน้ำเสียงปกติมาก

"เกิดอะไรขึ้น แล้วไปทำแบบนั้นได้ยังไง"

"จะให้พูดจริงๆเหรอคะ ว่าไล่ออกทำไม?"

"....." คุณพ่อถอนหายใจใส่ฉัน ก็คงไม่อยากให้ฉันพูดถึงผู้หญิงคนนั้นต่อหน้าคนอื่นหรอก เพราะมันจะส่งผลต่อภาพลักษณ์ของตัวเองด้วย แต่ฉันก็ไม่ได้สนใจอะไรกับหน้าตามากนักหรอก เพราะถ้าหมดความอดทนแล้วจริงๆ ฉันก็ไม่ไว้หน้าใครทั้งนั้นแหละ

"ไล่ออกเพราะพนักงานของคุณพ่อทำตัวกร่างใส่คนอื่น วันนั้นมาทำตัวกร่างผิดคน คิดว่าพิเป็นเด็กมาฝึกงานใหม่ ก็เลยเข้ามาหาเรื่อง พูดจาดูถูกถากถาง พิก็เลยจัดการไล่ออกค่ะ คุณพ่อมีอะไรจะคัดค้านไหมคะ หรือจะบอกว่าพิไม่มีสิทธิ์?"

"เปล่า...พ่อก็แค่ตกใจ"

"......" ฉันยืนเงียบ ไม่ได้พูดอะไรต่อจากนั้น แต่ในอกของฉันมันมีเรื่องที่อยากจะพูดออกไปตั้งมากมาย แต่ฉันไม่อยากยุ่งก็เท่านั้นเอง

"เอาล่ะ พ่อไม่มีอะไรจะถามแล้วล่ะ ไปพักเถอะ"

"ค่ะ"

************

กว่าจะใจเย็นกว่าจะนิ่งแบบนี้ได้เธอก็เจอเรื่องแย่ๆ มาสารพัดเลยเหมือนกันนะ โดยเฉพาะเรื่องที่ทำร้ายจิตใจคนเป็นลูก การที่ต้องเห็นพ่ออยู่กับผู้หญิงคนอื่นทำดีกับผู้หญิงคนอื่น ในขณะที่เธอนั้นต้องมองเห็นคนเป็นแม่ร้องไห้น้ำตาอาบแก้ม

สังคมก็เกิดความแปลกประหลาด ผู้ชายมีผู้หญิงคนอื่นได้ต่อให้ตัวเองจะมีภรรยาแล้วก็ตามจะไม่ถูกมองว่าไม่ดี แต่กลับกันถ้าเมื่อไหร่ที่ผู้หญิงทำแบบเดียวกัน มันจะกลายเป็นว่าเธอเลวทรามขึ้นมาในทันทีเลย มันไม่ยุติธรรมเอาซะเลยว่าไหมล่ะ

ฟึ่บ~

"ยังไม่กลับอีกเหรอครับ"

"???" ฉันเงยหน้ามองเจ้าของเสียงที่ทักทาย เขาวางของกินลงตรงหน้าของฉันก่อนจะทักทายกัน

"ก็ยังไม่ถึงเวลาเลิกงานนี่คะ" ฉันตอบ

"ตรงต่อเวลาจริงๆ นะครับ"

"ค่ะ"

"อ้อ ผมซื้อขนมมาฝาก ร้านตรงตึกข้างหน้าอร่อยมากเลยนะครับ ผมชอบซื้อกินอยู่บ่อยๆ ก็เลยถือโอกาสซื้อมาฝากคุณด้วยเลย"

"ขอบคุณมากนะคะ"

"ครับ"

"ว่าแต่คุณหิรัญเองก็ยังไม่กลับเหรอคะ"

"เดี๋ยวอีกสักพักก็กลับแล้วครับ"

"อ๋อ..."

"ถ้าไม่ว่าอะไร ผมขอนั่งอยู่ตรงนี้นะครับ"

"อ้อ ตามสบายเลยค่ะ"

หลังจากนั้นฉันก็นั่งทำงานของตัวเองต่อ ส่วนเขาเองก็นั่งอยู่ที่เก้าอี้ไม่ไกลจากกัน ฉันเองก็ไม่เข้าใจว่าเขาจะมานั่งเฝ้าทำไม เวลาทำงานมีคนมานั่งจ้องมองแบบนี้แล้ว ฉันรู้สึกเกร็งมากเลย

15 นาทีต่อมา

"เอางานมาส่งครับ"

"......" ฉันรับแฟ้มงานมาและรีบเปิดดู จากนั้นก็ตรวจด้วยความรวดเร็ว ถึงจะดูผ่านๆ แต่จากประสบการณ์การทำงานของตัวเอง ฉันก็รู้ได้ทันทีว่ามันไม่เรียบร้อย และมันก็มีจุดผิดพลาดอยู่หลายจุดเลย "ยังไม่เรียบร้อย เอาไปทำมาใหม่"

"คะ ครับ ตรงไหนเหรอครับที่ไม่เรียบร้อย?"

"ก็ไปดูเอาเองสิ ต้องให้ฉันเอานิ้วจิ้มบอกหรือยังไง แล้วถ้าต่อไปทำงานไม่เรียบร้อย ก็ต้องมีคนคอยบอกตลอดเลยงั้นเหรอ"

"เอ่อคือ..."

"ฉันให้เวลาถึงพรุ่งนี้ ก่อนเลิกงานฉันต้องได้เอกสารที่ครบสมบูรณ์ และไม่มีจุดผิดพลาด เข้าใจหรือเปล่า"

"เข้าใจครับ ขอโทษด้วยนะครับ"

ฉันไม่ได้ใจร้ายหรอกนะ แต่การทำงานแบบนี้มันจะให้ผิดพลาดไม่ได้เลยโดยเฉพาะเรื่องตัวเลข นี่มันบริษัทใหญ่เลยนะ ถ้าผิดพลาดขึ้นมาแล้วบริษัทเสียหาย ใครจะรับผิดชอบ และฉันก็มีหน้าที่คอยตรวจทุกอย่างก่อนจะส่งให้กับคุณพ่อที่เป็นประธานบริษัทได้เซ็น ฉันก็ต้องตรวจให้มันเรียบร้อย และทุกอย่างก็ต้องถูกต้องครบถ้วน

จะว่าฉันเนี๊ยบกับงานก็ได้ ฉันเป็นแบบนั้นจริงๆ ฉันไม่ชอบความผิดพลาด ไม่ชอบการทำงานชุ่ยๆ ไม่ชอบคนที่ทำงานส่งๆ และรับเงินเดือนเต็มจำนวน ดูเหมือนไม่อยากทำงาน ไม่เต็มใจทำงาน แต่อยากได้เงิน ฉันเกลียดคนประเภทนี้

"คุณพิเก่งจังเลยนะครับ ดูแป๊บเดียวก็รู้แล้ว ว่ามันผิดพลาด"

"ก็ฉันเรียนจบด้านนี้มาโดยตรงนี่คะ"

"เก่งจัง"

"......" ฉันเงยหน้ามองคุณหิรัญเขาเล็กน้อย ก่อนจะรีบก้มหน้าก้มตาทำงานต่อเพราะถูกเขามองแล้วยิ้มให้ ฉันรู้สึกไม่ชินเลยกับสายตาแบบนั้น มันเหมือนสายตาของคนที่กำลังแอบชอบกัน

แต่มันจะเป็นไปได้ยังไง เราเพิ่งเจอกันวันนี้เองนะ!