ตอนที่ : 02 จุดเริ่มต้นความร้าย

ผ่านไปหลายปี

พิชาในวัย 23 เธอยังเรียนต่อมหาวิทยาลัยใน UK อยู่ เธอเปลี่ยนไปมาก ดูเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น สุขุม และมีเหตุผลมากกว่าแต่ก่อน อาจจะเป็นเพราะสังคมรอบข้างหล่อหลอมให้เธอเป็นคนแบบนี้

อยู่ที่นี่เธอเองก็เคยมีแฟน แต่ก็ไม่ได้คบอะไรกันจริงจัง คุยกัน ขึ้นเตียง จากนั้นก็เลิก แต่ก็ยังมาเจอหน้ากันเหมือนเดิม เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น สำหรับเธอแล้วมันไม่ใช่เรื่องน่าเกลียดอะไร แค่ไม่ต้องไปเป็นเมียน้อยใคร มันก็พอแล้ว

ช่วงปิดเทอมหน้าร้อน~

"ยูจะกลับจริงๆ เหรอ?"

"อ่าห๊ะ.."

"ก็ตอนแรกยูบอกว่าจะไม่กลับ"

"ขอโทษนะเจสัน พอดีว่าฉันรู้สึกตะหงิดใจยังไงก็ไม่รู้ อยากกลับบ้านน่ะ เผื่อได้เจออะไรดีๆ"

"ไอขอไปด้วยได้หรือเปล่า"

"อย่ามาตลกหน่อยเลยน่า ฉันบอกให้เธอไปทำพาสปอร์ตแล้วแต่เธอก็ยังไม่ยอมทำเลย แล้วนี่ถ้ายื่นไปกว่าจะได้ ฉันก็คงไม่ได้กลับพอดี เอาไว้คราวหน้าก็แล้วกันนะ"

"สัญญานะ ยูต้องโทรหาไอทุกวันเลยรู้ไหม"

"ฉันจะพยายามหาเวลาว่างก็แล้วกัน แต่ฉันไม่สัญญา ฉันไม่รู้ว่าฉันจะว่างไหม"

"โอเค เดินทางปลอดภัยนะ"

.

.

สนามบิน ประเทศไทย~

ตอนแรกก็คิดว่าจะไม่กลับหรอก เพราะฉันก็บอกแม่ไว้แบบนั้น แต่พอคิดไปคิดมา ฉันกลับมาที่บ้านบ้างจะดีกว่า เพราะตั้งแต่ไปเรียนฉันไม่เคยกลับบ้านอีกเลย ฉันเบื่อถ้าจะต้องกลับมาเจอเรื่องพวกนั้น

บ้านเจ้าสัวภาณุ

พอนั่งรถมาถึงบ้าน ฉันก็ลากกระเป๋าแล้วเดินเข้าไปในบ้านฉันที ก่อนที่จะได้เจอกับป้าลี คุณป้าแม่บ้านที่อยู่มาก่อนฉันเกิดซะอีก

"คุณหนูพิ"

"สวัสดีค่ะ คุณแม่อยู่ไหมคะ"

"พิชาลูก.."

"สวัสดีค่ะคุณแม่"

"โอ๊ย~ ลูกสาวแม่กลับมาทำไมถึงไม่โทรบอกกันก่อน แม่จะได้ให้คนขับรถที่บ้านไปรับ ไม่ได้เจอกันนานโตขึ้นเยอะเลย แม่คิดถึงที่สุด"

"พิก็คิดถึงคุณแม่เหมือนกันค่ะ"

คุณแม่ทั้งกอดทั้งหอมฉันยกใหญ่ ฉันเองก็คิดถึงทุกคนไม่ต่างกันหรอก

"แล้วนี่คุณพ่อไปไหนคะ ไปทำงานเหรอ?"

"จ้ะลูก ไปได้สองวันแล้วล่ะ เห็นว่ามีดูงานกับลูกค้าที่ต่างจังหวัด ก็เลยต้องไปค้างคืนกัน"

"......" ดูงานเหรอ ฉันไม่ค่อยอยากเชื่อเท่าไหร่เลย เรื่องดูงานมันไม่เห็นต้องให้เจ้านายเป็นคนไปดูเองเลย ความจริงส่งตัวแทนไปก็ได้

หลายปีมานี้ฉันพยายามจะเชื่อนะว่าคุณพ่อเลิกทำแบบนั้นแล้วจริงๆ แต่ฉันก็ยังเชื่อมาตลอดว่า คนถ้ามันได้ทำเรื่องแบบนั้นแล้วไม่ได้รับอะไรกลับไป ก็จะยังทำแบบนั้นอยู่เหมือนเดิม เพราะมีความคิดว่า ต่อให้ทำลงไป ก็ไม่มีใครทำอะไรได้อยู่ดี

"แล้วนี่จะมาอยู่กี่วันลูก"

"ขอดูก่อนนะคะแม่ พิแค่อยากมาช้อปปิ้งน่ะค่ะ อยู่ที่นั่นช้อปปิ้งจนเบื่อแล้ว"

"แล้วเรื่องเรียนที่นั่นเป็นยังไงบ้าง มันดีอยู่ใช่ไหม"

"ก็ดีนะคะแม่ ดีเลย.."

"เฮ้อ...ได้ยินแบบนี้แม่ก็สบายใจ"

"คุณแม่ล่ะคะเป็นยังไงบ้าง เข้มแข็งขึ้นบ้างไหม ได้ทำตามที่พิแนะนำบ้างหรือเปล่า?"

"อย่าหาว่าอย่างนั้นอย่างนี้เลยนะ แต่พิก็รู้ว่าแม่ไม่ใช่คนที่ชอบความรุนแรง การที่เราทำแบบนั้นมันไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้นเลย กลับกันมันจะทำให้คุณพ่อเกลียดแม่มากกว่า"

"ไม่เป็นอะไรค่ะ ถ้าคุณแม่ไม่ทำ พิก็จะทำเอง ถ้าพิได้เห็นกับตา ได้เจอกับตัว พิจะจัดการเอง"

"เรื่องมันก็ผ่านมานานมากแล้วนะลูก แม่น่ะทำใจได้แล้ว ปล่อยไปเถอะลูก แม่ไม่ได้คิดอะไรแล้ว"

"ต่อให้คุณแม่ไม่ได้คิด ไม่ได้เสียใจ ไม่ได้ร้องไห้ แต่พิก็ยังเกลียดคนพวกนั้นค่ะ พวกคนที่ชอบทำลายครอบครัวคนอื่น"

"พิ..."

"ทำไมคุณแม่ถึงไม่หย่ากับคุณพ่อล่ะคะ?"

"เรื่องนี้มันเป็นเรื่องละเอียดอ่อน ที่แม่ไม่ยอมหย่า และยอมทนอยู่ ก็เพื่อรักษาครอบครัวของเรา แม่ไม่อยากให้พิต้องยืนอยู่ตรงกลาง แล้วเลือกระหว่างพ่อกับแม่กลายเป็นเด็กบ้านแตก แม่ไม่อยากให้พิต้องรู้สึกอย่างนั้น"

"แล้วถ้าพิบอกว่าพิไม่ได้คิดอะไรแบบนั้นล่ะคะ"

"ถึงอย่างนั้น มันก็ยังเป็นเรื่องละเอียดอ่อนอยู่ดีลูก"

"......" ฉันพยายามที่จะเข้าใจคุณแม่นะ ฉันพยายามมากๆ เหมือนจะเข้าใจ แต่สุดท้ายฉันก็ไม่เข้าใจอยู่ดี ฉันรู้ว่าคุณพ่อคุณแม่รักกันมาก เพราะทั้งสองคบกันมาหลายสิบปี กว่าจะแต่งงานกัน กว่าจะมีฉันออกมา ถ้านับรวมๆ จนฉันโตป่านนี้แล้ว ทั้งสองก็รักกันมาเกือบ 20 ปีเลยล่ะ

มันคงเป็นเพราะความผูกพัน

แต่ฉันก็ยังยืนยันคำเดิม ฉันยังเกลียดคนพวกนั้นอยู่เสมอ และถ้าฉันเจอเมื่อไหร่ฉันไม่เอาไว้แน่ และฉันก็จะทำให้คุณพ่อได้เห็น ถึงความร้ายของฉัน ที่มีจุดเริ่มต้นมาจากตัวเขา

.

.

วันถัดมา ณ. ห้างสรรพสินค้า

ที่บอกว่าตั้งใจมาช้อปปิ้ง คือฉันมาจริงๆ อยากหาซื้ออะไรแก้เครียด เพราะอยู่ที่นั่นฉันเข้าห้างจนเบื่อหมดแล้ว เข้าจนจำได้หมดว่าตรงไหนมีอะไรบ้าง

"คุณพ่อ..." ฉันอุทานออกมาเบาๆ เพราะได้เห็นพ่อของตัวเองกำลังเดินถือแขนหยอกกันกระหนุงกระหนิงอยู่กับผู้หญิงคนนึง ที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกับฉัน

ไหนบอกว่าไปดูงานที่ต่างจังหวัดไง! ฉันคิดว่าอยู่แล้วว่าคุณพ่อจะไม่มีทางเลิกนิสัยแบบนี้ เพราะคุณแม่รับได้และไม่โวยวาย

ซ่า!

ฉันเดินตรงไปที่สองคนนั้น ก่อนจะเปิดฝาแก้วกาแฟในมือและสาดใส่ผู้หญิงคนนั้นจนเสื้อขาวของมันเป็นสีดำด่างไปหมด

"กรี๊ด!"

"เฮ้ย! พะ พิชา!?"

"สวัสดีค่ะคุณพ่อ ไม่ได้เจอกันนาน ยังทำเหมือนเดิมอยู่อีกเหรอคะ อุตส่าห์กลับมาจากต่างประเทศ คิดว่าจะได้เจออะไรดีๆ ที่มากกว่านี้ นี่เหรอคะที่บอกกับคุณแม่ว่าไปดูงานต่างจังหวัด?"

"กลับมาตั้งแต่ตอนไหนลูก"

"ฮือ...เจ้าสัวขา ชุดนักศึกษาของแจน เปื้อนหมดเลย เจ้าสัวต้องจัดการนะคะ สงสัยต้องซื้อใหม่ทั้งชุดเลย"

"มีปัญญาก็ไปซื้อเอาเองสิ มือตีนมีครบ ไม่ได้พิการ ทำมาหากินเองมันจะตายหรือไง?"

"นี่เธอ!"

"อย่ามาขึ้นเสียงกับฉันนะ ถ้าไม่อยากโดนตบ!"

"เจ้าสัวขา นี่มันเรื่องอะไรกันคะ?"

"กลับไปก่อนนะแจน เดี๋ยวฉันติดต่อไปอีกที"

"ไม่ต้องติดต่ออะไรทั้งนั้นค่ะ ให้มันจบตรงนี้"

"พิชา.."

"พูดอะไรของเธอ!"

"อายุก็ยังน้อย ยังเป็นนักศึกษาอยู่เลย ทำไมถึงอยากมีผัวแก่ล่ะ ทำไมถึงยอมเป็นเมียน้อยคนอื่น เพราะเงินเหรอ? ดูจากทรงแล้ว เธอคงไม่ได้รักพ่อของฉันจริงหรอก ที่เข้ามาก็หวังปอกลอกเอาเงินมากกว่า ฉันพูดถูกไหม?"

"กรี๊ด อีเด็กบ้า!"

"พิชาพอแล้วลูก"

"หวังว่าคุณพ่อจะกลับบ้านนะคะ และก็เตรียมคำแก้ตัวเอาไว้ด้วย พิจะกลับไปรอที่บ้านค่ะ"