Mag-log inผ่านไปหลายปี
พิชาในวัย 23 เธอยังเรียนต่อมหาวิทยาลัยใน UK อยู่ เธอเปลี่ยนไปมาก ดูเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น สุขุม และมีเหตุผลมากกว่าแต่ก่อน อาจจะเป็นเพราะสังคมรอบข้างหล่อหลอมให้เธอเป็นคนแบบนี้
อยู่ที่นี่เธอเองก็เคยมีแฟน แต่ก็ไม่ได้คบอะไรกันจริงจัง คุยกัน ขึ้นเตียง จากนั้นก็เลิก แต่ก็ยังมาเจอหน้ากันเหมือนเดิม เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น สำหรับเธอแล้วมันไม่ใช่เรื่องน่าเกลียดอะไร แค่ไม่ต้องไปเป็นเมียน้อยใคร มันก็พอแล้ว
ช่วงปิดเทอมหน้าร้อน~
"ยูจะกลับจริงๆ เหรอ?"
"อ่าห๊ะ.."
"ก็ตอนแรกยูบอกว่าจะไม่กลับ"
"ขอโทษนะเจสัน พอดีว่าฉันรู้สึกตะหงิดใจยังไงก็ไม่รู้ อยากกลับบ้านน่ะ เผื่อได้เจออะไรดีๆ"
"ไอขอไปด้วยได้หรือเปล่า"
"อย่ามาตลกหน่อยเลยน่า ฉันบอกให้เธอไปทำพาสปอร์ตแล้วแต่เธอก็ยังไม่ยอมทำเลย แล้วนี่ถ้ายื่นไปกว่าจะได้ ฉันก็คงไม่ได้กลับพอดี เอาไว้คราวหน้าก็แล้วกันนะ"
"สัญญานะ ยูต้องโทรหาไอทุกวันเลยรู้ไหม"
"ฉันจะพยายามหาเวลาว่างก็แล้วกัน แต่ฉันไม่สัญญา ฉันไม่รู้ว่าฉันจะว่างไหม"
"โอเค เดินทางปลอดภัยนะ"
.
.
สนามบิน ประเทศไทย~
ตอนแรกก็คิดว่าจะไม่กลับหรอก เพราะฉันก็บอกแม่ไว้แบบนั้น แต่พอคิดไปคิดมา ฉันกลับมาที่บ้านบ้างจะดีกว่า เพราะตั้งแต่ไปเรียนฉันไม่เคยกลับบ้านอีกเลย ฉันเบื่อถ้าจะต้องกลับมาเจอเรื่องพวกนั้น
บ้านเจ้าสัวภาณุ
พอนั่งรถมาถึงบ้าน ฉันก็ลากกระเป๋าแล้วเดินเข้าไปในบ้านฉันที ก่อนที่จะได้เจอกับป้าลี คุณป้าแม่บ้านที่อยู่มาก่อนฉันเกิดซะอีก
"คุณหนูพิ"
"สวัสดีค่ะ คุณแม่อยู่ไหมคะ"
"พิชาลูก.."
"สวัสดีค่ะคุณแม่"
"โอ๊ย~ ลูกสาวแม่กลับมาทำไมถึงไม่โทรบอกกันก่อน แม่จะได้ให้คนขับรถที่บ้านไปรับ ไม่ได้เจอกันนานโตขึ้นเยอะเลย แม่คิดถึงที่สุด"
"พิก็คิดถึงคุณแม่เหมือนกันค่ะ"
คุณแม่ทั้งกอดทั้งหอมฉันยกใหญ่ ฉันเองก็คิดถึงทุกคนไม่ต่างกันหรอก
"แล้วนี่คุณพ่อไปไหนคะ ไปทำงานเหรอ?"
"จ้ะลูก ไปได้สองวันแล้วล่ะ เห็นว่ามีดูงานกับลูกค้าที่ต่างจังหวัด ก็เลยต้องไปค้างคืนกัน"
"......" ดูงานเหรอ ฉันไม่ค่อยอยากเชื่อเท่าไหร่เลย เรื่องดูงานมันไม่เห็นต้องให้เจ้านายเป็นคนไปดูเองเลย ความจริงส่งตัวแทนไปก็ได้
หลายปีมานี้ฉันพยายามจะเชื่อนะว่าคุณพ่อเลิกทำแบบนั้นแล้วจริงๆ แต่ฉันก็ยังเชื่อมาตลอดว่า คนถ้ามันได้ทำเรื่องแบบนั้นแล้วไม่ได้รับอะไรกลับไป ก็จะยังทำแบบนั้นอยู่เหมือนเดิม เพราะมีความคิดว่า ต่อให้ทำลงไป ก็ไม่มีใครทำอะไรได้อยู่ดี
"แล้วนี่จะมาอยู่กี่วันลูก"
"ขอดูก่อนนะคะแม่ พิแค่อยากมาช้อปปิ้งน่ะค่ะ อยู่ที่นั่นช้อปปิ้งจนเบื่อแล้ว"
"แล้วเรื่องเรียนที่นั่นเป็นยังไงบ้าง มันดีอยู่ใช่ไหม"
"ก็ดีนะคะแม่ ดีเลย.."
"เฮ้อ...ได้ยินแบบนี้แม่ก็สบายใจ"
"คุณแม่ล่ะคะเป็นยังไงบ้าง เข้มแข็งขึ้นบ้างไหม ได้ทำตามที่พิแนะนำบ้างหรือเปล่า?"
"อย่าหาว่าอย่างนั้นอย่างนี้เลยนะ แต่พิก็รู้ว่าแม่ไม่ใช่คนที่ชอบความรุนแรง การที่เราทำแบบนั้นมันไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้นเลย กลับกันมันจะทำให้คุณพ่อเกลียดแม่มากกว่า"
"ไม่เป็นอะไรค่ะ ถ้าคุณแม่ไม่ทำ พิก็จะทำเอง ถ้าพิได้เห็นกับตา ได้เจอกับตัว พิจะจัดการเอง"
"เรื่องมันก็ผ่านมานานมากแล้วนะลูก แม่น่ะทำใจได้แล้ว ปล่อยไปเถอะลูก แม่ไม่ได้คิดอะไรแล้ว"
"ต่อให้คุณแม่ไม่ได้คิด ไม่ได้เสียใจ ไม่ได้ร้องไห้ แต่พิก็ยังเกลียดคนพวกนั้นค่ะ พวกคนที่ชอบทำลายครอบครัวคนอื่น"
"พิ..."
"ทำไมคุณแม่ถึงไม่หย่ากับคุณพ่อล่ะคะ?"
"เรื่องนี้มันเป็นเรื่องละเอียดอ่อน ที่แม่ไม่ยอมหย่า และยอมทนอยู่ ก็เพื่อรักษาครอบครัวของเรา แม่ไม่อยากให้พิต้องยืนอยู่ตรงกลาง แล้วเลือกระหว่างพ่อกับแม่กลายเป็นเด็กบ้านแตก แม่ไม่อยากให้พิต้องรู้สึกอย่างนั้น"
"แล้วถ้าพิบอกว่าพิไม่ได้คิดอะไรแบบนั้นล่ะคะ"
"ถึงอย่างนั้น มันก็ยังเป็นเรื่องละเอียดอ่อนอยู่ดีลูก"
"......" ฉันพยายามที่จะเข้าใจคุณแม่นะ ฉันพยายามมากๆ เหมือนจะเข้าใจ แต่สุดท้ายฉันก็ไม่เข้าใจอยู่ดี ฉันรู้ว่าคุณพ่อคุณแม่รักกันมาก เพราะทั้งสองคบกันมาหลายสิบปี กว่าจะแต่งงานกัน กว่าจะมีฉันออกมา ถ้านับรวมๆ จนฉันโตป่านนี้แล้ว ทั้งสองก็รักกันมาเกือบ 20 ปีเลยล่ะ
มันคงเป็นเพราะความผูกพัน
แต่ฉันก็ยังยืนยันคำเดิม ฉันยังเกลียดคนพวกนั้นอยู่เสมอ และถ้าฉันเจอเมื่อไหร่ฉันไม่เอาไว้แน่ และฉันก็จะทำให้คุณพ่อได้เห็น ถึงความร้ายของฉัน ที่มีจุดเริ่มต้นมาจากตัวเขา
.
.
วันถัดมา ณ. ห้างสรรพสินค้า
ที่บอกว่าตั้งใจมาช้อปปิ้ง คือฉันมาจริงๆ อยากหาซื้ออะไรแก้เครียด เพราะอยู่ที่นั่นฉันเข้าห้างจนเบื่อหมดแล้ว เข้าจนจำได้หมดว่าตรงไหนมีอะไรบ้าง
"คุณพ่อ..." ฉันอุทานออกมาเบาๆ เพราะได้เห็นพ่อของตัวเองกำลังเดินถือแขนหยอกกันกระหนุงกระหนิงอยู่กับผู้หญิงคนนึง ที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกับฉัน
ไหนบอกว่าไปดูงานที่ต่างจังหวัดไง! ฉันคิดว่าอยู่แล้วว่าคุณพ่อจะไม่มีทางเลิกนิสัยแบบนี้ เพราะคุณแม่รับได้และไม่โวยวาย
ซ่า!
ฉันเดินตรงไปที่สองคนนั้น ก่อนจะเปิดฝาแก้วกาแฟในมือและสาดใส่ผู้หญิงคนนั้นจนเสื้อขาวของมันเป็นสีดำด่างไปหมด
"กรี๊ด!"
"เฮ้ย! พะ พิชา!?"
"สวัสดีค่ะคุณพ่อ ไม่ได้เจอกันนาน ยังทำเหมือนเดิมอยู่อีกเหรอคะ อุตส่าห์กลับมาจากต่างประเทศ คิดว่าจะได้เจออะไรดีๆ ที่มากกว่านี้ นี่เหรอคะที่บอกกับคุณแม่ว่าไปดูงานต่างจังหวัด?"
"กลับมาตั้งแต่ตอนไหนลูก"
"ฮือ...เจ้าสัวขา ชุดนักศึกษาของแจน เปื้อนหมดเลย เจ้าสัวต้องจัดการนะคะ สงสัยต้องซื้อใหม่ทั้งชุดเลย"
"มีปัญญาก็ไปซื้อเอาเองสิ มือตีนมีครบ ไม่ได้พิการ ทำมาหากินเองมันจะตายหรือไง?"
"นี่เธอ!"
"อย่ามาขึ้นเสียงกับฉันนะ ถ้าไม่อยากโดนตบ!"
"เจ้าสัวขา นี่มันเรื่องอะไรกันคะ?"
"กลับไปก่อนนะแจน เดี๋ยวฉันติดต่อไปอีกที"
"ไม่ต้องติดต่ออะไรทั้งนั้นค่ะ ให้มันจบตรงนี้"
"พิชา.."
"พูดอะไรของเธอ!"
"อายุก็ยังน้อย ยังเป็นนักศึกษาอยู่เลย ทำไมถึงอยากมีผัวแก่ล่ะ ทำไมถึงยอมเป็นเมียน้อยคนอื่น เพราะเงินเหรอ? ดูจากทรงแล้ว เธอคงไม่ได้รักพ่อของฉันจริงหรอก ที่เข้ามาก็หวังปอกลอกเอาเงินมากกว่า ฉันพูดถูกไหม?"
"กรี๊ด อีเด็กบ้า!"
"พิชาพอแล้วลูก"
"หวังว่าคุณพ่อจะกลับบ้านนะคะ และก็เตรียมคำแก้ตัวเอาไว้ด้วย พิจะกลับไปรอที่บ้านค่ะ"
เวลาต่อมาพิชาท้องใหญ่มากขึ้นเรื่อยๆ ตามช่วงเวลา ณ ตอนนี้ก็เจ็ดเดือนได้แล้วล่ะ เธอได้ลูกชายด้วยล่ะนะตอนนี้เธอไม่ได้ออกไปทำงานเพราะท้องใหญ่มากแล้ว เลยต้องยกงานให้หิรัญเป็นคนดูแลก่อน ส่วนเธอก็อยู่ที่บ้านพร้อมกับแม่ของเธอที่ย้ายเข้ามาอยู่ด้วยกันแล้ว เพราะหย่าขาดจากพ่อของเธอเรียบร้อยแล้ว เรื่องนี้เองก็กินเวลาไม่น้อยเหมือนกันเลยนะ กว่าทุกอย่างจะจบลงได้น่ะตอนนี้เธอไม่ได้โกรธ เกลียดใครแล้วล่ะ เพราะเลือกที่จะปล่อยวางแล้ว เธอไม่อยากแบกมันเอาไว้ สุดท้ายแล้วก็มีแค่เธอที่ต้องเจ็บเรื่องเมียน้อย เธอเองก็ไม่ได้ชอบอะไรหรอก แต่ปล่อยวางเพราะตอนนี้พ่อของเธอก็เป็นคนนอกครอบครัวไปแล้ว ส่วนเรื่องครอบครัวเธอเองเธอจะดูแลให้ดีที่สุดจะไม่ให้ประวัติมันซ้ำรอยอย่างแน่นอน.........."พักบ้างสิลูกพิชา วันๆ นั่งดูแต่แท็ปเล็ตงาน เดี๋ยวก็เวียนหัวหรอก" ผู้เป็นแม่พูดขึ้น พร้อมกับวางจานผลไม้ที่เตรียมมาให้ลงตรงหน้าของเธอ"แค่นี้เองค่ะคุณแม่ สบายมาก แค่นั่งแล้วเอานิ้วจิ้มเอง""เรานี่มันดื้อจริงๆ เลยนะ คอยดูเถอะ ลูกมันจะดื้อตาม""คุณแม่อ่า""กินผลไม้สิ แม่ปอกมาให้""ขอบคุณค่ะ คุณแม่เองก็เหมือนกันนะคะ พักบ้าง ไม่ต้องคอยทำ
สองวันถัดมา"อ้วก อ้วก อ้วก""พ่อครับมาหรือยัง พี่พิชาเหมือนจะไม่ไหวเลย"( พ่อกำลังรีบขับรถครับ คุณคอยดูพี่พิชาไว้ก่อนนะ เดี๋ยวพ่อก็ถึงแล้ว )"ครับพ่อ"วันนี้เป็นวันหยุดก็จริง แต่หิรัญมีงานด่วนก็เลยออกไปแต่เช้า แต่แล้วก็ต้องรีบกลับเพราะลูกชายโทรหาพร้อมกับบอกว่าพิชาไม่สบาย เธอกำลังโก่งคออ้วกอยู่ในห้องน้ำไม่ยอมออกมาซักที สภาพร่างกายก็ดูเหมือนว่าจะแย่แล้วด้วย หิรัญก็เลยต้องเลื่อนงานและรีบกลับอย่างเร่งดวนเพราะเป็นห่วงภรรยาจนกระทั่งเขากลับมาถึงบ้าน"คุณครับ!""พี่พิชาอยู่ในห้องครับ ออกมาแล้ว แต่นอนหลับอยู่ครับ""ครับ"หิรัญรีบเข้าไปหาภรรยาในห้องทันที เห็นเธอกำลังนอนขดอยู่บนเตียง อาการดูไม่สู้ดีเท่าไหร่ด้วย"พิชาครับ คุณไหวไหม?""อือ คุณหิรัญ..." เธอปรือตามองอย่างงงๆ คิดว่าตัวเองตาฝาดไปหรือเปล่าที่ได้เห็นเขา แต่ดูเหมือนว่าจะไม่ใช่ เพราะเขากำลังประคองเธอขึ้นมาบนอก"ไปหาหมอกันนะครับ""อือ...ฉันไม่มีแรง""คุณเป็นอะไรไปครับ""ไม่รู้สิคะ จู่ๆ ก็อ้วกแต่เช้าเลย หมดแรงยังไงก็ไม่รู้ด้วย""หรือว่าคุณจะท้องครับ""ท้อง?" เป็นการตกใจที่เสียงแผ่วมากๆ เพราะเธอหมดแรงแล้วจริงๆ"นั่นสิครับ อาการคุณมันฟ้อง ผ
หลายเดือนต่อมาพอเสร็จสิ้นงานแต่งทั้งสองก็ย้ายเข้ามาอยู่ด้วยกันอย่างถาวร กลายเป็นสามีภรรยาที่อยู่ด้วยกันอย่างถูกต้องตามกฎหมาย พิชาไม่ได้ทำหน้าที่แม่บ้าน เพราะเธอเองก็มีงานที่ต้องทำ ไหนจะร้านอาหารที่เพิ่งจะเปิดตัวได้ไม่นานเธอเองก็ต้องคอยแวะเวียนเข้าไปดูแลแต่ในครอบครัวก็ไม่ได้แย่อะไร ทุกคนรักกันดีไม่ได้มีปัญหา เจ้าคุณก็เป็นเด็กดีมาก ไม่มีเรื่องอะไรมาให้ต้องหนักใจเลยร้านอาหารขวัญพิชชา"คุณพิชาครับ มีคนมาหาครับ""ใครคะ?""ผมเองก็ไม่ทราบครับ แต่เป็นเด็ก""......" พอได้ยินอย่างนั้นเธอก็รีบเดินออกไปทันที เพราะเธอรู้ว่าใครมา แต่เธอไม่คิดว่าเจ้าคุณจะมาที่นี่ในเวลาแบบนี้และนี่ก็เป็นครั้งแรกด้วยที่เจ้าตัวมา ไม่รู้ว่ามีเรื่องอะไรหรือเปล่า"เจ้าคุณมีอะไรหรือเปล่า?""ไม่มีครับพอดีผมเลิกเรียน โทรหาพ่อแล้วแต่พ่อติดประชุม พ่อบอกให้มาที่ร้านของพี่พิชาก่อน""อ๋อ มานั่งลงก่อนสิเดี๋ยวพี่หาอะไรให้กิน แล้วกลับพร้อมกับพี่ก็ได้ไม่ต้องรอพ่อเรามารับหรอก จะได้ไม่ต้องวนไปวนมา""ครับ"เพราะร้านอาหารมันเพิ่งจะเปิดตัว อะไรๆ มันจึงค่อนข้างจะวุ่นวายด้วย แต่ก็ไม่ได้ลำบากอะไรขนาดนั้น เพราะเธอมีทุกอย่างพร้อมแล้ว"นี่ค
"แต่งงานกับผมนะครับพิชา""!!!!" ฉันยืนอึ้งตกใจจนทำอะไรไม่ถูก ฉันกำลังถูกเขาขอแต่งงานงั้นเหรอ มันเรื่องจริงใช่ไหม ฉันไม่ได้ฝันไปใช่หรือเปล่า เรื่องแต่งงานมันเป็นเรื่องที่น่าตื่นเต้นมากนะสำหรับฉัน"คิดอะไรอยู่ครับ ผมไม่ได้พูดเล่นนะครับ""ฉะ ฉันไม่คิดไม่ฝันว่ามันจะเป็นเรื่องจริง คือฉัน..." ให้ตายสิ ฉันพูดอะไรไม่ออกเลย ตื่นเต้นจนมือสั่นไปหมด เพิ่งเคยตื่นเต้นแบบนี้เป็นครั้งแรกเลยด้วย"แต่งงานกับผมนะครับ ให้ผมได้ดูแลคุณในฐานะสามีที่ถูกต้องตามกฎหมาย""ตะ ตกลงค่ะ ฉันตกลง" ฉันรีบตอบออกไป เพราะกลัวว่าตัวเองจะมัวแต่ยืนอึ้งไม่ได้ตอบกลับเขาแหวนถูกสวมเข้ามาในนิ้วของฉัน เคยเห็นเหมือนกันนะการขอแต่งงานแบบนี้น่ะ แต่ฉันก็ไม่คิดว่าจะได้เจอกับตัวเอง ดูเหมือนว่าเขาจะเตรียมการเรื่องพวกนี้มาหมดแล้ว และฉันก็ไม่รู้เรื่องมาก่อนเลยด้วย"นี่คุณชวนฉันมาเที่ยวที่นี่ เพื่อเรื่องนี้โดยเฉพาะเลยเหรอคะ?""ครับ""......""แต่เรื่องนี้ต้องยกความดีความชอบให้กับเจ้าคุณนะครับ เขาเป็นคนวางแผนให้ผมเอง""หืม..." ฉันมองไปที่เจ้าคุณ"เจ้าคุณอยากให้ผมขอคุณแต่งงาน ก็เลยช่วยจัดการเรื่องงานตรงนี้ให้ วางแผนให้""ขอบคุณนะครับเจ้าคุณ"
เวลาต่อมาหลังจากที่ผ่านเรื่องวุ่นวายมาเราสองคนก็กลับมาเริ่มต้นกันใหม่ มันเป็นฉันเองแหละที่ไม่มีความเชื่อใจในตัวของเขา ฉันผิดเองที่เอาแต่ใจร้อนและตัดสินเขา ในขณะที่เขากำลังพยายามบอกความจริง แต่ฉันกลับไม่เชื่อเลยสักนิด กลับไปเชื่อผู้หญิงคนนั้นมากกว่าแต่ก็นะผู้หญิงมาร้องไห้อ้อนวอนขอสามีคืน เพราะสงสารลูก อยากให้เขากลับไป ฉันเข้าใจสถานการณ์แบบนี้ก็เลยสงสาร และก็ไม่ได้คิดอะไรเลย เป็นผู้หญิงเหมือนกันแท้ๆ แต่ก็ไม่คิดว่าจะมีมารยาได้มากขนาดนี้แต่ก็ต้องขอบคุณแหละ ที่เผยธาตุแท้ออกมาให้เห็น เพราะไม่อย่างนั้นฉันก็คงไม่ฉุกคิด และก็คงโง่เชื่อแบบนั้นไปตลอด..หมับ!~"คิดอะไรอยู่ครับ เงียบเชียว?""ตกใจหมดเลยค่ะ มาไม่ให้ซุ่มไม่ให้เสียงเลย""ตกใจทำไมครับ ผมไม่ใช่ผีสักหน่อย""......""คิดอะไรอยู่ล่ะครับ ถึงได้เหม่อลอยไม่รู้ว่าผมเดินมา""ก็เรื่องที่เกิดขึ้นแหละค่ะ" พูดจบฉันก็หันกลับไปหาเขา พอมองหน้าเขาฉันก็หัวเราะออกมาเล็กน้อย "ฉันนี่โง่จังเลยนะ""ทำไมว่าตัวเองแบบนั้นล่ะครับ""ฉันโง่ที่ไม่ยอมเชื่อคุณไง แต่ฉันก็ไม่คิดว่า ผู้หญิงแบบนั้นก็จะมีมารยาเหมือนกัน แสดงละครเอาซะฉันเชื่อจนหมดใจเลย""คุณไม่ได้โง่สั
บ้านของกฤษณ์หิรัญพิชาเดินเข้าไปอย่างเชื่องช้า เพราะเธอไม่ได้บอกเขามาก่อนว่าเธอจะกลับมา และก็ไม่คิดด้วยว่าวันปกติทำงานอย่างนี้ เขาจะอยู่ที่บ้านพอเดินเข้าไปถึงในตัวบ้าน เธอก็ได้เห็นเด็กคนนึงกำลังนั่งเล่นอยู่ ทันทีที่ได้มองหน้ากัน เธอก็รู้ได้ทันทีว่าเด็กคนนี้คือใคร ในรูปมองว่าเหมือนแล้วตัวจริงเหมือนกว่าอีก"พี่สาว มาหาใครครับ?""เอ่อคือ..." ที่บอกว่าไม่ค่อยถูกกับเด็กน่ะเรื่องจริงนะ ไม่รู้จะรับมือยังไง ในหัวในความคิดคือเด็กจะชอบร้องไห้งอแง เอาแต่ใจเอาแต่อารมณ์ พอไม่ได้ดั่งใจขึ้นมาก็โวยวาย"ให้ผมไปตามพ่อให้ไหมครับ?""ฉัน...""เจ้าคุณครับใครมา เราคุยกับใครอยู่พ่อได้ยินเสียง" เสียงของหิรัญดังมาก่อนที่เจ้าตัวจะเดินตามเสียงมาติดๆ เขาที่ได้เห็นเธอก็มีท่าทีตกใจ ก่อนจะรีบเดินเข้ามาหา"คุณพิชา""เอ่อฉัน...ฉันมา""???""นะ นี่ลูกของคุณเหรอ?" เธอเปลี่ยนเรื่องคุยเพื่อกลบเกลื่อนน้ำเสียงอึกอักของตัวเองในตอนนี้ ถ้ายังยืนกรานจะคุยเรื่องเดิม มีหวังเธอได้พูดไม่ออกแน่ๆ"ครับ นี่เจ้าคุณครับ ลูกชายของผมเอง พอดีผม...""ไม่ต้องพูดหรอก ฉันพอจะรู้มาบ้างแล้ว""คะ ครับ รู้ได้ยังไงครับ!?""เด็กคนนี้ชื่ออะไรเหรอ เจ
เวลาต่อมา ณ. บริษัทภานุวัฒน์จำกัด ในขณะที่ใครต่อใครนั้นไม่สามารถรับมือกับความเนี๊ยบในการทำงานของขวัญพิชชาได้ แต่ทว่าเขาคนนี้กลับรับมือเธอได้อย่างน่าประหลาด เธอเป็นคนที่ตรงไปตรงมา ไม่หักไม่งอไม่อ่อนข้อให้ใครทั้งนั้น กับเรื่องการทำงานทุกอย่างต้องเรียบร้อย เธอจะไม่ปล่อยผ่านแม้มันจะเป็นเรื่องเล็กๆ น้อ
บริษัทภานุวัฒน์จำกัด หลังจากจัดการเรื่องวุ่นวายออกไปได้ฉันก็ใช้ชีวิตตามปกติ เรื่องผู้หญิงของคุณพ่อไม่มีมาให้กวนใจอีกเลย คงเพราะฉันมาอยู่ใกล้ขึ้นล่ะมั้งเลยไม่กล้า เพราะไม่อย่างนั้นฉันคงได้ระเบิดลงจนใครๆ ก็ขวัญเสียกันแน่ๆก๊อกๆๆ ~"ขวัญพิชชา พ่อขอเข้าไปได้หรือเปล่า?""เข้ามาได้ค่ะ"คุณพ่อเดินเข้ามาใ
สองปีต่อมาขวัญพิชชาเรียนจบแล้วตอนนี้เธอก็กลับมาที่บ้านถาวรและได้เข้าทำงานที่บริษัทของผู้เป็นพ่อ เพราะเธอคือผู้ถือหุ้นของบริษัทด้วยเช่นกัน แต่เพราะไม่ได้มานานหลายปีใครต่อใครจึงจำเธอไม่ได้ บวกกับพนักงานบริษัทก็เข้าออกกันหลายสิบคนต่อปี ก็เลยไม่มีใครรู้จักกับเธอเข้ามาวันแรกก็โดนคนมองแบบแปลกๆ เธอเองก็
บ้านของนางเอก"พิชาลูก""......""เกิดอะไรขึ้นลูก ไหนบอกว่าไปช้อปปิ้งไง ทำไมถึงกลับมาสภาพนี้ล่ะ?" ผู้เป็นแม่เอ่ยถามด้วยความสงสัย เมื่อลูกสาวกลับมาถึงบ้านนั้น กลับทำหน้าบูดบึ้ง ไม่ยอมพูดยอมจาและนั่งเหมือนกำลังรอใครกลับมาอยู่แถมไม่มีอะไรติดมือกลับมาเลยสักอย่าง ทั้งๆ ที่ออกไปห้างมาแท้ๆ ราวกับว่าไปเจอ
![พิศวาสรักลูกหนี้ [ซีรีส์ พิศวาสรัก 1/4]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)






