ตอนที่ : 03 ยื่นคำขาด

บ้านของนางเอก

"พิชาลูก"

"......"

"เกิดอะไรขึ้นลูก ไหนบอกว่าไปช้อปปิ้งไง ทำไมถึงกลับมาสภาพนี้ล่ะ?" ผู้เป็นแม่เอ่ยถามด้วยความสงสัย เมื่อลูกสาวกลับมาถึงบ้านนั้น กลับทำหน้าบูดบึ้ง ไม่ยอมพูดยอมจาและนั่งเหมือนกำลังรอใครกลับมาอยู่

แถมไม่มีอะไรติดมือกลับมาเลยสักอย่าง ทั้งๆ ที่ออกไปห้างมาแท้ๆ ราวกับว่าไปเจอเรื่องอะไรมาถึงได้อารมณ์คุกรุ่นได้ขนาดนี้

"รอคนกลับบ้านค่ะ เดี๋ยวก็มา"

.

.

เธอและแม่นั่งรออยู่ได้สักพักใหญ่ๆ พ่อของเธอก็กลับมาจริงๆ ทำเอาคนเป็นแม่นั้นตกใจเป็นอย่างมาก

"คุณภาณุ?"

"พิชา...กลับมาจากต่างประเทศตอนไหนลูก ไม่เห็นโทรบอกพ่อบ้างเลย"

"ทำไมต้องโทรบอกว่าจะกลับด้วยคะ ปกติกลับบ้านมาก็ต้องเจอไม่ใช่เหรอคะ แต่นี่ไม่เจอ คุณแม่บอกว่าคุณพ่อไปทำงานต่างจังหวัด เหรอคะ?"

เธอยิงคำถามรัวๆ ซึ่งเอาคนเป็นพ่อนั้นถึงกับไปไม่เป็นเลยเหมือนกัน เพราะความจริงแล้วนั้นไม่ได้ไปทำงานต่างจังหวัดอย่างที่โกหกภรรยาเอาไว้ แต่ไปนอนกกอยู่กับเมียน้อยที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกับลูกสาวตัวเอง และพิชาก็ไปเห็นกับตามาแล้วด้วย

"ตอบมาสิคะคุณพ่อ ไปทำงานต่างจังหวัดไม่ใช่เหรอ ทำไมกลับเร็วจัง?"

"พิชา..."

"นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้น พิชา คุณภาณุ แม่งงงไปหมดแล้วนะ"

"พ่อขอร้องล่ะ อย่าให้มันเป็นเรื่องใหญ่เลย"

"ขอร้องเหรอคะ คุณพ่อเนี่ยขอได้ถูกคนจริงๆ คุณพ่อก็รู้ไม่ใช่เหรอคะ ว่าพิไม่เหมือนคุณแม่"

"เอ๊ะ! ก็พ่อไม่อยากให้มันเป็นเรื่องเป็นราวไง"

"คุณพ่อขึ้นเสียงใส่พิเหรอคะ!?"

"ทุกคน! หยุดทะเลาะกันก่อน แล้วใครก็ได้ช่วยบอกมาทีว่ามันเกิดอะไรขึ้น ทำไมคุณภาณุถึงกลับมาล่ะคะคุณไปต่างจังหวัดนี่ แล้วพิชาไปไหนมาก็ตอนแรกบอกกับแม่ว่าจะไปช้อปปิ้ง"

"ไปไหนมาเหรอคะ ก็ไปช้อปปิ้งมานี่แหละค่ะคุณแม่ แต่มันดันไปเจออะไรที่มันไม่ควรเจอ และมันก็ไม่คาดคิดด้วย รู้ไหมคะว่าพิไปเจออะไรมา"

"???" ถึงแม้ลูกสาวจะไม่ได้พูดอะไรต่อ หรือพูดไปตรงๆ แต่คุณหญิงก็พอจะเข้าใจแล้วว่าลูกสาวนั้นกำลังหมายถึงอะไร คงจะไปเจอพ่อของตัวเองเดินเที่ยวอยู่กับผู้หญิงคนอื่นสินะ ทั้งที่โกหกว่าจะไปทำงานต่างจังหวัดหลายวัน

"พิผิดหวังค่ะ ตอนแรกก็คิดว่าจะไม่กลับมาแล้ว แต่ก็คิดถึงคุณแม่ อยากกลับมาเที่ยวบ้าง แต่พอกลับมาเจอเรื่องเดิมๆ บอกได้ตามตรงค่ะ พิเบื่อ พิเหนื่อย!"

"คุณภาณุ.."

"ไม่เอาสิ ลูกก็รู้ว่าผู้หญิงพวกนั้นก็แค่ทางผ่านของพ่อ ตัวจริงของพ่อก็คือแม่ของหนูนี่ไง พ่อก็แค่เล่นๆ น่ะ"

"คุณพ่อคะ ไม่รู้สึกอะไรบ้างเหรอคะ ที่ไปมีอะไรกับผู้หญิงที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกับลูกสาวของตัวเอง ไม่คิดจริงๆ เหรอคะ คุณพ่อไม่คิด แต่พิคิดนะคะ"

"พิชา..."

"จากนี้ไปคุณพ่ออยากมีก็ตามใจเลยค่ะ อยากทำอะไรก็เชิญเลย ในเมื่อคุณพ่อก็ไม่ได้เห็นหัวเมียของตัวเองหรือลูกของตัวเองอยู่แล้วนี่คะ แต่พิขอยื่นคำขาดเอาไว้เลย ถ้าเจอเมื่อไหร่ พิไม่เอาไว้แน่ พิจะเล่นงานทั้งคุณพ่อ ทั้งผู้หญิงหน้าด้านพวกนั้น!"

"พิชาลูก ใจเย็นๆ ก่อนนะ"

"พิทำตัวไม่รู้ร้อนไม่รู้หนาว ปิดหูปิดตาแล้วปล่อยให้คุณพ่อทำเรื่องแบบนั้นต่อไปไม่ได้หรอกค่ะ พิไม่ใช่คนใจเย็นเหมือนคุณแม่ และพิก็รับไม่ได้!"

พูดจบเธอก็หันหลังเดินหนีออกไปไม่ได้สนใจเสียงเรียกของผู้เป็นพ่อที่ดังตามหลังมาเลยสักนิด

ทั้งที่เพิ่งจะมาถึงเองแท้ๆ แต่เธอกลับไม่อยากอยู่บ้านหลังนี้อีกต่อไปแล้ว ไม่ใช่ว่าเธอไม่รักแม่หรอกนะ แต่ทุกวันนี้ที่เธอกลายเป็นเด็กเจ้าอารมณ์ กลายเป็นเด็กนิสัยเสียก็เพราะต้องเจอเรื่องแบบนี้หล่อหลอมมาหลายปี ต้องเห็นพ่อของตัวเองกอดหอมอยู่กับผู้หญิงคนอื่น ที่ไม่ใช่แม่ของเธอ และเธอก็เห็นบ่อย เห็นผู้หญิงไม่ซ้ำหน้ามากับพ่อของเธอ มันไม่อาจทำให้เธอชินได้เลย ต่อให้จากหนีไปเรียนต่างประเทศอยู่หลายปีแล้วก็ตาม

.

.

ก๊อกๆๆ

"นี่แม่เองนะลูก แม่ขอเข้าไปนะ"

"ประตูไม่ได้ล็อคค่ะ เข้ามาได้เลย"

แกร๊ก~

"นั่นลูกจะไปไหน?" ผู้เป็นแม่เอ่ยถาม เมื่อเห็นลูกสาวนั้นกำลังรีบร้อนในการเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋าเดินทาง

"จะกลับอังกฤษแล้วค่ะ เบื่อที่จะต้องอยู่ที่นี่"

"กว่ามหาลัยจะเปิด ก็ตั้งอีกนานเลย อยู่กับแม่ก่อนไม่ได้เหรอลูก แม่คิดถึงแม่เหงา"

"งั้นคุณแม่ก็ไปอยู่ต่างประเทศกับพิสิคะ ที่นั่นกว้างแถมบรรยากาศดีด้วย"

"แม่ไปไม่ได้หรอกลูก"

พอได้ยินแบบนั้นเธอก็ถอนหายใจออกมาอย่างแรง เพราะแม่ของเธอก็ยังให้ความสำคัญกับพ่อของเธออยู่เสมอ แต่กลับกันพ่อของเธอไม่ได้สนใจรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ตรงนี้เลย แม่ของเธอใส่ใจทุกอย่าง แต่คนที่ทิ้งขว้างคือพ่อของเธอเอง

"คุณแม่จะทนอยู่ไปเพื่ออะไรคะ ไม่เสียใจบ้างหรือไง ไม่เจ็บบ้างหรือไงคะ?"

"เสียใจสิ เจ็บมากด้วย แต่จะให้แม่ทำยังไงได้ล่ะ แม่อยู่กับพ่อมาตั้งนานนะ มันมีความผูกพันที่มากกว่านั้นอีก"

"ถ้าคุณแม่ยังคงใจอ่อนอยู่แบบนี้คุณพ่อก็ไม่เลิกนิสัยพวกนั้นหรอกค่ะ เชื่อเอาไว้เถอะไอ้คำโกหกที่บอกว่าไปทำงานต่างจังหวัดต้องค้างคืน คุณพ่อไม่ได้ไปทำงานจริงๆ หรอก ก็คงไปนอนกกอยู่กับผู้หญิงคนอื่น ส่วนคุณแม่ก็นอนแห้งเหี่ยวอยู่ที่บ้านคนเดียว" เธอตั้งใจพูดให้แม่ของเธอเจ็บ แต่ไม่ได้ตั้งใจที่จะทำให้เสียใจอะไรกับคำพูดของลูกสาว เธอแค่อยากให้แม่คิดในสิ่งที่เธอพูดออกไป มันเป็นความจริงที่แม่ของเธอนั้นควรเปิดใจรับรู้ได้แล้ว

"แล้วไอ้เรื่องที่เรายื่นคำขาดไว้ ไม่ได้พูดจริงใช่ไหม"

"คุณแม่ก็น่าจะรู้ ว่าพิเป็นคนยังไง คุณแม่ก็น่าจะเคยเห็นแล้ว"

"อย่าทำอะไรที่มันรุนแรงเลยนะลูก เราเองก็เป็นผู้หญิงด้วยกัน แม่ว่าเราควรเห็นใจนะ จะไปว่าผู้หญิงฝ่ายเดียวก็ไม่ได้ ผู้ชายเองก็เป็นฝ่ายผิด แล้วคนของเราก็ผิดแบบเต็มๆ เลย เพราะเขารู้อยู่เต็มอกว่าผิดถูกมันคืออะไร บางทีผู้หญิงเขาก็ไม่รู้"

"แล้วจะให้พิทำยังไงล่ะคะ?"

"ก็ไม่ต้องทำอะไรหรอก ทำแบบนั้นไปมีแต่ครจะมองว่าเราไม่ดีนะลูก"

"พิจะพยายามค่ะ แต่ไม่รับปาก ถ้าเจอพวกปากดีๆ พิก็คงไม่ยอมเหมือนกัน"

"......"

"พรุ่งนี้พิจะกลับแล้วค่ะ"

"โอเคๆ เรียนจบแล้วก็รีบกลับมานะลูก ใครไม่รักแต่แม่รักหนูเสมอ และขอให้หนูรู้ไว้ว่า แม่ทำทุกอย่างก็เพื่อลูก"

"พิรักแม่นะคะ"