All Chapters of ในฐานะเมียน้อย ( set นางร้าย ) : Chapter 1 - Chapter 10

ผ่านไปหลายปี พิชาในวัย 23 เธอยังเรียนต่อมหาวิทยาลัยใน UK อยู่ เธอเปลี่ยนไปมาก ดูเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น สุขุม และมีเหตุผลมากกว่าแต่ก่อน อาจจะเป็นเพราะสังคมรอบข้างหล่อหลอมให้เธอเป็นคนแบบนี้อยู่ที่นี่เธอเองก็เคยมีแฟน แต่ก็ไม่ได้คบอะไรกันจริงจัง คุยกัน ขึ้นเตียง จากนั้นก็เลิก แต่ก็ยังมาเจอหน้ากันเหมือนเดิม เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น สำหรับเธอแล้วมันไม่ใช่เรื่องน่าเกลียดอะไร แค่ไม่ต้องไปเป็นเมียน้อยใคร มันก็พอแล้วช่วงปิดเทอมหน้าร้อน~"ยูจะกลับจริงๆ เหรอ?""อ่าห๊ะ..""ก็ตอนแรกยูบอกว่าจะไม่กลับ""ขอโทษนะเจสัน พอดีว่าฉันรู้สึกตะหงิดใจยังไงก็ไม่รู้ อยากกลับบ้านน่ะ เผื่อได้เจออะไรดีๆ""ไอขอไปด้วยได้หรือเปล่า""อย่ามาตลกหน่อยเลยน่า ฉันบอกให้เธอไปทำพาสปอร์ตแล้วแต่เธอก็ยังไม่ยอมทำเลย แล้วนี่ถ้ายื่นไปกว่าจะได้ ฉันก็คงไม่ได้กลับพอดี เอาไว้คราวหน้าก็แล้วกันนะ""สัญญานะ ยูต้องโทรหาไอทุกวันเลยรู้ไหม""ฉันจะพยายามหาเวลาว่างก็แล้วกัน แต่ฉันไม่สัญญา ฉันไม่รู้ว่าฉันจะว่างไหม""โอเค เดินทางปลอดภัยนะ"..สนามบิน ประเทศไทย~ตอนแรกก็คิดว่าจะไม่กลับหรอก เพราะฉันก็บอกแม่ไว้แบบนั้น แต่พอคิดไปคิดมา ฉันกลับมาที่บ้านบ้

สองปีต่อมาขวัญพิชชาเรียนจบแล้วตอนนี้เธอก็กลับมาที่บ้านถาวรและได้เข้าทำงานที่บริษัทของผู้เป็นพ่อ เพราะเธอคือผู้ถือหุ้นของบริษัทด้วยเช่นกัน แต่เพราะไม่ได้มานานหลายปีใครต่อใครจึงจำเธอไม่ได้ บวกกับพนักงานบริษัทก็เข้าออกกันหลายสิบคนต่อปี ก็เลยไม่มีใครรู้จักกับเธอเข้ามาวันแรกก็โดนคนมองแบบแปลกๆ เธอเองก็พยายามที่จะไม่สนใจอะไร เพราะคนพวกนี้มันก็ทำได้แค่มองเท่านั้นแหละ"นี่เธอเป็นเด็กใหม่ใช่ไหม ชื่ออะไร?""ทำไมต้องบอก""ที่นี่เขาอยู่กันแบบระบบพี่น้อง ใครมาก่อนก็ได้เป็นพี่ ใครมาทีหลังก็ได้เป็นน้อง และรุ่นน้องก็ต้องเคารพรุ่นพี่""......" เธอแสยะยิ้มหัวเราะอย่างแผ่วเบา ไม่ได้กลัวเลยสักนิดกลับกันนึกสมเพชเสียมากกว่า ทำไมต้องเคารพอะไรกันขนาดนั้นด้วย ในเมื่อมาทำงานต่างคนก็ต่างทำงานอยู่ดี ทำอย่างกับว่าเคารพรุ่นพี่แล้วจะทำให้หน้าที่การงานมันดีขึ้นอย่างนั้นแหละ มันก็แค่พวกคำพูดหลอกเด็กที่เอาไว้พูดเพื่อยกตัวเองให้ดูเหนือกว่า"ที่พูดเนี่ยได้ยินไหม เอาบัตรประจำตัวพนักงานมาดูซิ!""ไม่มี""เอ๊ะ! นี่อย่ามากวนได้ป่ะ ไม่ใช่เพื่อนเล่นนะ ทำงานที่นี่มันก็ต้องมีบัตรพนักงานอยู่แล้ว อย่ามาตอแหล เอามาให้ดูเดี๋ยวนี้!"

เวลาต่อมา ณ. บริษัทภานุวัฒน์จำกัด ในขณะที่ใครต่อใครนั้นไม่สามารถรับมือกับความเนี๊ยบในการทำงานของขวัญพิชชาได้ แต่ทว่าเขาคนนี้กลับรับมือเธอได้อย่างน่าประหลาด เธอเป็นคนที่ตรงไปตรงมา ไม่หักไม่งอไม่อ่อนข้อให้ใครทั้งนั้น กับเรื่องการทำงานทุกอย่างต้องเรียบร้อย เธอจะไม่ปล่อยผ่านแม้มันจะเป็นเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ก็ตามแต่ทว่าด้วยความตรงไปตรงมาของเธอก็กลับทำให้ใครหลายคนไม่พอใจเช่นกันฟึ่บ~แผ่นเอกสารถูกวางลงตรงหน้าของหญิงสาวขณะที่เธอนั้นกำลังก้มหน้าก้มตาทำงานอยู่ เธอชำเลืองตาขึ้นมองเห็นแค่หัวข้อของแผ่นกระดาษก็พอจะเข้าใจแล้วว่ามันคืออะไร"เสร็จแล้วเหรอคะ?""เปล่า ผมแค่ไปแก้เล็กๆ น้อยๆ มาให้น่ะ แค่นี้ก็น่าจะได้แล้วใช่ไหม""ที่ฉันบอกว่าให้ไปแก้มา คือแก้ทั้งหมดค่ะ ไม่ใช่แก้เฉพาะจุด ฉันไม่ชอบการขีดฆ่าแล้วเอาปากกาเขียนทับ มันดูไม่เรียบร้อย""แต่ว่ามันก็...""ทำงานนะคะ ไม่ใช่เล่นขายของ นี่มันบริษัทใหญ่ ตัวเลขผิดพลาดแค่จุดเดียว เสียหายได้หลายล้านเลยนะคะ""เอิ่บ...โอเคครับ เดี๋ยวผมจะไปแก้ทั้งหมดมาให้""เชิญค่ะ"ใครที่บอกว่าเธอเลือกปฏิบัติสั่งงานหนักๆเฉพาะพนักงานในบริษัท ไม่เป็นความจริงเลย แม้กระทั่งหิรัญผู

ช่วงบ่ายหลังจากนั่งพักอยู่ที่คาเฟ่ร้านกาแฟกันเสร็จเรียบร้อยแล้ว เราสองคนก็กลับขึ้นมาทำงานของตัวเองกันต่อ ฉันเห็นรถของคุณพ่อจอดอยู่ที่เดิม แปลว่าคุณพ่อไม่ได้ออกไปกินข้าวข้างนอกสินะ"มีอะไรหรือเปล่าคะ?" ฉันถามคุณหิรัญ เพราะก่อนหน้านั้นเขาบอกว่าเขาจะไปหาคุณพ่อที่ห้องทำงาน แต่ผ่านไปไม่ถึงนาทีเขาก็เดินกลับออกมาแล้ว"ไม่มีอะไรหรอกครับ แต่ท่านเจ้าสัวมีแขกอยู่ ผมก็เลยไม่อยากเข้าไปรบกวน""???" ฉันไม่ได้ตอบอะไรแต่งงอยู่ คุณพ่อเนี่ยนะมีแขกเวลานี้ ไม่เห็นบอกเลยว่าวันนี้ใครจะมาหา"เอ่อคุณพิชาครับ เมื่อกี้ท่านเจ้าสัวฝากมาบอกว่า ให้คุณพิชาไปเอาเอกสารอีกบริษัทนึงครับ แล้วก็ให้ผมเป็นคนขับรถไปให้""ฉันเนี่ยนะ ต้องไปเอาเอกสาร?"ที่ถามเพราะปกติถ้ามีเอกสารจะต้องส่ง พนักงานที่บริษัทนั้นจะเป็นฝ่ายเอาเอกสารมาส่งเอง ไม่จำเป็นต้องให้คนของบริษัทนี้ไปเอา โดยเฉพาะฉัน ที่มันไม่ได้มีหน้าที่อะไรตรงนี้เลย"ครับ เห็นว่าเป็นเอกสารสำคัญ ตอนนี้ท่านก็ติดธุระคุยกับแขกอยู่ครับ เลยไม่สามารถไปเอาได้""......" ฉันพยักหน้าตอบรับ ก่อนจะออกไปพร้อมกับคุณหิรัญลงไปที่ด้านล่างด้วยกัน แต่ฉันรู้สึกแปลกๆ ยังไงก็ไม่รู้"ขึ้นรถสิครับ""รอ

เช้าวันต่อมาของอีกวัน"ลูกล่ะ ทำไมไม่ลงมากินข้าวสักที จะได้ออกไปทำงานกัน""ไปดื่มตั้งแต่เมื่อคืน ยังไม่กลับค่ะ""อะไรนะ! แล้วนี่โทรตามแล้วหรือยัง?""ไม่ได้โทรค่ะ แต่ลูกบอกเอาไว้แล้ว ถ้าเมาไม่มากก็กลับได้ แต่ถ้าเมามากก็จะเปิดโรงแรมนอนใกล้ๆ""ให้ตายสิ ทำตัวเหลวไหลจริงๆ""ลูกเครียดเลยออกไปดื่ม เหลวไหลตรงไหนคะ ที่ผ่านมาลูกก็ทำงานให้คุณมาโดยตลอด""เหลวไหลตรงที่เป็นผู้หญิงแล้วออกไปดื่มคนเดียวนี่แหละ ถ้าเกิดอะไรไม่ดีขึ้นมาจะทำยังไง?""......" คุณหญิงไม่ได้ตอบกลับอะไรสามี เพราะเธอเบื่อที่จะต้องพูดหรือตอบคำถามอะไรกับคนที่อคติแบบนี้ ตอนนี้ขวัญพิชชาไม่ใช่เด็กเหมือนแต่ก่อนแล้ว เธอบรรลุนิติภาวะ และเธอก็เก่งมากพอที่จะสามารถเอาตัวรอดได้ก็แค่เชื่อมั่นในตัวลูก ปล่อยลูกให้ได้ออกไปปลดปล่อยบ้างมันจะเป็นอะไรไป..ผ่านไปสักพัก~"นี่คุณหญิงคอยดูลูกด้วยนะ ถ้าพิชากลับมาแล้ว โทรบอกผมด้วย หรือถ้ายังไม่กลับมายังไง ก็ต้องโทรบอกผม""ห่วงด้วยเหรอคะ ปกติฉันไม่เห็นคุณจะสนใจอะไรแบบนี้เลย""อย่ามายอกย้อนผมนะ!""เหอะ! เดี๋ยวนี้คนในครอบครัว ทำอะไรก็ผิดไปหมดเลยสินะ ฉันไม่อยากคุยกับคุณแล้ว อยากจะทำอะไรก็เชิญตามสบาย""...