บทที่4

บทที่ 4

“ตำแหน่งที่น้องเลือกมาตอนนี้พี่ได้คนแล้วค่ะ” ผู้หญิงผมสั้นทาปากสีแดงแปร๊ดเอ่ยบอก

“อ่อ…แล้วพอจะมีตำแหน่งไหนว่างไหมคะพี่ซิน” ไข่มุกเอ่ยถามผู้หญิงตรงหน้าด้วยจิตใจห่อเหี่ยว

นี่เธอจะไม่ได้งานอีกแล้วเหรอ

“ก็มีอยู่นะ เป็นนางแบบให้แบรนด์น่ะ แต่เป็นแบรนด์เสื้อผ้าผู้หญิง เปิดในเครือเดียวกันนี่แหละแต่แค่เปิดแบบทางการอีกสองเดือน” เธออธิบายยาวเหยียด “สนใจไหมล่ะคะ ได้เงินมากกว่าตำแหน่งที่น้องมาสมัครอีกนะ”

“สนใจค่ะ” ไข่มุกรีบพยักหน้าบอก

“ไหนลองยืนขึ้นหน่อยค่ะ แล้วลองหมุนตัวไปรอบ ๆ ให้พี่ดูหน่อยว่าพอจะใช้งานได้ไหม”

ไข่มุกยืนขึ้นตามที่อีกคนบอก เธอถอยหลังออกมาเล็กน้อยก่อนจะค่อย ๆ หมุนตัวให้อีกฝ่ายดูโดยไม่ได้สงสัยอะไร

“อืม หุ่นสวยดีนะ” ซินพยักหน้าเบา ๆ “แต่พี่ตัดสินใจเองไม่ได้หรอก งั้นเดี๋ยวน้องตามพี่มาทางนี้ก่อน” ซินลุกเดินนำหน้าไป “ลองใส่ชุดแล้วเดี๋ยวพี่ถ่ายไปให้เจ้าของแบรนด์เลือก”

ไข่มุกได้ยินแบบนั้นก็ยอมเดินตามเธอไปแต่โดยดี หญิงสาวเลือกมาสมัครงานที่นี่เพราะเห็นว่าเป็นแบรนด์เสื้อผ้าผู้ชายที่กำลังได้รับความนิยมอย่างมาก อีกทั้งกำลังขยายสาขาไปอีกหลายแห่ง

ตอนแรกเธอเห็นพิกัดร้านก็ดีใจ เพราะเป็นทางผ่านที่เธอมักจะมาประจำ แต่พอมาดูดี ๆ แล้ว ร้านนี้อยู่โดดเดี่ยวไม่มีเพื่อนบ้านรอบข้างเลย เป็นร้านที่บอกว่าตั้งเป็นบริษัทที่อยู่ในซอยลึกเล็ก ๆ จนเธอเองก็รู้สึกแปลก ๆ แต่เพราะคิดว่าแบรนด์นี้เอาดีด้านออนไลน์มากกว่าหน้าร้าน การสร้างในที่เงียบ ๆ เพื่อทำคอนเทนต์ต่อยอดก็ไม่รบกวนบริเวณรอบข้างดี

“ห้องนี้แหละจ่ะ เสื้อผ้าพี่เรียงวางไว้ในนั้นแล้วห้าชุด ใส่แล้วเดินออกมาหาพี่นะ พี่นั่งรอตรงนี้” ซินเอ่ยจบก็เดินไปนั่งรอที่โซฟา

ไข่มุกเดินเข้ามาด้านใน วางสัมภาระตัวเองลงก่อนจะเดินสำรวจชุดที่วางกอง ๆ กันไว้ คิ้วเรียวสวยขมวดหมุ่นอย่างนึกสงสัย เสื้อผ้าถูกวางเรียงรายจัดเป็นระเบียบอย่างดีราวกับเตรียมพร้อมไว้ให้เธอ

ทั้งที่เธอไม่ได้บอกว่าจะมาสมัครตำแหน่งนี้สักหน่อย หน้าเพจต่าง ๆ ก็ไม่มีการประกาศรับสมัครนางแบบแบรนด์เสื้อผ้าผู้หญิง แต่กลับมีเสื้อผ้าเตรียมพร้อมซะอย่างนั้น

หญิงสาวมองไปรอบ ๆ ห้องสี่เหลี่ยม ที่เต็มไปด้วยราวไม้แขวนเสื้อมากมาย มีตู้เสื้อผ้าตัวใหญ่ที่ยังไม่แกะพลาสติกที่ห่อหุ้มออก ดวงตากลมโตสะดุดเข้ากับเลนส์อะไรบางอย่าง มันเงาวับจนเธอจับสังเกตได้

สองขาเดินก้าวเข้าไป มือเรียวแหวกผ้าที่แขวนออกก่อนจะเห็นว่ามันคือโทรศัพท์ที่ตั้งกล้องถ่ายเอาไว้ หัวใจของหญิงสาวเต้นระรัวด้วยความตื่นตระหนก เธอรีบหันกลับไปหยิบกระเป๋าของตัวเองแล้วเปิดประตูออกไป

“อ้าว ทำไมไม่ใส่ชุดที่เตรียมให้สักที อยากได้ไหมงานน่ะ” ซินถามด้วยสีหน้าและน้ำเสียงไม่พอใจ

“ขอตัวกลับก่อนนะคะ ส่วนเรื่องงานช่างมันเถอะค่ะ” พูดจบก็รีบกึ่งเดินกึ่งวิ่งออกไปข้างนอก

“เดี๋ยวสิ!” แต่ซินยังคงวิ่งตามออกมา เธอกำลังจะคว้าตัวของไข่มุกได้อยู่แล้ว

หมับ!

ฝ่ามือใหญ่คว้าจับข้อมือของซินไว้ได้ก่อนที่เธอจะแตะตัวของหญิงสาว ไข่มุกตกใจสะดุ้งตัวโยนเมื่อถูกแขนของใครบางคนโอบรอบเอวเธอเอาไว้

“พี่อาโป” เธอเรียกชื่อเขาเสียงแผ่ว มองหน้าอีกคนอย่างตกตะลึงที่เขายังไม่กลับไป

“เป็นอะไรไหม” เขาเอ่ยถามเธออย่างเป็นห่วง “ที่นี่มันไม่ใช่บริษัทของแบรนด์เสื้อผ้านั้นนะ มันแค่สวมรอยอ้างชื่อเสียงของคนอื่นมา”

“พูดบ้าอะไร อย่ามาใส่ร้ายกันนะไอ้เวรนี่!” ซินตะคอกใส่เสียงดัง

“งั้นก็รอคุยกับตำรวจ” เขาหันไปตอบด้วยเสียงแข็ง ๆ ต่างจากที่คุยกับไข่มุกเมื่อกี้

ไม่นานเสียงไซเรนรถตำรวจก็ดึงขึ้น อาโปจูงมือไข่มุกเดินออกมาจากร้าน พาเธอขึ้นรถด้วยความรวดเร็วก่อนจะรีบขับพาออกจากซอยทันที

“อะไรกันเนี่ย” หญิงสาวข้างกายเอามือกุมขมับอย่างคิดหนัก สีหน้าเคร่งเครียด “นี่หนูมาสมัครงานที่แบบนี้ได้ไง คิดอะไรอยู่กันนะ อยากได้งานจนลืมไตร่ตรองเลยเหรอ”

“ไม่เป็นไรนะ” อาโปหันไปสบตากับเธอเพียงเสี้ยววิก่อนจะหันกลับมามองทางข้างหน้าต่อ

“อย่าบอกพี่ปลาดาวนะคะ”

“ทำไมล่ะคะ”

“ถ้าพี่สาวหนูรู้ หนูน่าจะโดนเทศน์ยาวแน่ ๆ เลย โอ๊ยย ทำไมไม่ศึกษาให้มันดีกว่านี้นะ เกือบไปแล้วไหมล่ะ” ไข่มุกน้องโอดโอยหน้าตาบูดบึ้ง

“แล้วทำไมถึงรู้ตัวก่อนล่ะ ตอนแรกพี่คิดว่าจะเข้าไปช่วยไม่ทันซะแล้ว”

“หนูเห็นกล้องก่อนค่ะ แล้วก็สงสัยเรื่องชุดผู้หญิงที่เตรียมไว้อย่างดี มันแปลกอะ” เธอทำตาแป๋วใส่เขา “เซ็งง่ะ”

“หึ” อาโปหัวเราะเบา ๆ กับท่าทีของเธอ ไข่มุกนอนพิงพนักอย่างหมดแรง

“แล้วเราจะไปไหนกันเหรอคะ” เธอสอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่างอย่างสงสัย

“พอดีพี่จะเอากาแฟไปให้น้องชายน่ะ” ตาคมหลุบตามองแก้วกาแฟที่น้ำแข็งเริ่มละลายแล้ว “แต่เดี๋ยวแวะซื้อให้มันใหม่แล้วกัน ละลายหมดแล้ว”

“งั้นหนูลงที่ร้านกาแฟก็ได้ค่ะ เดี๋ยวหนูหารถกลับบ้านเอง”

“ไม่ไปด้วยกันเหรอ”

“…” ไข่มุกมองหน้าเขาอย่างงุนงง

“เผื่อที่บริษัทมันมีตำแหน่งว่าง พี่จะได้ฝากหนูเข้าทำงานไงคะ” เขาหันไปตอบเมื่อเห็นว่าอีกคนมองเขาด้วยสีหน้าสงสัย

“อ่อ… ก็ได้ค่ะ” ไข่มุกพยักหน้ารับ “ขอบคุณนะคะ” เธอฉีกยิ้มกว้างให้กับคนข้างกาย

อาโปหันกลับมามองทางพร้อมรอยยิ้ม เขาเลี้ยวแวะเข้าร้านกาแฟอีกร้านนึงใกล้ ๆ บริษัทของน้องชาย ที่เขาไม่แวะซื้อที่นี่แต่แรกเพราะมันไม่ค่อยถูกปากเขาเท่าไร ร้านแรกที่ซื้ออร่อยกว่า แต่ที่ต้องแวะซื้อที่นี่เพราะเขาขี้เกียจวนรถกลับไป

หลังจากซื้อกาแฟให้ปฐพีเสร็จ รถยนต์คันหรูก็วิ่งตรงไปที่ตึกขนาดใหญ่ที่สูงเด่นกว่าใคร ทันทีที่รถจอดเทียบด้านหน้า รปภ.ก็รีบวิ่งตรงเข้ามาเปิดประตูรถให้เขาทันที

ไข่มุกเดินลงอย่างงง ๆ พร้อมกับพูดขอบคุณรปภ. ทั้งสองคนเดินเข้าไปด้านในพร้อมกัน พนักงานในบริษัทต่างหยุดทำความเคารพและก้มหัวให้กับอาโป ไข่มุกชะงักไปเล็กน้อยปล่อยให้อีกคนเดินนำหน้าไป เพราะไม่อยากรู้สึกไม่ดีแม้ทุกคนจะก้มหัวให้กับอาโปแต่เพราะเธอเดินเทียบเขามันเลยรู้สึกว่าตัวเองกำลังโดนคนที่อายุมากกว่าก้มหัวให้ รู้สึกไม่ค่อยดีเท่าไรนัก

ไม่นานทั้งสองคนก็เดินมาถึงห้องของปฐพี เลขาสาวสุดสวยในชุดรัดรูปสุดเซ็กซี่รีบลุกเปิดประตูให้กับอาโปด้วยท่าทางร้อนรน เพราะเมื่อกี้เธอกำลังนั่งทาปากอยู่

“โห่ กว่าจะมาตาจะปิดแล้ว” ปฐพีโวยทันทีที่เห็นพี่ชาย “อ้าว แล้วนั่น…”

“สวัสดีค่ะ” ไข่มุกรีบยกมือไหว้สวัสดี เธอเคยเห็นเขามาก่อนแล้ว เพราะปฐพีเคยไปรับเด็ก ๆ ตอนที่เธออยู่เช่นกัน

ปฐพีมองหน้าไข่มุกอย่างงุนงง ก่อนจะหันมามองหน้าพี่ชายตัวเอง ปากหนาค่อย ๆ ยกยิ้มเล็กน้อย แต่พอเห็นสายตาอาโปที่กำลังมองดุ ๆ ก็ต้องกลั้นยิ้มเอาไว้ฝืนตัวเองไม่ให้เผลอยิ้มกว้างออกมา แม้ในใจอยากจะแซวเขามากแค่ไหนก็เถอะ

“กินซะ” เขาวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะทำงาน “มีตำแหน่งไหนว่างไหมในบริษัท”

“ทำไม” คิ้วเข้มเลิกขึ้นอย่างสงสัย เขามองเลยพี่ชายไปด้านหลัง เห็นไข่มุกถือซองเอกสารสีน้ำตาลก็เข้าใจได้ทันที “เด็กเส้นเหรอ?”

“เดี๋ยวโดนทุบ” อาโปบอกเสียงแข็ง “มีไหม”

“ไม่มี พี่ก็พาไปบริษัทตัวเองสิ จะมาบริษัทน้องทำไม” ปฐพียักไหล่ใส่อย่างกวนประสาท เปิดกาแฟกินหน้าตาเฉย “ทำไมจืดจัง”

“คนละร้าน”

“ไหงงั้น”

“มีธุระนิดหน่อย มันละลายเลยไปซื้อร้านฝั่งตรงข้ามนี่มาให้ก่อน” อาโปเอ่ยบอก เขานั่งลงที่โซฟาตัวยาวก่อนจะหันไปบอกสาวน้อยที่มาด้วยให้นั่งลงข้าง ๆ กัน

“บริษัทตอนนี้ตำแหน่งยังเต็มอยู่ ลองถามพี่ศิลาดูดิ”

“ไม่เอา รายนั้นโหดไป” อาโปรีบส่ายหัว “ไม่มีจริง ๆ เหรอ”

“อื้ออออ~ จริง ๆ” ปฐพีตอบเสียงสูง “พี่ก็เอาเข้าบริษัทตัวเองซะก็จบ”

“ยังไม่มีตำแหน่งว่างน่ะสิ”

“งั้นไม่เป็นไรค่ะ” ไข่มุกรีบพูดแทรกขึ้นก่อน “ตอนนี้ยังไม่มีตำแหน่งว่างก็ไม่เป็นไร หนูค่อยไปหางานที่อื่นก็ได้ค่ะ”

“พี่หาคนทำความสะอาดห้องทำงานอยู่ไม่ใช่หรือไง” ปฐพีรีบแทรก “ใช่ปะ” เขาขยิบตาให้พี่ชาย

“ไม่นะ”

“ใช่สิ!” ปฐพีบอกเสียงแข็ง พยักหน้าระรัว “ใช่!”

“ไม่เป็นไรค่ะ ตอนนี้หนูก็ยังไม่ได้อยากเริ่มงานขนาดนั้น เดี๋ยวช่วยพี่สอนเด็ก ๆ ไปก่อนก็ได้ค่ะ” ไข่มุกส่งยิ้มให้ทั้งสอง

“เอางั้นเหรอคะ” อาโปมองหน้าเธอ

“ค่ะ” ไข่มุกยืนยันคำเดิม

“เฮ้อ พี่กู” ปฐพีพูดพึมพำคนเดียวทั้งยังกุมขมับอย่างปวดหัว อุตส่าห์พูดหางานให้หญิงสาวข้างกายแท้ ๆ แต่พี่ชายตัวเองกลับตามไม่ทัน

นี่สินะเหตุผลที่โสดมาตลอดสามสิบสองปี!