บทที่3

บทที่ 3

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

“เข้ามา” อาโปเอ่ยก่อนที่ประตูบานใหญ่จะเปิดออก ตามด้วยร่างสูงโปร่งในชุดสูทดูดีของลูกน้องคนสนิท

“คุณแพรส่งเอกสารรายละเอียดการซื้อ-ขายหุ้นมาให้แล้วครับ” ซองเอกสารสีน้ำตาลถูกยื่นวางลงตรงหน้า “คุณแพรบอกว่าเดือนหน้าจะขอนัดวันเวลาและสถานที่ในการเซ็นสัญญาด้วยตัวเองครับ”

“อืม โอเค” อาโปเปิดดูเอกสารคร่าว ๆ “ขอบใจมาก”

ครืด ครืด ครืด

โทรศัพท์เครื่องหรูสั่นอย่างบ้าคลั่ง เขาชะโงกหน้ามองก่อนจะเห็นว่าคนที่โทรเข้ามาคือน้องชายตัวเอง

“ว่า” อาโปกดรับสาย

[ ว่างไหม ] เสียงปลายสายเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนหล้า [ หิวกาแฟอะ ]

“ใช้เลขาตัวเองสิ” คิ้วเข้มขมวดหมุ่น “มาใช้พี่ตัวเองแบบนี้ได้ไงพี”

[ เลขางานยุ่ง ]

“พี่แกก็กำลังยุ่ง” อาโปโกหก เพราะทั้งวันเขาเอาแต่นั่งหมุนเก้าอี้ไปมา สงบจนแอบหวั่นว่าจะมีงานใหญ่ตามมาทีหลัง

[ น้าาา~ ] น้องชายตัวดีทำเสียงออดอ้อนจนเขาเผลอหลุดยิ้มออกมา

“อืม เดี๋ยวไป” เขาตอบกลับแค่นั้นพร้อมกับวางสายลง

บอม ลูกน้องของเขาชะเง้อคอมองอย่างสนอกสนใจเมื่อเห็นว่าเจ้านายของตัวเองยิ้มน้อยยิ้มใหญ่กับโทรศัพท์ แอบลุ้นว่าเจ้านายจะมีสาวสวยซุกซ่อนไว้บ้างหรือเปล่า เพราะเขาก็อยากเห็นท่านประธานของเขามีคนรักเหมือนพี่ ๆ สักที

“ชะเง้อขนาดนี้เอาไปดูเลยไหม” อาโปพูดขึ้นเมื่อเห็นท่าทีของลูกน้องตัวเอง

“ขอโทษครับ” บอมรีบพูด “ว่าแต่…แอบคุยกับสาวเหรอครับ”

“ทำไมคิดงั้น”

“เห็นยิ้มน้อยยิ้มใหญ่นี่ครับ” บอมพูดพร้อมอมยิ้มนิด ๆ “มีสาวแต่ไม่ยอมบอกลูกน้องแบบนี้ เสียใจแย่เลยครับ”

อาโปไม่ได้ตอบอะไรนอกจากส่ายหัวไปมาอย่างเอือมระอา เขาลุกขึ้นคว้าสูทตัวนอกมาใส่ หยิบโทรศัพท์และกุญแจรถขึ้นมา

“จะไปไหนเหรอครับ”

“ซื้อกาแฟให้น้อง อยากรู้อะไรอีกไหม” เขาเลิกคิ้วถามลูกน้องตัวเอง

“มะ…ไม่มีแล้วครับ” บอมยิ้มแห้ง ๆ ให้เจ้านาย

เขารีบเดินตามไปเปิดประตูห้องให้อาโป ขายาวก้าวเดินตรงไปอย่างไม่มีหยุดสนใจสิ่งอื่น พนักงานในบริษัทต่างก้มหัวให้เขาอย่างเคารพ

ด้วยอายุที่มากขึ้น ความเด็ดขาดของอาโปก็มีมากขึ้นไม่ต่างจากศิลา พนักงานไม่ว่าอายุมากกว่าหรือน้อยกว่าต่างก็เคารพเขาอย่างดีทั้งต่อหน้าและลับหลัง รวมถึงหุ้นส่วนคนอื่น ๆ

คงจะมีแต่ปฐพีที่ยังเด็ดขาดได้ไม่เท่าพี่ชายสักที

“เอาช็อคโกแลตปั่นเพิ่มหวานกับวิปครีมค่ะ อ่อ วิปครีมเอานิดเดียวพอนะคะ” ไข่มุกยืนสั่งน้ำกับพนักงานที่หน้าเคาท์เตอร์

“แก้วเดียวนะครับ” พนักงานชายถาม “หนึ่งแก้วหกสิบห้าบาทครับ”

“จ่ายเงินสดค่ะ”

“เอาอเมริกาโน่สองแก้วครับ คิดเงินช็อคโกแลตรวมไปด้วยเลย” เสียงของใครบางคนเอ่ยสั่งน้ำกับพนักงานผ่านหัวเธอไป ไข่มุกหันกลับไปมองอย่างสงสัยก่อนจะเห็นว่าเขาคนนั้นยืนซ้อนหลังเธออยู่

ในระยะประชิด

หญิงสาวตกใจขยับหนีหนึ่งก้าว เธอแหงนคอมองหน้าเขาอีกรอบก่อนจะทำตาโตใส่ผู้ชายหน้าหล่อที่กลิ่นตัวหอมซะจนน่าเอาหน้าไปซุกดมให้ชื่นใจ

“อ้าว….คุณอาของเด็ก ๆ นี่เอง” เธอพูดออกมาก่อนจะนึกได้ว่าก่อนหน้านั้นเขาบอกให้คิดเงินของเธอรวมไปกับของเขาด้วย “เอ่อ…น้ำของหนูไม่ต้องจ่ายให้ก็ได้ค่ะ”

“…” อาโปกดสายตาลงจ้องมองใบหน้าหวานที่วันนี้แต่งหน้าด้วยโทนสีชมพู แถมยังปล่อยผมสยายอย่างน่ารักอีกด้วย

“คะ…คือ เดี๋ยวหนูจ่ายเอง”

“ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวพี่จ่ายให้” เขายกยิ้มให้เธออย่างใจดี “ทั้งหมดเท่าไรครับ”

“ทั้งหมดหนึ่งร้อยสี่สิบห้าบาทครับ” แบงค์พันยื่นส่งให้พนักงาน

“มาคนเดียวเหรอ” อาโปเอ่ยถามคนตัวเล็กข้าง ๆ

“ค่ะ หนูมาสมัครงานแถวนี้” เธอตอบกลับเขาตาแป๋ว “แต่ว่ายังไม่ถึงเวลาเลย อีกครึ่งชั่วโมงก็เลยว่าจะมานั่งเล่นรอเวลาที่นี่ก่อน”

“งั้นเหรอ” อาโปพยักหน้ารับ

พนักงานตรงหน้าส่งยื่นเครื่องดื่มให้ทั้งสองคน อาโปรับมาถือไว้แล้วเอ่ยปากบอกเธอว่าเขาจะนั่งรอเป็นเพื่อนจนกว่าจะถึงเวลาเรียก แม้ว่าไข่มุกจะบอกว่าไม่เป็นไรแต่เขาก็ยังยืนยันคำเดิมจนเธอไม่กล้าปฏิเสธอีก เพราะเกรงใจที่อีกคนอุตส่าห์ซื้อน้ำเลี้ยงทั้งที่เพิ่งรู้จักกันเมื่อวาน

“ถามได้ไหมว่าสมัครงานแนวไหน” อาโปเอ่ยถามในขณะที่อีกคนตักวิปครีมขึ้นกินอย่างเอร็ดอร่อย

น่ารักจริง

“อ่อ…หนูมาสมัครเป็นนักประชาสัมพันธ์ค่ะ บริษัทเล็ก ๆ ที่เปิดใหม่ทางนั้น” เธอชี้ออกไปนอกกระจกให้เขาดู

“บริษัทเกี่ยวกับอะไร”

“เป็นแบรนด์เสื้อผ้าของผู้ชายค่ะ เห็นเขาลงประกาศว่ารับสมัครพนักงานเมื่อวานก่อน วันนี้ก็เลยมาลองสมัครดู”

“อ่อ” อาโปพยักหน้ารับ นึกถึงคำที่สมายด์หลานสาวตัวน้อยเล่าให้ฟังเมื่อวาน “แบรนด์เสื้อผ้าผู้ชายเหรอ”

“ค่ะ” เธอพยักหน้ารับหงึกหงัก “คิดว่าน่าจะทำได้ จริง ๆ ก็ไม่ได้เลือกตำแหน่งใดตำแหน่งหนึ่ง คือตำแหน่งไหนว่างก็ทำอันนั้นแหละค่ะ” เธอตอบกลับพร้อมกับหัวเราะเบา ๆ

“แล้วปกติ….ทำอะไรเหรอคะ?” เขาถามออกไปอย่างอยากรู้ ทั้งที่ปกติเขาไม่ได้สนใจเรื่องของใครหากคนนั้นไม่เอ่ยปากพูดเอง

“ปกติเป็นนักวาดค่ะ วาดรูปขายในออนไลน์ เอ่อ…จะอธิบายยังไงดี แบบ…หนูวาดรูปปกนิยายขายค่ะ แต่ว่าช่วงนี้ค่อนข้างเงียบเลยว่าจะหางานประจำทำ” เธออธิบายยาว

“อ่อ…”

“แล้วทำไมวันนี้คุณอาถึงมาแถวนี้ล่ะคะ มีธุระแถวนี้เหรอ หนูว่าหนูก็แวะร้านนี้บ่อยแต่ไม่เคยเจอคุณอาเลย”

“คุณอา?” อาโปมองหน้าเธอขำ ๆ “ทำไมเรียกแบบนั้นล่ะครับ”

“เห็นเด็ก ๆ เรียกเลยเผลอเรียกตามน่ะค่ะ ขอโทษด้วยนะคะหากหนูเสียมารยาท” ไข่มุกทำตาเหลือกลาน รีบก้มหัวขอโทษคนตรงหน้าที่เสียมารยาทเรียกเขาแบบนั้น

“ฮะ ๆ ไม่เป็นไร” อาโปบอกขำ ๆ เมื่อคนตรงหน้าตอบเขาด้วยน้ำเสียงจริงจัง “แต่เปลี่ยนเป็นเรียกพี่ดีกว่าค่ะ”

“....” ไข่มุกมองเขาตาแป๋ว แต่กลับได้รับรอยยิ้มกว้างจากอีกคนมาแทน

หล่อจังแฮะ

เธอคิดในใจ มือทั้งสองข้างกำชายกระโปรงตัวเองแน่น อยู่ ๆ ก็รู้สึกเขินที่จะสบตากับเขาเสียอย่างนั้น คนตรงหน้ามองเธอแต่ละทีรู้สึกเขินจนหัวใจเต้นเร็วอย่างควบคุมไม่ได้เลย

ครืด ครืด ครืด

โทรศัพท์ในกระเป๋าสะพายดังขึ้นเรียกดึงสติของหญิงสาวที่กำลังล่องลอยไปไกลกลับมา มือเล็กรีบควานหามันก่อนจะกดรับในเวลาต่อมา

“คะ…ตอนนี้เหรอคะ อ๋อ ได้ค่ะ ๆ กำลังจะเข้าไปแล้วค่ะ” ไข่มุกกดวางสาย เธอกำลังจะเงยหน้าบอกกับอีกฝ่ายว่าบริษัทที่เธอมาสมัครงานโทรตามให้เข้าไปหาได้เลยตอนนี้

แต่มือใหญ่กลับพุ่งยื่นมาตรงหน้าเธออย่างรวดเร็ว ไข่มุกตกใจนั่งนิ่งอยู่กับที่ไม่ขยับ ทิชชู่ที่เขาถือมาปาดเช็ดที่มุมปากของเธอแผ่วเบา

“วิปครีมติดน่ะ” เขาเอ่ยบอกพร้อมกับชักมือกลับ

“ขะ…ขอบคุณนะคะ” ไข่มุกตอบกลับอย่างตะกุกตะกัก หัวใจเต้นโครมครามไม่หยุด “คือ…เมื่อกี้ที่บริษัทโทรมาบอกว่าคนก่อนหน้าเขาไม่มาสัมภาษณ์งานแล้ว เลยเลื่อนคิวให้หนูเข้าไปได้เลยตอนนี้”

“อ๋อ งั้นจะไปเลยไหมคะ เดี๋ยวพี่ไปส่ง” อาโปเอ่ยถามอย่างใจดี เธอรีบส่ายหัวระรัวแต่เขากลับคว้าซองเอกสารสมัครงานของเธอไปถือไว้เสียอย่างนั้น “ไปกันค่ะ”

คนตัวโตเดินนำหน้าเธอไป ไข่มุกจึงรีบคว้าสัมภาระของตัวเองแล้วรีบวิ่งตามเขาออกจากร้านไปในทันที อาโปขับรถมาส่งเธอถึงหน้าบริษัทที่ตั้งใจมาสมัครงาน

“ขอบคุณมาก ๆ เลยนะคะที่มาส่งวันนี้”

“ไม่เป็นไรเลยค่ะ”

“ไว้รอบหน้าหนูจะเลี้ยงกาแฟคืนนะคะ” เธอหันไปบอกเขาพร้อมรอยยิ้ม “ขอตัวก่อนนะคะ ไว้เจอกันใหม่ค่ะ” ไข่มุกไม่ลืมที่จะยกมือไหว้ขอบคุณเขาก่อนจะรีบเข้าไปด้านใน

ส่วนอาโปที่นั่งอยู่ในรถก็ยังคงจ้องมองไปที่ร่างบางของเธอจนลับสายตา ตาคมกวาดมองไปรอบ ๆ บริเวณด้วยความสงสัย

“ทำไมถึงเลือกเปิดบริษัทในที่แบบนี้” เขาพึมพำกับตัวเอง มองไปรอบ ๆ ก็ไม่เห็นว่าจะมีร้านค้าอื่น ๆ นอกจากหอพักเก่า ๆ ที่ไม่รู้ว่ามีคนอยู่หรือเปล่า

เปิดแบรนด์เสื้อผ้าออนไลน์อย่างเดียวไม่หวังหน้าร้านเลยงั้นเหรอ เขาเก็บความสงสัยไว้ไม่มิดจนถึงขนาดลองเสิร์ช ค้นหาข้อมูลแบรนด์ตามป้ายที่ติดไว้ด้านหน้ากระจก

[ ครับท่านประธาน ] เสียงของบอมลูกน้องคนสนิทดังขึ้นทันทีที่อีกฝ่ายกดรับสาย

“หาข้อมูลให้หน่อยสิ”