LOGINในวันงานแต่งงาน คนรักในความทรงจำของคู่หมั้นสวมชุดแต่งงานดีไซน์เดียวกันกับฉันและปรากฏตัวที่งานในฐานะผู้ต้อนรับแขก เมื่อเห็นพวกเขายืนด้วยกันต้อนรับแขก ฉันทำหน้านิ่งและชมพวกเขาว่าพวกเขาคู่ควรกันที่สุด คนรักในความทรงจำของเขาร้องไห้และวิ่งหนีไป เขากลับด่าใส่หน้าฉันว่าเป็นคนจู้จี้จุกจิกและใจแคบ หลังจากงานเลี้ยงเขาพาคนรักในความทรงจำของเขาไปที่ทริปฮันนีมูนของเรา ฉันไม่เถียงเลย แต่ไปนัดทำแท้งทันที
View More静かにベルベットの箱に戻す。
《《そっ閉じ》》ってやつ。
カレンダーの裏に書かれたメッセージも折りたたんで、肝油ドロップの缶に入れた。
ガムテープ付きの蓋は……まあ、いいか。
このままにしておこう。
白いビニール袋はもう捨てていいよね。
どうすんのこれ。
とりあえず見なかったことにするべき?
せっかく直径1cm超えなのに。
こんなゴツい台座じゃ、どう考えても着けられない。
肝油ドロップの缶にしまう。
クローゼットの中の、引き出しになっている衣装ケースの一番奥に入れてみた。
どうすんのこれ。
現実逃避に昨日読み終わった漫画でも読んでみる?
それともダイヤの存在全無視して晩ごはんでも作ろうか。
そもそもこれ、どうしておばあちゃんは私にくれたのだろう?
スマホが光った。
母からのLINEだ。
『もらった?』
『ダイヤのこと?』
『そう。おばあちゃんがね、深月にあげたいって話してたの』
『これ、お母さんが貰わなくて良かったの?』
『お母さんが貰ったら、お父さんに取られちゃったかもしれないでしょ』
……否定できない。
3年前に亡くなった父は、宝飾品や株に価値を見出さない人だった。
「現金じゃないなら、そんなの死に金だ!俺に任せてみろ。すぐ倍にしてやる!」
そんなことを平気で言う人だった。
なんで母がこの父と結婚したのかは未だにわからない。
当時お見合いをしたとしか聞いていない。
このダイヤを私が貰うことについて、母と祖母との間で話がついているなら、それでいいや。
母の話によると、黒瀬の祖父は昭和当時、かなりのバブリーだったそうで。
「大きなダイヤが欲しい」と外商さんに話したところ、このダイヤの指輪が出てきたらしい。
当時小学生だった母は、その指輪をこっそり着けて習字教室に行ったり、デパートに行っていたらしい。
怖すぎる。
小学生当時のうちの母、こんなでかいダイヤの指輪つけて出歩くとか。
このサイズだと、そもそも本物だって周りの大人は思わなかったのかもしれない。
ガラス玉に見えたとか。
社会人3年目、一人暮らしのOLのアパートの部屋に、宝石箱なんて無い。
──司《つかさ》にだけは、見られない方がいい。
藤崎《ふじさき》司。
2歳下の、私の彼氏。
最近手癖の悪さが露呈してきた。
ATMで下ろしたはずの一万円札。
2枚あったはず。
絶対にあったはずなのに、司が部屋に泊まって朝起きたら減っていた。
代引きの荷物のために下ろしたはずのお金。
まだ宅急便が来ていないのに減っているのは明らかにおかしい。
先日、司が盗んだことを前提として会話していたら「そりゃ盗《と》ったけど」と自白した。
あれ以来、司をこの家に呼んでいない。
でも問題がひとつ。
司は、この部屋の合鍵を持っている。
だからあのダイヤは、絶対に司に見つかってはいけない。
おばあちゃん、謎の肝油ドロップ缶に入れておいてくれてありがとう。
これなら、衣装ケースの奥深くにあっても、司にはバレないもんね。
自分の家なんだけどな。
何で隠さなきゃいけないんだろう。
家の中に泥棒がいる。
そういうことだ。
何で付き合ってるかって?
わからない。
もうよくわからない。
いなくなったら寂しいから?
「──いや深月。それ、別れた方がいいって」
職場の食堂。
大学からの友達で同僚の高瀬《たかせ》環《たまき》は顔をしかめた。
ダイヤの話をしたわけではない。
「最近一緒に食事するとき、財布すら出さなくなった。毎回私が奢らされてる」ってこぼしただけだった。
「うん、そうだよね……」
私の抱いていた違和感は間違っていなかったか。
第三者から見ても、司の行動はおかしい。
「そうですよ。深月先輩は、もっと大事にしてくれる彼氏の方が似合いますって」
4月入社の新卒ちゃん、小川《おがわ》日菜《ひな》も続いた。
配属されてすぐ、私が教育係に任命された。
まだ私3年目なんだけど。
いいのかな?
教育係なんて引き受けて。
課長に言われたときは少し抵抗があった。
やっと自分の仕事が、少し余裕を持ってできるようになったばかりなのにって。
言いくるめられた感はあった。
でも、日菜ちゃんが慕ってくれているのがわかるから、引き受けて良かったと思っている。
環は環で、商品開発部の人達からよく声を掛けられている。
営業よりも開発を志望していた環は、そのうち商品開発部に異動するんだろうな。
希望はずっと出しているらしい。
環がいなくなったら、私は少し不安だ。
เมื่อฉันได้รับใบหย่า ฉันรู้สึกสบายใจไปทั่วร่างกายทันทีโดยไม่คำนึงถึงสีหน้าของเซียฮั่นเฟิง ฉันก็เดินออกจากสำนักงานทะเบียนขณะที่ฉันกำลังจะเดินไปที่ประตู เซียฮั่นเฟิงก็จับข้อมือของฉันไว้ฉันหันกลับไปมองเขา และเห็นว่าเขามองมาที่ฉันด้วยสีหน้าที่อ่อนล้า ดวงตาแดง และมีท่าทางขอร้อง"หมิงจู ขอให้โอกาสผมอีกครั้งได้ไหม...""ผมสามารถทำได้ดีแน่นอน เชื่อใจผมเถอะ"ฉันไม่สนใจเขาเลย แต่สะบัดข้อมือเขาออกทันทีและมองเขาด้วยความภูมิใจ"คุณเซีย กำลังพูดอะไรอยู่ เราหย่ากันแล้ว คุณต้องการโอกาสอะไรคะ"เซียฮั่นเฟิงดูเหมือนจะอยากพูดอะไร แต่ฉันไม่สนใจที่จะฟังฉันออกจากบริษัทไปตามที่ตกลงกับเซียฮั่นเฟิงจากนั้นฉันก็ไปที่เมืองเจียงเฉิงคนเดียว ซึ่งเคยคิดไว้ว่าเป็นสถานที่สำหรับฮันนีมูนฉันเคยจินตนาการถึงภาพที่จะขับรถไปเมืองนี้กับเซียฮั่นเฟิงหลายครั้ง แต่เมื่อมาที่นี่จริง ๆฉันพบว่าคน ๆ หนึ่งก็สามารถมีช่วงเวลาที่ดีได้ฉันไปหลายที่และได้สัมผัสกับวัฒนธรรมและผู้คนที่หลากหลาย พร้อมทั้งได้ลิ้มรสอาหารท้องถิ่นที่แปลกใหม่ทิวทัศน์ระหว่างทางทำให้ฉันรู้สึกว่าการเดินทางนี้คุ้มค่าเมื่อถึงเวลาที่ฉันกลับไปอีกครั้ง
หลังจากที่พวกเขาทั้งหมดจากไป แม่ของฉันมองมาที่ฉันด้วยสายตาที่ไม่พอใจ"หมิงจู ลูกคิดจะกลับไปอยู่กับเซียฮั่นเฟิงอีกครั้งจริงๆ หรือ?""ลูกกลัวว่าหลังจากการหย่าร้างจะไม่มีที่ไป แต่ไม่ต้องห่วง""แม้ว่าลูกจะหย่าร้าง พ่อแม่ก็สามารถเลี้ยงดูลูกได้"ฉันมองไปที่แม่ของฉันด้วยความรู้สึกบางอย่าง ดวงตาของฉันเต็มไปด้วยน้ำตาโดยไม่รู้ตัว แต่ยังคงปฏิเสธที่จะพูด"แม่ไม่ต้องห่วง ฉันจะไม่กลับไปอยู่กับเซียฮั่นเฟิงแน่นอน ฉันมีเหตุผลของตัวเองค่ะ"แม่ของฉันอยากจะพูดอะไรอีก แต่เมื่อมองเห็นความมุ่งมั่นในดวงตาของฉัน เธอก็เงียบและไม่ได้พูดอะไรแค่ส่ายหัวอย่างไม่รู้จะทำอย่างไรในวันถัดมา เซียฮั่นเฟิงไม่ได้ติดต่อกับไล่วเชียนเชียนอีกต่อไปเขาลบข้อมูลติดต่อทั้งหมดและบล็อกไล่วเชียนเชียนตรงหน้าฉันเขาเริ่มโทรหาฉันทุกวัน กลัวว่าฉันจะทำอะไรผิดพลาดจนกระทั่งฉันออกจากโรงพยาบาล และเดินตามเซียฮั่นเฟิงกลับไปที่บ้านของเราในระหว่างนั้น ไล่วเชียนเชียนมาหาเขาหลายครั้ง แต่เขาปฏิเสธแต่ฉันรู้ว่าเขาทนไม่ไหวไม่นานหลังจากนั้นก็มาถึงวันที่ฉันต้องไปตรวจที่โรงพยาบาลวันก่อนตรวจที่โรงพยาบาล ฉันมองไปที่เซียฮั่นเฟิงที่ดูเหมือ
เขาคว้าข้อมือฉันอย่างโกรธเกรี้ยว"ทัศนคติของคุณเป็นอย่างไร? ฉันเป็นพ่อของลูก! ผมคือสามีของคุณ! ทำไมผมถึงไม่สมควรได้รับผลการตรวจของลูก!"ฉันอยากจะดึงมือของฉันกลับ แต่เซียฮั่นเฟิงคว้ามือของฉันไว้แน่น และฉันก็ทุบหน้าของเขาไปหนึ่งที"เซียฮั่นเฟิง! คุณสมควรเป็นพ่อของลูกเหรอ!"เซียฮั่นเฟิงน่าจะโกรธฉันมาก เขาคว้าข้อมือของฉันแน่นและพูดออกมาอย่างโมโห"ผมจะไม่สมควรเหรอ! ผมบอกคุณแล้ว เซินหมิงจู ถึงแม้ว่าเราจะหย่ากัน ฉันจะเอาเด็กไปเลี้ยงให้ได้! ตอนนั้นคุณจะไม่เจอลูกของคุณอีก! ผมคือ…"เขายังพูดไม่ทันจบ พ่อของฉันก็กลับมาแล้วจากการเติมน้ำ เมื่อเห็นฉากนี้ เขาก็ซัดหมัดไปที่หน้าเซียฮั่นเฟิงทันที"ผมจะบอกคุณให้รู้ว่า ลูกหายไปนานแล้ว!""คุณยังอยากได้สิทธิ์การเลี้ยงดูลูกอีกเหรอ ไปหามันในถังขยะเถอะ!"เซียฮั่นเฟิงมองมาที่ฉันด้วยความไม่เชื่อ มือของเขาสั่นเล็กน้อย เขาชี้มาที่ฉันแล้วอยากจะพูดอะไรบางอย่างแต่ทันใดนั้น ไล่วเชียนเชียนที่ยืนอยู่ข้างหลังเขาก็โผล่มาและตะโกนออกมาอย่างอ่อนแรง"พี่ฮั่นเฟิง..."คราวนี้ เซียฮั่นเฟิงไม่ตอบกลับ แต่มองมาที่ฉันด้วยสายตาแดงก่ำพ่อของฉันไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับเขามากเก
"เซินหมิงจู ผมบอกเธอแล้ว""เธอไม่สามารถใช้การตั้งครรภ์เป็นข้ออ้างในการอาละวาดได้ รีบขอโทษเชียนเชียนเดี๋ยวนี้!""ไม่อย่างนั้นเราก็ไปหย่ากันตอนนี้เลย!"ทันทีที่เขาพูด ฉันก็ถูกทำให้หัวเราะออกมาด้วยความโกรธ และหยิบเอกสารการหย่าร้างที่เตรียมไว้แล้วจากกระเป๋า แล้วโยนมันลงบนโต๊ะตรงหน้าเขา"ไปเถอะ เราสามารถไปหย่ากันได้ตอนนี้เลย"เซียฮั่นเฟิงมองเอกสารการหย่าร้างบนโต๊ะ สายตาของเขาทันทีเปลี่ยนไปเขาจ้องมองฉันด้วยสีหน้าเครียด"หมิงจู ในท้องของเธอยังมีลูกอยู่""ตอนนี้เธอแค่มีความรู้สึกไวในช่วงตั้งครรภ์ แค่ชั่วขณะเดียว ฉันสามารถให้อภัยเธอได้"ฉันมองเขาด้วยสายตาเย็นชา และหลังจากผ่านไปนานฉันถึงได้พูดออกมา"เซียฮั่นเฟิง ฉันทำอะไรไปเพราะอารมณ์ชั่วขณะใช่ไหม เธอคงรู้ดีที่สุด"สีหน้าของเซียฮั่นเฟิงแข็งทื่อ ทันใดนั้นไล่วเชียนเชียนก็จะพูดอะไร แต่เขาก็ขัดเธอทันที"เชียนเชียน พวกเรามีเรื่องต้องคุยกัน เธอไปก่อนเถอะ"ไล่วเชียนเชียนยังอยากจะพูดอะไร แต่เมื่อเห็นการแบ่งทรัพย์สินในเอกสารหย่าร้าง เธอก็เบิกตากว้างขึ้น กำลังจะด่าออกมา แต่ก็ถูกเซียฮั่นเฟิงผลักออกไปที่ประตูทันทีแทบจะทันทีที่เธอเดินไปถึงหน้





