Short
ในวันงานแต่งงาน คนรักของคู่หมั้นสวมชุดแต่งงานเดียวกันกับฉัน

ในวันงานแต่งงาน คนรักของคู่หมั้นสวมชุดแต่งงานเดียวกันกับฉัน

โดย:  ฟาไฉจบแล้ว
ภาษา: Thai
goodnovel4goodnovel
7บท
6.1Kviews
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

ในวันงานแต่งงาน คนรักในความทรงจำของคู่หมั้นสวมชุดแต่งงานดีไซน์เดียวกันกับฉันและปรากฏตัวที่งานในฐานะผู้ต้อนรับแขก เมื่อเห็นพวกเขายืนด้วยกันต้อนรับแขก ฉันทำหน้านิ่งและชมพวกเขาว่าพวกเขาคู่ควรกันที่สุด คนรักในความทรงจำของเขาร้องไห้และวิ่งหนีไป เขากลับด่าใส่หน้าฉันว่าเป็นคนจู้จี้จุกจิกและใจแคบ หลังจากงานเลี้ยงเขาพาคนรักในความทรงจำของเขาไปที่ทริปฮันนีมูนของเรา ฉันไม่เถียงเลย แต่ไปนัดทำแท้งทันที

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

บทที่ 1

Rose's POV

Thud!

The door was slammed open, the sound hitting the stone wall with a heavy bang. I was too weak, too thin, too light to tilt my head toward the iron steel doors.

My skin felt like old paper, pulled so tight over my bones that I thought it might just snap. My throat was so dry it felt like I swallowed a handful of sand.

Knock! Knock! Knock!

Heels creaked on the floorboards from the stairs. I could tell it was two people. The sound was slow, rhythmic and terrifying. It sounded like music to my ears...that terrifying sound you hear in a horror movie right before a character dies.

I tried to move my hand, and the sound of my fingers scratching the floor was loud in the quiet room. The concrete pavement was freezing, damp with a layer of dust that stuck to my pale skin.

My nails were broken and dirty from trying to claw my way out, and my hands were bruised from constantly hitting on the steel doors. Everytime I shifted, my joints popped and screamed.

My father would be in heaven now, biting his fingers and shaking his head at the disgrace I had become. The daughter of an intelligent textile tycoon, now locked in the basement of his very own house he built, slowly welcoming her long awaited death.

When I die, I would want to go to hell. I didn't think I wanted to see my father's face in heaven, he would be so disappointed. Hot beads of tears streamed down my eyes as I lay flat on the cold, dirty concrete floor.

"Hey," a tiny voice cut through the silence, "To be honest... I love the way you are so eager to live, I didn't think you would still be breathing." She let out a dry, nasty laugh.

I used my last bit of strength and tilted my head to her direction. I was so low on the cold floor, the first thing my blurry eyes met were her red louboutin heels. They were a very expensive brand, and I bet this was bought with my dad's sweat. Her name was Katherine. She was my husband's mistress and my dear best friend.

She looked down at me, her nose wrinkled in total disgust. She pulled her silk dress closer to her body, making sure it didn't touch the filth on the floor which was me. I glanced from the crown of her head to her toe, every expensive thing she had acquired was given to her by me. She was from a poor family and I picked her up from the dirt, now she brought me back to her own dirt.

"Ehem...." A male, husky voice cleared his throat. It was my husband, Richard. "You know you brought this upon yourself. You were always so selfish," he barked.

He looked at me like I was a piece of rotting trash. "Your dad's company went bankrupt, so it turns out he was penniless. I came here to tell you that because I don't want you thinking his money made us all billionaires overnight." His lips curved into a smirk, and Katherine stood beside him, her face glowing with joy. Same expression she had when I paid off her mother's chemotherapy treatment.

My husband and my friend had stolen everything from me. They took my dad, and then his company.

They ripped me off from every penny I had. Now they had locked me up in a basement, their warm hearts now suddenly as cold as ice. Richard didn't even flinch at the thought that I was carrying his own child, I was already six months gone.

Is it so wrong to fall in love? The only crime I committed was falling in love and trusting a friend.

I wondered if it was because I was an only child, and lost my mum very early. I wanted a family, my dad loved me but was too immersed in his business. I craved loved so badly and ended up with thorns. Indeed my name is Rose, and my roses came with thorns.

I fell in love with Richard and married him despite my dad's warning. My dad handed his business over to me and retired. He wanted me to handle his business, he had so much expectations from me.

I should have known Richard's ill intentions when he wanted me to resign and make him CEO. I knew he was having an affair with my best friend but in my twisted mind, I let it slide. She was the only family I had left while my dad was sick. I was too scared to lose everyone, so I swallowed all the bullshit. And I rested my head on thorns for some warmth.

While I was too busy taking care of the company, I never knew my dad was slowly poisoned by my husband. After he died, they took advantage of my sadness and drugged me constantly until I was tagged insane and dropped by the shareholders. They said I wasn't fit for work. Richard used all my business draft to win their hearts over. I was taking to the asylum for a while but suddenly they brought me here, to the basement of my father's mansion.

My husband and Katherine had me locked here for almost a week with nothing but water.

I let out a dry, rattling laugh. "Katherine, one day you will end up worse than I did," I shifted my gaze to Richard, and clutched my already protruding belly. "Nothing stays hidden forever, Richard. My thorns will be yours soon."

"Aish.... Let's just kill this bitch, honey," Katherine whispered, stepping back as if my breath would stain her.

"No, not now. We still need her to thumbprint on the safe remember?" Richard said, his voice cold.

"Oh yeah, the safe. Thank heavens we don't have to pretend to love her anymore. She was always so needy, urghh," Katherine hissed, looking at me with pure hatred.

Richard cut in. "The maid should get her some food for now, after we find the safe and it is open we would kill her."

I moved my eyes softly. The safe they needed was well hidden by me. They wouldn't kill me just yet till I opened it. The safe was the only thing keeping me alive. It was the only weapon I had left.

แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ
ไม่มีความคิดเห็น
7
บทที่ 1
จนกระทั่งเสร็จสิ้นทุกอย่างกลับถึงบ้านก็เป็นเวลากลางคืนแล้วแสงจันทร์สีขาวส่องเข้ามาในห้องนั่งเล่น ทำให้ทั้งห้องดูเย็นยะเยือกฉันฝืนตัวเองกลับไปที่ห้อง มองเห็นคำว่า ‘ความสุข' สีแดงสดที่ติดอยู่ในห้องรู้สึกขบขันริบบิ้นบนเตียงยังไม่ได้เก็บ แต่วันนี้ฉันเหนื่อยมากจึงแค่ดึงริบบิ้นออกและทิ้งตัวลงบนเตียงนุ่มๆขณะชาร์จโทรศัพท์มือถือ ฉันก็ "พอดี" เห็นโพสต์จากไล่วเชียนเชียน[โชคดีที่คุณมาถึง ไม่เสียเวลาในการพบกัน]รูปภาพเป็นภาพของเซียฮั่นเฟิงกอดเธอ ทั้งสองมองตากันอย่างลึกซึ้ง ใกล้จะจูบกันแล้ว และสวมแหวนคู่ถ้าเป็นเมื่อก่อน พอเห็นแบบนี้ ฉันคงวิ่งไปขอคำอธิบายจากเขาทันทีแต่ตอนนี้ ฉันแค่เงียบๆ แล้วปิดโทรศัพท์พลิกตัวนอนหลับหลังจากนั้นหลายวัน ฉันไม่ได้รับข้อความจากเซียฮั่นเฟิงเลยแต่บ่อยครั้งที่เห็นโพสต์เกี่ยวกับเขาจากไล่วเชียนเชียนพวกเขาจูบกัน ถ่ายรูปกัน ช็อปปิ้งด้วยกัน...ฉันไม่สนใจและติดต่อทนายความเพื่อเตรียมตัวหย่าฉันกับเซียฮั่นเฟิงอยู่ด้วยกันมานาน 8 ปี ตั้งแต่สมัยมหาวิทยาลัยจนถึงตอนนี้แม้ว่าจะเพิ่งจัดงานแต่งงาน แต่จริงๆ แล้ว เราสองคนแต่งงานกันตั้งแต่หลังเรียนจบมหาวิทยาลัย
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 2
ฉันมองไปที่ข้อมือของไล่วเชียนเชียนที่ใส่กำไลหยกมูลค่าหลายล้านอย่างนิ่ง ๆ แล้วพูดตรง ๆ ไปที่ตาของเซี่ยหานเฟิง"ความหมายตามตัวอักษร คุณเอากำไลไปให้คนอื่น แล้วเอาของขวัญเสริมมาให้ฉันนี่คุณคิดว่าฉันแค่สมควรได้ของขวัญเสริมเหรอ?"เซียฮั่นเฟิงคงไม่คิดว่าฉันจะพูดเรื่องของขวัญเสริมออกมาหน้าตา เขาดูตกใจและอึดอัดไปชั่วขณะแต่ไล่วเชียนเชียนรีบพูดเสียงเศร้า"พี่สาวอย่าโกรธเลยนะ กำไลวงนี้คือพี่ฮั่นเฟิงเห็นว่าฉันชอบมาก เขาถึงให้ฉัน ถ้าพี่สาวไม่พอใจจริง ๆ ฉันจะคืนให้ก็ได้ค่ะ""อย่าทะเลาะกับพี่ฮั่นเฟิงเลยนะ มันไม่คุ้มค่า"เธอพูดอย่างนั้น แต่มือของเธอไม่ขยับไปไหนเลย เพียงแค่มองเซียฮั่นเฟิงอย่างน่าสงสาร น้ำตาหยดลงมาเซียฮั่นเฟิงเห็นแบบนั้น ก็รีบเข้าไปกอดไล่วเชียนเชียนแน่นและมองฉันด้วยสายตาที่ไม่พอใจ"เชียนเชียน อย่าฟังเธอเลย กำไลให้คุณแล้ว ก็เป็นของคุณครับ""เธอแค่อย่างนี้ ชอบคิดมากและขี้บ่น"ฉันมองไปที่พวกเขาแล้วไม่พูดอะไร แค่หันกลับไปมองที่คอมพิวเตอร์ข้างหน้า เห็นแบบนั้น เซียฮั่นเฟิงยิ่งโกรธขึ้นกว่าเดิมเขาก็พาไล่วเชียนเชียนเดินออกไปอย่างเด็ดขาด พร้อมกับเดินผ่านประตูไปเขายังเปิดประตูออกแรง
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 3
เซียฮั่นเฟิงคืนหนึ่งไม่กลับฉันไม่ได้แปลกใจอะไร เพราะมันไม่ใช่ครั้งแรกแล้วแค่ตอนที่กำลังล้างหน้าอยู่ ฉันเห็นเซียฮั่นเฟิงที่กลับมาพร้อมกับอาหารเช้า และไล่วเชียนเชียน ที่เดินตามหลังเขาเมื่อเห็นฉันออกมา เขาวางอาหารเช้าลงบนโต๊ะ แล้วอธิบายอย่างที่ไม่ค่อยเกิดขึ้น"เมื่อคืนเล่นจนดึกเกินไป เชียนเชียนกลัวอยู่คนเดียวเลย ผมเลยพาน้องกลับไป""มันดึกแล้ว ผมก็เลยนอนที่บ้านน้องทั้งคืนครับ"ไล่วเชียนเชียน ขยับไปจับแขนเซียฮั่นเฟิง พูดออกมาด้วยท่าทียั่วยุ"ใช่ค่ะ พี่สาวไม่โกรธใช่ไหมคะ?"ฉันพยักหน้าไม่พูดอะไรเซียฮั่นเฟิงดูเหมือนจะรู้สึกถึงความเย็นชาของฉัน วางอาหารเช้าลงบนโต๊ะ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน"เธอเคยบอกว่าอยากไปดูหนังเรื่องใหม่ใช่ไหม?""วันนี้ผมมีเวลา พาเธอไปดูนะครับ"หนังเรื่องนั้นออกฉายแล้วได้รับคำชมมากมาย ฉันเคยขอให้เขาไปหลายครั้งแต่เซียฮั่นเฟิงมักจะปฏิเสธเขามักจะบอกว่ามีงานที่บริษัทมากแต่ไม่นาน ฉันก็เห็นเขาจากโพสต์ในของไล่วเชียนเชียน [ภาพยนตร์ที่ดีที่สุด แน่นอนว่าคู่ควรกับเธอที่ดีที่สุด]ในภาพไม่มีการแสดงใบหน้า แต่แค่เห็นมือที่จับกันแน่นสิบนิ้ว ถึงจะไม่เห็นหน้า ฉันก็ย
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 4
"เซินหมิงจู ผมบอกเธอแล้ว""เธอไม่สามารถใช้การตั้งครรภ์เป็นข้ออ้างในการอาละวาดได้ รีบขอโทษเชียนเชียนเดี๋ยวนี้!""ไม่อย่างนั้นเราก็ไปหย่ากันตอนนี้เลย!"ทันทีที่เขาพูด ฉันก็ถูกทำให้หัวเราะออกมาด้วยความโกรธ และหยิบเอกสารการหย่าร้างที่เตรียมไว้แล้วจากกระเป๋า แล้วโยนมันลงบนโต๊ะตรงหน้าเขา"ไปเถอะ เราสามารถไปหย่ากันได้ตอนนี้เลย"เซียฮั่นเฟิงมองเอกสารการหย่าร้างบนโต๊ะ สายตาของเขาทันทีเปลี่ยนไปเขาจ้องมองฉันด้วยสีหน้าเครียด"หมิงจู ในท้องของเธอยังมีลูกอยู่""ตอนนี้เธอแค่มีความรู้สึกไวในช่วงตั้งครรภ์ แค่ชั่วขณะเดียว ฉันสามารถให้อภัยเธอได้"ฉันมองเขาด้วยสายตาเย็นชา และหลังจากผ่านไปนานฉันถึงได้พูดออกมา"เซียฮั่นเฟิง ฉันทำอะไรไปเพราะอารมณ์ชั่วขณะใช่ไหม เธอคงรู้ดีที่สุด"สีหน้าของเซียฮั่นเฟิงแข็งทื่อ ทันใดนั้นไล่วเชียนเชียนก็จะพูดอะไร แต่เขาก็ขัดเธอทันที"เชียนเชียน พวกเรามีเรื่องต้องคุยกัน เธอไปก่อนเถอะ"ไล่วเชียนเชียนยังอยากจะพูดอะไร แต่เมื่อเห็นการแบ่งทรัพย์สินในเอกสารหย่าร้าง เธอก็เบิกตากว้างขึ้น กำลังจะด่าออกมา แต่ก็ถูกเซียฮั่นเฟิงผลักออกไปที่ประตูทันทีแทบจะทันทีที่เธอเดินไปถึงหน้
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 5
เขาคว้าข้อมือฉันอย่างโกรธเกรี้ยว"ทัศนคติของคุณเป็นอย่างไร? ฉันเป็นพ่อของลูก! ผมคือสามีของคุณ! ทำไมผมถึงไม่สมควรได้รับผลการตรวจของลูก!"ฉันอยากจะดึงมือของฉันกลับ แต่เซียฮั่นเฟิงคว้ามือของฉันไว้แน่น และฉันก็ทุบหน้าของเขาไปหนึ่งที"เซียฮั่นเฟิง! คุณสมควรเป็นพ่อของลูกเหรอ!"เซียฮั่นเฟิงน่าจะโกรธฉันมาก เขาคว้าข้อมือของฉันแน่นและพูดออกมาอย่างโมโห"ผมจะไม่สมควรเหรอ! ผมบอกคุณแล้ว เซินหมิงจู ถึงแม้ว่าเราจะหย่ากัน ฉันจะเอาเด็กไปเลี้ยงให้ได้! ตอนนั้นคุณจะไม่เจอลูกของคุณอีก! ผมคือ…"เขายังพูดไม่ทันจบ พ่อของฉันก็กลับมาแล้วจากการเติมน้ำ เมื่อเห็นฉากนี้ เขาก็ซัดหมัดไปที่หน้าเซียฮั่นเฟิงทันที"ผมจะบอกคุณให้รู้ว่า ลูกหายไปนานแล้ว!""คุณยังอยากได้สิทธิ์การเลี้ยงดูลูกอีกเหรอ ไปหามันในถังขยะเถอะ!"เซียฮั่นเฟิงมองมาที่ฉันด้วยความไม่เชื่อ มือของเขาสั่นเล็กน้อย เขาชี้มาที่ฉันแล้วอยากจะพูดอะไรบางอย่างแต่ทันใดนั้น ไล่วเชียนเชียนที่ยืนอยู่ข้างหลังเขาก็โผล่มาและตะโกนออกมาอย่างอ่อนแรง"พี่ฮั่นเฟิง..."คราวนี้ เซียฮั่นเฟิงไม่ตอบกลับ แต่มองมาที่ฉันด้วยสายตาแดงก่ำพ่อของฉันไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับเขามากเก
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 6
หลังจากที่พวกเขาทั้งหมดจากไป แม่ของฉันมองมาที่ฉันด้วยสายตาที่ไม่พอใจ"หมิงจู ลูกคิดจะกลับไปอยู่กับเซียฮั่นเฟิงอีกครั้งจริงๆ หรือ?""ลูกกลัวว่าหลังจากการหย่าร้างจะไม่มีที่ไป แต่ไม่ต้องห่วง""แม้ว่าลูกจะหย่าร้าง พ่อแม่ก็สามารถเลี้ยงดูลูกได้"ฉันมองไปที่แม่ของฉันด้วยความรู้สึกบางอย่าง ดวงตาของฉันเต็มไปด้วยน้ำตาโดยไม่รู้ตัว แต่ยังคงปฏิเสธที่จะพูด"แม่ไม่ต้องห่วง ฉันจะไม่กลับไปอยู่กับเซียฮั่นเฟิงแน่นอน ฉันมีเหตุผลของตัวเองค่ะ"แม่ของฉันอยากจะพูดอะไรอีก แต่เมื่อมองเห็นความมุ่งมั่นในดวงตาของฉัน เธอก็เงียบและไม่ได้พูดอะไรแค่ส่ายหัวอย่างไม่รู้จะทำอย่างไรในวันถัดมา เซียฮั่นเฟิงไม่ได้ติดต่อกับไล่วเชียนเชียนอีกต่อไปเขาลบข้อมูลติดต่อทั้งหมดและบล็อกไล่วเชียนเชียนตรงหน้าฉันเขาเริ่มโทรหาฉันทุกวัน กลัวว่าฉันจะทำอะไรผิดพลาดจนกระทั่งฉันออกจากโรงพยาบาล และเดินตามเซียฮั่นเฟิงกลับไปที่บ้านของเราในระหว่างนั้น ไล่วเชียนเชียนมาหาเขาหลายครั้ง แต่เขาปฏิเสธแต่ฉันรู้ว่าเขาทนไม่ไหวไม่นานหลังจากนั้นก็มาถึงวันที่ฉันต้องไปตรวจที่โรงพยาบาลวันก่อนตรวจที่โรงพยาบาล ฉันมองไปที่เซียฮั่นเฟิงที่ดูเหมือ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 7
เมื่อฉันได้รับใบหย่า ฉันรู้สึกสบายใจไปทั่วร่างกายทันทีโดยไม่คำนึงถึงสีหน้าของเซียฮั่นเฟิง ฉันก็เดินออกจากสำนักงานทะเบียนขณะที่ฉันกำลังจะเดินไปที่ประตู เซียฮั่นเฟิงก็จับข้อมือของฉันไว้ฉันหันกลับไปมองเขา และเห็นว่าเขามองมาที่ฉันด้วยสีหน้าที่อ่อนล้า ดวงตาแดง และมีท่าทางขอร้อง"หมิงจู ขอให้โอกาสผมอีกครั้งได้ไหม...""ผมสามารถทำได้ดีแน่นอน เชื่อใจผมเถอะ"ฉันไม่สนใจเขาเลย แต่สะบัดข้อมือเขาออกทันทีและมองเขาด้วยความภูมิใจ"คุณเซีย กำลังพูดอะไรอยู่ เราหย่ากันแล้ว คุณต้องการโอกาสอะไรคะ"เซียฮั่นเฟิงดูเหมือนจะอยากพูดอะไร แต่ฉันไม่สนใจที่จะฟังฉันออกจากบริษัทไปตามที่ตกลงกับเซียฮั่นเฟิงจากนั้นฉันก็ไปที่เมืองเจียงเฉิงคนเดียว ซึ่งเคยคิดไว้ว่าเป็นสถานที่สำหรับฮันนีมูนฉันเคยจินตนาการถึงภาพที่จะขับรถไปเมืองนี้กับเซียฮั่นเฟิงหลายครั้ง แต่เมื่อมาที่นี่จริง ๆฉันพบว่าคน ๆ หนึ่งก็สามารถมีช่วงเวลาที่ดีได้ฉันไปหลายที่และได้สัมผัสกับวัฒนธรรมและผู้คนที่หลากหลาย พร้อมทั้งได้ลิ้มรสอาหารท้องถิ่นที่แปลกใหม่ทิวทัศน์ระหว่างทางทำให้ฉันรู้สึกว่าการเดินทางนี้คุ้มค่าเมื่อถึงเวลาที่ฉันกลับไปอีกครั้ง
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status