Short
ในวันงานแต่งงาน คนรักของคู่หมั้นสวมชุดแต่งงานเดียวกันกับฉัน

ในวันงานแต่งงาน คนรักของคู่หมั้นสวมชุดแต่งงานเดียวกันกับฉัน

Par:  ฟาไฉComplété
Langue: Thai
goodnovel4goodnovel
7Chapitres
6.1KVues
Lire
Bibliothèque

Partager:  

Report
Overview
Catalog
Scanner le code pour lire sur l'application

ในวันงานแต่งงาน คนรักในความทรงจำของคู่หมั้นสวมชุดแต่งงานดีไซน์เดียวกันกับฉันและปรากฏตัวที่งานในฐานะผู้ต้อนรับแขก เมื่อเห็นพวกเขายืนด้วยกันต้อนรับแขก ฉันทำหน้านิ่งและชมพวกเขาว่าพวกเขาคู่ควรกันที่สุด คนรักในความทรงจำของเขาร้องไห้และวิ่งหนีไป เขากลับด่าใส่หน้าฉันว่าเป็นคนจู้จี้จุกจิกและใจแคบ หลังจากงานเลี้ยงเขาพาคนรักในความทรงจำของเขาไปที่ทริปฮันนีมูนของเรา ฉันไม่เถียงเลย แต่ไปนัดทำแท้งทันที

Voir plus

Chapitre 1

บทที่ 1

最後の調停が始まる30分前、千景は家庭裁判所の建物に隣接するコンビニの前で待っていた。

ふと目をやると、木の下に宗介が立っていた。手には白玉ぜんざいのカップがあった。

宗介はそれを安西朋花(あんざい ともか)の手にそっと渡し、彼女の口元についた餡を優しく拭った。

「心配するな。今日の調停は、どんな展開になっても対応できるようにしてある。千景が何を要求しても受け入れるつもりだ。金額も株もどうでもいい。少しでも早く離婚を成立させて、朋花と落ち着いて暮らせるなら、それでいい」

千景の胸が鋭く痛んだ。

大学で過ごした4年間、宗介は同じように白玉ぜんざいを手にし、冷ましながら一口ずつ食べさせてくれた。

夕方から明け方まで、図面を引く彼女のそばで夜を明かしてくれたこともあった。

10年をともにした末、宗介は別の女に走った。それでも千景は思い出にすがり、自分を欺きながら、1年間この結婚を手放せずにいた。

冷たい風が吹き抜けた。

千景は無意識に左手に目を落とした。

結婚指輪は、今も指の根元にはまっていた。長年つけ続けたせいで、皮膚には薄い赤い跡が残っていた。

顔を上げ、宗介の手を見た。

かつて2人の名前を刻んだ結婚指輪は、とうに姿を消していた。

代わりにはめられていたのは、細身のシンプルなリングだった。

朋花の指にあるものと、まったく同じデザインだった。

この1年、必死に保ってきた最後の意地が、一瞬で崩れ落ちた。

千景が指輪をそっとなぞると、目の奥が熱くなり、涙が不意に手の甲に落ちた。

手を上げ、急いで頬の涙を拭った。

指に力を込め、10年間はめ続けたダイヤの指輪を外した。

そのまま、そばのごみ箱に静かに落とした。

硬い音が小さく響いた。

今日の調停が、きっと最後になる。千景はそう思った。

千景は脇に置いていたバッグを持ち上げ、2人の横をまっすぐ通り過ぎて、裁判所の入口へ向かった。

「千景」

宗介に呼び止められた。

千景の足が、ほんの一瞬止まった。

宗介は足早に追いついた。

「朋花は妊娠4か月だ。遅くとも年末までには、きちんと離婚を成立させたい。いつまでも引き延ばしていたら、最後にはお互いみっともないことになる」

千景はゆっくり振り返り、わずかに膨らんだ朋花の腹に目を向けた。

宗介は千景が何かすると思ったのか、すぐに朋花を背後にかばった。

だが千景は、2人を数秒見つめただけで、何も言わなかった。

かすかに笑い、視線を外して、そのまま裁判所に入った。

全員が席に着いた。

宗介側の弁護士は、想定される条件をまとめた分厚い資料を机に広げた。誰もが、また長い駆け引きになると身構えていた。

千景は顔を上げた。

「離婚に同意します。必要な書類には署名します、明日そちらに送ります」

宗介は大きく目を見開いた。

「本当に……それでいいのか?」

なぜか彼が残念がっているように見えた。

そんな錯覚を抱く自分がおかしくて、千景はかすかに笑った。目に浮かんだ涙を隠すように顔をそらし、静かな声で答えた。

「ええ。これでいい。もう、互いに関わるのはやめましょう」

千景は立ち上がると、誰よりも先に裁判所のロビーを出た。

背後から、宗介が朋花に囁く穏やかな声が聞こえた。

「手続きが全部終わったら、数か月後には式を挙げよう。どんなドレスが着たい?海辺でも古城でも、好きな場所で写真を撮ればいい。全部、朋花の望みどおりにする」

朋花は幸せそうに笑ってから尋ねた。

「宗介がこんなに優しくしてくれたら、千景さんは嫌な気持ちにならない?」

「気にするな」

宗介はきっぱり言い切った。だが、その視線は無意識に前を歩く華奢な背中を追い、その凛とした姿に視線がわずかに揺れた。

「俺と千景は、もう何の関係もない」

その言葉が耳に届き、千景はわずかに目を細めた。

ちょうどその時、スマートフォンが震えた。千景は電話に出た。

「例の件、引き受ける。作品と権利関係の書類は1か月以内に全部まとめて送る。今回のコンペ、一緒に頑張ろう」

Déplier
Chapitre suivant
Télécharger

Dernier chapitre

Plus de chapitres
Pas de commentaire
7
บทที่ 1
จนกระทั่งเสร็จสิ้นทุกอย่างกลับถึงบ้านก็เป็นเวลากลางคืนแล้วแสงจันทร์สีขาวส่องเข้ามาในห้องนั่งเล่น ทำให้ทั้งห้องดูเย็นยะเยือกฉันฝืนตัวเองกลับไปที่ห้อง มองเห็นคำว่า ‘ความสุข' สีแดงสดที่ติดอยู่ในห้องรู้สึกขบขันริบบิ้นบนเตียงยังไม่ได้เก็บ แต่วันนี้ฉันเหนื่อยมากจึงแค่ดึงริบบิ้นออกและทิ้งตัวลงบนเตียงนุ่มๆขณะชาร์จโทรศัพท์มือถือ ฉันก็ "พอดี" เห็นโพสต์จากไล่วเชียนเชียน[โชคดีที่คุณมาถึง ไม่เสียเวลาในการพบกัน]รูปภาพเป็นภาพของเซียฮั่นเฟิงกอดเธอ ทั้งสองมองตากันอย่างลึกซึ้ง ใกล้จะจูบกันแล้ว และสวมแหวนคู่ถ้าเป็นเมื่อก่อน พอเห็นแบบนี้ ฉันคงวิ่งไปขอคำอธิบายจากเขาทันทีแต่ตอนนี้ ฉันแค่เงียบๆ แล้วปิดโทรศัพท์พลิกตัวนอนหลับหลังจากนั้นหลายวัน ฉันไม่ได้รับข้อความจากเซียฮั่นเฟิงเลยแต่บ่อยครั้งที่เห็นโพสต์เกี่ยวกับเขาจากไล่วเชียนเชียนพวกเขาจูบกัน ถ่ายรูปกัน ช็อปปิ้งด้วยกัน...ฉันไม่สนใจและติดต่อทนายความเพื่อเตรียมตัวหย่าฉันกับเซียฮั่นเฟิงอยู่ด้วยกันมานาน 8 ปี ตั้งแต่สมัยมหาวิทยาลัยจนถึงตอนนี้แม้ว่าจะเพิ่งจัดงานแต่งงาน แต่จริงๆ แล้ว เราสองคนแต่งงานกันตั้งแต่หลังเรียนจบมหาวิทยาลัย
Read More
บทที่ 2
ฉันมองไปที่ข้อมือของไล่วเชียนเชียนที่ใส่กำไลหยกมูลค่าหลายล้านอย่างนิ่ง ๆ แล้วพูดตรง ๆ ไปที่ตาของเซี่ยหานเฟิง"ความหมายตามตัวอักษร คุณเอากำไลไปให้คนอื่น แล้วเอาของขวัญเสริมมาให้ฉันนี่คุณคิดว่าฉันแค่สมควรได้ของขวัญเสริมเหรอ?"เซียฮั่นเฟิงคงไม่คิดว่าฉันจะพูดเรื่องของขวัญเสริมออกมาหน้าตา เขาดูตกใจและอึดอัดไปชั่วขณะแต่ไล่วเชียนเชียนรีบพูดเสียงเศร้า"พี่สาวอย่าโกรธเลยนะ กำไลวงนี้คือพี่ฮั่นเฟิงเห็นว่าฉันชอบมาก เขาถึงให้ฉัน ถ้าพี่สาวไม่พอใจจริง ๆ ฉันจะคืนให้ก็ได้ค่ะ""อย่าทะเลาะกับพี่ฮั่นเฟิงเลยนะ มันไม่คุ้มค่า"เธอพูดอย่างนั้น แต่มือของเธอไม่ขยับไปไหนเลย เพียงแค่มองเซียฮั่นเฟิงอย่างน่าสงสาร น้ำตาหยดลงมาเซียฮั่นเฟิงเห็นแบบนั้น ก็รีบเข้าไปกอดไล่วเชียนเชียนแน่นและมองฉันด้วยสายตาที่ไม่พอใจ"เชียนเชียน อย่าฟังเธอเลย กำไลให้คุณแล้ว ก็เป็นของคุณครับ""เธอแค่อย่างนี้ ชอบคิดมากและขี้บ่น"ฉันมองไปที่พวกเขาแล้วไม่พูดอะไร แค่หันกลับไปมองที่คอมพิวเตอร์ข้างหน้า เห็นแบบนั้น เซียฮั่นเฟิงยิ่งโกรธขึ้นกว่าเดิมเขาก็พาไล่วเชียนเชียนเดินออกไปอย่างเด็ดขาด พร้อมกับเดินผ่านประตูไปเขายังเปิดประตูออกแรง
Read More
บทที่ 3
เซียฮั่นเฟิงคืนหนึ่งไม่กลับฉันไม่ได้แปลกใจอะไร เพราะมันไม่ใช่ครั้งแรกแล้วแค่ตอนที่กำลังล้างหน้าอยู่ ฉันเห็นเซียฮั่นเฟิงที่กลับมาพร้อมกับอาหารเช้า และไล่วเชียนเชียน ที่เดินตามหลังเขาเมื่อเห็นฉันออกมา เขาวางอาหารเช้าลงบนโต๊ะ แล้วอธิบายอย่างที่ไม่ค่อยเกิดขึ้น"เมื่อคืนเล่นจนดึกเกินไป เชียนเชียนกลัวอยู่คนเดียวเลย ผมเลยพาน้องกลับไป""มันดึกแล้ว ผมก็เลยนอนที่บ้านน้องทั้งคืนครับ"ไล่วเชียนเชียน ขยับไปจับแขนเซียฮั่นเฟิง พูดออกมาด้วยท่าทียั่วยุ"ใช่ค่ะ พี่สาวไม่โกรธใช่ไหมคะ?"ฉันพยักหน้าไม่พูดอะไรเซียฮั่นเฟิงดูเหมือนจะรู้สึกถึงความเย็นชาของฉัน วางอาหารเช้าลงบนโต๊ะ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน"เธอเคยบอกว่าอยากไปดูหนังเรื่องใหม่ใช่ไหม?""วันนี้ผมมีเวลา พาเธอไปดูนะครับ"หนังเรื่องนั้นออกฉายแล้วได้รับคำชมมากมาย ฉันเคยขอให้เขาไปหลายครั้งแต่เซียฮั่นเฟิงมักจะปฏิเสธเขามักจะบอกว่ามีงานที่บริษัทมากแต่ไม่นาน ฉันก็เห็นเขาจากโพสต์ในของไล่วเชียนเชียน [ภาพยนตร์ที่ดีที่สุด แน่นอนว่าคู่ควรกับเธอที่ดีที่สุด]ในภาพไม่มีการแสดงใบหน้า แต่แค่เห็นมือที่จับกันแน่นสิบนิ้ว ถึงจะไม่เห็นหน้า ฉันก็ย
Read More
บทที่ 4
"เซินหมิงจู ผมบอกเธอแล้ว""เธอไม่สามารถใช้การตั้งครรภ์เป็นข้ออ้างในการอาละวาดได้ รีบขอโทษเชียนเชียนเดี๋ยวนี้!""ไม่อย่างนั้นเราก็ไปหย่ากันตอนนี้เลย!"ทันทีที่เขาพูด ฉันก็ถูกทำให้หัวเราะออกมาด้วยความโกรธ และหยิบเอกสารการหย่าร้างที่เตรียมไว้แล้วจากกระเป๋า แล้วโยนมันลงบนโต๊ะตรงหน้าเขา"ไปเถอะ เราสามารถไปหย่ากันได้ตอนนี้เลย"เซียฮั่นเฟิงมองเอกสารการหย่าร้างบนโต๊ะ สายตาของเขาทันทีเปลี่ยนไปเขาจ้องมองฉันด้วยสีหน้าเครียด"หมิงจู ในท้องของเธอยังมีลูกอยู่""ตอนนี้เธอแค่มีความรู้สึกไวในช่วงตั้งครรภ์ แค่ชั่วขณะเดียว ฉันสามารถให้อภัยเธอได้"ฉันมองเขาด้วยสายตาเย็นชา และหลังจากผ่านไปนานฉันถึงได้พูดออกมา"เซียฮั่นเฟิง ฉันทำอะไรไปเพราะอารมณ์ชั่วขณะใช่ไหม เธอคงรู้ดีที่สุด"สีหน้าของเซียฮั่นเฟิงแข็งทื่อ ทันใดนั้นไล่วเชียนเชียนก็จะพูดอะไร แต่เขาก็ขัดเธอทันที"เชียนเชียน พวกเรามีเรื่องต้องคุยกัน เธอไปก่อนเถอะ"ไล่วเชียนเชียนยังอยากจะพูดอะไร แต่เมื่อเห็นการแบ่งทรัพย์สินในเอกสารหย่าร้าง เธอก็เบิกตากว้างขึ้น กำลังจะด่าออกมา แต่ก็ถูกเซียฮั่นเฟิงผลักออกไปที่ประตูทันทีแทบจะทันทีที่เธอเดินไปถึงหน้
Read More
บทที่ 5
เขาคว้าข้อมือฉันอย่างโกรธเกรี้ยว"ทัศนคติของคุณเป็นอย่างไร? ฉันเป็นพ่อของลูก! ผมคือสามีของคุณ! ทำไมผมถึงไม่สมควรได้รับผลการตรวจของลูก!"ฉันอยากจะดึงมือของฉันกลับ แต่เซียฮั่นเฟิงคว้ามือของฉันไว้แน่น และฉันก็ทุบหน้าของเขาไปหนึ่งที"เซียฮั่นเฟิง! คุณสมควรเป็นพ่อของลูกเหรอ!"เซียฮั่นเฟิงน่าจะโกรธฉันมาก เขาคว้าข้อมือของฉันแน่นและพูดออกมาอย่างโมโห"ผมจะไม่สมควรเหรอ! ผมบอกคุณแล้ว เซินหมิงจู ถึงแม้ว่าเราจะหย่ากัน ฉันจะเอาเด็กไปเลี้ยงให้ได้! ตอนนั้นคุณจะไม่เจอลูกของคุณอีก! ผมคือ…"เขายังพูดไม่ทันจบ พ่อของฉันก็กลับมาแล้วจากการเติมน้ำ เมื่อเห็นฉากนี้ เขาก็ซัดหมัดไปที่หน้าเซียฮั่นเฟิงทันที"ผมจะบอกคุณให้รู้ว่า ลูกหายไปนานแล้ว!""คุณยังอยากได้สิทธิ์การเลี้ยงดูลูกอีกเหรอ ไปหามันในถังขยะเถอะ!"เซียฮั่นเฟิงมองมาที่ฉันด้วยความไม่เชื่อ มือของเขาสั่นเล็กน้อย เขาชี้มาที่ฉันแล้วอยากจะพูดอะไรบางอย่างแต่ทันใดนั้น ไล่วเชียนเชียนที่ยืนอยู่ข้างหลังเขาก็โผล่มาและตะโกนออกมาอย่างอ่อนแรง"พี่ฮั่นเฟิง..."คราวนี้ เซียฮั่นเฟิงไม่ตอบกลับ แต่มองมาที่ฉันด้วยสายตาแดงก่ำพ่อของฉันไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับเขามากเก
Read More
บทที่ 6
หลังจากที่พวกเขาทั้งหมดจากไป แม่ของฉันมองมาที่ฉันด้วยสายตาที่ไม่พอใจ"หมิงจู ลูกคิดจะกลับไปอยู่กับเซียฮั่นเฟิงอีกครั้งจริงๆ หรือ?""ลูกกลัวว่าหลังจากการหย่าร้างจะไม่มีที่ไป แต่ไม่ต้องห่วง""แม้ว่าลูกจะหย่าร้าง พ่อแม่ก็สามารถเลี้ยงดูลูกได้"ฉันมองไปที่แม่ของฉันด้วยความรู้สึกบางอย่าง ดวงตาของฉันเต็มไปด้วยน้ำตาโดยไม่รู้ตัว แต่ยังคงปฏิเสธที่จะพูด"แม่ไม่ต้องห่วง ฉันจะไม่กลับไปอยู่กับเซียฮั่นเฟิงแน่นอน ฉันมีเหตุผลของตัวเองค่ะ"แม่ของฉันอยากจะพูดอะไรอีก แต่เมื่อมองเห็นความมุ่งมั่นในดวงตาของฉัน เธอก็เงียบและไม่ได้พูดอะไรแค่ส่ายหัวอย่างไม่รู้จะทำอย่างไรในวันถัดมา เซียฮั่นเฟิงไม่ได้ติดต่อกับไล่วเชียนเชียนอีกต่อไปเขาลบข้อมูลติดต่อทั้งหมดและบล็อกไล่วเชียนเชียนตรงหน้าฉันเขาเริ่มโทรหาฉันทุกวัน กลัวว่าฉันจะทำอะไรผิดพลาดจนกระทั่งฉันออกจากโรงพยาบาล และเดินตามเซียฮั่นเฟิงกลับไปที่บ้านของเราในระหว่างนั้น ไล่วเชียนเชียนมาหาเขาหลายครั้ง แต่เขาปฏิเสธแต่ฉันรู้ว่าเขาทนไม่ไหวไม่นานหลังจากนั้นก็มาถึงวันที่ฉันต้องไปตรวจที่โรงพยาบาลวันก่อนตรวจที่โรงพยาบาล ฉันมองไปที่เซียฮั่นเฟิงที่ดูเหมือ
Read More
บทที่ 7
เมื่อฉันได้รับใบหย่า ฉันรู้สึกสบายใจไปทั่วร่างกายทันทีโดยไม่คำนึงถึงสีหน้าของเซียฮั่นเฟิง ฉันก็เดินออกจากสำนักงานทะเบียนขณะที่ฉันกำลังจะเดินไปที่ประตู เซียฮั่นเฟิงก็จับข้อมือของฉันไว้ฉันหันกลับไปมองเขา และเห็นว่าเขามองมาที่ฉันด้วยสีหน้าที่อ่อนล้า ดวงตาแดง และมีท่าทางขอร้อง"หมิงจู ขอให้โอกาสผมอีกครั้งได้ไหม...""ผมสามารถทำได้ดีแน่นอน เชื่อใจผมเถอะ"ฉันไม่สนใจเขาเลย แต่สะบัดข้อมือเขาออกทันทีและมองเขาด้วยความภูมิใจ"คุณเซีย กำลังพูดอะไรอยู่ เราหย่ากันแล้ว คุณต้องการโอกาสอะไรคะ"เซียฮั่นเฟิงดูเหมือนจะอยากพูดอะไร แต่ฉันไม่สนใจที่จะฟังฉันออกจากบริษัทไปตามที่ตกลงกับเซียฮั่นเฟิงจากนั้นฉันก็ไปที่เมืองเจียงเฉิงคนเดียว ซึ่งเคยคิดไว้ว่าเป็นสถานที่สำหรับฮันนีมูนฉันเคยจินตนาการถึงภาพที่จะขับรถไปเมืองนี้กับเซียฮั่นเฟิงหลายครั้ง แต่เมื่อมาที่นี่จริง ๆฉันพบว่าคน ๆ หนึ่งก็สามารถมีช่วงเวลาที่ดีได้ฉันไปหลายที่และได้สัมผัสกับวัฒนธรรมและผู้คนที่หลากหลาย พร้อมทั้งได้ลิ้มรสอาหารท้องถิ่นที่แปลกใหม่ทิวทัศน์ระหว่างทางทำให้ฉันรู้สึกว่าการเดินทางนี้คุ้มค่าเมื่อถึงเวลาที่ฉันกลับไปอีกครั้ง
Read More
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status