Short
ในวันงานแต่งงาน คนรักของคู่หมั้นสวมชุดแต่งงานเดียวกันกับฉัน

ในวันงานแต่งงาน คนรักของคู่หมั้นสวมชุดแต่งงานเดียวกันกับฉัน

By:  ฟาไฉCompleted
Language: Thai
goodnovel4goodnovel
7Chapters
6.4Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

ในวันงานแต่งงาน คนรักในความทรงจำของคู่หมั้นสวมชุดแต่งงานดีไซน์เดียวกันกับฉันและปรากฏตัวที่งานในฐานะผู้ต้อนรับแขก เมื่อเห็นพวกเขายืนด้วยกันต้อนรับแขก ฉันทำหน้านิ่งและชมพวกเขาว่าพวกเขาคู่ควรกันที่สุด คนรักในความทรงจำของเขาร้องไห้และวิ่งหนีไป เขากลับด่าใส่หน้าฉันว่าเป็นคนจู้จี้จุกจิกและใจแคบ หลังจากงานเลี้ยงเขาพาคนรักในความทรงจำของเขาไปที่ทริปฮันนีมูนของเรา ฉันไม่เถียงเลย แต่ไปนัดทำแท้งทันที

View More

Chapter 1

บทที่ 1

“พี่เขยคลั่งสวาท”

ผู้เขียน : กาสะลอง

นิยายเรื่องนี้เป็นเพียงเรื่องที่สมมติขึ้น

ไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องจริงแต่อย่างใด ชื่อบุคคล

และสถานที่ที่ปรากฏในเนื้อเรื่อง ไม่มีเจตนา

อ้างอิงหรือก่อให้เกิดความเสียหายใดๆ

……….

นิยายเรื่องนี้… ไม่มีแก่นสารสารัตถะอะไรนักหนา

ทั้งเรื่องขับเคลื่อนด้วยอารมณ์อันมืดดำของมนุษย์

ดำเนินเรื่องด้วยตัณหาราคะสุดร้อนแรง

ท่านใดที่ไม่ชอบโปรดหลีกเลี่ยง

*เราเตือนท่านแล้ว*

­

          “ขอบคุณนะคะ...ขอบคุณที่ให้เจนนี่ได้มีที่ซุกหัวนอน”

          ‘เจนนี่’ หญิงสาวหน้าตาสะสวย กระพุ่มมือกราบลงแทบอกของ ‘สิงหา’ สถาปนิกหนุ่มที่คบหาดูใจกันได้ไม่นาน แต่สิงหาก็รักและสงสารหล่อน ในวันที่เจนนี่ไม่เหลือใครแล้ว บ้านที่เคยซุกหัวนอนมาตั้งแต่เด็กก็โดนธนาคารยึดไปสดๆ ร้อนๆ เพราะติดจำนองเอาไว้นาน

อีกทั้งบิดาของหล่อนก็ต้องมีอันมาจบชีวิตลงด้วยอาการเส้นเลือดในสมองแตก หลังจากเครียดเรื่องหนี้สินมานานหลายปี ตรอมใจจนโรคภัยรุมเร้า สุดท้ายมัจจุราชก็ยื่นมือมารับไปอยู่ในปรโลก ทิ้งลูกสาวสองคนซึ่งก็คือ ‘เจนนี่’ และ ‘น้ำผึ้ง’ ให้เผชิญชะตากรรมตามลำพังสองพี่น้อง

          “อย่าคิดมากนะ บ้านพี่ก็กว้างขวางใหญ่โต...แล้วตอนนี้พี่ก็อยู่คนเดียว เลี้ยงผู้หญิงอีกสองคนไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรนัก”

          ผู้หญิงอีกคนที่สิงหาเอ่ยถึงก็คือ ‘น้ำผึ้ง’ น้องสาวของเจนนี่

          ‘ผมไม่ชอบพิธีรีตอง...ถ้าจะอยู่กับผมก็อยู่กันง่ายๆ คุณเป็นแม่บ้านให้ผม...เป็นเมียผม...ผมสัญญาว่าจะเลี้ยงดูคุณเอง’

          เป็นคำมั่นสัญญาที่สิงหากล่าวกับเจนนี่เมื่อสัปดาห์ก่อน ทำให้หล่อนตัดสินใจมาอยู่กับเขา ตามข้อเสนอของสิงหาว่าจะเลี้ยงดูเป็นภรรยา

          ในอดีตสิงหาเคยแต่งงานมาก่อน แต่ภรรยาของเขาโชคร้าย หล่อนเสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์เมื่อสองปีก่อน ทำให้สิงหาต้องครองตัวเป็นม่ายเรื่อยมา กระทั่งมาพบรักอีกครั้งกับเจนนี่

          “ขอบคุณค่ะ...แค่คุณสัญญาว่าจะรักและดูแลเจนนี่ตลอดไป...งานวิวาห์ใดๆ ก็ไม่สำคัญหรอกค่ะ”

          หล่อนก้าวเข้ามาสวมกอดเขาแน่น ซบหน้าแนบอกกว้างของชายที่ฝากชีวิตไว้กับเขา

          อีกสองวันต่อมา

“ยัยผึ้ง...นี่คุณสิงห์...สามีของพี่”

เจนนี่แนะนำน้องสาวกับเจ้าของบ้าน ในวันที่น้ำผึ้งเก็บข้าวของย้ายเข้ามาอยู่ร่วมบ้านกับพี่สาว

“สวัสดีค่ะคุณสิงห์”

หญิงสาวกระพุ่มมือไหว้ชายหนุ่มร่างสูงสง่า ความสูงที่เห็นอยู่ตรงหน้านี้น่าจะเกินร้อยแปดสิบเซนติเมตร หน้าตาเขาเป็นฝรั่ง หล่อจนน้ำผึ้งตะลึง ผมของสิงหาเป็นสีน้ำตาลเข้ม ผิวสีแทนเหมือนฝรั่งแถบอเมริกาใต้

“เรียก ‘พี่สิงห์’ ก็ได้...ไม่ต้องเรียกคุณ”

สิงหามองหน้าหญิงสาวด้วยความตะลึงไม่ต่างกัน น้ำผึ้งสวยสะดุดตา ใบหน้ารูปไข่สวยหวานภายใต้กรอบเรือนผมสีดำสลวย ยาวสยายลงมาถึงบ่า หล่อนสวย...สวยกว่าพี่สาว

“ค่ะพี่สิงห์”

สิงหาจ้องหน้าน้องเมีย ดวงตาของหล่อนกลมโต จมูกโด่งเป็นสันสวย เค้าโครงหน้าต่างไปจากเจนนี่ผู้เป็นพี่สาว ซึ่งสิงหามารู้ในภายหลัง ว่าน้ำผึ้งไม่ใช่น้องสาวร่วมสายเลือดกับเจนนี่ หล่อนเป็นเพียงเด็กกำพร้าที่บิดาของเจนนี่เก็บมาเลี้ยงดูด้วยความเวทนาสงสาร

“เจนนี่เกรงใจจัง...ลำพังตัวเองเข้ามาเป็นภาระของพี่สิงห์ก็เกรงใจจะแย่...นี่ยังต้องหอบหิ้วเอาน้องสาวมาด้วยอีกคน”

สุ้มเสียงของเจนนี่บอกความเกรงใจ แต่จะทิ้งน้ำผึ้งก็ไม่ได้ เพราะถึงตอนนี้ชีวิตหล่อนก็ไม่เหลือใคร น้ำผึ้งกับเจนนี่ถูกเลี้ยงดูมาด้วยกันตั้งแต่เด็กๆ

“ก็บอกแล้วไงว่าพี่เลี้ยงได้”

สิงหาโอบไหล่ของเจนนี่ กอดกระชับให้ความมั่นใจว่าสถาปนิกชื่อดัง มีรายได้แต่ละเดือนเกินแสนอย่างเขา สามารถดูแลหล่อนกับน้องสาวได้อย่างสบายๆ

อีกสัปดาห์ต่อมา

หลังจากเข้ามาอยู่ในบ้านของสิงหา น้ำผึ้งทำงานบ้านทุกอย่างด้วยความขยันขันแข็งไม่ต่างจากคนใช้

งานหนักงานเบาน้ำผึ้งไม่เคยบ่นสักคำ เพราะถือว่าเป็นการตอบแทนบุญคุณที่สิงหาเมตตาให้หล่อนกับพี่สาวได้มีที่ซุกหัวนอน

แม้ว่าสิงหาเคยออกปากว่าจะจ้างคนใช้มาทำงานบ้าน แต่น้ำผึ้งก็รีบคัดค้าน แล้วยังแสดงให้เห็นว่าหล่อนสามารถทำงานบ้านได้อย่างไม่ขาดตกบกพร่อง

ตอนค่ำของวันหนึ่ง

ในค่ำคืนที่อากาศร้อนผิดปกติ น้ำผึ้งนอนไม่หลับ หล่อนกระสับกระส่าย รู้สึกคอแห้งหิวน้ำ จึงเดินออกมาจากห้องนอน ตั้งใจจะมาหาน้ำดื่มในตู้เย็น

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
7 Chapters
บทที่ 1
จนกระทั่งเสร็จสิ้นทุกอย่างกลับถึงบ้านก็เป็นเวลากลางคืนแล้วแสงจันทร์สีขาวส่องเข้ามาในห้องนั่งเล่น ทำให้ทั้งห้องดูเย็นยะเยือกฉันฝืนตัวเองกลับไปที่ห้อง มองเห็นคำว่า ‘ความสุข' สีแดงสดที่ติดอยู่ในห้องรู้สึกขบขันริบบิ้นบนเตียงยังไม่ได้เก็บ แต่วันนี้ฉันเหนื่อยมากจึงแค่ดึงริบบิ้นออกและทิ้งตัวลงบนเตียงนุ่มๆขณะชาร์จโทรศัพท์มือถือ ฉันก็ "พอดี" เห็นโพสต์จากไล่วเชียนเชียน[โชคดีที่คุณมาถึง ไม่เสียเวลาในการพบกัน]รูปภาพเป็นภาพของเซียฮั่นเฟิงกอดเธอ ทั้งสองมองตากันอย่างลึกซึ้ง ใกล้จะจูบกันแล้ว และสวมแหวนคู่ถ้าเป็นเมื่อก่อน พอเห็นแบบนี้ ฉันคงวิ่งไปขอคำอธิบายจากเขาทันทีแต่ตอนนี้ ฉันแค่เงียบๆ แล้วปิดโทรศัพท์พลิกตัวนอนหลับหลังจากนั้นหลายวัน ฉันไม่ได้รับข้อความจากเซียฮั่นเฟิงเลยแต่บ่อยครั้งที่เห็นโพสต์เกี่ยวกับเขาจากไล่วเชียนเชียนพวกเขาจูบกัน ถ่ายรูปกัน ช็อปปิ้งด้วยกัน...ฉันไม่สนใจและติดต่อทนายความเพื่อเตรียมตัวหย่าฉันกับเซียฮั่นเฟิงอยู่ด้วยกันมานาน 8 ปี ตั้งแต่สมัยมหาวิทยาลัยจนถึงตอนนี้แม้ว่าจะเพิ่งจัดงานแต่งงาน แต่จริงๆ แล้ว เราสองคนแต่งงานกันตั้งแต่หลังเรียนจบมหาวิทยาลัย
Read more
บทที่ 2
ฉันมองไปที่ข้อมือของไล่วเชียนเชียนที่ใส่กำไลหยกมูลค่าหลายล้านอย่างนิ่ง ๆ แล้วพูดตรง ๆ ไปที่ตาของเซี่ยหานเฟิง"ความหมายตามตัวอักษร คุณเอากำไลไปให้คนอื่น แล้วเอาของขวัญเสริมมาให้ฉันนี่คุณคิดว่าฉันแค่สมควรได้ของขวัญเสริมเหรอ?"เซียฮั่นเฟิงคงไม่คิดว่าฉันจะพูดเรื่องของขวัญเสริมออกมาหน้าตา เขาดูตกใจและอึดอัดไปชั่วขณะแต่ไล่วเชียนเชียนรีบพูดเสียงเศร้า"พี่สาวอย่าโกรธเลยนะ กำไลวงนี้คือพี่ฮั่นเฟิงเห็นว่าฉันชอบมาก เขาถึงให้ฉัน ถ้าพี่สาวไม่พอใจจริง ๆ ฉันจะคืนให้ก็ได้ค่ะ""อย่าทะเลาะกับพี่ฮั่นเฟิงเลยนะ มันไม่คุ้มค่า"เธอพูดอย่างนั้น แต่มือของเธอไม่ขยับไปไหนเลย เพียงแค่มองเซียฮั่นเฟิงอย่างน่าสงสาร น้ำตาหยดลงมาเซียฮั่นเฟิงเห็นแบบนั้น ก็รีบเข้าไปกอดไล่วเชียนเชียนแน่นและมองฉันด้วยสายตาที่ไม่พอใจ"เชียนเชียน อย่าฟังเธอเลย กำไลให้คุณแล้ว ก็เป็นของคุณครับ""เธอแค่อย่างนี้ ชอบคิดมากและขี้บ่น"ฉันมองไปที่พวกเขาแล้วไม่พูดอะไร แค่หันกลับไปมองที่คอมพิวเตอร์ข้างหน้า เห็นแบบนั้น เซียฮั่นเฟิงยิ่งโกรธขึ้นกว่าเดิมเขาก็พาไล่วเชียนเชียนเดินออกไปอย่างเด็ดขาด พร้อมกับเดินผ่านประตูไปเขายังเปิดประตูออกแรง
Read more
บทที่ 3
เซียฮั่นเฟิงคืนหนึ่งไม่กลับฉันไม่ได้แปลกใจอะไร เพราะมันไม่ใช่ครั้งแรกแล้วแค่ตอนที่กำลังล้างหน้าอยู่ ฉันเห็นเซียฮั่นเฟิงที่กลับมาพร้อมกับอาหารเช้า และไล่วเชียนเชียน ที่เดินตามหลังเขาเมื่อเห็นฉันออกมา เขาวางอาหารเช้าลงบนโต๊ะ แล้วอธิบายอย่างที่ไม่ค่อยเกิดขึ้น"เมื่อคืนเล่นจนดึกเกินไป เชียนเชียนกลัวอยู่คนเดียวเลย ผมเลยพาน้องกลับไป""มันดึกแล้ว ผมก็เลยนอนที่บ้านน้องทั้งคืนครับ"ไล่วเชียนเชียน ขยับไปจับแขนเซียฮั่นเฟิง พูดออกมาด้วยท่าทียั่วยุ"ใช่ค่ะ พี่สาวไม่โกรธใช่ไหมคะ?"ฉันพยักหน้าไม่พูดอะไรเซียฮั่นเฟิงดูเหมือนจะรู้สึกถึงความเย็นชาของฉัน วางอาหารเช้าลงบนโต๊ะ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน"เธอเคยบอกว่าอยากไปดูหนังเรื่องใหม่ใช่ไหม?""วันนี้ผมมีเวลา พาเธอไปดูนะครับ"หนังเรื่องนั้นออกฉายแล้วได้รับคำชมมากมาย ฉันเคยขอให้เขาไปหลายครั้งแต่เซียฮั่นเฟิงมักจะปฏิเสธเขามักจะบอกว่ามีงานที่บริษัทมากแต่ไม่นาน ฉันก็เห็นเขาจากโพสต์ในของไล่วเชียนเชียน [ภาพยนตร์ที่ดีที่สุด แน่นอนว่าคู่ควรกับเธอที่ดีที่สุด]ในภาพไม่มีการแสดงใบหน้า แต่แค่เห็นมือที่จับกันแน่นสิบนิ้ว ถึงจะไม่เห็นหน้า ฉันก็ย
Read more
บทที่ 4
"เซินหมิงจู ผมบอกเธอแล้ว""เธอไม่สามารถใช้การตั้งครรภ์เป็นข้ออ้างในการอาละวาดได้ รีบขอโทษเชียนเชียนเดี๋ยวนี้!""ไม่อย่างนั้นเราก็ไปหย่ากันตอนนี้เลย!"ทันทีที่เขาพูด ฉันก็ถูกทำให้หัวเราะออกมาด้วยความโกรธ และหยิบเอกสารการหย่าร้างที่เตรียมไว้แล้วจากกระเป๋า แล้วโยนมันลงบนโต๊ะตรงหน้าเขา"ไปเถอะ เราสามารถไปหย่ากันได้ตอนนี้เลย"เซียฮั่นเฟิงมองเอกสารการหย่าร้างบนโต๊ะ สายตาของเขาทันทีเปลี่ยนไปเขาจ้องมองฉันด้วยสีหน้าเครียด"หมิงจู ในท้องของเธอยังมีลูกอยู่""ตอนนี้เธอแค่มีความรู้สึกไวในช่วงตั้งครรภ์ แค่ชั่วขณะเดียว ฉันสามารถให้อภัยเธอได้"ฉันมองเขาด้วยสายตาเย็นชา และหลังจากผ่านไปนานฉันถึงได้พูดออกมา"เซียฮั่นเฟิง ฉันทำอะไรไปเพราะอารมณ์ชั่วขณะใช่ไหม เธอคงรู้ดีที่สุด"สีหน้าของเซียฮั่นเฟิงแข็งทื่อ ทันใดนั้นไล่วเชียนเชียนก็จะพูดอะไร แต่เขาก็ขัดเธอทันที"เชียนเชียน พวกเรามีเรื่องต้องคุยกัน เธอไปก่อนเถอะ"ไล่วเชียนเชียนยังอยากจะพูดอะไร แต่เมื่อเห็นการแบ่งทรัพย์สินในเอกสารหย่าร้าง เธอก็เบิกตากว้างขึ้น กำลังจะด่าออกมา แต่ก็ถูกเซียฮั่นเฟิงผลักออกไปที่ประตูทันทีแทบจะทันทีที่เธอเดินไปถึงหน้
Read more
บทที่ 5
เขาคว้าข้อมือฉันอย่างโกรธเกรี้ยว"ทัศนคติของคุณเป็นอย่างไร? ฉันเป็นพ่อของลูก! ผมคือสามีของคุณ! ทำไมผมถึงไม่สมควรได้รับผลการตรวจของลูก!"ฉันอยากจะดึงมือของฉันกลับ แต่เซียฮั่นเฟิงคว้ามือของฉันไว้แน่น และฉันก็ทุบหน้าของเขาไปหนึ่งที"เซียฮั่นเฟิง! คุณสมควรเป็นพ่อของลูกเหรอ!"เซียฮั่นเฟิงน่าจะโกรธฉันมาก เขาคว้าข้อมือของฉันแน่นและพูดออกมาอย่างโมโห"ผมจะไม่สมควรเหรอ! ผมบอกคุณแล้ว เซินหมิงจู ถึงแม้ว่าเราจะหย่ากัน ฉันจะเอาเด็กไปเลี้ยงให้ได้! ตอนนั้นคุณจะไม่เจอลูกของคุณอีก! ผมคือ…"เขายังพูดไม่ทันจบ พ่อของฉันก็กลับมาแล้วจากการเติมน้ำ เมื่อเห็นฉากนี้ เขาก็ซัดหมัดไปที่หน้าเซียฮั่นเฟิงทันที"ผมจะบอกคุณให้รู้ว่า ลูกหายไปนานแล้ว!""คุณยังอยากได้สิทธิ์การเลี้ยงดูลูกอีกเหรอ ไปหามันในถังขยะเถอะ!"เซียฮั่นเฟิงมองมาที่ฉันด้วยความไม่เชื่อ มือของเขาสั่นเล็กน้อย เขาชี้มาที่ฉันแล้วอยากจะพูดอะไรบางอย่างแต่ทันใดนั้น ไล่วเชียนเชียนที่ยืนอยู่ข้างหลังเขาก็โผล่มาและตะโกนออกมาอย่างอ่อนแรง"พี่ฮั่นเฟิง..."คราวนี้ เซียฮั่นเฟิงไม่ตอบกลับ แต่มองมาที่ฉันด้วยสายตาแดงก่ำพ่อของฉันไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับเขามากเก
Read more
บทที่ 6
หลังจากที่พวกเขาทั้งหมดจากไป แม่ของฉันมองมาที่ฉันด้วยสายตาที่ไม่พอใจ"หมิงจู ลูกคิดจะกลับไปอยู่กับเซียฮั่นเฟิงอีกครั้งจริงๆ หรือ?""ลูกกลัวว่าหลังจากการหย่าร้างจะไม่มีที่ไป แต่ไม่ต้องห่วง""แม้ว่าลูกจะหย่าร้าง พ่อแม่ก็สามารถเลี้ยงดูลูกได้"ฉันมองไปที่แม่ของฉันด้วยความรู้สึกบางอย่าง ดวงตาของฉันเต็มไปด้วยน้ำตาโดยไม่รู้ตัว แต่ยังคงปฏิเสธที่จะพูด"แม่ไม่ต้องห่วง ฉันจะไม่กลับไปอยู่กับเซียฮั่นเฟิงแน่นอน ฉันมีเหตุผลของตัวเองค่ะ"แม่ของฉันอยากจะพูดอะไรอีก แต่เมื่อมองเห็นความมุ่งมั่นในดวงตาของฉัน เธอก็เงียบและไม่ได้พูดอะไรแค่ส่ายหัวอย่างไม่รู้จะทำอย่างไรในวันถัดมา เซียฮั่นเฟิงไม่ได้ติดต่อกับไล่วเชียนเชียนอีกต่อไปเขาลบข้อมูลติดต่อทั้งหมดและบล็อกไล่วเชียนเชียนตรงหน้าฉันเขาเริ่มโทรหาฉันทุกวัน กลัวว่าฉันจะทำอะไรผิดพลาดจนกระทั่งฉันออกจากโรงพยาบาล และเดินตามเซียฮั่นเฟิงกลับไปที่บ้านของเราในระหว่างนั้น ไล่วเชียนเชียนมาหาเขาหลายครั้ง แต่เขาปฏิเสธแต่ฉันรู้ว่าเขาทนไม่ไหวไม่นานหลังจากนั้นก็มาถึงวันที่ฉันต้องไปตรวจที่โรงพยาบาลวันก่อนตรวจที่โรงพยาบาล ฉันมองไปที่เซียฮั่นเฟิงที่ดูเหมือ
Read more
บทที่ 7
เมื่อฉันได้รับใบหย่า ฉันรู้สึกสบายใจไปทั่วร่างกายทันทีโดยไม่คำนึงถึงสีหน้าของเซียฮั่นเฟิง ฉันก็เดินออกจากสำนักงานทะเบียนขณะที่ฉันกำลังจะเดินไปที่ประตู เซียฮั่นเฟิงก็จับข้อมือของฉันไว้ฉันหันกลับไปมองเขา และเห็นว่าเขามองมาที่ฉันด้วยสีหน้าที่อ่อนล้า ดวงตาแดง และมีท่าทางขอร้อง"หมิงจู ขอให้โอกาสผมอีกครั้งได้ไหม...""ผมสามารถทำได้ดีแน่นอน เชื่อใจผมเถอะ"ฉันไม่สนใจเขาเลย แต่สะบัดข้อมือเขาออกทันทีและมองเขาด้วยความภูมิใจ"คุณเซีย กำลังพูดอะไรอยู่ เราหย่ากันแล้ว คุณต้องการโอกาสอะไรคะ"เซียฮั่นเฟิงดูเหมือนจะอยากพูดอะไร แต่ฉันไม่สนใจที่จะฟังฉันออกจากบริษัทไปตามที่ตกลงกับเซียฮั่นเฟิงจากนั้นฉันก็ไปที่เมืองเจียงเฉิงคนเดียว ซึ่งเคยคิดไว้ว่าเป็นสถานที่สำหรับฮันนีมูนฉันเคยจินตนาการถึงภาพที่จะขับรถไปเมืองนี้กับเซียฮั่นเฟิงหลายครั้ง แต่เมื่อมาที่นี่จริง ๆฉันพบว่าคน ๆ หนึ่งก็สามารถมีช่วงเวลาที่ดีได้ฉันไปหลายที่และได้สัมผัสกับวัฒนธรรมและผู้คนที่หลากหลาย พร้อมทั้งได้ลิ้มรสอาหารท้องถิ่นที่แปลกใหม่ทิวทัศน์ระหว่างทางทำให้ฉันรู้สึกว่าการเดินทางนี้คุ้มค่าเมื่อถึงเวลาที่ฉันกลับไปอีกครั้ง
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status