บทที่ 7

“ฟ้ารอนานไหม”

“ไม่นานจ้ะ หมากรอฟ้านานกว่าอีก” ยิ้มระรื่นคุยกันกระหนุงกระหนิงจนมองไม่เห็นนิรดาที่ยืนหัวโด่อยู่ตรงนี้ เธอมันเป็นคนไร้ตัวต้นของจริง

“หือ? เรารอฟ้าที่ไหนกัน เราเป็นคนขับรถมานะฟ้าต่างหากที่เป็นฝ่ายรอเรา”

“ก็ตอนนั้นไง ตอนที่หมากนั่งรอฟ้าใต้คอนโดตั้งนาน วันนั้นหมากต้องขับรถฝ่าสายฝนเอายาลดไข้มาให้ ถ้าไม่ได้หมากช่วยฟ้าต้องแย่แน่ ๆ ขอบคุณนะหมาก”

วันนั้นนิรดาก็อยู่ด้วยและเธอต้องกลับไปถึงบ้านดึกกว่าปกติเพราะต้องมานั่งรออิงฟ้า คอนโดมี19ชั้นไม่รู้ว่าลิฟต์ติดปัญหาหรืออะไร เพื่อนของหมากภูมิคนนี้ถึงได้ใช้เวลาเกือบสองชั่วโมงกว่าจะลงมาได้

และเวลาสองชั่วโมงนี้คือเวลาที่พ่อกับแม่ของนิรดารอเธอกลับบ้านด้วยเช่นกัน วันนั้นหมากภูมิคงเป็นห่วงเพื่อนของเขามากจนลืมไปเลยว่าเธอก็มีพ่อและแม่ คนแก่สองคนต้องนั่งชะเง้อคอมองดูรถของว่าที่ลูกเขยขับเข้ามาส่งลูกสาวที่บ้าน

“ไม่เป็นไร เราเต็มใจช่วยฟ้าอยู่แล้ว”

“เนี่ยหมากน่ารักกับฟ้าตลอดเลย ฟ้านี่โง่จริงๆ ที่ตอนนั้นมองไม่เห็นความน่ารักของหมาก” และเธอก็คงจะมองไม่เห็นด้วยว่าแฟนคนปัจจุบันของหมากภูมิยังยืนเป็นรูปปั้นอยู่ตรงนี้

“เข้าไปนั่งคุยกันข้างในดีไหมคะ ตรงนี้มันร้อน”

นิรดาต้องขอโทษที่พูดแทรกบทสนทนาของทั้งสองคน แต่เธอก็เริ่มจะทนไม่ไหวแล้วเหมือนกัน ไม่ใช่อากาศภายนอกที่มันร้อนจนเหงื่อแตกแต่เป็นความร้อนเหมือนไฟกำลังสุมในอกของนิรดาต่างหาก

“อุ๊ย น้องนิ่ม พี่ขอโทษทีจ้ะมัวแต่คุยกับหมากเลยลืมทักทายน้องนิ่มไปเลย” อิงฟ้าแสดงสีหน้าว่าเธอลืมจริงๆ ได้เนียนมาก คงมีแต่หมากภูมิเท่านั้นที่มองไม่เห็นว่าอิงฟ้าตั้งใจที่จะไม่สนใจนิรดา

“อากาศร้อนจริง เราว่ารีบเข้าไปข้างในเถอะ ฟ้ายิ่งสุขภาพไม่ค่อยดีอยู่”

หมากภูมิเห็นว่าพักหลัง ๆ อิงฟ้าป่วยบ่อยและมักจะขอให้เขาพาไปหาหมอเป็นประจำ การที่ยืนตากแดดแบบนี้ไม่ดีต่อคนที่ป่วยง่ายอย่างเธอ ส่วนอีกคนหมากภูมิเห็นว่ามีเหงื่อซึมตามกรอบหน้าและไรผมก็เปียกไปด้วยเหงื่อ นิรดาคงร้อนจริงไม่งั้นคงไม่พูดออกมา

“เข้าไปข้างในกันเถอะจ้ะ”

อิงฟ้าเอ่ยขณะที่หมากภูมิยกแขนของตัวเองขึ้นเพื่อให้เพื่อนของเขาควง ส่วนนิรดาเขาคงคิดว่าเดี๋ยวเธอก็เดินตามมาเอง ขาไม่ได้ผูกติดกัน

นิรดามองตามแผ่นหลังของชายที่เธอรักและเลื่อนสายตามองแขนของเขาแต่มีแขนของผู้หญิงอีกคนควงอยู่ เธอไม่เคยรู้สึกเป็นส่วนเกิน เป็นคนไร้ความหมายได้เท่าวันนี้เลย

เจ็บปวดมากแต่ก็ต้องฝืนทำหน้าไม่คิดอะไร ทั้งที่ในใจอยากตะโกนร้องออกไปให้สุดเสียง ว่าฉันอยู่ตรงนี้ ช่วยเห็นใจกันหน่อย แต่เธอก็ทำได้แค่คิดในใจเพราะต่อให้พูดไปเขาก็คงไม่ได้ยินเสียงคนไร้ตัวตนอย่างเธอ

“น้องนิ่มจะว่าอะไรไหมคะ ถ้าวันนี้พี่จะขอนั่งข้างหมาก” ยังดีนะที่เอ่ยขอ แล้วนิรดาจะเลือกอะไรได้ในเมื่อหมากภูมิกำลังเลื่อนเก้าอี้ข้างกายเขาให้อิงฟ้านั่ง ส่วนเธอก็ต้องดูแลตัวเองแล้วนั่งฝั่งตรงข้ามกับเขาแทน

“ไหนของขวัญของเรา ในการ์ดฟ้าบอกว่าจะให้ของขวัญแต่เราต้องมารับด้วยตัวเอง”

เรื่องมารับของขวัญด้วยตัวเองก็ส่วนหนึ่ง แต่หมากภูมิอยากมาดูด้วยว่าอิงฟ้าดีขึ้นหรือยังเพราะเมื่อวานอิงฟ้าส่งข้อความมาบอกเขา ว่าไม่ค่อยสบายแต่หมากภูมิพึ่งอ่านข้อความหลังจากที่นิรดาเอาเค้กวันเกิดมาให้เขาแล้วกลับออกไป จะขับรถเอายามาให้ก็เห็นว่าดึกแล้วหมากภูมิจึงตัดสินใจจะโทรถามไถ่วันนี้แทนและก็มาลงเอยที่นัดทานข้าวด้วยกัน

‘จริงสิ เรื่องเค้ก’ พักเรื่องของขวัญของอิงฟ้าไปก่อนตอนนี้ต้องถามคนที่ไม่ยอมทำตามที่เขาบอก

“พี่ยังเห็นเค้กก้อนนั้นอยู่ในตู้เย็น” น้ำเสียงของหมากภูมิฟังแล้วดูปกติแต่สำหรับนิรดา มันคือเสียงที่กำลังบอกกลาย ๆ ว่าเขาไม่พอใจ เมื่อวานเขาบอกให้เอาเค้กกลับไปแต่ก็ยังเห็นว่าเค้กก้อนนั้นอยู่ในตู้เย็น

“นิ่มตั้งใจเก็บไว้ให้น้อง ๆ ในบริษัทกินค่ะ” เขาไม่เห็นค่าเค้กที่เธอตั้งใจทำให้ ก็ใช่ว่ามันจะหมดคุณค่าเพราะเค้กก้อนนี้สามารถสร้างรอยยิ้มให้คนอื่นที่ได้ชิม เขาไม่ต้องการแต่คนอื่นต้องการ